Rolandning kundaligi
Bugun ertalab yo‘lga chiqdim. Qayerga borishimni oldindan belgilamagandim. Xaritamda sharq tomonda kichik bir qishloq bor. Shu tomonga yurishga qaror qildim.
Tushga yaqin yomg‘ir boshlandi. Yo‘l loyga aylandi. Uzoqdan qishloq ko‘rindi. Yog‘och uylar, tor ko‘chalar va markazda eski quduq. Odamlar yomg‘irdan pana izlab, uylariga kirib ketishardi.
Men qishloq chetidagi kichik mehmonxonaga kirdim.
— Bir kechaga xona bormi? — deb so‘radim.
Mehmonxona egasi boshini tasdiq ma’nosida qimirlatdi.
— Bor. Lekin bugun mehmon kam.
Xonamga joylashib, qilichimni stol yoniga qo‘ydim. Keyin pastga tushdim.
U yerda o‘n yetti-o‘n sakkiz yoshlardagi bir yigit yolg‘iz o‘tirardi. Ko‘rinishidan kayfiyati yaxshi emas. Men uning yonidagi stolga o‘tirdim.
Bir ozdan keyin u o‘zi gap boshladi.
U biroz hayron bo‘lib menga qaradi.
Men javob bermadim. Biroz sukutdan keyin u qishloqdagi eski o‘rmon haqida gapirdi. Uning aytishicha, oxirgi bir necha kundan beri o‘rmondan g‘alati tovushlar eshitilmoqda. Ikki qo‘y ham yo‘qolgan.
— Odamlar o‘rmondan qo‘rqishyapti, — dedi u. — Lekin menimcha, u yerda oddiy hayvon yo‘q.
— Kecha men u yerdan ko‘k rangli yorug‘lik ko‘rdim.
Men jim qoldim. Sehrli mavjudotlar bu dunyoda yangilik emas. Lekin odamlar ko‘pincha tushunmagan narsasidan qo‘rqadi.
Kechqurun yomg‘ir to‘xtadi. Men o‘rmon tomonga chiqib ketdim. Qishloq ortidagi yo‘l qorong‘i. Daraxtlar orasidan sovuq shamol esardi. Bir necha daqiqa yurganimdan keyin yerda qo‘y izlarini ko‘rdim. Izlar o‘rmonga kirib ketgan.
Men ularni kuzatdim. Ko‘p o‘tmay, daraxtlar orasidan xira ko‘k nur ko‘rindi. Qilichimning dastasini ushladim.
Nur yoniga yaqinlashganimda, kichkina jonzotni ko‘rdim. U yaralangan. Tanasi tulkiga o‘xshaydi, lekin quloqlari uzun va ko‘zlari ko‘k rangda yaltirardi. U menga qarab tishini ko‘rsatdi.
Jonzot qimirlamadi. Oyog‘iga yog‘och parcha sanchilib qolgan. Men qilichimni chiqarib, yog‘ochni ehtiyotkorlik bilan olib tashladim. Jonzot bir zum menga qarab turdi, keyin o‘rmon ichiga yugurib ketdi.
Orqaga qaytganimda, qishloq jim. Ertalab yigitni yana ko‘rdim.
— O‘rmondagi narsa nima ekan? — deb so‘radi u.
— Demak, qo‘ylarni ham u olmaganmi?
Men unga qo‘ylarning izlari o‘rmonning boshqa tomoniga ketganini aytdim. U bosh irg‘adi.
Men nonushta qilib, yo‘lga chiqdim. Qishloq ortimda qoldi. Kundaligimga bugungi voqeani yozdim.
Ba’zan odamlar qo‘rqayotgan narsa ularga zarar bermoqchi bo‘lmaydi.
Keyin daftarimni yopdim va sharq tomon yurishda davom etdim.