Qilichsiz G‘alaba
Qadimgi Yaponiya tog‘lari orasida, bambukzorlar bilan o‘ralgan kichik qishloq bor edi. Qishloq tepasida yuz yillik ibodatxona, uning yonida esa yolg‘iz uy turardi.
Bu uyda Akira ismli yosh samuray yashardi.
Akira jang maydonlarida ko‘p narsani ko‘rgan. Qilichi o‘nlab janglardan o‘tgan, ammo yuragida g‘alabadan ko‘ra ko‘proq savollar qolgan.
Bir kuni kechqurun u ibodatxona tomon yo‘l oldi. Qorong‘ilik tog‘larni asta yutib borardi. Ma’bad oldida keksa rohib uni kutib turardi.
— Nega yana kelding? — so‘radi rohib.
— Men nimani himoya qilayotganimni bilmay qoldim.
— Sen bu qilich bilan ko‘p narsani yengding. Ammo o‘zingdagi qo‘rquvni yenga olmading.
Rohib tog‘ etagidagi qishloqqa ishora qildi.
— Ertaga tongda u yerga qayt. Javobni qiliching emas, qilmagan ishing beradi.
Tong otganda Akira qishloqqa qaytdi.
Yo‘l chetida bir guruh qurollangan odamlar turardi. Ular qishloqqa bostirib kirishga tayyorlanayotgan edi. Akira qilichini ushladi.
U qurolini qinidan chiqarmadi.
— Men sizlar bilan jang qilmayman, — dedi u.
Akira qishloq ahli tomon qaradi.
— Sizlarga qarshi turadigan odam emas, sizlar uchun qaytadigan sabab bo‘laman.
Buni ko‘rgan qishloq ahli ham qo‘llaridagi qurollarni tushirdi.
Bir zumda hamma narsa jimib qoldi.
Bosqinchi boshlig‘i atrofga qaradi. U hech kimdan qo‘rqayotganini ko‘rmadi. Faqat odamlarning ko‘zida bir xil savol bor edi: “Buning oxirida nima qoladi?”
Boshliq asta qilichini qiniga soldi.
Akira yerda qolgan qilichiga qaradi. Uni qo‘liga oldi, ammo avvalgidek his qilmadi.
O‘sha kuni u haqiqiy kuch jangda emasligini anglagan.
Akira qilichini ibodatxona devoriga osib qo‘ydi va qishloqda oddiy hayot kechirdi.
Har kuz kelganda qizil barglardan biri qilichining ustiga tushardi.
U esa bargni olib tashlamasdi.
Chunki unga o‘sha barg bir narsani eslatardi:
Ba’zan eng katta g‘alaba — dushmanni yengish emas, dushman bo‘lishdan voz kechishdir.