Yosh Verterning Iztirobi
Men 21 yoshdaman. Ismim — Verter.
Tashqaridan qaraganda hayot oddiy: odamlar, suhbatlar, kundalik ishlar. Hammasi joyida. Lekin ichimda… ichimda tinmaydigan bir og‘riq bor. Men ko‘p o‘ylayman. Balki haddan tashqari. Har kuni odamlar orasida yuraman, lekin o‘zimni begona his qilaman. Ular kuladi — men ham kulaman. Ular gapiradi — men ham gapiraman. Lekin bu — men emasman.
Bir kuni Vilgelmga xat yozdim. “Men bu dunyoda o‘zimni topolmayapman”, deb yozdim. U meni tushunadi. Har doim tushungan. Lekin bu safar… hatto u ham yetarli emas.
Keyin uni uchratdim. Lotte. Uning ismini aytishim bilan ichimda nimadir o‘zgaradi. U boshqacha. Uning kulgisi — oddiy kulgi emas. U qalbni yoritadi. Men unga qaradim… va o‘sha zahoti tushundim: men yutqazdim. Chunki bu sevgi emas edi. Bu — najot izlash edi. U bilan o‘tkazgan har bir lahza meni tirik his qildirardi. Lekin har safar u ketgach, ichim yana bo‘shab qolardi. “Nega men shundayman?” deb so‘radim o‘zimdan. Men uni sevamanmi? Yoki men faqat o‘zimni qutqarishni xohlayapmanmi? Bu savol meni ichimdan parchalab tashlaydi.
Bir kuni uni boshqa birov bilan ko‘rdim. Albert. U sokin, ishonchli, kuchli. Men esa… men faqat hislardan iboratman. Shu payt tushundim: men bu hikoyada yutadigan odam emasman.
Uyga qaytdim. Xonam jim. Deraza yoniga o‘tirdim. Qorong‘ilik asta-sekin ichkariga kirib kelardi. Lekin men allaqachon qorong‘ilikda edim. Daftarimni ochdim. Qo‘lim biroz titradi. “Men uni yo‘qotmadim”, deb yozdim. “Chunki u hech qachon meniki bo‘lmagan.” Shu jumla… meni sindirdi. Men odamlarni emas, o‘zimni yenga olmadim. Men haddan tashqari ko‘p his qilaman. Va bu meni ichimdan yemiryapti. Oxirgi satrni yozdim: “Men yashayapman… lekin yuragim allaqachon charchagan.” Patqalamni sekin qo‘ydim. Xonada sukunat. Ichimda esa — qichqiriq. …