Rolandning kundaligi
Ertalab yo‘lga chiqdim. Kechagi ko‘prik ortda qoldi. Bir necha soat yurganimdan keyin yo‘l ikkiga bo‘lindi. Yo‘l chetida eski yog‘och taxta turardi. Undagi yozuvlarning yarmi yomg‘irda o‘chib ketgan.
Ikkinchi tomondagi yozuvni o‘qib bo‘lmasdi.
Men biroz turib, Butomin tomonga burildim. Nega aynan shu yo‘lni tanlaganimni bilmayman. Shunchaki boshqa yo‘lga qaraganda aniqroq ko‘rinardi.
Tush paytida yo‘l bo‘yidagi kichik soyga yetdim. Shu yerda bir qiz suv to‘ldirayotganini ko‘rdim. Uning yonida bo‘sh savat turardi.
— Butomingacha uzoqmi? — deb so‘radim.
— Shu yo‘ldan to‘g‘ri ketsangiz, kechgacha yetasiz.
— Lekin oxirgi paytlarda shaharda g‘alati narsalar bo‘lyapti.
— Kechalari odamlarning uylaridan narsalar yo‘qoladi. Eng qizig‘i, eshiklar qulflangan bo‘ladi.
Men boshqa savol bermadim. Suv ichib, yo‘limda davom etdim.
Kechga yaqin Butomin ko‘rindi. Shahar baland devor bilan o‘ralgan. Darvoza oldida savdogarlar va aravalar ko‘p edi.
Men navbatga turdim. Oldimdagi odamlar shaharga kirib ketishdi. Navbatim kelganda qo‘riqchi qilichimga qaradi.
— Sayohatchilar hammasi shunday javob beradi.
Butomin men o‘ylaganimdan kattaroq chiqdi. Markazda katta bozor, atrofida do‘konlar va turli uylar bor. Ko‘chalarda odamlar ko‘p. Men arzonroq mehmonxona izlab, bir necha ko‘chani aylanib chiqdim.
Oxiri eski mehmonxonani topdim.
Xonamga kirib, sumkamni qo‘ydim. Derazadan tashqariga qaradim. Ko‘cha hali gavjum.
Shu payt pastdan baqiriq eshitildi.
Bir erkak do‘konining oldida turardi. Uning atrofida bir nechta odam yig‘ilgan.
— Nima yo‘qoldi? — deb so‘radi kimdir.
Bu shaharda kechasi tinch o‘tmasligi mumkin.
Kundaligimga bugungi kunni yozdim:
Butomin shahriga tasodifan keldim. Bu yerda odamlar narsalari qandaydir sabab bilan yo‘qolayotganini aytishyapti. Balki ertaga bilib olarman.