Yosh Verterning Iztirobi
Tun sokin edi. Xonamda yolg‘iz o‘tirardim. Hammasi o‘sha-o‘sha: stol, daftar, deraza. Lekin men o‘sha odam emas edim. Bugun ichimda hech qanday kurash yo‘q edi. Hech qanday savol ham. Faqat… aniq bir sukunat. Men daftarni ochdim. Bu safar so‘zlar oson keldi. “Men oxirigacha bordim”, deb yozdim. “Va oxirida o‘zimni topmadim.” Bir oz to‘xtadim. Lotte. Uning ismini yozmadim. Lekin u har bir satr orasida bor edi. “Bu sevgi emas edi”, deb davom etdim. “Bu — o‘zimni qutqarishga urinish edi.” Qo‘lim tinch edi. Men endi qo‘rqmayotgandim. “Men kurashdim”, deb yozdim. “Lekin o‘zimga qarshi kurashib bo‘lmas ekan.” Bir lahza ko‘zimni yumdim. Hammasi jim. Ichim ham.
Oxirgi qog‘ozni oldim. Vilgelmga. “Vilgelm… Agar bu xatni o‘qiyotgan bo‘lsang, demak, men endi yo‘qman. Hech kimni ayblama. Men bu dunyoda o‘zini ortiqcha his qilgan odam edim. Men yashashni xohladim. Rostdan ham xohladim. Lekin ichimdagi og‘irlik… meni yengdi. Agar meni eslasang, qayg‘u bilan emas. Shunchaki shuni bil: men harakat qilganman. — Verter”
Qog‘ozni bukladim. Stol ustiga qo‘ydim. Xona jim. Men asta o‘rnimdan turdim. Deraza yoniga bordim. Tun qorong‘i edi. Lekin men endi qorong‘ilikdan qo‘rqmasdim.
Stolga qaytdim. Qo‘lim to‘pponchaga tegdi. Bir lahza to‘xtadim. Hech qanday shoshilish yo‘q edi. Hech qanday shubha ham. Faqat… yakun. … Xona sukunatga cho‘mdi. … Bir ovoz yangradi. … Tong otganda, xonada yana jimlik hukm surardi. Stol ustida esa bitta qog‘oz yotar edi.