Flame of Passion
–Bu gaping bilan nima demoqchisan? – uni bo'g'zidan olib bo'g'ishni boshladi.
–Agar janob Jaeminga nimadir qilsang u o'ladi – bo'g'ilganidan ovozi hirrillab chiqdi. Taehyung uni bo'g'zini bo'shatib musht tushirdi.
–Sen nimalar deb aljirayapsan Taeyang? – Jaemin tishini orasidan vishshilladi.
–Janob Yonsu xonim uyda emas ekan – Yejun qo'lidagi planshetni uzatdi.
–Sizni xonangizda kamera bo'lmaganligi uchun hizmatkorlar bilan bog'landim. Bir soat oldin Yonsu xonim ikkita qo'riqchi bilan uydan chiqib ketgan.
–Ming lanat! – qo'lidagi planshetni yerga zarb bilan otib yubordi.
–O'sha qo'riqchilardan habar bormi? – qo'llari bilan boshini asabiy siqdi.
–Afsuski yo'q janob – boshini egib
–Meni yaxshilab eshit! Bugungi kuning sen uchun ohirgisi bo'ladi. Seni shunday azoblar kutyapdiki tezroq meni jonimni ol deb yolvorasan! Uni olib keting! – qo'riqchilariga buyruq berib o'zi Jaemin tomon yurdi.
–Hali hech narsa tugamadi Han Jaemin.. hammasi uchun birma-bir hisob so'rayman – yirtqich nigohlar bilan so'nggi bor qarab mashina tomon yo'l oldi. Jaemin asta o'rnidan turib Taehyungni jig'iga tegish uchun gapirishni boshladi.
–Baribir Yonsu seniki emas... seniki emas – lab chetida kuldi.
Jaeminning bu gapi Taehyungni g'azabini yanada qaynatdi. U Jaeminni hozirni o'zidayoq tilkapora qilib tilini sug'irib olishni xohladi. Lekin hozir buning vaqti emas.
U tezlik bilan mashinaga o'tirib o'qdek yelib ko'zdan g'oyib bo'ldi. Yejun va qo'riqchilar ham uning ortidan ketishdi.
Ular ketishi bilan telefon qo'ng'irog'ining ovozi eshitildi. Jaemin u yoq bu yoqqa alanglab ovoz kelayotgan tomon yurdi. So'ng mashinadan ikki-uch metr nariroqda yotgan telefonni ko'rdi. U asta borib telefonni oldi, lekin gapirmadi.
–Janob Taeyang qizni yonidagi qo'riqchilarni tinchitdik, u yolg'iz, qizni nima qilaylik? – bu gapdan so'ng Jaemin telefondagi odamga o'shqirib ketdi.
–Hali sizlar meni orqamdan ish qiladigan bo'ldingizmi ****? – bisotidagi eng yaxshi so'zlar bilan ularni so'kdi.
–Ke..chir..ing ja..nob biz faqat buy..ruqni bajardik, yolvoraman bizni kechiring – qo'rqanidan duduqlanib yig'lamsirab yalinishni boshladi.
– Yarmas, ablaxlar tez orqaga qaytib meni olib keting! Keyin sizlar bilan boshqacha gaplashaman – deb telefonni o'chirib qo'ydi.
Yonsuni ortidan kuzatib yurgan bu qo'riqchilar esa darhol ortlariga qaytib, Jaeminning mashinasidagi GPS orqali manzilni aniqlab yo'lga tushishdi. Ular hozir bunday ishga rozi bo'lishgani uchun o'zini ichidan qarg'ab, Taeyangni so'kishardi. Ayniqsa eng ko'p Jaemin ularni qay ko'yga solishini o'ylab qo'rquvdan titrab o'tirishardi.
Taehyung Yonsuni hamma joydan qidirishni boshladi. Hamma yerni qaradi, lekin topa olmadi. Mashinani yo'l chekkasida to'xtatib mashinadan tushdi. U tobora asabiylashar, Yonsuga nimadir bo'lishidan qo'rqardi. Lekin Jaeminning aytgan gaplari ham uni bezovta qilardi. Uning gaplari hech ham hayolidan chiqmasdi. Ko'ylagining yuqorgi ikkita tugmasini bo'shatib o'ziga qulaylik yaratib chuqur "uh" tortdi.
–Qushcha qayerdasan..? Qayerlardasan? – ko'zini yumib boshini egdi. So'ng Yonsu borishi mumkin bo'lgan yagona joyni esladi.
–Ha albatta.. qabriston. Qushcha meni kut, men boryapman – tezlik bilan mashinaga minib, to'g'ri qabristonga haydadi.
Taehyung mashinani qabriston oldida to'xtatdi. Mashinadan tushishi bilan qabristonning kiraverishida yerga cho'zilib yotgan odamlarini ko'rdi. Uning yuragi bir zum to'xtab qoldi. U hayotida birinchi bor qo'rquvni his etdi. Taehyung yugurgancha qabriston ichiga kirib ketdi. Taehyung qabr oralab yugurar ekan, vanihoyat qushchasini topdi. Yonsu buvisining qabrini quchib yig'lab o'tirardi. Taehyung uni ko'rib biroz yengil tortdi, lekin u nega yig'layapdi?
Yonsu asta boshini ko'tarib Taehyungga qaradi. Yonsuning qizarib, shishib ketgan ko'zlari uni anchadan beri yig'layotganini bildirardi. Yonsu o'zini Taehyingni quchog'iga otib, ho'ngrab yig'lashni boshladi.
–Qushcha nega yig'layapsan? Yoki senga kimdir nimadir qildimi? – uni hamma yeriga bir-bir ko'z yugurtirdi.
–Jarohat izlari yo'q. Lekin sen nega yig'layapsan? – uning sochlaridan siladi.
–Taehyung... – yig'i aralash gapirdi.
–Ha go'zalim, gapir – yanqolaridagi yoshlarini artdi.
–Uyi..mizga ke..taylik – duduqlanib zo'rg'a gapirdi.
–Mayli qushcha, faqat yig'lama – deb Yonsuni qo'llarida ko'tarib oldi.
Mashina yoniga kelgach Yonsuni old o'rindiqqa o'tirg'izib mashinani uyiga haydadi. Uyga yetib kelgach yana Yonsuni qo'llarida ko'tarib olib o'z xonasiga kirdi. Yonsuni yotoqqa yotqizib o'zi yoniga o'tirdi va uning qo'llarini kaftlari orasiga oldi.
–Nima bo'ldi qushcha seni kim hafa qildi? – mayin ovozda.
Yig'lashdan endigina to'xtagan Yonsu yana yig'lashni boshladi. U ko'zini yummasa ham ko'zlaridan marjon-marjon yoshlar to'kilardi.
–Taehyung... nega meni yomon ko'rishlarini bildim – Taehyung unga qoshlarini chimirib qarab turdi.
–Negaligini bildim... ayting.... mening aybim.. ularni farzandi emasligimmi? Men o'gay farzand bo'lganim uchun meni shunchalik qiynash kerakmidi? – u har gapirganida hiqqilab yig'lardi. Yuragidagi alam esa sira bosilmasdi.
–Shuning uchun ham meni ikkilanmasdan sizga sotib yuborishgan – uni ko'z yoshlari to'xtamasdi, Taehyung esa unga qarab turib yuragi tilka pora bo'lardi.
–Meni hech kim yaxshi ko'rmaydi. Hattoki siz ham... siz ham shundaysiz. Siz faqatgina meni o'ynamiqchisiz xolos... undan boshqasi emas – qo'llarini Taehyungni qo'lidan ajratib oldi.
–Sen shunday o'ylaysanmi? Men seni o'ynamoqchimanmi? – o'tkir nigoh bilan Yonsuni ko'zlariga boqdi.
–Yo'q, aslo unday emas.. Men seni sevaman... juda qattiq sevaman – uning har bir gapi yurakdan chiqdi. Uning gapidan Yonsuning yuragi tez urishni boshladi.
–Bilasanmi..? Seni yo'qligingni bilganimda, men birinchi bor qo'rqdim... seni yo'qotishdan juda qo'rqdim Yonsu... bu seni sevganimdan emasmi? – uning ovozi mayuslik va samimiy izhor bilan yangradi. So'ng peshonasini Yonsuniki bilan birlashtirib, uning qo'llaridan tutib savol berdi.
–Ho'sh, sen-chi.. sen meni sevasanmi? – Yonsu Taehyungni savoliga javob berishdan oldin biroz sukut saqladi. So'ng yuragida aks sado berayotgan so'zlarni aytdi:
–Ha, men ham sizni sevaman – Taehyung uning javobidan so'ng lablarini birlashtirdi. U Yonsudan mayin va ehtirosli bo'sa olardi. Yonsu uning bo'salariga erib, o'zi bilmagan holda javob qaytarishni boshladi.
Taehyung Yonsuning uquvsiz javob qaytarishiga lab chetida kuldi va bo'sani chuqurlashtirdi. U Yonsuning lablarini shimib, tishlab tortib, tilini uning og'ziga kiritib har bir santimetrini o'rganib chiqdi.
Taehyung Yonsuning lablarini tinch qo'yib uning bo'yniga o'tdi. Yonsu bo'yniga tegkan namlikdan eti jimirlab ketdi. Taehyung Yonsuning bo'yniga nam bo'salar ortidan tishlarini botirib qizg'ish va binafsha rang izlar qoldirardi.
Bu orada qo'llari bilan Yonsuni kiyimlarini ham yechib oldi. Endi Yonsu faqatgina ichki kiyimda qoldi. Taehyung uning oppoq tanasiga yeb qo'ygudek tikldi. Yonsu uning bunday qarab turishidan ikki yuzi pomidordek qizardi.
Taehyung Yonsuni lifchigini ipini pastga tushirib, yelka chiziqlariga ham izlarini qo'yishni boshladi. So'ng uning ko'kraklarini lifchikdan ozod qilib birini og'ziga olib, ikkinchisini qo'li bilan ezardi. Yonsu esa og'riqdan nola qilardi. Taehyung Yonsuning ko'kragini shunday shimib, tishlab tortardiki, huddi qattiq shimsa sut chiqadigandek. Ko'kraklardan zerikkach asta pastlab uning badaniga binafsha rang gullarni ekib chiqdi.
Taehyung Yonsuni kindik atrofini tili bilan yalab, so'rib o'pardi. Bu holatdan uning tanasidan kapalaklar uchdi. Taehyungni sabri tugagach Yonsuni pastki ichki kiymidan ham halos qilib uni ostini uqalay boshladi. Taehyung Yonsuni tayyor bo'lishini uzoq kutmadi. Yonsu bo'shangandan so'ng u ham o'zining kiyimlarini yechib tashladi. Endi Taehyung ham Yonsuning qarshisida hech qanday kiyimsiz turardi. Yonsu bundan uyalib yanada qizarib ketdi. Taehyung Yonsuni oyoqlarini yoyib, o'rtasiga o'zi joylashdi.
–Taehyung balki kerakmasdir aa? – oyoqlarini yig'ib birlashtirib oldi.
–Nimaga? – Yonsuni oyoqlarini qayta ikkiga yoydi.
–Qo'rqyapman.. iltimos kerak emas.. bunday qilmang – boshini sarak-sarak qikib silkitdi.
Taehyung uning bu gapidan o'ttiz ikki tishini ko'rsatib kuldi.
–Qo'rqma qushcha hammasi yaxshi bo'ladi. To'g'ri, boshida og'ridi, lekin keyin bundan rohatlanasan. O'zingni bo'sh qo'y, ho'pmi? – Yonsu gapirish o'rniga boshini silkib qo'ydi.
Taehyung undan rozilik olgach Yonsuni sonidan tutib, o'ziga yaqinroq tortdi. Azosini Yonsuni ostiga to'g'irlab zarb bilan kirdi.
–Ahhhhhh – ostiga kirgan yo'g'on azodan xonani to'ldirib chinqirdi.
–immm qushcha meni siqib qo'yding, juda torsan – azosini chiqarib olishi bilan oppoq pastel qizil rangga belandi.
–Sen endi faqat menikisan qushcha – azosidagi qonga qarab.
Taehyung azosidagi qonni artib Yonsuni lablariga egildi. Uni aldamchi bo'salar bilan chalg'itib, azosini bor uzunligi bilan Yonsuni ichiga kirdi.Taehyung undan bo'sa olayotgani uchun bu safargi baqiriq nolaga aylandi. Yonsu qattiq og'riqdan yig'lab, Taehyingni ko'ksidan itarib, yelkalarini tirnab tashladi.
Taehyun Yonsu ko'nikgunicha azosini qimirlatmay turdi. Uning qarshiliklari pasaygach asta kirib chiqishni boshladi. Boshlang'ich 20 daqiqa Yonsu uchun og'riqli bo'ldi. So'ngra u rohatdan ehtirosli nolalar qilardi. Taehyung Yonsuga bu yoqayotganini ko'rib tempni ko'tardi.
–Ahhh.. Tae..hyung immm... se..kin..roq immmmm....
–Sen shunday totlisanki, o'zimni bosa olmayapman – u yanada kirib chiqishni tezlatdi.
Ikki soatdan beri xonadan faqat ikki yoshning ehtirosli nolalari va tanasining bir- biriga urilgandagi ovozi eshitilardi.
Taehyung Yonsuda birinchisi bo'lganligi uchun uni ko'p qiynashni istamadi. Uch marta zarb bilan Yonsuni ichiga qayta-qayta kirdi. So'ng uning ichiga bo'shanib o'zini yotoqqa tashladi. Ularning ikkalasi ham hansirab nafas olishardi, terlaganidan sochlari namlanib peshonalariga yopishib qolgandi. Biroz dam olgach Taehyung Yonsuni ko'tarib hammomga kirib ketdi. U Yonsuni yaxshilab yuvintirib, so'ng o'zi yuvindi. Pastelni almashtirib, Yonsuni ehtiyotkorlik bilan yotqizib yoniga o'zi joylashdi. Yonsu charchagani uchun allaqachon uhlab qolgandi. Taehyung uni quchog'iga tortib uning sochlaridan hidladi.
–Qushcha.. endi sen menikisan. Nafaqat ruhing, jisming ham endi meniki.. seni hech qachon, hech kimga bermayman! – uni iforidan hidlab o'zi ham asta uyquga ketdi.
–Meni mitti malagimni kim hafa qildi.