Ikki toj bitta taxt

Ikki toj, bitta taxt

Ikki toj, bitta taxt
4-bob: Haqiqat narxi
Seora tong otganda uyg'ondi va yonida Ihan yo'qligini sezdi.
Divan sovuq edi. U ko'rpani yelkasiga tortib o'tirdi va derazaga qaradi. Daryo ustida och kulrang tuman osilib turardi. Bir soniya u kechagi hamma narsa tush ekanmikan deb o'yladi. Keyin labida o'pishning yo'qolmagan izi borligini sezdi.
Ihan oshxona eshigi oldida turardi. Kiyingan, soqol olingan, hushyor. Lekin ko'zlari uyqusiz kechaning izini yashira olmasdi.
— Erta turibsiz, — dedi Seora.
— Umuman uxlamadim.
U shunday aytdiki, Seoraning ichida nimadir qisildi. Uning yuzi kecha ko'rgan odamnikiga o'xshamasdi. Bu vaqtda uning ko'zlarida vijdon azobi bor edi, lekin u o'zini qo'lga olishga urinardi.
— Nima bo'ldi?
— Menga o'tiring.
— Ihan.
— Iltimos.
Seora sekin o'rnidan turdi. Ihan unga stul surib qo'ydi, o'zi esa o'tirmadi. U stol chetida turib, qo'llarini orqasiga qovushtirdi.
— Kecha sizga bir narsa aytmadim, — dedi u. — Va endi aytmasam, o'zimni kechira olmayman.
— Eshitaman.
— Otangizni kim o'ldirganini bilaman.
Xonada sukunat cho'kdi. Seora qimirlamadi. Faqat qo'llari ohista musht bo'ldi.
— Qancha vaqtdan beri?
— Uch hafta.
— Uch hafta, — takrorladi u, ovozi tasodifan xotirjam chiqdi. — Men bu uch hafta davomida sizning yoningizda turdim. Sizning oldingizda ichdim. Sizga... — u gapini tugatmadi.
— Bilaman.
— Hech narsani bilmaysiz.
Ihan boshini egdi.
— Daehyun, — dedi u. — O'sha kecha mashinaga qo'l tekkizgan, tormozni buzgan va keyin yo'lni kuzatgan. Uni Baek ustoz yuborgan.
Seora qattiq nafas oldi. Hamma yuz bergan narsa, o'n yillik xotiralar, otasining mashinasi va qorong'u yo'l bir joyga chiqib, og'riqli bir shaklni hosil qildi.
— Siz buni qanday bildingiz?
— Daehyunni uch hafta oldin ushladim. U hozir mening yer osti omborimda, hech kim bilmaydigan joyda.
— Siz uni bandi qilib turibsiz va menga aytmadingiz.
— Chunki Baek buni sezsa, birinchi bo'lib sizga hujum qilardi. Siz uning rejasidagi eng oxirgi to'siqsiz, Seora. Agar u men bilib qolganimni bilsa, sizni yo'q qilish uchun bir kun ham kutmasdi.
— Bu bahona.
— Bu haqiqat.
— Bu tanlov, — dedi Seora keskin ovozda va o'rnidan turdi. — Siz men uchun tanladingiz. Men otamning qotilini bilishga haqli edim. Men uning qabri oldida uch oy davomida noto'g'ri odamni la'natladim. Siz esa bilib turib, menga jim turishga ruxsat berdingiz.
— Ha.
— Va kecha...
U to'xtadi. Kecha hamma narsa boshqacha edi. U birinchi marta o'zini xavfsiz his qilgan edi. Ihan esa bu xavfsizlikni yolg'on ustiga qurgan edi.
— Kecha siz o'pganingizda, — dedi u past ovozda, — men o'ylagan edim, nihoyat, bu odam menga yolg'on gapirmaydi, deb.
— Men sizga yolg'on gapirmadim. Men jim turdim.
— Bu bir xil narsa.
Ihanning yuzi shu so'zdan oqarib ketdi. U qarshilik qilmadi. Yo oqlanmadi. Faqat sekin Seoraga yaqinlashib, qo'lini ko'tardi.
— Meni uring, — dedi u.
— Nima?
— Meni uring. Siz haqsiz. Hohlasangiz, ikki marta. Faqat ketmang.
Seora uning ko'zlariga qaradi. Ichida g'azab, qayg'u va hali so'nmagan sevgi qaynardi. Keyin qo'lini ko'tardi va Ihanning yuziga tarsaki tushirdi. Tovush kichik xonada aks sado berdi.
Ihan boshini ko'tarmadi. Faqat sekin jilmaydi, achchiq, charchagan jilmayish.
— Rahmat.
— Menga rahmat aytmang.
Seora o'girilib, eshik tomon yurdi. Ihan to'xtatmadi. Faqat orqasidan past ovozda dedi:
— Agar ketsangiz, Baek ustoz sizni topadi. Men uchun emas. O'zingiz uchun qoling.
U eshik dastagini ushlab turdi. Uzoq. Keyin ohista qo'lini tushirdi, lekin o'girilmadi.
— Meni Daehyun oldiga olib boring.
Yer osti ombori Seulning eng qadimiy kvartalida, eski ko'mir ombori ostida edi. Nam, sovuq, devorlari terlab turardi. Ikki qo'riqchi Ihanni ko'rib, ta'zim qilib chetga chiqdi.
Zindanning chekkasida bir odam polga o'tirardi. Soqolsiz, rangi oqargan, kiyimlari ezilgan. Daehyun Seoraning otasi bilan bir necha marta ovqatlangan edi, bir martasida unga qo'g'irchoq ham sovg'a qilgan edi.
U Seoraga qaraganda yuzi qotdi.
— Yoon-ssi...
— Nega? — dedi Seora. Boshqa hech narsa demadi.
Daehyun yig'lab yubordi. U boshini egib, qo'llari bilan yuzini yopdi.
— Ular mening ukamni olib ketishgan edi. Baek ustoz... u ukamning hayotini tutib turgan edi. Men... men boshqa yo'l topa olmadim.
— Otamni o'ldirdingiz.
— Kechiring. Hammasi uchun kechiring.
— Kechirmayman.
U orqaga o'girildi. Ihan hali eshik yonida turardi, qo'lini yuziga tutgancha, tarsaki izi hali ham qizarib turardi.
— U hozircha hech kimga bu haqda gapirmagan, — dedi Ihan. — Lekin aytadi. Baekning ismini sud oldida aytishga tayyor.
— Sud, — deb takrorladi Seora kinoya bilan. — Biz sud bilan ishlaydigan odamlarmizmi?
— Yo'q. Lekin biz o'zimiz haqiqatni topgan odamlarmiz. Va shu haqiqat bilan Baekni yo'q qilamiz.
— "Biz."
Ihan sekin boshini ko'tardi.
— Agar xohlasangiz.
Seora uning ko'zlariga uzoq qaradi. Bu qaror eng og'ir qaror edi: ishonchni qayta berish, yolg'on bilan to'la bu odamni yana ishonishga arzimaydimi yoki arzimaydimi, tanlash.
— Siz menga yana bir marta yolg'on gapirsangiz, — dedi u, — men o'zim sizning bo'ynigizga o'q qo'yaman.
— Xo'p.
— Hech qachon jim turmaysiz. Hech qachon men uchun tanlamaysiz. Hamma narsani men bilan birga hal qilasiz.
— Va'da beraman.
Seora uning yoniga bordi. Ularning orasida bir qadam masofa qoldi. U qo'lini ko'tarib, Ihanning qizargan yuziga ohista tegdi.
— Og'riyaptimi?
— Yo'q, — dedi Ihan. — Siz uni urganingizda ham, men sizga qarshi hech narsa his qilmadim.
— Ahmoq, — dedi Seora, lekin ovozida endi g'azab yo'q edi. Faqat charchoq va mehr bor edi.
U Ihanning qo'lini ushlab, barmoqlarini uning barmoqlari orasiga qo'ydi. Bu oddiy harakat edi, lekin ikkalasi uchun ham eng muhim ishora: hali ham men shu yerdaman.
Kechasi ular yashirin uyga qaytishdi. Hech biri ko'p gapirmadi. Seora ovqat tayyorlashga urindi va kuydirib qo'ydi. Ihan jim kuldi va birinchi marta u ham o'zini qo'yib yubordi, haqiqiy, past, yuragidan chiqqan kulgi bilan.
— Siz hech qachon ovqat pishirmaganmisiz? — so'radi u.
— Bizning uyda oshpaz bor edi.
— Biznikida ham.
Ular bir-biriga qarab, birdan kulib yuborishdi. Ikki dushman imperiyaning merosxo'ri, yonayotgan guruch oldida, qo'llari bir-biriga tegib turgan holda.
Keyin Seora jim bo'lib qoldi.
— Ihan.
— Ha?
— Menga qasam ich.
U kulgidan to'xtadi va jiddiy bo'ldi.
— Nima haqida?
— Agar bu ish tugasa, agar Baek yo'q bo'lsa va bizdan hech narsa qolmasa... siz hali ham men bilan qolasiz.
Ihan stol yonidan o'tib, uning ro'parasiga cho'kdi. U Seoraning ikkala qo'lini ushlab, ko'zlariga tikildi.
— Siz meni dushman bo'lib ko'rdingiz. Ittifoqchi bo'lib ham ko'rdingiz. Endi men sizga uchinchi narsani taklif qilaman.
— Nimani?
— Yoningizda uyg'onadigan odamni.
Seoraning ko'zlari yoshga to'ldi. U buni yashirmadi.
— Bu qasam emas, — dedi u pichirlab.
— Bu qasamdan ko'ra ko'proq.
U Ihanning bo'ynidan quchoqlab, uni o'ziga tortdi. Bu safar o'pish sekin emas, shoshilmagan emas edi. Unda hamma narsa bor edi: g'azab, kechirim, qo'rquv va sevgi. Guruch kuyib, bug'i tutunga aylanganini ikkalasi ham sezmadi.
Tun yarmida Seoraning telefoni jiringladi. Notanish raqamdan ovozli xabar.
U Ihanning yelkasidan boshini ko'tarib, tugmani bosdi. Baek ustozning sokin, oqsoqol ovozi eshitildi:
"Yaxshi o'ynadingiz, bolalarim. Lekin siz hali eng muhim narsani bilmaysiz. Daehyun sizga to'liq haqiqatni aytmadi. Otangiz o'lgan kecha mashinada yolg'iz emas edi."
Xabar tugadi.
Seora Ihanga qaradi. Uning yuzi oqarib ketgan edi.
— Mashinada yolg'iz emas edi, — takrorladi u. — Kim u bilan birga edi?
Ihanning jim turishi javob edi. Lekin bu safar u yolg'on gapirmayotgandek emas, balki o'zi ham bilmaydigandek edi. Va bu undan ham qo'rqinchliroq edi.