Ikki toj bitta taxt ________

Helllooooo guys man yangi adminman agar sizlarga fanfic yoqayotgan bulsa juda hursandman agar kamchilik bulsa keyingi qismlarda togirlashga harakat qilaman sizlarga maroqli oqish bye bye 💞

Ikki toj, bitta taxt
3-bob: Ishonch narxi
Eshik orqasidan kelgan ovoz juda xotirjam edi. Seora aynan shu xotirjamlikni yoshligidan bilardi. Bolaligida u shu ovoz bilan ertak eshitgan, shu ovoz bilan birinchi marta qanday qilib yolg'onni sezish kerakligini o'rgangan edi.
— Baek ustoz, — dedi u. Ovozi o'zinikiga o'xshamasdi.
— Ha, Seora. Qanchalik katta bo'lding.
Ihan jim turardi. Uning qo'li hali ham Seoraning qo'lida edi, lekin u buni ikkalasi ham tilga olmasdi.
— Nega? — so'radi Seora. — Siz otamning yonida o'ttiz yil turdingiz.
— Aynan shuning uchun, — deb javob qildi eshik ortidagi ovoz. — O'ttiz yil men ularning soyasida turdim. Otang taxtga o'tirdi, men esa uning orqasida turdim. Cha ham xuddi shunday. Ikki imperiya, ikki ustun, menga esa bitta ham qolmadi. Endi ikkalasi ham yiqildi. Qolgani siz ikkovingiz, va siz ham tez orada yo'q bo'lasiz.
Pastdan qadam tovushlari eshitildi. Ko'p odam, tartibli, og'ir.
Seora Ihanga qaradi. U kutilmaganda eng tinch holatda turardi.
— Rejangiz bormi? — so'radi Seora past ovozda.
— Bor, — dedi Ihan. — Lekin u sizga yoqmaydi.
— Aytib bo'ling.
— Derazadan sakraymiz.
— Bu ikkinchi qavat.
— Pastda to'xtab turgan yuk mashinasi bor. Men uni ikki kun oldin o'sha yerga qo'ydirganman.
Seora uning yuziga qaradi. Ikki kun oldin. Ihan bu tuzoqni oldindan sezgan, lekin qanchalik chuqur ekanini bilmagan, shu sababli ikkala yo'lni ham tayyorlab qo'ygan edi.
— Siz hech qachon xavfsiz yo'lni tanlamaysiz, shunday emasmi? — dedi u.
— Yo'q. Faqat sizni xavfsiz yo'ldan olib o'tishni.
Seora nima deyishni bilmadi. Shu orada eshik tashqaridan zarb bilan ura boshladi.
Ihan derazani tepib sindirdi. Shisha bo'laklari yomg'ir bilan birga pastga to'kildi. U birinchi bo'lib sakramadi. U Seoraga qo'lini uzatdi.
— Ishonasizmi menga?
Seora bir soniya ikkilandi. Bu uning hayotidagi eng uzun soniya edi. Keyin qo'lini uning qo'liga qo'ydi.
— Sakrang, — dedi u. — Birga.
Yuk mashinasining brezent tomi ularning zarbasini yumshatdi. Seora yelkasini og'riq bilan ushlab turib qoldi, Ihan esa darhol uning yoniga cho'kdi.
— Jarohat bormi?
— Yo'q. Hammasi joyida.
— Yolg'on gapiryapsiz.
— Siz mening yolg'onimni bilib olasiz, shunday emasmi?
Ihanning yuzida zaif tabassum paydo bo'ldi.
— Boshqalar oldida yo'q. Faqat sizning oldingizda.
Mashina to'g'ri Han daryosi bo'yidagi yashirin uyga yo'l oldi. Orqada klub chiroqlari uzoqlashar, Seulning yomg'irli tuni ularni o'z bag'riga olardi.
Yashirin uy kichik, sokin va deyarli bo'sh edi. Devorlarda suratlar yo'q, javonda kitoblar yo'q, faqat bitta eski divan va oynadan ko'rinadigan daryo.
Seora sirg'alib divanga o'tirdi. Ihan unga choy olib keldi va yonidagi stulga o'tirdi. Ularning orasida bir metr masofa bor edi, lekin shu kechadan keyin u ancha qisqargandek tuyulardi.
— Maslahatchi bizni bir joyga to'plab qo'ydi, — dedi Seora. — Demak, otam ham, sizning otangiz ham unga ishongan.
— Ha.
— Va men ham.
Ihan javob bermadi. U o'z qo'llariga qarab, nimadir o'ylayotgandek jim qoldi.
— Ihan, — dedi Seora birinchi marta uning ismini ayttanda "ssi"siz. — Konteynerdagi daftarda otam yozgan edi: U hammasini biladi. Siz nimani bilasiz?
U uzoq jim qoldi. Keyin sekin boshini ko'tardi.
— Otangiz o'lishidan bir hafta oldin men bilan uchrashgan.
Seoraning yuragi to'xtab qolgandek bo'ldi.
— U meni xufiyona chaqirdi. Hech kim bilmasdi. Biz uch soat gaplashdik. U menga ikki oilaning dushmanligi yolg'on ekanini aytdi. Bizning otalarimiz yoshligida do'st bo'lgan, keyin kimdir ularni bir-biriga qarshi qo'ygan. U qanday odam ekanini endi bilaman. Baek ustoz.
— Nega menga aytmadingiz?
— Chunki otangiz mendan bitta narsa so'ragan edi.
Ihan uning ko'zlariga tik qaradi. Uning ovozi birinchi marta titradi.
— "Agar menga biror narsa bo'lsa, qizimga tegmanglar. U meni yomon ko'rishi mumkin, sizni ham, lekin uni himoya qiling." Men va'da berdim. U o'lgach, hamma meni ayblay boshladi. Siz ham. Men esa sizning yoningizda turolmadim, chunki yaqinlashsam, siz meni qotil deb o'ylagan bo'lardingiz.
Seora jim qoldi. Choy uning qo'lida sovib borardi.
— Demak, ikki haftadan beri meni kuzatayotganingiz...
— Himoya qilish edi, — dedi Ihan. — Aytib bo'lmas, ahmoqona va noto'g'ri usul bilan. Lekin boshqasini bilmasdim.
Seora uzoq qarab turdi. Uning ichida g'azab ham, xafagarchilik ham, hali nomi yo'q boshqa his-tuyg'u ham yig'ilib borardi.
— Men sizni qotil deb o'ylagan edim, — dedi u nihoyat. — Uch oy davomida har kuni. Va siz bir marta ham o'zingizni oqlamadingiz.
— Oqlasam, siz menga ishonmasdingiz.
— Balki ishonardim.
— Balki, — dedi Ihan jimgina. — Lekin balki emas.
Seora choyni stolga qo'ydi va o'rnidan turdi. U derazaga yaqinlashdi. Daryo yomg'irda kumushrang tovlanardi.
— Otam sizni tanlagan, — dedi u orqasiga o'girilmay. — Menga ishonmay, sizga ishongan.
— U sizga ishongan, Seora. Faqat sizni xavf ostiga qo'yishni xohlamagan.
U o'girildi. Ihan allaqachon o'rnidan turgan, uning orqasida, juda yaqinda turardi. Hech biri nafas olishga jur'at etmasdi.
— Men butun umr kuchli bo'lishga majbur bo'ldim, — dedi Seora past ovozda. — Hech kimga suyanmaslikka. Hech kimdan yordam so'ramaslikka. Siz esa bir kechada hammasini buzdingiz.
— Kechirasiz.
— Yo'q, — dedi u va bosh chayqadi. — Kechirim so'ramang. Siz meni birinchi marta... ko'rishga majbur qildingiz. Haqiqiy odamni, daxlsiz imperiya merosxo'rini emas.
Ihanning qo'li sekin ko'tarildi va Seoraning yuzidagi sochni quloq ortiga surdi. Ikkalasi ham bu harakat ortida nima turganini bilardi.
— Men ham, — dedi u pichirlab. — Men ham butun umr yolg'iz edim. Sizdan boshqa hech kim meni ham dushman, ham ittifoqchi qilib ko'rmagan.
Ular ko'zlarini uzmay qarab turdi. Tashqarida yomg'ir tinib, birinchi marta Seulda sukunat cho'kdi.
— Bu xato, — dedi Seora, lekin uning qo'li allaqachon Ihanning ko'ylagidan ushlagan edi.
— Eng go'zal xatolar shunday boshlanadi, — dedi u.
U Seoraga engashdi. Seora ko'zlarini yumdi. Birinchi o'pish sekin, ehtiyotkor, xuddi ikkalasi ham bir-biridan qo'rqqandek edi. Keyin esa Seora uni o'ziga tortdi va o'pish chuqurlashdi, uch oylik g'azab, yolg'izlik va yashirin tuyg'u unga singib ketdi.
Ular ajralganda, peshonalari bir-biriga tegib turardi.
— Bir oy, — pichirladi Seora kulib. — Biz bir oy deb kelishgan edik.
— Men bir oydan keyin ketishga rozi bo'lmayman, — dedi Ihan. — Siz bilsangiz ham.
— Bilaman.
Seora uning ko'kragiga bosh qo'ydi. Ihan uni mahkam quchoqladi. Ular ikki imperiya merosxo'ri edi, hech biri hech qachon bunday kuchsiz va shu bilan birga bunday kuchli bo'lmagan edi.
Tongga yaqin Ihanning telefoni jiringladi. U Seorani uyg'otmaslik uchun ohista turib, ekranga qaradi. Notanish raqamdan bitta xabar:
"Seora hali ham o'z otasining haqiqiy qotilini bilmaydi. Lekin siz bilasiz, Ihan. Unga ayting, yo'qsa men aytaman."
Ihan qotib qoldi. U divanda uxlab yotgan Seoraga qaradi. Uning yuzi birinchi marta xotirjam, himoyasiz edi.
U telefon ekranini o'chirdi va uzoq vaqt qimirlamay turdi.