The Vampire
Miran uydan biror nima demasdan chiqib ketganidan beri oradan bir soatdan oshiq vaqt o‘tgandi. U qabristondan qaytgach, ho‘llangan kiyimlari badaniga yopishib qolgan bo‘lsa-da, hali uyga kirishga jur’at qilolmayotgandi. Uning yuragida bir og‘riq bor edi — tanasidagi og‘riqdan ham og‘irroq. Yo‘lak bo‘ylab yurarkan, bir pasli sokinlik ichida qadam bosdi. Ammo ichkariga kirganida bu sokinlik o‘rnini og‘ir sukunat egalladi.
Otasining qorong‘i ko‘zlari Miranga qaradi. U televizor qarshisida o‘tirar, go‘yoki hech nima bo‘lmagandek, tinchgina.
— Qayerda eding? — dedi u beparvo ohangda, ko‘zlarini ekranidan uzmay.
— Qabristonda, — javob berdi Miran ohangsiz.
Ota bir zum jim bo‘lib qoldi, so‘ng xo‘rsinib, shunchaki “Ha” dedi va yana hech nima demadi. Miran bunday sovuqlikdan ortiqcha ranjimaslikka harakat qildi. Ammo yuragini ezayotgan bir haqiqat uni ichdan kemirib yedi: Agar men hozir ham bu uydan chiqib ketsam, hatto orqamdan qaraydigan ham bo‘lmaydi…
O‘z xonasiga kirganida, derazadan ko‘chaga qaradi. Ichida bir g‘alati sezgi bor edi. Yomg‘ir endi sekinlashgan, ammo yuragidagi og‘irlik bir zumda tarqalmadi.
Ertasi kuni maktabdagi muhit og‘ir edi. Sport zaldagi voqealardan keyin ko‘pchilik Miranga ehtiyotkorlik bilan qarardi. Ba’zilar unga achinish bilan, ba’zilar hayrat bilan, lekin ko‘pchilik — befarqlik bilan. Lara esa odatdagidan ham ko‘proq yaltirab yurardi, go‘yoki o‘sha kecha hech nima bo‘lmagandek.
Miran sinfga kirganida, Taehyung o‘z joyida o‘tirgan, hech kim bilan gaplashmayotgandi. U har doimgidek sirli va sokin ko‘rinardi. Ammo uning ko‘zlari Miranni kuzatib turardi — ehtiyotkor, himoyachi bir nigoh bilan.
Dars oralig‘ida Miran deraza yoniga chiqib o‘tirdi. Taehyung asta yoniga bordi.
— Kechagi voqeani boshqa takrorlashimni istamayman, — dedi u past ovozda.
— Men ham, — dedi Miran, lekin ko‘zlari hali ham alamli.
Bir zum sukut saqlashdi. So‘ng Taehyung ohista gap boshladi:
— O‘sha yigit... kecha qabristonda seni ko‘rgan odam kim edi?
— Men ko‘rdim. Qorong‘ida ham seni kuzatib turardim.
— Chunki... sen yolg‘izsan. Va men seni yolg‘iz qoldirolmayman, Miran.
Bu so‘zlar Miran uchun juda og‘ir eshitildi. U boshini egdi, yuragi qattiq urib ketdi. Sen ham ketib qolasan, deb o‘yladi ichida.
— Nega menga bunday muomala qilasan? — dedi u oxiri. — Hech kimga bo‘lmagan mehrni menga nega berasan?
Taehyung uning ko‘zlariga qaradi. Ko‘zlarida bir necha yillik og‘riq yashiringandi.
— Chunki men... men senga qarindoshman.
— Men sening tog‘angman, Miran. Onangning ukasiman.
Miranning yuragi gursillab ketdi. U orqaga bir qadam tashladi. Nafasi qisila boshladi.
— Yo‘q... bu... bu bo‘lishi mumkin emas.
— Bilaman, og‘ir. Lekin bu haqiqat. Men sening onang o‘lgach, seni kuzatardim. Sen xavfsiz bo‘lishing uchun. Lekin hech qachon ochiqchasiga aytolmasdim. Chunki... otang buni bilsa, seni undan ayirib olishimdan qo‘rqadi.
Miranning ko‘zlaridan yana yosh sizib chiqdi. U orqaga o‘girilib ketmoqchi edi, lekin Taehyung asta uni to‘xtatdi.
— Agar xohlasang, hech qachon bu haqda yana gapirmayman. Lekin shuni bil: men seni yolg‘iz qoldirmayman.
Miran jim qoldi. Uning butun vujudi larzaga kelayotgan edi. Yuragida birdaniga iliqlik ham, og‘riq ham uyg‘ondi. Bu haqiqat uni ezdi, lekin bir tomonlama — ichki bo‘shliqni to‘ldirgandek ham bo‘ldi.
O‘sha kuni kechqurun Miran yana onasining suratiga qarab o‘tirar ekan, o‘zini yolg‘iz his qilmaslikni birinchi marta his qildi. Va bu hissiyot unga avvalgidek og‘ir emasdi.
Ammo u bitta narsani bilmasdi — maktab devorlari ichida undan ham qorong‘i sirlar yashiringandi.
O‘sha kecha, Lara maktab orqasidagi bekor turibdigan laboratoriyada qandaydir odam bilan uchrashdi. U odam qora libosda, yuzi soyada edi.
— U bizga to‘sqinlik qilyapti, — dedi Lara.
— Bilaman. Yaqinda u o‘zi ketadi... yoki ketkazamiz, — dedi qorong‘ilik ichidagi ovoz.