𝐒𝐄𝐗𝐔𝐀𝐋 𝐓𝐄𝐍𝐒𝐈𝐎𝐍
𝐌𝐔𝐀𝐋𝐋𝐈𝐅: 𝐒𝐇𝐈𝐍 𝐇𝐀𝐑𝐈
𝐂𝐇𝐀𝐍𝐍𝐄𝐋: @Bangtan_ff_shop
Avtor:
Biz… qachon unutilamiz? Darrov emas. Avval suratlar qoladi. Xotiralar… odamlarning tilida sen haqingda hikoyalar yuradi. Ammo ular ham asta sekin kamayadi.
Kun kelib sening isming aytilmaydi. Suratlaring yo‘qoladi. Sen yashagan uydan iz ham qolmaydi. Qabring ustida yozilgan harf ham yemiriladi. Va hech kim seni izlamaydi. Shunchaki… yo‘q bo‘lasan. Xuddi oldin hech ham bo‘lmagandek.
Bu muqarrar! Qancha yashashimizdan qat’i nazar, qancha yaxshi ko‘rilishimizdan qat’i nazar oxirida biz unut bo‘lamiz.
Va eng dahshatlisi… buni to‘xtatib bo‘lmaydi.
Shuning uchun, balki… yashash degani iz qoldirish emasdir. Yashash hozirgi lahzada nafas olishdir. Chunki yarim asrdan so‘ng… bu nafasni eslaydigan hech kim qolmaydi.
Asta-sekin orqaga tushyotgan kiyimlar, yaqinlikni tobora kuchaytirdi. Qiz yigitni sekin quchoqladi,yigit ham qizning yuzidagi jilmayishini his qildi. Yigit qizga yaqinlashib, qo‘llari bilan uning belidan ushladi, va ular bir-birini his qildilar.
— Sizni sevaman — aniq ohangda.
Hejin jilmaygancha shu so'zlarni aytarkan leb cgetini tishlab qoʻyishni unitmadi.
Yigit ham qizning har bir qiligiga mast bolardi. Hejinning koʻkraklarini so'rib o'par ekan xuddi paxta qand yegandek bo'lardi. Yigit bundan ham ortig'ini xoxlab ularni tishlay boshladi.
Uchlarini sut chiqadigandek sorib tortardi va Hejinni ilk nolalarini eshitdi.
— Ahhh... immmm sizni sevaman asssh
— Men ham... men ham seni sevaman qani balandroq
— Ohhh mmmm.... men ham sizni nolangizni eshitishni istayman ayyyy
Hejin ilk nolasini chiqarganimdan so'ng unga bu qaymoqdek yoqqanini korgan yigit lab chetida kulib qoʻydi. Hejin ham yigitning nolasini eshitishni xoxlay boshladi. Uning kòkrak qafasiga barmogim bn ismimni bosh harfini chizib song uyerda o'pich qoldirdi.Keyinchalik esa yigitning Preslarini chimchilab oldi va uni ilk nolasini eshitdi.
— Nega doim chimchib olasanaa erkalasang bolmaydimi axxx..
— Shunchaki shunda tezroq nola qilasiz...
Yigit yana ishimda davom etdi. Hejinning kòkraklari atrofini tilim bn erkaladi. Yeb toymagan yalab toyarmidi deganidek yana tishlashni boshladim. Tishlagan sari Hejinning nolasi yigitning hirsini oshirdi. Yigit endi navbatni Hejinga topshirdi. Hejin buni sezib yigitning kòkraklaridan pastlashib qornidan joy oldi.
U yigitning qornini erkalar ekan borgan sari chuqurlashib boryotgandi.Yigit oxirgi nafasini qo'yib yubordi. Birozdan song esa Hejin yigitni ostida koʻrdi. Yigit uning intim zonasini tili bn oynar ekan Hejinni kimdir qidiqlagandek kulgisi kelardi. Hejin bu uzoq davom etishi uchun boshanmaslikka harakat qildi... Ammo bunga uzoq bardosh berish juda qiyin ekanni tushunib yetdi . Hejinni boshanganini ko'rgan yigit sekin azosini qizni qiynalmaslik uchun suyuqlik bn qopladi,soʻngra kirgiza boshladi. Boshida og'riqni his qilgan qiz ,keyinchalik yengillik seza boshladi. Hayotim davomida eng ko'p xoxlaydigan va doim his qilishni istaydigan "OG'RIQ" shu bo'lsa kerak deb oʻyladi qiz.
Yigit pastelni ushlagan Hejinning kaftini ochib o'z qo'llari bn birlashtirdi. Sekin qizga yaqinlashib labidan bosa olib og'riqni kamaytirish uchun harakat qildi. Hejin ham bu qaynoq tun hech ham tugashini xoxlamasdi.
Yana bir zarba bilan ichkariga chuqurroq kirgan yigit chuqur nafas oldi. Go‘yo butun dunyo jimib, faqat ularning ovozi, nafasi eshitilayotgandek edi.
— men juda ham qoʻrqyabman, otam meni senga bermasachi?
— Hejin sening bokiraligingni oldim. Senda birinchisi oʻzimman shu bilan oxirgisi ham men bo'laman.
Yigit Hejinning kaftlarini qo‘llari ustiga qo‘yib, yuziga qaradi.
U Hejinning labimdan yana bir bor ehtiros bilan o‘pdi. Bu o‘pich og‘riqni ham, qo‘rquvni ham yo‘qotdi. Endi faqat rohat va ichki bo‘shashish bor edi.
— Dunyodagi eng yomon insonga aylansam ham, seni qoʻyib yubormayman hatto osha vaqt mendan nafratlansang ham.
— Va'dangda turasan shundaymi?...
Hejin qo‘rquv bilan ko‘zlarini ochdi. Qanday qilib o‘rnidan sapchib turganini o‘zi ham anglay olmadi. Yuragi go‘yo ko‘ksini yorib chiqib ketadigandek urardi, nafasi notekis, bo‘g‘iq edi.
U shosha-pisha atrofga alangladi. Yon tomonida Jungkook xotirjam, chuqur uyquda yotar, yuzida zarracha bezovtalik alomati ham yo‘q edi.
Hejin asta yutindi.
U shu so‘zlarni pichirlab aytar ekan, ko‘zlarini yana yumdi. Ammo tushidagi manzaralar hanuz miyasi ichida jonli, xuddi hozirgina bo‘lib o‘tgandek aylanardi.
Peshonasidan oqib tushayotgan sovuq terni qo‘llari bilan artdi.
Hejin sekin o‘rnidan turdi. Oyoqlari qaltirab, muvozanatini yo‘qotayozdi. Instinkt bilan javonga yopishib, o‘zini tutib qoldi.Bir muddat shunday turdi. Nafasini rostlab, o‘zini majburan tinchlantirishga urdi.
So‘ng yuvinish xonasi tomon yurdi. Yo‘lakdan o‘tayotib, devorga ilingan soatga ko‘zi tushdi.
Tun hali eng chuqur pallada edi.
Hejin yuvinish xonasiga kirarkan, negadir o‘zidan jirkanib ketgandek his qildi.
Dushni yoqdi. Suvning iliqlashishini kutarkan, titroq barmoqlari bilan kiyimlarini birin-ketin yecha boshladi. Suv shovqini ostida ham yuragi hanuz tinchimas, tushdagi ovozlar esa miyasi ichida asta-sekin so‘nib borardi..
Hejin yuvinishni tugatgach, sekinlik bilan boshi ustiga quyilayotgan iliq suv ostida turib, chuqur nafas oldi.
Suv tomchilari sochlaridan oqib, yuzini yuvardi, ammo uning fikrlari boshqa joyda edi. U bir yil oldingi voqealarni esladi, o‘zi qilgan xatolarini, ahmoqona qarorlarini birma-bir o‘ylab chiqardi.
Shu on nigohi tanasiga tushdi va oyog‘ining son qismida qon dog‘ini payqadi. Yuragi bir lahza to‘xtadi, qorquv titroq ichini to‘ldirdi. Tezda qo‘li bilan qon dog‘ini ishqaladi, suv bilan aralashib oqib ketgan qon asta-sekin oyoq qismidan pastga tushdi.
Bu manzarani ko‘rib, Hejinning ichidagi g‘alati hislar uyg‘ondi. Test qilishga hojat yo‘q, deb o‘yladi u.
Yuvinish tugagach Hejin yuvinish halatiga oʻrandi. Sochlarining namligiga ham etibor bermay, xonani tark etdi.
Garajning temir eshiklari yopilarkan ichkari dunyo tashqaridagi olamdan butkul uzildi.Shiftdan osilgan bitta chiroq xira nur sochardi..
Og‘ziga mato tiqilgan, ko‘zlari bog‘langan erkak na ko‘ra oladi, na bir voqealani anglaydi. Yuragi qafasda har tarafga òzini uryotgan qushdek tipirchilardi.
Bir zumda temir eshik ochilib, og‘ir qadam tovushlari yangradi.
Jungkook oldinga yurdi, boĝlab qo‘yilgan erkak atrofidagi odamlar chetga chiqib unga yòl ochishdi.
—Bilasanmi?kutish azoblarning boshlanishidan ham oĝriqliroq...
Jungkook asta engashib, erkakning qulog‘iga pichirladi.
Garashda pjchoqlarning bir biriga urilib charxlangandagi yoqimsiz ovozi eshtilarkan erkak qorquv aralash qaltiray boshladi. Jungkook pichoqni ko‘tarib, odamning yelkasiga engil tegizdi.
—sen hech òtmas pichoq
bilan sòyish degan gapni eshitganmisan?
Erkak tezda yoq degandek bosh chayqadi.
—Bu yomon,kel men buni sening tanangda kòrsatib beraman.Òtkir tiĝ tezda odamni òldiradi biroq òtmas pichoqda terini shilsang,qiynayotgan odamning kòzlaridagi òlim shulasi korish munkin.
Jungkook birdan erkakning ko‘zidagi bog‘ichini tortib oldi. Yorug‘likdan ko‘zi qisilgan yigit Jungkookning sovuq nigohiga duch keldi. Bu nigohda rahm yo‘q, insoniylik yo‘q faqat intiqom va qasos yonardi unda.
— Bilasanmi kecha sen qòl kòtargan ayol,men uchun qanchalik qadrli?bilmaysan !
Jungkook pichoqni qarshidagi odamning yelka ustidan, yuritib yuragiga qorqub soldi.Jungkookning odamlari erkaning ustidagi kòylakni yechib olisharkan Jk uning terisini ozroq tortib otmas pichoqni unga ishqaladi.Boshida kesilishi qiyin boldi biroq keyinchalik teri shekinlik bilan shilina boshladi.Erkak esa òzining terisini qanday shilinyotganni kòrib oĝriqdan dodlar biroq oĝzidagi latta sababli ovozi kuchli eshtilmasdi.Jungkook erkakning yelkasidagi terisining bir parchasini shilib olarkan uni shunchaki erkakning kòz òngida yerga uloqtirdi.
Jungkook ortiga ogrilarkan bu jarayonni kuzatib turgan odamlarini korib ulardan birini qarshisiga chorladi.Yordamchisi Jungkookning qarshisiga kelarkan Jungkook sokinlik bilan erkaning yana bir parcha terisini shilib yerga uloqtirdi va pichoqni yordamchisga berib davom et degandek qosh uchirdi.
Yordamchi biroz qorquv arlash Jungkoolga tikildi sòngra chuqur yutinib erkakning yonidan joy oldi va sekinlik bilan Jungkook boshlagan ishni yakunlay boshladi...
Qoriqchi erkakning terisini shilib bòlaklarni yerga uloqtirarkan Jungkook buni sokinlik bilan kersloga suyangancha kuzatardi.
Jungkook xotirjamlik bilan yordamchisining harakatlarini kuzatardi.Shu payt yordamchilardan biri Jungkookning qarshisiga kelib, sokin ovozda gap boshladi.
— Xo‘jayin, bugun kengash yig‘ilishi bo‘larkan...
— Nima? Nega endi aytyapsan? — Jungkook, ohangi biroz keskinlashib.
— Men ham hozirgina xabar topdim…
— Kengash borligini uning egasi eng oxirida bilsa… qanday kunlarga qoldik…Unday bo‘lsa, kettik. Bazilarning surobini to‘g‘rilab kelamiz.
Jungkook shu so‘zlarni aytib, sekin o‘rnidan turdi. Yerda qonga belangancha yotgan erkakga yaqinlashdi. Nigohi bilan uning qon bilan aralashgan qismini ko‘zdan kechirdi, so‘ng oyogi ostidagi tuproqdan bir tepib, yaraga sepdi.
— Ana endi… haqiqatdan ketsak bo‘ladi, — yengil jilmayib.
Katta jinoyat olamining eng yuqori darajadagi rahbarlari yig‘ilgan bu majlis xonasi odatdagi shovqindan yiroq, qalin devorlar ortiga berkitilgan, havosi ham o‘zgacha og‘ir edi. Odamlar ko‘p har birining ortida o‘z hududi, o‘z obroyi va o‘z kuchi bor. Shunga qaramay ularning har biri oʻta extiyotkor...
Shu tobda eshik ochilib , Yoongi kirib kelganida zal birdan jimlashdi. Uning qadami ohangdor emas edi, lekin har bir tovushi odamlarni o‘rnidan turishga majbur qilardi. Uning yonidan o‘tayotgan shamol ham unga hurmat bajo qilyotgandek edi goʻyo.
Qator-qator rahbarlar sira ikkilanmay tikka turishdi.Yoongi esa ularga hatto bosh irg‘ab ham o‘tirmadi. U to‘g‘ri to'rdagi stolga bordi va o‘zini uyidagidek bemalol o‘tirib oldi. Bu esa yig‘ilishdagilarning yuzlariga bir vaqtning o‘zida hayrat va xavotir soldi.
— Bu joy Jeonlarga tegishli, nimaga bu o‘rinni egallayapsiz?
Yoongi stul suyanchig‘iga suyanib, o‘rtaga sovuq nazar tashladi.
— Jeon hozir bu yig‘ilishda qatnasha oladigan ahvolda emas, — o‘ta sokinlik bilan.Men vaqtinchalik uning o‘rnini egallayman.
Zalda bir zumda pichir-pichir boshlandi. Kimdir hayratdan qotib qoldi, kimdir nimadir biladi, lekin aytolmayotgandek boshini eggancha jim turdi. Yig‘ilish belgilangan vaqtdan oldin boshlandi. Yoongi Seul va unga yaqin shaharlarda so‘nggi hafta davomida sodir bo‘layotgan tartibsizliklar haqida gaplarni eshitarkan, havo yana ham og‘irlashdi.
Shu payt eshik sekin, hatto juda ehtiyot bilan ochildi.
Bu sokinlik esa zaldagilarning yuragiga chaqmoqdek urildi.
Eshikdan Jungkook kirib keldi.
Uning qiyofasi… odamni muzlatib qo‘ydi. Yuzida hech qanday hisni aks ettirmas, ko‘zlari esa qora dengiz kabi korongʻu va sovuq. Uning shu qiyofa bilan kirishi zalni qoʻrquvga soldi.
Hamma birdan o‘rnidan turdi. Hamma bu safar hurmatdan emas qo‘rquvdan oʻrnidan turardi.
Faqat Yoongi o‘tirgan joyidan qimirlamadi.
U Jungkookga sovuq nigoh tashlab, qo‘llarini bir-biriga chalishtirib, joyida qotib turaverdi.
Jungkook esa unga bir lahza tikilib turdi… hech qanday hissiz, hech qanday iltifotsiz.
Go‘yo ikkalasi orasida sukutning o‘zi qattiq qurolga aylangandek.
Jungkook Yoongining o‘z o‘rnida bemalol o‘tirganini ko‘rib, zaldagi muzday havoni kinoyalai soʻzlari bilan battar sovutdi. U sekin yurib kelib, stulning orqasida to‘xtadi. Ko‘zlarida bir tomchi ham his yo‘q, ovozi xuddi pichoqning tig‘i kabi sokin, lekin keskin edi.
— O‘rnimni isitib turganingiz uchun rahmat… biroq endi uni bo‘shatsangiz.
Bu so‘zlar Yoongining yuziga urilgan zarbaga o‘xshab ketdi, lekin u hech qanday reaksiyasiz, asta-sekin o‘rnidan turdi. U Jeonlar qarorgohidagi o‘zining odatdagi joyiga qaytib o‘tirdi. Zalda esa darhol pichir-pichir ko‘paydi kimdir kulimsiradi, kimdir kinoyali labini tishladi, kimdir esa bu ikki odam o‘rtasidagi sovuq urushni his qilib, jim qolgancha tomosha qildi.
Jungkook nihoyat o‘z o‘rniga o‘tirdi. Qo‘llarini stolga qo‘yar ekan, ovoz juda baland eshitildi, xonadagi har bir odamni titratdi. U bir lahza sukut saqladi, keyin boshini ko‘tardi.
— Davom etinglar, — xotirjam, lekin keskin ohangda.
Majlis yana qayta boshlangandek bo‘ldi, biroq hech kim ilgari qanday so‘zlagan bo‘lsa, endi shunday gapira olmasdi. Chunki Jungkookning nigohi odamni o‘z ichidan tiriklayin muzlatib qo‘yardi. U har bir rahbarni tinglab bo‘lgach, sekin tomog‘ini qirib qo‘ydi.
Barcha jim bo‘ldi. Havo qotdi. Zalda faqat Jungkookning ovozi eshitildi.
— Bugundan Jeonlar kompaniyasi… va bu majlisni men boshqaraman. Barcha vakolatlar endi menga tegishli.
So‘z tugashi bilan zal portlab ketgandek bo‘ldi.
— Nima?! — Qanaqasiga?! — Bu… bu mumkin emas!
G‘ala-g‘ovur ko‘tarildi. Kimdir o‘rnidan turgudek bo‘ldi, kimdir bo‘g‘ilib qolganini his qildi. Shu payt Jungkook ularga yuzlandi.
Jungkook esa stul suyanchig‘iga sekin tiralib, davom etdi.
— Akamning vafotidan habaringiz bor. Shuning uchun kimdir bundan foydalanishga urinsa ,yoki bosh koʻtarsa men bu boshlarni bitta bitta uzaman,tushunarlimi?
Jungkookning nigohini butun zal bo‘ylab aylantirdi. Va nihoyat ko‘zlari Yoongida to‘xtadi.
— Tushunarlimi? dedim?
Yoongi ham Jungkookga qarab turdi. Ularning nigohi bir nuqtada to‘qnashdi. Zalda esa nafas olish ham qiyin bo‘lib qoldi ,go‘yo ikki odamning ko‘zlaridagi sovuq jang butun xonaga tarqalgandi.
Jungkook stuldan asta ko‘tarildi ammo uning o‘rnidan turishi oddiy harakat emas, butun zal uchun signal edi. Shundoq ham tarang bo‘lgan havo yanada taranglashdi.
Birinchi bo‘lib eng oldindagi rahbarlar tik turishdi, keyin boshqalar ham birin-ketin o‘rnidan qo‘zg‘aldi. Natijada butun zal Jungkookning o‘rnidan turishi bilan baravariga saf tortib, unga hurmat bajo qildi.
Jungkook esa birortasiga qarab ham qo‘ymadi. Hech kimga bosh irg‘amadi. U shunchaki jimlik ichida eshik tomon yurdi. Har bir qadami g‘ishtdek og‘ir, ammo o‘ziga xos hukmronlik bilan chiqardi.
Eshikka yetganida, u to‘xtadi.Jungkook sekin ortiga o‘girildi. Nigohi o‘tkir, ammo yuzida birorta his belgisi yo‘q. U bevosita Yoongiga qaradi
— Ha, aytgancha… — juda sokin, lekin hammani titratadigan ohangda.Keyingi safar kech qolsam, o‘rnimni egallash haqida o‘ylab ko‘rmaysiz deb umid qilaman.
Zal yana jimlikka cho‘kdi. Bu so‘z ogohlantirish emas, hukm edi.
Shu bilan Jungkook eshikni ochib, xonadan chiqib ketdi.
Eshik ortidan asta yopildi.
Yoongi esa bir necha soniya qotib qoldi. Uning yonoqlari sekin taranglashdi, qo‘llarining kafti esa bilinmay musht bo‘lib qisildi.
Ko‘zlari Jungkook chiqib ketgan tomonga qadalgandi, na g‘azab bilan, na qo‘rquv bilan, balki o‘sha sovuq kuchni tan olgan, lekin yon bermaslikka uringa bir shaxs sifatida turardi u....
Uning ichida sukutli jang boshlangandi.
