𝐁𝐄𝐇𝐈𝐍𝐃 𝐓𝐇𝐄 𝐌𝐈𝐑𝐀𝐆𝐄
Erta tong. Xona ichiga toza havo bilan birga sokinlik ham kirib kelgandi, derazadan tushayotgan xira nur ikki yalang‘och tana ustiga tushib halovatlarini buzdi. Yuna bir lahzalik jimlik ichida ko‘zlarini ochdi. Yuragi notinch urarkan u shiftga tikilgancha, uzoq muddat sukutda yotdi, kecha oqshom… u nima qildi?
U o‘zini yo‘qotdi. Hirsiga yengildi. Lekin ehtimol kechagi tunni yuragi emas, jismi tanlagandir. Ammo hozir u kecha qilgan barcha qiliqlaridan hijolatda.
Yuna asta-sekin o‘rnidan turdi. Yonida uxlab yotgan Jungkookning nafas olishi barqaror, osoyishta edi. Go‘yoki òtkan oqshom hech nima bo‘lmagandek.
Yuna sokin qadamlar bilan ustidagi ogir korbani sudrab xonani tark etdi.
Jungkook ko‘zlarini ohista ochdi, lekin hali to‘liq uyg‘onmasdan avval yonidagi bo‘sh joyga qo‘lini cho‘zdi. Qattiq yostig‘ining o‘rnida hech kim yo‘q edi. U bir zumga muzlab qoldi, so‘ng ko‘zlarini butunlay ochdi. Yuragi tez ura boshladi. Atrofga shoshilinch nazar tashladi, Yuna yo‘q.
U chuqur nafas olib òziga òzi savol berdi "Tushmidi bu?". Balki kechagi voqealar, ularning bir-biriga yopishgan tana harorati, tovushsiz ehtiroslar, ko‘zdagi so‘zsiz iltijolar bularning bari hayol edimi?
Ammo xonadagi manzara buni inkor etardi. Gilam ustiga sochilgan kiyimlar, Yunaning ko‘ylagi, ich kiyimi, o‘zining futbolkasi, shimlari... Hammasi tartibsizlik ichida yotardi. Bu voqealar rostdan ham bo‘lib o‘tgan edi. Jungkook hech narsani o‘ylamasdan o‘rnidan turdi.
Yuragi bezovta urar, miyasi esa Yunaning qayerga ketgani, nima his qilayotgani, va undan ham yomoni nima o‘ylayotgani haqida savollar bilan to‘lib ketgandi.
Jungkook xonadan yugurib chiqdi. Nafas olishi og‘irlashdi. Zinapoyalarni bir-bir bosib, Yunaning xonasi tomon yo‘l oldi.
U eshikni ohista ochdi. Xona yarim qorong‘i edi. Derazalardan biri ochiq, shabada pardani yengil silkitardi. O‘sha yerdagi karavotning bir chekkasida Yuna o‘tirardi. Hali ham qalin ko‘rpaga o‘ranib olgan.
Jungkook ichkariga kirdi. Eshik sekin yopildi. Og‘ir jimlik hukm surdi.
— Sen mendan qochyapsanmi? — past, lekin aniq ohangda.
Yuna hech nima demadi. Faqat chuqur nafas olib, boshini ohista quyi egdi.
— Men… — ovozi titrab.Men kecha... ahmoqlik qildim. Men o‘z akamga... yaqinlik qilishni taklif qildim. Bu jirkanch, Jungkook. Men... men o‘zimdan nafratlanyabman..
Jungkook bir necha soniya qotib qoldi. So‘ng, sekin, indamay uning qarshisida chòkaladi.
Jungkook Yunaning ustidan ko‘rpani ohista tortib, qorniga qo‘lini qo‘ydi.
— Bu yerda... mening farzandim bor. Sening jismingda mening bir bòlagim o‘sib boryapti. Va sen hanuzgacha meni “aka” deb atayapsanmi?
Yuna ko‘zlarini yumdi. Qo‘li yordamida ko‘rpani qatti siqdi. Nafas olishi tezlashdi. Lekin hech nima demadi.
Jungkook Yunaga yanada yaqinlashdi.
— Balki bas qilarsan? Men senga bo‘lgan hislarimni yashirmadim.Kecha har ikkovimiz ham hissiyotlarimizga yengildik.
Jungkook barmoqlari bilan Yunaning yalang tanasini silashda davom etdi.
— Ha, biz qarindoshmiz. Lekin tug‘ishgan emasmiz. Biz qon orqali boĝlanmadik,bizni hissiyotlarimiz bir biriga boĝladi.Bizga juda kòp chegaralar qòyishdi, bu chegaralar meni to‘xtata olmadi.
Jungkook Yunaning ko‘ksidan yelkalarigacha ohista qo‘llarini yuritdi.
— Men sen bilan oila bo‘lishni xohlayman, Yuna. Men , sen va bizning hali yorug dunyoni kormagan kichik farzandimiz.
Yunaning ko‘zlaridan bir tomchi yosh asta pastga sirgalib tushdi.
Jungkook nozik harakatlar bilan qòlini Yunaning bel sohasiga qayta olib tushdi.Qizning hech bir kiyimsiz badanni silarkan bu harakatlar Yunaga ham yoqar kòzlarini biroz yumgancha nola qilmaslik uchun labining chetini tishladi.
Buni payqagan Jungkook qolini yanada pastlatib Yunaning noxik nuqtasigacha olib tushdi.Bu bosh barmoĝi yordamida sokinlik bilan harakatlamarkan mayin ohangda savol berdi.
Yuna Jungkookning kòzlariga tikilib ozroq òylab javob qildi.
— uzur sòrayman...Jungkook egilgancha Yunaning qorin sohasiga lablarini bosdi.
—kichkintoy seni ham qiynab qòydimmi?
Yuna Jungkookning sokin ohangda aytgan sòzlaridan biroz hijolat chekib undan òzini olib qochmoqchi boldi.Biroq ostida birdan qòzĝagan og'riq sabab òzi hohlamagan holatda ingrab yubordi..
—hammasi joyida,biroz oĝriyabdi.Kecha ozroq oshirvorgan kòrinamiz..
Jungkook bu sozlarni eshtib lab chetida kulib qòydi.
— hohlasang oĝriqlarni kamaytirishga kòmaklashaman...
Yuna Jungkookning sòzlaridan keyin unga savol nigohlari bilan tikildi.Jk Yunani yelkalaridan ushlab yotoq tomon yotqizdi,havo biroz salqin bòlgani uchun òzi Yunaning oyoqlari orasiga qulay joylashib kòrpani ikkovining ustidan tashlab tanalarini yopdi.Sòngra kòrpa ostidan boya biroz boshlab qòygan ishini davom ettirdi.Jungkook qòllarini yordamida aloqaga taĝdid qilar,Yunanjng xissiyotlarini òyin qilib uni extiroslarini qòzgardi.U Yunaning kòkraklaridan birini kaftlari orasiga olib ezgilay boshladi.
Yuna bu harakatlardan òzini yòqotib tinimsiz ingrab nola qilar, boyagi oĝriqlar haqida eslamasdi ham.Nihoyat òn daqiqa davom etgan shumliklardan sòng Yunaning azoyi badani terga botib ketti,uning sochlari peshonasiga yopishib qolagandi, tishlari yordamida lablarini tishlab tinmay nolar qilar òtkir tirnoqlarini Jungkookning yelkalariga botirardi.U bir necha daqiqa shu alfozda harakat qildi va sòngra butun tanasi qaltirab horĝin axvolda òzini yostiqqa tashladi.
Jungkook qòliga quyilgan suyuqliklarni kòrib shunchaki sokinlik bilan kulib qoydi.U Yunaning oyoqlari orasidan chiqib yuvinish xonasi tomon yòl oldi.Yuna charchoq sabab arang kòzlarini ochib Jk tomongra tikildi.
Yuna nafasini rostlash barobarida savol berdi.Ko‘zlari yarim ochiq, tanasi esa toliqqan edi.
— Sen dam ol, charchagansan. Men yuvinib chiqib, senga nonushta tayyorlayman...
Jk mayin ohanda shu sòzlarni aytib indamay vannaxonaga kirib ketdi.
Yuna chuqur nafas olib, o‘zini to‘shakka tashladi. Ko‘zlarini yumdi. Charchoq sabab qanday uxlab qolganni ham sezmay qoldi.
Uy ichida jimjitlik hukm surardi.
Jungkook zinapoyadan ohista tusharkan, xonaga yengil iliqlik kirib keldi. Oshxonada turib, orqasiga uzun fartuk bog‘lab olgan, tanasi biroz qiyshayib qolgan holatda nonushta tayyorlayotgan Yunani kòrib u tomon yaqinlashdi.
Yunaning qorni ancha bilinib qolgan, ammo harakati hali ham nafis.
Jungkook yengil kulimsiradi. So‘ng sokin qadamlari bilan orqasidan borib, uni quchoqlab oldi. Qo‘llari ayolining bo‘rtib turgan qorniga tushdi.
Yuna savol berish barobarida yengil bosh irg‘agab qòydi.
— Bugun erta turibsanmi? Axvoling qanday?
— Yaxshi. Yuvinib keling birĝa nonushta qilamiz.Bugun issiq bo‘tqa pishiryapman.
Jungkook mayin boshini qimirlatib, quvonch aralash ko‘zlar bilan unga bir lahza tikilib turdi. So‘ng yuvinish xonasi tomon yo‘l oldi.
Ular nonushta qilayotgan payt eshik ochilib, tashqaridan qadam tovushi yangradi. Qoriqchi bilan birga kirib kelgan yosh qiz baland poshnali, yaltiroq oyoq kiyimda, zamonaviy kiyingan, jingalak sochlari bo‘yniga tushib turgan holatda xonaga qadam qo‘ydi. Uning harakati dadil, jilmayishi esa soxta edi.
Yuna qizni bir ko‘rishda yoqtirmadi.
Jungkook qizni ko‘rib, bir lahza labidagi tabassumni yig‘ishtirdi. So‘ng salfetkani olib og‘zini artdi.
— Yuna, bu yangi xizmatchi. U Kim xonim bilan birga sening holatingga qarab turishadi. Tez orada homila 9-oyga o‘tadi. Tug‘ruqqacha oz qoldi. Endi o‘zingni bunchalik qiynama, hòpmi?
Yuna dasturxonga qaradi. Qoshig‘ini qo‘ydi. Nafasi sezilarli og‘irlashdi.
— Biroq, Jungkook... nega men bilan maslahatlashmadingiz? Xizmatchi tanlash uchun ham gaplashish kerakku. Boshqa qizlar qurib qolgandimi?
Yuna nigohini o‘sha qizga qaratar ekan, qahr va shubha aralash ovozda javob berdi..
— Ha, yoqmadi. Bu qizning turqi… yurish-turishi, qarashi… menga yoqmayabdi. U xuddiki tungi klubdan ushlab kelingan suyuqoyoqqa òxshaydi. Ko‘zingizni ochib qarang unga.
Jungkook Yunaning kòzlariga tik qarab gapirdi..
— Yuna…bir inson haqida to‘liq bilmasdan turib bunday haqorat qilish noto‘g‘ri!
— Menga baqirmang! Nimaga bu qizni yonini olib qoldingiz? Nima, sizga yoqib qoldimi?
Jungkook endi jim qoldi. Faqat qattiq nafas oldi.
Yuna titrab turardi. Ko‘zlari tezda yoshga tòldi.
— Men tòĝri gapirdim,shunchaki diz meni tushunishni hohlamaysiz...
Jungkook bir lahza jim qoldi. So‘ng sekin Yunaning yoniga keldi.Qòlini ohista uning qorniga qo‘ydi.
— Bunchalik asabiylashma,bu shunchaki hizmatkor.Undan ortiĝi hqm emas.U seni kòzing yoriguncha shu yeeda boladi.Songra bu uyni butkul tark etadi.Meni tushungandirsan..
Yuna boshini egdi. Bu so‘zlar yuragini ezdi.Sòngra ilojsiz hòp degandek bosh silkitdi..
Vanna xona eshigi ochilib belida bittagina sochiq ilib olgan Jk chiqib kelarkan yotoqda suyangancha drama kòryotgan Yuna unga biroz kòz tashladi.Uning keng yelkarini kòrib yutingan qiz tezda Jungkookdan kòzlarini olib qochdi.Buni payqagan Jungkook lab chetida kulgancha shikaf tomon yaqinlashdi va egniga smoking kiydi.U deyarli kiyinib bòlarkan qòliga galstukini olib Yuna tomon keldi.
—Nimadir boladimi?—savol berdi Yuna..
—Ha bòyinboĝimni boĝlab qòy.Bugun muhim uchrashuvim bor...
— hozir bunday ziyofatlardan uzoqroq yurganing maqul,yana bugun Oyim va dadam òsha yerda bòladi,seni yana ranjishingni hohlamayaman,Kim xonim bilan Kamelya senga kòz quloq bòlishadi nimadir bòlsa ularga xabar ber,tushunarlimi?
Jungkook Yunaning lablarida kichik òpich qoldirib uyni tark etdi.Yarim soatlik yòldan keyin nihoyat bazm bòlyotgan binoga kirib borgan Jungkook òziga berkitilgan òrnidiqa joylashib, atrofni kòzdan kechirdi.Bu ziyofat oddiy ziyofat emasdi,bu ziyofatni Jimin tashkilashtirgandi va u bugun juda muhum gapni e'lon qilish uchun mehomonlarni yiĝdi.Ziyofat boshlanarkan har kim òz ishi bilan band edi.Oradan kòp òtmay eshiklar ochilib ziyofat egasi ham kirib keldi.Uning qarshisida esa nozik qadamlar bilan jilo sochib kelgan Yuki hammani etiborini tortdi.
Biroq bu uning chiroyidan emas balkim anchagina bilinib qolgan qorni sababli edi.Jimin Yukining qòlini mayin silagancha sahna tomon boshladi.Ular minbar tomon kelarkan Jimin uni egalladi.Yuki esa uni yon tomoniga otib turdi.
—Hayrli kun xonimlar va janoblar.Barchangiz meni yaxshi tanisangiz kerak.Men bugun sizlarni bu yerga yiĝishimning asosiy sababi sizlarga juda muhum voqea haqida habar bermoqchiman.Qarshimda turgan ayol mening rafiqam Yuki,kòrib turganingizdek biz tez orada farzandli bòlamiz.Aslini olganda biz bu haqida oldinroq habar qilishni rejalashtirgandik biroq bazi bir voqealar sabab bugun aytishga qaror qildik.
Jiminning kutilmagan sòzlari butun zalni hayratga soldi shu qatorda Jungkookni ham.
Zalda musiqalar jaranglab, mehmonlar tabassum va qarsaklar bilan bazm muhitidan rohatlanayotgan bir paytda, Jimin va Yuki sahnadan pastga tushishdi. Har qadamda hammaning nigohi ularning ortidan ergashardi. Jimin qadamini yanada g‘urur bilan tashlar, Yuki esa yonida jilmayib ketayotgan bo‘lsa-da, ko‘zlarida chuqur yashirilgan iztirob bor edi.
Pastga yetib kelishgach, Yuki yengilgina Jiminning quloqlariga egilib, nimanidir pichirladi. Jimin esa xuddi "hozir" degandek boshini qimirlatdi va sal chetroqqa yurdi. Shu manzarani uzoqdan kuzatib turgan Jungkook Yuki tomon yurdi. U biroz yurib Yuki qarshisida to‘xtadi.
— Juda baxtli ko‘rinyapsan, — past ovozda.
Yuki bir zum unga tikilib turdi, so‘ng yuzini biroz burib, istehzo aralash sovuq ovozda javob berdi.
— Nima, meni zo‘rlaganingdan keyin o‘zimni oldirib, bu dunyoni tark etishimni kutganmiding?
Jungkookning nafaslari bo‘g‘ilib qolgandek bo‘ldi. U boshini quyi soldi. Bir necha soniya jim turdi. Shu jimlik ichida faqat atrofdagi musiqa va odamlarning kulgusi eshitilardi.
— Men… sendan necha bor uzr so‘rasam ham, bergan azoblarimni kechirmaysan, buni yaxshi bilaman. Chunki o‘zim ham o‘zimni kechirmagan bo‘lardim. Lekin shuni bilki… men sen uchun xursandman. Sen yoningda seni qadrlaydigan va chin dildan sevadigan erkak bilansan..
Yuki beixtiyor ko‘zlarini pirpiratib, Jungkookga tikilib qoldi. Shu payt orqadan Jimin qaytib keldi. Uning qo‘lida sharbat to‘ldirilgan qadah bor edi. Nigohi esa darhol Yuki yonida turgan Jungkookka qadaldiyu, bir zumda rangi o‘zgardi.
Jiminning ko‘zlarida g‘azab chaqnadi. U qadahni stolga qarsillatib qo‘yarkan, sovuq ohangda sekin dedi..
— Jungkook… sen yana bu yerda nima qilayapsan?
Zalning shovqini ichida bu so‘zlar atrofidagilar uchun oddiy tuyildi.
Jiminning sabr kosasi to‘lib, yuzlari qizarib ketdi.
Yuki beixtiyor orqaga chekinib, qo‘lini qorniga qo‘ydi. Jungkook esa bir lahza ko‘zlarini yumdi, so‘ng asta Jimin tomonga yuzlandi.
— Balki… hozir biz begonalardirmiz - past, ammo tiniq ovozda. Lekin sen men uchun umrim davomida yagona do‘stim bo‘lib qolasan.
Jiminning qovoqlari yanada qattiqroq qisilib, nafaslari og‘irlashdi. Jungkook esa davom etdi.
— Balki sen buni inkor qilarsan. "Do‘stlar bunday qilmaydi," dersan. To‘g‘ri… men shunday ablah do‘stman.
So‘zlari bilan birga Jungkook lab burchagida mayin jilmaydi. Ammo bu jilmayishda quvonch yo‘q edi.
Jungkook sokin qadamlar bilan zal eshiklari tomon yurdi. Odamlar u tomon qarashar, ammo u hech kimga qaramasdi. Yuki uning ortidan tikilib qoldi, Jimin esa qo‘llarini musht qilib, o‘zini zo‘rg‘a tiyib turardi.
To‘satdan zal sukunatida telefonning sust, titroq ovozi eshitildi. Jungkookning qadamlarini to‘xtatdi. U cho‘ntagidan telefonini olib qaradi. Ekranda yonib turgan ismni ko‘rib, yuzidagi sokinlik butunlay yòqoldi.
Ekranda faqat bitta ism miltillardi "Yuna"
Jungkookning yuragi qattiq ura boshladi. Bir zumda atrofdagi musiqa ham, shovqin ham, Jiminning g‘azabi ham yiroqdagi xiralikdek bo‘lib qoldi.
Jungkookning qo‘llari titrayotganicha telefonni qulog‘iga bosdi. Qarshisidan Yunaning zaif, bo‘g‘iq ovozi eshitildi.
Qizning yig‘i aralash ovozida nafaqat og‘riq, balki qo‘rquv ham bor edi.
— Mening ahvolim… juda yomon. Suv ketyapti…
Jungkookning yuragi bo‘g‘ziga tiqilib, nafasi to‘silib qolgandek bo‘ldi. U beixtiyor qichqirib yubordi.
— Yuna! Yo‘q! Hozir yetib boraman, eshityapsanmi? Hozir!
Uning vahimali qichqirig‘i zal bo‘ylab tarqalib, atrofdagilarni jim qoldirdi. Musiqa ham, kulgu ham, qarsaklar ham to‘xtagandek bo‘ldi. Hammaning nigohi Jungkookka qadaldi. Yuki qo‘llarini qorniga bosib qotib qoldi, Jimin esa hayrat va g‘azab aralash ko‘zlar bilan unga tikildi.
Jungkook esa hech narsani ko‘rmadi, hech narsani eshitmadi. Telefonini qo‘liga qattiqroq qisib, zaldan yugurib chiqib ketdi.
Tashqariga chiqqach, mashinasiga o‘tirdi. Jungkook motorni yoqdi va shiddat bilan harakatga tushdi.
— Yuna! Menga quloq sol! Ahvoling yaxshimi? Gapir!
Telefon ortidan Yunaning yig‘lab, zorlanib gapirayotgan ovozi eshitildi.
— Juda… og‘riyapti… Jungkook… juda qattiq og‘riyapti…
Jungkookning ko‘zlari qonga to‘ldi. U rulga qattiq urib yubordi. Mashina keskin chayqaldi, lekin u tezlikni pasaytirmadi. Tishlarini qattiq qisilarkan, yuzida qo‘rquv va g‘azab aralash hislar porlardi.
— Yuna! Sen ozroq chidashing kerak! Hozir yoningga yetib boraman! Meni kut!
Mashinani tezlik bilan haydar ekan, yo‘llar ko‘z o‘ngida xiralashib, atrofdagi dunyo faqat bitta manzilga Yunaning yoniga olib boradigandek tuyuldi.
Yuna o‘z xonasining sovuq polida yotardi. Nafasi qisilib, ko‘kragi tez-tez ko‘tarilib tushar, qornidagi og‘riqdan ko‘zlari tinib borardi. Pastki kiyimidan oqib chiqqan suv qon bilan aralashib, polga yoyilganini ko‘rib, yuragi yanada vahimaga tushdi.
— Yo‘q… bu… bu qanaqasi… — qo‘llarini qorniga bosib yiĝlab yubordi.
Qo‘rquvdan butun vujudi titray boshladi. Telefonni yoniga bosib, ovozini zo‘rg‘a chiqarib, yig‘i aralash Jungkookni chaqirdi.
— Jungkook… iltimos… tezroq kel… Menga sen keraksan… men yolg‘iz qolishni istamayman…
— Yuna! Eshit, men hozir yetib boraman! Sen faqat chidab tur!
Yunaning yuzidan yoshlar oqib, yerga tomchilardi. U ko‘zlarini yumib, Jkning so‘zlariga suyanishga harakat qildi.
Bu orada, Jungkook rulni qattiq qisib, mashinani maksimal tezlikda haydayotgan edi. Har bir qizil chiroq unga to‘siq bo‘lib tuyuldi, biroq u to‘xtashni o‘ylamadi. Chorrahadan qizil chiroqda shiddat bilan o‘tib ketarkan, orqadan kelayotgan yengil avtomobil uning mashinasiga kuchli zarba berdi.
— Tars - qattiq ovoz havoni yordi.
Jungkookning mashinasi muvozanatdan chiqib, bir necha marta keskin burilib, yo‘l chetidagi to‘siqning yonida zarb bilan to‘xtadi. Havoda chang va tutun ko‘tarildi, temirlar g‘ijirlab ovoz chiqardi.
Telefon hali ham ulanib turgan edi. Yuna qattiq bezovta bo‘lib, yig‘i ichida qichqirdi.
— Jungkook! Nima bo‘ldi?! Javob ber! Iltimos, menga javob ber!
Uning ovozi titrar, ko‘z yoshlaridan nafasi bo‘g‘ilar, umidsizlik ko‘kragini ezib yubordi. Telefon ortida esa shovqin, uzilib-uzilib chiqayotgan nafas va mashina signallarining vahimali ovozi eshitilardi.
Uzoq jimlik quloqlarni qamrab olgan edi. Telefonning narigi tomonidan faqat g‘ichirlagan ovozlar va uzilib-uzilib eshitilayotgan nafas tovushi kelardi. Nihoyat, bo‘g‘iq yo‘tal aralash, sust ovoz eshitildi...
— Men… yaxshi… man… birozdan keyin… yetib boraman… iltimos… qo‘rqma…
Yunaning yuragi qinidan chiqib ketgudek tez urar, ko‘zlari yoshga to‘lgan edi. Lekin aynan shu payt, telefon qulog‘ida dahshatli ovoz yangradi yuk mashinasining signal ovozi. Bu signal qo‘rqinchli tarzda cho‘zilib, quloqlarni teshib yuborgandek bo‘ldi.
Keyin esa kuchli zarba… temirlarning dahshatli g‘ijirlashi… shovqin-suron. Jungkookning so‘nggi so‘zlari shu shovqinda yo‘qoldi, go‘yo shamol olib ketgandek.
— Jungkook! Jungkook!!! Iltimos, menga javob ber! Jungkook!
Ammo telefondan endi faqat uzilib-uzilib eshitilayotgan signal va g‘ichirlash tovushlari kelardi. Hech qanday javob yo‘q edi.
Yunaning ko‘zlari qorong‘ilashib, og‘riq butun tanasini ezib yubordi. Nafasi tobora qisqarib, qo‘llari bo‘shashib ketdi. U so‘nggi marta Jkning ismini pichirlab aytdi, so‘ng hushini yo‘qotdi.
Kim xonim eshikni ochib xonaga kirarka, ko‘zlari oldidagi manzaradan dod solib yubordi. Pol ustida hushsiz yotgan, kiyimlari qonga belangan Yunaning tanasi uni larzaga soldi.
— Yo‘q! Yuna! — baqirdi u vahimadan, titrab ketgan qo‘llari bilan telefonini olib darhol tez yordam chaqirdi.
Yunaning tomog‘idan zo‘rg‘a chiqqan bo‘g‘iq xirillash ovozlari eshitilar, nafaslari kesik edi. Kim xonim qayta-qayta Jungkookga qo‘ng‘iroq qildi.
— Javob ber, iltimos, javob ber! — deya yalinardi u.
Lekin telefon jim edi.songra Kim xonim Jungkookning onasiga qo‘ng‘iroq qilishga majbur bo‘ldi. U esa dahshatli xabarni eshitarkan, ovozi titrab ketdi.
Bu paytda esa shahar yo‘llarida chiroqlari miltillab yurgan tez yordam mashinalari Jungkookni olib ketayotgandi. Devorlari ezilib, oynalari chil-chil bo‘lgan mashinadan deyarli tanib bo‘lmas holatdagi yigitni chiqarib olishgandi. Shifokorlar uning hayotini saqlab qolish uchun maksimal tezlik bilan kasalxonaga intilishar, har soniya qimmat edi.
Jungkokning qonga belangan yuzi, yirtilgan kiyimlari ostidan chiqayotgan jarohatlar odamga qarashga ham qo‘rqinchli tuyulardi.
Bu orada ijtimoiy tarmoqlar allaqachon portlab ketgandi. Sarlavhalar ketma-ket tarqalardi.
“Mashhur tadbirkor Jeon Jungkook dahshatli avtohalokatga uchradi!”
“Uning hayoti xavf ostida!”
Shahar bo‘ylab shov-shuv, muhokama va vahimali pichirlashuvlar tezda yoyildi.
Xabar bazmlar zaliga ham yetib kelgandi. Odamlarning yuzlari birdan o‘zgarib, keskin muhokama va pichirlashuvlar bilan zal to‘ldi. “Jungkook halokatga uchrabdi…” degan gap og‘izdan-og‘izga ko‘chdi.
Jimin dastlab odamlarning gaplarini jiddiy qabul qilmadi, ammo atrofdagilarning xavotirli yuzlarini ko‘rib, yuragi g‘ash bo‘ldi. Telefoniga kelgan bildirishnomani ochib qaradi.
Ekranda turgan xabarni o‘qigach, uning rangi oqarib ketdi, ko‘zlari vahimadan kattalashdi. Qo‘lidagi qadah titrab ketib, deyarli qo‘lidan tushib ketdi.
Bazmda kelgan vahimali xabarni o‘qib, Jiminning yuzi oqarib ketdi. Yuragi gursillab urar, qo‘llari titrar, nimadir ichidan uzilib tushgandek bo‘ldi. Shu payt uning yoniga Yuki yaqinlashdi. Telefonidagi xabarni ko‘rib, u ham qotib qoldi. Biroq bir zumda ichini g‘alati bir sezgi egalladi, qo‘li beixtiyor qorniga qo‘yildi. Nima bo‘layotganini aniq tushunmasa-da, ichida bir nimani his qilardi. Bu qanchalik og‘ir bo‘lmasin, o‘sha yigit Jungkook uning farzandining otasi edi.
Jimin shifoxonaga qarab otlanarkan, Yuki ham ergashdi. Avvaliga Jimin uning qarshiligini qildi, ammo Yuki qat’iy edi. Ko‘zlaridagi qat’iyat, nigohidagi chaqnash Jiminni ham taslim etdi. Ikkovlon mashinaga o‘tirib, shoshilinch shifoxona tomon yo‘l olishdi.
Shifoxonaga yetib kelgan zahoti Yunani darhol jarrohlik xonasiga olib kirishdi. Bu tug‘ruq vaqtidan oldin boshlanayotgan, homila uchun ham, ona uchun ham juda katta xavf tug‘dirayotgan jarayon edi. Qon ketishi esa ahvolni yanada og‘irlashtirgandi.
Tez orada yo‘lakka yugurib kirgan Janob Jeon va Jeon xonim ham xabarni eshitib, shifokorlarning qaroriga rozi bo‘lishdi. Ular Yunani saqlab qolish uchun ham, bola uchun ham operatsiyaga rozilik berdi. Jeon xonimning qo‘llari titrardi, yuzida rang qolmagandi. Ular Jkga qayta-qayta qo‘ng‘iroq qildi, biroq hech qanday javob bo‘lmadi.
Shu paytda yo‘lak bo‘ylab nafasini rostlashga ulgurmay yugurib kelayotgan Jimin ko‘rindi. Uning ko‘zlari vahima va iztirobga to‘la edi. Jimin Janob Jeon qarshisida to‘xtab, charchoqdan hansiraganicha so‘zladi.
— Jungkook… u qayerda? Ahvoli qanday?
— unga telefon qilding lekin kòtarmayqbdi...
— Qònĝiroq? Siz nega bu yerdasiz o‘zi? — ovozini ko‘tarib.
Janob Jeon chuqur xo‘rsindi, ovozi esa zo‘rg‘a chiqardi.
— Yunada… tug‘ruq vaqtidan oldin boshlanibdi. Qon ketishi ham kuchli bo‘lgani uchun shifokorlar shoshilinch operatsiya qilishmoqda. Shu xabarni eshitib kelganmiz.
Jiminning yuragi o‘z joyidan chiqib ketay dedi. Nigohini chetga olib, qaltirab gapirdi.
— Siz… siz bilmayapsizmi?Amaki Jungkook aftohalokatga uchradi. Uni ham aynan shu shifoxonaga olib kelishganini eshitdim…
Bu so‘zlarni eshitishi bilan Janob Jeon yuragini changalladi. Og‘ir gavdasi devorga suyandi, rangi oqarib ketdi.
— Yo‘q… bu bo‘lishi mumkin emas… — ovozi titrab.
Jimin shoshilib uni qo‘llaridan ushlab, yonidagi stulga o‘tqazdi. Hayajonini yashira olmay, o‘zi ham qaltirardi.
Shu payt operatsiya xonasining eshigi qarsillab ochildi. Oq xalatli hamshira tashqariga chiqdi. Jimjitlik birdan tarqalib, hamma unga qaradi. Jimin esa o‘zini tuta olmay, birinchi bo‘lib oldinga intildi..
— Jeon Jungkook qayerda?! — titroq ovoz bilan.
Hamshira Yunani olib kirib ketishgan jarohlik xonasining yonidagi xonaga ishora qildi.
Jiminning nafasi ichiga tushib ketdi. Nigohlari asta-sekin hamshira ko‘rsatgan tomonga burildi.