𝐒𝐄𝐗𝐔𝐀𝐋 𝐓𝐄𝐍𝐒𝐈𝐎𝐍
𝐌𝐔𝐀𝐋𝐋𝐈𝐅: 𝐒𝐇𝐈𝐍 𝐇𝐀𝐑𝐈
𝐂𝐇𝐀𝐍𝐍𝐄𝐋: @Bangtan_ff_shop
Quyosh nuri derazalardan òtib, yotoqxonadagi muhitni yorita boshladi.
Jungkook asta ko‘zlarini ochdi. Naqadar g‘alati. Yelkalari bo‘sh, yuragi siqilgan, u tezda yon atrofga qaradi. Tanish joy, tanish hid.
Yonida Yuri yotardi. Belini o‘rab yotgan ko‘rpaning ostidan yelkalari ko‘rinib turardi. Ammo Yuri uxlamayotgan edi. U derazaga tikilgancha, jim yotardi.
Jungkook o‘rnidan asta turdi, unga yaqinroq cho‘zildi. Yuragi nimanidir sezayotgandek, ammo miyasida hech qanday xotiralar yòq...
— Yuri… — past ovozda.Kecha… nima bo‘ldi?
Yuri ko‘zlarini yumib oldi. U og‘ir nafas olib, asta o‘girildi. Uning nigohida na g‘azab, na pushaymonlik bor.
— Hech narsa bo‘lmadi, Jungkook, — ko‘z yoshini ichiga yutib. Sen mast eding… sen meni emas, boshqa birovni izlab kelganding.
Jungkook labini tishladi..
— Yuri men....men..
Yuri boshini sekin silkitdi. Sochi yuziga sirĝalib tushdi.
— Sen kecha tanlovsiz eding. Menga o‘xshagan qizlar faqat shunday kechalar uchun kerak bo‘ladi, lekin umid qilgandim. Shunchaki umid...
U sekin ko‘rpasini ko‘ksiga mahkamladi.
— Bilasanmi nega kecha kapalaklar haqida axmoqona gaplar aytganingni tushundim..
Jungkook Yuriga tikildi. Yuri buni payqab sekin jilmaydi.
— Kapalaklarning umri bir kunlik, Kecha men sening kapalaging edim. Bugun esa... sen boshqa birovning erisan.
Bir lahza sukunat cho‘kdi.Jungkook og‘zini ochdi, biror narsa demoqchi bo‘ldi, lekin so‘zlar tiliga kelmadi. U hatto nima so‘rashni ham bilmasdi sababi o‘zi ham nima qilib qòyganidan behabar edi.
U astalik bilan joyidan turdi. Ko‘ylagini kiyd. Har bir harakat iztirobga to‘la edi.
— Kechir… iltimos…
Yuri past ovozda..
— Ket, Jungkook...
Jungkook sust harakatlar bilan hashamatli uyi eshigini ochib kirganida, deraza pardalari orasidan tushayotgan tong nuri uyni yoritib turardi.Jungkook uy ichkarisi tomon harakatlanarkan mehmonxona markazidagi divanda yonboshlab yotgan Hejinga kòzi tushdi. U hali uyg‘onmagandi biroq guzida kechasi bilan uxlamagani yaqol sezilib turardi.
Jungkook sekinlik bilan uning qarshisiga kelib tiz cho‘kdi. Bir lahza jim qarab turdi. Hejinning yuziga tushgan soch tolalarini yengil harakat bilan silab, qulog‘i ortiga qistirdi.
Shu payt Hejin sekin ko‘zlarini ochdi. Qarshisida turgan Jungkookni ko‘rib, biroz taajjublanib sergak tortdi. Tezda o‘zini to‘g‘riladi.
— Keldingizmi?..Shuncha vaqtdan beri qayerda edingiz? Sizga biror korxol bòldimi deb havotirlandim? Ichib mashina haydadingizmi?
Jungkook yuzini chetga burib, loqayd ohangda javob berdi..
— Hammasi joyida. Do‘stim meni o‘zi bilan uyiga olib ketgan ekan.
Hejinning nigohlari xavotirga tòla edi, biroq Jungkookga bosim o‘tkazmaslik uchun o‘zini muloyim tutdi.
— Ha, shundaymi? Unday bo‘lsa yaxshi. Nonushta qildingizmi? Men... haligi birga...
Jungkook qisqa javob bilan suhbatni uzdi..
— Yo‘q, rahmat. Hozir emas. Yuvinib ketishim kerak. Juda muhim ishim bor.
Jungkook boshqa bir og‘iz so‘z demay, asta burilib xonasiga ketdi.
Tong hali to‘liq yorishmagan, uy ichini sokinlik va mayin jimjitlik egallab turgan payt edi. Hejin sekin ko‘zlarini ochdi. Yonida hotirjam uxlab yotgan Jungkookning tekis nafas olishi ko‘ksini bir zumga bo‘lsa-da tinchlantirdi. U shovqin chiqarmaslikka harakat qilib, ohista o‘rnidan turdi va yuvinish xonasi tomon yo‘l oldi.
Hejin oynadagi aksiga qaradi.Xonaga qaytib, yana bir bor Jungkookga ko‘z tashladi. U hanuz uyqu bag‘rida, hech narsadan bexabar yotardi. Hejin eshikni sekin yopib, pastki qavatga tushdi.
Oshxonada ertalabki yorug‘lik asta-sekin derazadan kirar, hamma narsa o‘z o‘rnida, tinch ko‘rinardi. U nonushta tayyorlashga kirishdi likopchalarga ovqat qo‘ydi, stolni tartibga soldi va endi o‘tirib ovqatlanmoqchi bo‘lganida, ko‘zi nimagadir tushdi.
Stol chetida… u avval payqamagan quti turardi.
Hejin bir zum qotib qoldi. Yuragi nimagadir sekinroq ura boshladi.
"- Bu qachon bu yerga qo‘yilgan?” degan savol miyasidan lip etib o‘tdi. Bir necha soniya ikkilanib turdi, so‘ng ichidagi bezovtalik qiziqishga yengildi. U ehtiyotkorlik bilan qutiga yaqinlashdi. Oshxonadagi pichoqni qo‘liga olar ekan, ichida sababsiz sovuq titroq yugurdi.Ip uzildi.
Qutining qopqog‘i ochilayotgan onda qo‘rquv butun vujudini qamrab oldi.Qutidan unga tikilib turgan bir juft sovuq, jonli, dahshatli ko‘zlar bilan yuzma-yuz keldi.
Hejin qichqirib yubordi. Ovozi oshxona devorlariga urilib, butun uy bo‘ylab aks-sado berdi. Qo‘lidagi qutini iloji boricha uzoqqa irg‘itdi. Nafasi bo‘g‘ziga tiqildi, oyoqlari bo‘shashib, orqaga chekina boshladi.
Hejinning qichqirig‘i uy ichini tilib o‘tdi.
Bu ovoz Jungkookni uyqu bag‘ridan yulqib oldi. Yuragi gursillab, bir zumda o‘rnidan sapchib turdi. Hech narsani o‘ylab o‘tirmay, javondan qurolini ilib oldi-da, yalangoyoq holda pastki qavatga qarab yugurdi.
Oshxonaga tushgan zahoti ko‘rgan manzarasi uni larzaga soldi.
Hejin qimirlamay, xuddi haykalga aylangandek, ag‘darilib yotgan qutiga tikilib turardi.
Quti yon tomonga yiqilgan, ichidan esa sokin ammo o‘ta dahshatli harakat bilan ilon o‘rmalab chiqayotgan edi. U boshini ko‘tardi. Sovuq, jimjit nigohi bilan Hejinga qaradi, xuddi o‘ljasini baholayotgandek. Go‘yo qizning butun tanasini qoplab olgan vahimadan zavqlanayotgandek, bir zum to‘xtab turdi.
So‘ng ilon sekinlik bilan Hejin tomon o‘rmalay boshladi.Jungkookning tomirlari ichida qon muzlab ketgandek bo‘ldi. U nafasni ichiga yutib, bir soniya ham ikkilanmadi.Ketma-ket o‘q uzdi.
Birinchi o‘q, ikkinchisi ....
Har ikkalasi ham nishonga yetmadi.Ilon esa Hejinning oyoqlari ostiga tobora yaqinlashar, yer bilan ishqalanib chiqayotgan sovuq tovushi yurakni ezardi. Jungkook tishlarini g‘ijirlatdi va uchinchi bor o‘q uzdi.
Bu gal oʻq ilonga borib tegdi. Zarbadan u bir necha qadam nariga irg‘ib ketdi va yerga og‘ir zarb bilan quladi.Qurol ovozi oshxonani larzaga solgan ondayoq, vahimadan allaqachon holdan toygan Hejin quloqlarini berkitgancha yerga quladi.
Jungkook xonaga kirganida, u yotoqda yarim suyangan holatda o‘tirgan Hejinni va uning qo‘lidan tutib, taskin berayotgan onasini ko‘rdi. Qizning yuzida hali ham rang yo‘q edi, ammo yonida onasi borligi unga ozgina bo‘lsa-da, xotirjamlik bag‘ishlayotgandi. Jungkook ko‘zlari bilan onasiga "ketavering,men shu yerdaman" degandek ishorani qildi. Jeon xonim bu ishorani darhol tushundi. U o‘rnidan sokin turdi, ketar chog‘ida esa o‘g‘lining yelkasini mayin silab qo‘yib, hech narsa demasdan xonani tark etdi.
Eshik yopilishi bilan xonadagi sukunat biroz og‘irlashdi. Jungkook sekin yotoqqa yaqinlashdi, sokin harakatlar yordamida Hejinni bag‘riga tortdi. Qiz esa boshini uning ko‘ksiga qo‘yarkan, ko‘zlari sekin-sekin namlandi. Jungkook buni sezdi va past tovushda so‘zlay boshladi.
— Uzr so‘rayman. Mening xatoyim tufayli siz azob chekdingiz. Lekin vada beraman... bundan keyin aslo bunday vaziyatga tushmaysiz. Men bunga yo‘l qo‘ymayman.
Hejinning ovozi titrab chiqdi.
— Bu... bu ishni kim qildi.
— Qilgan odamni taniysiz, otangizning sobiq yordamchisi...
— Yoongi?.. — Hejin hayrat bilan unga qaradi.
— Ha. Aynan u.
— Biroq unga bunday qilishdan nima foyda ko‘radi?
— U menga zarba berdi. O‘zi aytganidek bu boshlanishi. Men esa bu zarbani javobsiz qoldirmayman.
Hejin Jungkookni qo‘lidan mahkam ushlab gapira boshladi..
— Iltimos, javob qaytaraman deb... insoniyligingizni yo‘qotib qo‘ymang.
— Hop.Aytgancha... o‘sha testni qachon qilmoqchisiz?
— Qaysi test?
— Bilasiz-ku... haligi...
Hejinning yonoqlari qizarib ketdi,tezda nigohini chetga burdi.
— Biroz vaqt kerak. Yana... har ehtimolga qarshi, yana bir marotaba...
— Nima yana bir marotaba?
— Yaqinlik... qilsakmikan deb o‘ylayapman. O‘tgan safargi samara berdi, deb o‘ylamayapman...
Jungkookda kulimsirab bosh irg‘adi...
— Agar shunday deb o‘ylayotgan bo‘lsang... unda hozir...
U o‘rnidan turarkan, Hejin shoshilib so‘radi..
— Qayerga ketyapsiz?
— Yuvinib chiqaman.
— Nima, hozir qilamizmi?..
— Cho‘zib o‘tirgandan foyda yo‘q, menimcha...
— Biroq oyim eshtib qolsa,
Jungkook eshik tomon yurarkan, bemalol javob qaytardi..
— Bilsa nima bo‘ladi? Axir er-xotinmiz. "Xotinim hohladi, men bajardim", deyman.
— AAAAAA... — Hejin yuzini yostiq bilan yashirdi.
Jungkook esa xotirjam jilmayib, yuvinish xonasiga yo‘l oldi.
Jungkook yuvinish xonasidan chiqqarkan, belidagi oq sochiq uning korkam qomatini zòrĝa berkitib turardi. Yengil yoqimli ifor badanidan taralayotgandi.U xonaga kirganida,deyarli koʻzlari ilinay deb qolgan Hejinga duch keldi.Jungkook uning bunchalik tez uyquga ketishga shaylangani korib yengil tabbassum bilan xotiniga yaqinlashdi.
Yotoqqa oʻtirgancha rafiqasining yuziga tushgan bir tutam sochini quloqlari orqasiga qistirgancha yengil pichirladi...
Jungkook sòzlarini yakunlash barobarida Hejinning qòllaridan birini òzi tomon tortib chap kòkrak qafasi ustiga olib tushdi.Hejin Jungkookning entikib uryotgan yurak ritmini his qilarkan,tezda koʻzlarini ochdi.Jk sokin harakatlar bilan rafiqasining qòlini sochiq ustidan olib òtib bòrtib turgan azosigacha surib bordi.
— uni his qilyabsizmi?
Hejin erining sòzlarini eshtib ha degandek yengil bosh chayqadi.
—ajoyib,u sizni his qilishini sezyabdi menimcha,chunki men uni boshqara olmasligimni dushdaligimdayoq payqagandim.
— balkim kechroq qilarmiz ,axir kuppa kunduz kuni,bu ishlarimiz..
— jim...shunchaki bugungi tong biz uchun oĝir boshlandi.Biroq kuni bilan bu kayfiyat saqlanib qolishini hohlamayman.
— Biroq, Jungkook… men o‘zimni juda ham noqulay his qilyapman.
Hejinning nigohlari goh Jungkookning yarim yalangoch tanasiga, goh sochiq ostidan ham yaqol sezilib turgan azosiga tushardi.
— Axir hozir kimdir kelsa...
Jungkook yengil xo‘rsinib, unga yaqinlashdi. Uning ovozi past, ammo qat’iyatli eshtildi..
— Axir men eringizman,buni eslatib turishim kerak shekilli. Bu gunoh emas. Biz bir-birimizni jismoniy jihatdan xohlayotganimiz bu odatiy holat.
Hejin erining nigohidan òzini olib qochdi, yonoqlari qip-qizil bo‘lib ketdi, lablari esa biroz titrardi.
— Lekin men... bilmadim, bu joy... bu vaqt...
Jungkook yumshoq ohangda Hejinga javob qildi..
— Agar shunchalik uyalyotgan bo‘lsangiz, unda eshikni qulflayman, pardalarni ham tushiraman. Hech kim ko‘rmaydi. Hech kim eshitmaydi. Bu xonada faqat biz bòlamiz,faqatgina ikkimiz...
Hejin Jungkookga qarab bir zum jim qoldi. So‘ng asta bosh irg‘atib hop degandek ishora qildi.
Jungkook bu ishorani tushunib, jiddiylashdi. Sekin orqasiga o‘girilib, eshik tomon yurdi. Qulfni buradi. "Shirq" degan tovush bilan eshik ichkaridan yopildi. So‘ng xona chetidagi katta oynalarga yaqinlashgan Jungkook og‘ir, qalin pardalarni ohista tortdi. Xona birdan qorong‘ulashdi endi na tashqaridan ichkari ko‘rinardi va na ichkaridan tashqariga nigoh tashlasa bòladi.
Xonani yengil sukunat bosdi.Jungkook yana Hejin tomon sekin yurdi. Sochiq hali ham belida, nam sochlari yelkalaridan pastga tushgan.
Jungkook asta yotoqqa yaqinlashdi. Har qadamida xona yanada sokinlashayotgandek edi, go‘yoki harorat ham, vaqt ham ularning atrofida to‘xtab qolgandi. U Hejin qarshisida to‘xtadi, undan ko‘z uzmasdan, sekin-sekin egilib, uning yuziga yaqinlashdi.
Hejin esa qarshilik qilmasdi. Nigohlarida hali hanuz ikkilanish, hadik va istak sezilib turardi.
— Hozir... sizni faqatgina his qilmoqchiman. Siz ham mendan foydalaning.Umid qilamanki bu gap qilgan idhlarimiz òz samarasini bermay qolmaydi..
Hejin past ovozda, deyarli shivirlab so‘zladi.
— hop...Lekin iltimos...sekinroq...
Jungkookning lablarida yumshoq bir jilmayish paydo bo‘ldi. U sekin qo‘llarini xotinining bellariga qo‘ydi, go‘yoki uni sindirib qo‘yishdan cho‘chiyotgandek ehtiyotkorlik bilan harakatlandi. Hejin òzi tomon tortish barobarida uning ustidagi yegil kòylagining yoqasini biroz tortib kòkraklari ustiga yengil bòsa qondirdi.
Ularning nafaslari bir-biriga aralasharkan, har ikkovining ham yuraklari notekis urardi. Xonadagi qorong‘ulik ularni butun dunyodan uzib qo‘ygandek edi gòyo..
Jungkook sekin harakatlar bilan Hejinni yotoq tomon tortdi. So‘ng o‘zi yotoqqa chòzilib bosh qismini par yostiqqa tashladi.Hejin esa Jungkookning oyoqlari ustida òtirarkan, erining belidagi sochiqni yechish uchun sekinlik bilan qòl chòzdi.
Hejin Jungkookning beliga qo‘l cho‘zganda, barmoqlari bir lahza titradi. U bu harakatdan o‘zi ham ajablandi tanasi istasa-da, yuragi hanuz bu hissiyotlarni inkor qilardi.
Ammo Jungkook Hejinning axvolini payqab sokinlik bilan bilaklaridan ushladi va qòlini sochiq boĝlami tomon olib bordi. Hejin buni sezib tezda hayollarini jamlab oldi va sochiqni yechdi.Hejin erining hali endi endi taranglasha boshlagan azosini kòrarkan kòzlarini undan uzolmadi..
Hejin sekin sochiqni yechdi. Jungkookning tanasidagi òziga hos energiya uning hissiyotlarini jumbushga keltirdi..
Jungkook qo‘lini Hejinning sonlariga qo‘yib sokinlik bilan silay boshladi.
— axxxx....
Hejinning tilidan ilk nolasi qanday sirĝalib chiqanni anglay olmadi..
Hejin erining ustida asta egilib lablarini Jungkookning bo‘yniga tekazdi.Nozik lablari erining terisiga qondirarkan uning qaynoq nafasi Jungkookning terisini kuydirdi..
Bu xonada hech qachon bunchalik sukunat bolmagan. Faqat yurak urishi va nafis harakatlar bu qoronĝu xonaga òziga hoslik baĝishlardi.
Hejin tobora dadil harakatlana boshladi.U erining ustida harakatlanar, barmoqlari bilan uning ko‘kragini silab, nigohlarini qochirmay unga tikilar edi. Jungkook esa yotgan joyida, ba'zida qaltis harakat qilmaslik uchun tishini tishiga bosib, faqat qo‘llari bilan ayolining beli qizmini kaftlari bilan mahkam quchdi. Jungkookning nafas olishi tobora chuqurlashgandi..
Hejin egilgan chog‘ida, ularning peshonalari bir-biriga tegib ketdi. Nigohlari òzaro tutashdi Jungkookning lablari qaltirab Hejinning yanoĝida òpich qoldirdi.
— Juda... sekin harakat qilmayabmizmi?
—Sekin deb òylaysizmi?
Jungkook ko‘zlarini yumdi
—biroz tezlashish zarar qilmaydi..
Bu sòzlardan keyin Hejin sokinlik bilan ustki kiymini yecha boshladi.Jungkook oyoqlari ustida faqatgina ichki kiyimda qolgan Hejinni korib lab chetini ozroq tishladi.
—Aysh....
Jungkook qòllarini Hejinning ustki ichki kiymi ilgichiga urib borib bòshatib yubordi.Anchagina tòlishib qolgan kòkraklarga kòzi tushgan yogit sokinlik biln ulardan birini yengil bòsalar bilan siyladi.Bunday harakatlardan rohatlangan Hejinning kòzlariga qòshilib bosh qismi ham biroz orqaga tashlandi.Erini tinimsiz bòsalardan keyin kòkraklarini oĝziga olganni sezgan Hejin bir soniya unga kòz tashladi sòngra yana rohatdan kòzlari orqaga ketti.Jungkook xotining kòkrak uchlqrini mohirlik bilan sòrarkan bir qòli yordamida ichki kiymi ustida nozik joyini uqalashga tushdi.
Dastaval qilingan sokin harakatlar keyinchalik kuchaya boshladi.Jungkook barmoqlari harakatini tezlatarkan Hejin qanday bòshanganni sezmay qoldi.Ichki kiyim ustki qismidan ham buni payqagan Jungkook sekinlik bilan torli ichki kiyimning iplarini bòshatib oldi
Kiyimsiz qolgan juftliklarning òzaro nigohlari tòqnasharkan bu qarashlarda sevgidan ham kòproq bir biriga bòlgan hohish sezilib turardi.
Jungkookning allaqachon taranglashgan azosi Hejinning qorin boshligiga tegib extiroslarini uyĝotar tezroq harakatlanisjga undardi.
—ozroq kòtariling...
Jungkookning sòzlaridan keyin biroz qaddini kòtarkan Hejin Jungkook qòli yordamida azosini ostiga tògrilayotgani kòtib chuqur yutinib qoydi..
—Tayyor sekin joylashing...
Hehin erining sòzlarini eshtib hop degandek yengil bosh chayqab u aytgandek sekin harakatla bilan joylashdi.Ichiga kirib biryotgan yogon azo sabab ogriq his qilgan Hejin lab chetlarini tashlab oĝriqni kamaytirishiga urindi..
—axxx.....immmm...
Aloqaning dastlabki daqiqalari biroz oĝriqli kechdi.Hejin ostidagi oĝriq sabab yaxsgi harakatlanolmayotganni payqagan Jungkook uning belidan ushlab òtirib turiahiga kòmaklashdi...Oradan yigirmadaqiqadan kòproq vaqt òtarkan butun xona boylab eshtilgan extirosli nolar yanada kuchaydi..
— Yana...yana ozroq..kelyabdi..
Hejin erining sòzlarini eshtib yana bir necha marotaba òtirib turdi.Shu on butun tanasi bòylab tarqalgan qaynoq sperma sabab òzini yòqotdi.Har ikkovi ham yotoqqa òzini tashlasharkan nrgadir hali ham kòngillari tòlmagandek his qilardilar òzlarini.
Jungkookning nafas olishi asta-og‘ir tus oldi. U yuzida yengil tabassum bilan, sochlari orasida qo‘lini qoldirgancha ko‘zlarini yumdi.
Ammo Hejin erining kòksiga bosh qòyib yotarkan nqfasini rostlab olgach qisqa savol berdi..
—uni olmaysizmi?— hali ham ichidan chiqarib olinmagan azoga ishora qilib.
—Yòq biroz shunday yotaylik...juda charchadim.
Jungkook charchoq bilan ko‘zlarini yumdi. Boshidagi shovqin, yurak urishlari, hali ham quloqlarida jaranglab turgan o‘q ovozlari… Hammasi bir zumga jim bo‘lgandek go'yo.
Lekin to‘satdan chalingan telefon qo‘ng‘irog‘i bu sokinlikni parchalab yubordi.
Jungkook asabiylik bilan telefonni qo‘liga oldi.
— Nima deysan?..
Qarshi tomondan sovuqqon ovoz eshitildi.
— Janob Jeon, Min Yoongining qayerdaligini aniqladik.
Jungkookning ko‘zlari darhol ochildi.
— Nima? Rostdanmi? Xo‘sh, qayerda ekan?
— U hozir Seuldagi eng yirik savdo markazlaridan birida.
Jungkook jag‘larini g‘ijirlatdi.
— Jin urgur la’nati… uyimga ilon jo‘natib, o‘zi xotinlardek do‘kon aylanyaptimi?
— Janob, men faqat joylashuvni aniqladim, xolos…
Jungkook bir zum jim qoldi. Nafasi og‘ir chiqdi.
— Xo‘p. Uni kuzatib turing. Men hozir chiqaman.
— Tushunarli, janob.
Qo‘ng‘iroq uzildi.
Jungkook telefonni stolga tashlagandek qo‘ydi-da, shosha-pisha o‘rnidan turdi. U yuvinish xonasiga tomon yo‘l oldi.
Orqasidan esa Hejin jim qarab qoldi.
U Jungkookning keng yelkasi eshik ortida g‘oyib bo‘layotganini kuzatar ekan, ichida nimadir siqilib ketdi. Hali ozgina oldin o‘lim bilan yuzma-yuz kelgan ayol endi boshqa, yanada xavfni his qilardi.
Savdo markazining uchinchi qavatidagi qahvaxonada Yoongi sokinlik bilan qarshisidagi finjondan qahvani bir ho‘plab, uni yana joyiga qo‘ydi. Issiq bug‘ sekin ko‘tarilar, atrofdagi shovqin unga go‘yo uzoqdan kelayotgandek tuyulardi. U tirsagini stolga tirab, biroz oldinga engashdi-da, pastki qavatda kechayotgan hayotni kuzata boshladi.
— U qayerda? | past ovozda.
Yonida turgan yordamchi ikkinchi qavat tomonga qo‘l cho‘zdi.
— Janob, anavi yerga qarang…
Yoongi nigohini u ko‘rsatgan tomonga qaratdi. Do‘konlardan biridan tashqariga chiqqan qiz olomon orasida sekin yurib borardi.
— Bu chindan ham o‘shami?
— Ha. Uni uyidan chiqishi juda qiyin bo‘ldi.
— U qayerga ketyapti?
Yordamchi bir zum ikkilanib qoldi.
— Bilmayman… lekin menimcha ketmoqchi bo‘lyapti.
Yoongining lablari sekin qimir etdi.
— Jeon kelmaguncha u shu yerda bo‘lishi kerak.
— Tushundim, janob. Hozir uni ushlab turishning biron yo‘lini topaman.
Shu so‘zlar bilan yordamchi olomon ichida g‘oyib bo‘ldi.
Yoongi esa qizdan ko‘z uzmadi. Uning har bir qadamini, har bir burilishini xotirjamlik bilan kuzatar, lablarida sezilmas, ammo sovuq tabassum paydo bo‘ldi.
— Yoqimtoy…
