ЖАРОҲАТ
Соат тунги 2:12.Шаҳарнинг марказидаги энг яширин, аммо энг қиммат "Неон соялар" клуби. Ичкарида ҳавони тутун ва арзон атир ҳиди эмас, балки қимматбаҳо виски ҳамда хавф ҳиди қоплаган. Басс зарбалари деворларни титратади, лекин бу шовқин вип-зонага етиб келмайди. Бу ерда ҳамма нарса жим, ҳатто нафас олиш ҳам эҳтиёткорлик билан амалга оширилади.
Вип-хоналаридан бирида, қизил ёруғлик остида ўтирган йигит — бу оламнинг ҳукмдорларидан бири эди. Ёши йигирма тўққизларда, юз тузилиши худди ҳайкалтарошнинг қатъий қўли билан ишланганидек ўткир ва совуқ. Унинг кўзлари... у кўзларда на меҳр, на раҳм бор; улар худди музлаган денгиздек чуқур ва бефарқ. У креслога ястаниб ўтирибди, ўнг қўли билан сигарет тутаётган бўлса, чап қўли столдаги виски қадаҳининг четида бехосдан ўйнайди. Унинг атрофида яшовчи ҳар бир инсон у учун шунчаки бир қадамлик масофадаги "ўлжа" ёки "тўсиқ" эди.
Эшик секин очилди. Ичкарига тунги либосда, кўзлари қўрқувдан катталашган, титраб турган қиз кирди.
Эркак ҳатто бошини кўтариб ҳам қарамади. Сигарет тутуни унинг юзига кўтарилиб, атрофни яна ҳам мавҳумлаштирди. Қиз хонанинг ўртасида қотиб қолди, қаерга қочишини, нима дейишини билмасди.
Эркак сигарет кулини қадаҳ четига қоқди ва ниҳоят, ўша совуқ, темирдек қатъий овоз билан тилга кирди:
— Қани, мени қондиролсанг, кўпроқ бераман. Бу қўлингдан келармикан? — деди у заҳарханда оҳангда. Унинг овозида аёлларга бўлган нафрат эмас, балки уларни шунчаки буюмдек кўрувчи ўта совуқ бир менсимаслик бор эди.
Қизнинг лаблари қалтираб, кўзларидан ёшлар сизиб чиқди. У тиззаларини қучоқлаган ҳолда ерга чўккалаб, илтижо қилди:
— Илтимос... менга тегинманг. Мени мажбурлаб олиб келишди, мен унақа қизлардан эмасман!
Эркакнинг лаб четида енгил, кинояли ва жуда хавфли табассум пайдо бўлди. У ўрнидан секин қўзғалди. Унинг қад-қомати, ҳаракати худди ўлжасини кузатаётган йиртқич ҳайвонникидек вазмин ва аниқ эди. У қизнинг олдига келиб, тепадан пастга қараб, унинг иродасини синдирмоқчи бўлаётгандек тикилди.
— Ҳамманинг баҳонаси шу... — деди у совуқ оҳангда. — Ким бу ерга мажбуран олиб келинар экан-а? Асабимни бузма. Ўзим ишга киришсам, эгнингдаги тунги либос соғ қолмайди. Мен сабрли одам эмасман, шунинг учун танлов қил: ё ўзинг кийимларингдан халос бўласан, ёки мен сени бунга мажбурлайман.
Унинг нигоҳидаги ўша қора тубсизликда қиз ўзининг ожизлигини яққол сезди. Эркак шундай совуққон эдики, гўё у бир инсоннинг ҳаётини эмас, оддий қоғозни йиртмоқчи бўлаётгандек бефарқ эди. Унинг ҳар бир ҳаракати, ҳар бир сўзи атрофга қўрқув уруғини сочарди.
Қиз қалтираб ерда ётар экан, эркак сигаретасини қадаҳ четига эзиб ўчирди ва қўлини қизнинг елкасига томон чўзди...
Эркакнинг кафти қизнинг елкасига тегиши билан, қиз елкаларини қисиб, қаттиқ қалтираб кетди. Эркакнинг бармоқлари шунчалик совуқ ва қатъий эдики, қиз учун бу тегиниш худди музлаган темирнинг терисига тегиши каби даҳшатли эди.
Эркак унинг йиғисига, илтижосига ёки кўзларидаги ўша чексиз қўрқувга зарра қадар аҳамият бермади. Унинг учун қиз — бу шунчаки ўзининг зерикишини ва шаҳватини қондириш учун келтирилган бир буюм, холос. У қизнинг елкасидан ушлаб, уни ўрнидан шиддат билан кўтарди-да, орқадаги юмшоқ чарм билан қопланган каравотга қараб итариб юборди.
Қиз қаттиқ қичқириқ билан каравотга йиқилди. У ўрнидан туришга уринарди, аммо эркак унга имкон қолдирмади. У шиддат билан қизнинг устига ёпирилди. Эркакнинг оғир вужуди, унинг совуқ нафаси қизни бутунлай қоплаб олди. Эркакнинг қўллари қизнинг тунги либосини шафқацизларча юлқий бошлади.
— Мен сенга вақт бермадим, — деди у бўғиқ ва ғазабли овозда. — Сенинг йиғиларинг, ёлворишларинг... буларнинг бари менга шунчаки зерикарли шовқин.
Эркак ўнг қўли билан қизнинг сочларидан маҳкам сиқимлаб, уни орқамача ўгирилишга мажбур қилди. Қиз оғриқдан инграб, бошини эгди. Шу заҳоти эркакнинг катта ва қўпол кафти қизнинг орқасига қаттиқ тарсаки туширди. Зарбдан қизнинг танаси силкиниб кетди ва у оғриқдан чинқириб юборди. Хонадаги қизил ёруғлик остида қизнинг оппоқ, нозик териси яққол кўриниб турарди. Эркак қизнинг вужудига разм соларкан, унинг ҳали ҳеч қандай эркак зоти тегмаган, соф ва покиза эканлигини англади.
У ғазаб билан яна бир ҳаракат қилди. Аммо қисқа муддатдан сўнг, бармоғидаги қон изини кўриб, қотиб қолди. Эркак чуқур, нафратли сўкиниш билан уни итариб юборди.
— Сен... тозамисан?!* — деди у тишлари орасидан ғазаб билан.
Қиз ерга йиқилганча, тиззаларини қорнига тортиб, ўзини ҳимоя қилишга уринди. Унинг юзи ёшга тўла, танаси эса титроқдан тўхтамасди. У ҳеч нарса деёлмай, фақат бошини қимирлатиб, тасдиқ маъносида силкитди.
Эркак ўрнидан туриб, кийимларини тўғрилай бошлади. Унинг кўзлари қизга қараб турибди, аммо энди бу нигоҳда аввалги шафқацизлик билан бирга, тушунарсиз бир ғазаб ва ҳайрат ҳам бор эди. У бундай ҳолатга тайёр эмасди. У учун қизлар — бу клубга келган "тажрибали" ўлжалар эди. Бу қиз эса унинг бутун режаларини, ҳатто ўзининг қотиб қолган ҳиссизлигини ҳам бир зумда остин-устун қилиб юборгандек туюлди.
— Нима учун? — деди у қизга яқинлашмай, қаҳр билан. — Нега бу ерга келдинг, агар бунақа вазиятларга тайёр бўлмасанг? Ким юборди сени?
Қиз гапиришга уринди, лекин овози чиқмади. Унинг кўзлари ёшга тўлганча, эркакнинг ўткир нигоҳларига тикилди. У бу эркакнинг нафратидан кўра, унинг ичидаги ўша қоронғу оғриқни кўраётгандек эди. Эркак эса сигаретини яна ёндирди, лекин бу сафар унинг қўллари бироз титраётганини ўзи ҳам сезмай қолди.
Эркакнинг сабр косаси тўлиб, кўзларида ёнғин алангалади. У қўлидаги қимматбаҳо биллур стаканни қандай ушлаган бўлса, худди шундай куч билан хонанинг деворига отди. Стакан деворга урилиб, минглаб бўлакларга бўлиниб кетди; унинг шовқини қизнинг юрагини худди пичоқдек кесиб ўтди. Қиз қичқириб, қўллари билан қулоқларини беркитиб олди.
— Бир тўда аҳмоқни йиғиб олганман! — деб ўкирди эркак, унинг овози хонадаги басс мусиқасидан ҳам баландроқ эшитилди. — Бокира қизни қаердан топиб, қучоғимга итаришди? Ҳамма нарса даражасига эга, сенинг тозалигинг эса бу ердаги лойқа сувга тўғри келмайди!
У ўрнидан туриб, каравот четини ўраб турган қалин ипак чойшапни шиддат билан узиб олди ва қизнинг устига улоқтирди.
— Ўзингни ёп! Мени ғазабимни янада қўзғатма!
Қиз титроқ қўллари билан матони танасига ўраб, ўзини имкон қадар яширишга уринди. Эркак унинг қаршисига ўтиб, қотилона нигоҳ билан тикилди.
— Нега бу ерга келиб қолдинг? Ростини айт!
— Мен... мен иш излаб келгандим... — деб пичирлади қиз, тишлари титроқдан бир-бирига урилиб.
— Бу клубда сенга иш бор эканми, аҳмоқ?!
— Ойлиги яхши эди... Ишламасам бўлмасди... Мен... мен шунчаки официантлик қилмоқчи эдим...
Эркакнинг сабри тугади. У бир қадам ташлаб, қизнинг сочларидан яна чанг солди ва юзини ўзига яқинлаштирди. Унинг кўзлари нафрат ва ғазаб билан тўла эди.
— Ортиқ бу клубда сени қорангни ҳам кўрмай! Кейинги сафар осон қутилмайсан. Ҳозир сенга кийим олиб келишларини айтаман. Шу ерда, унингни чиқармай ўтир!
— Раҳмат... раҳмат, жаноб... — деб пичирлади қиз, кўз ёшлари юзидан оқиб тушар экан.
Эркак уни қўлидан силтаб ташлади ва хонадан важоҳат билан чиқиб кетди. Йўлак бўйлаб у худди бўрондек кийиб борарди. Унинг нишонида эса шу ердаги қизларни назорат қилувчи аёл — клубнинг "мадам"и бор эди.
У аёлнинг хонасига эшикни тепиб кирди. Аёл қўрқувдан ўрнидан сакраб тушди.
— Бу нима қилиқ?! Ёш қизни қандай ҳаддинг сиғди тўшагимга кирғизишга?! — деб ўкирди Зайрон.
Аёл тили айланмай, дудуқланиб қолди:
— Зайрон бей, мен... ҳалиги...
— Ўчир овозингни! — эркак столга мушт урди. — Ёрдамчимдан пулингни олиб кетавер, бу ерда ортиқ сени кўрмай!
— Мен шунчаки... тегилмаган гулни ҳам бир ҳидлаб кўришингизни истаган эдим... — деди аёл титроқ овозда.
Зайрон ўзини тутолмай кулиб юборди, аммо бу кулги даҳшатли эди.
— Мен қачон шундай қилганимни кўргансан, аҳмоқ?! Мени ишим фоҳишалар билан, бокира қизлар билан эмас!
Эркак унинг ёқасидан ушлаб, деворга тирмаштирди:
— Ҳозироқ биронта қизга айт, 14-хонага ёпиқ, сифатли либос олиб боришсин ва ўша қизга беришсин. Агар уни нимагадир мажбурлаганингни эшитсам, онт ичаманки, сени нимталайман! Уни қўлига... — Зайрон жуда катта сумма айтди — ...шунча пул берасан. Қабул қилганини текширасан ва ўзинг кузатиб қўйиб, жўнатиб юборасан!
Аёл қалтираб, лаблари титрай-титрай:
— Хўп бўлади... жаноб... — деди.
— Иккинчи марта ёш қизларни ҳеч қайси эркак тўшагига кирғизишга мажбур қилма! Йўқса, бу ердан ит ҳам искамайдиган аҳволда чиқиб кетасан!
Зайрон ортига ўгирилиб, йўлакда яна ғазаб билан кета бошлади. Унинг ҳар бир қадами қасрдаги полни ларзага келтирарди. У қизга раҳм қилганидан эмас, балки ўз қоидаларини бузгач, ичида уйғонган ўша эски, оғриқли хотиралардан қочишга уринаётган эди.
Зайрон клубнинг оғир, темир дарвозаларини ортидан шиддат билан тепиб ёпди. Унинг ҳар бир ҳаракати ўзини жиловлашга уринаётган йиртқичнинг ғазабини эслатарди. Клубдаги қизил ёруғлик ва қонли хотиралардан қочиш истаги уни машинаси томон чорларди.
У клуб олдида тўхтаб турган қора, ўткир қиррали ва қудратли Роллс-Ройcе Спеcтре автомобилига яқинлашди. Эшикни куч билан очиб, ўзини чарм ўриндиққа ташлади. Двигателнинг овози худди қафасидаги ҳайвоннинг ноласидек гумбурлаб уйғонди. У газни босди ва машина асфалтни тилиб, шаҳарнинг тунги кўчалари бўйлаб учиб кетди.
Шаҳар чироқлари унинг ойнасидан худди хиралашган излар каби ўтиб борарди, лекин Зайрон уларга қарамасди. Унинг нигоҳи олдинда, чексиз қоронғуликда эди. Ҳаёллари эса чалкаш — худди бўрон олдидан осмон қорайгандек оғир эди.
"Нега? — деган савол унинг миясида чарх урарди. — Нега айнан у? Нега айнан бугун?"
Ўша қиз... унинг кўзларидаги қўрқув ва қалтираб турган қиёфаси Зайроннинг хотирасидаги энг оғриқли нуқталарни тирнади. У ўзини ҳар қанча қотил, шафқациз ва ҳиссиз деб ҳисобламасин, ўша ёш қизалоқнинг ожизлиги унинг қалбидаги музлаган кўлни ёриб юборгандек эди. У бир вақтлар Умидани ҳимоя қилишга қасам ичган ўша 13 ёшли боланинг аксини кўргандек бўлди.
У машинани уйига — шаҳардан бироз четроқда жойлашган, модерн услубда қурилган, ҳамма нарсадан ажралиб турадиган ўзининг бетон ва шишадан иборат "қафаси"га томон ҳайдади. Ҳар сафар уйига қайтиш унга қулайлик эмас, балки ёлғизликнинг оғир юкини эслатарди. Аммо бугун... бугун у ўзига нотаниш бўлган ғалати бир безовталикни ҳис қилаётган эди.
Машина дарвозадан ичкарига кириши билан у тормозни кескин босди. Зайрон рулдан қўлларини олиб, бошини орқага ташлади ва кўзларини юмди. Унинг нафас олиши тезлашди. У ўзининг шафқациз дунёсида ҳеч қачон "тушунарсизлик"ка ўрин қолдирмаган эди. Лекин ҳозир, қалбининг туб-тубида уйғонган бу тушунарсиз туйғу — бу шунчаки раҳм-шафқатмиди ёки ўтмишнинг қайтиши?
У машинадан тушди. Унинг қора палто этаклари тунги шамолда ҳилпирарди. У уйнинг эшигига яқинлашаркан, бармоқлари орасидаги қолган сигаретни ердаги тошга эзиб ўчирди ва уйнинг ёруғликлари автоматик тарзда ёниши билан, ўзининг совуқ ва улкан қасрига кирди. Ичкарида эса уни фақат жимжитлик ва ўзининг сояси кутиб турарди.
Зайрон хонага кирди. Бу хона унинг табиатидек — қоронғу, сирли ва ҳашаматли эди. Шифтдаги неон чизиқлар қоронғуликни ёриб турар, деворларнинг тўқ рангли панеллари эса хонага ўзгача бир вазминлик бағишларди. Хонадаги ҳар бир деталл, ҳар бир мебел нафис танланган бўлса-да, бу ерда иссиқлик етишмасди.
У кийимларини шошиб ечиб, хонанинг бир бурчагидаги душхонасига кирди. Бу ер ҳақиқий санъат асари эди: қора мармар деворлар, шифтда милтилловчи юлдузлар тақлиди ва девордаги улкан, ёритилган ой тасвири — душ бошлиғидан тушаётган сув худди ойдан оқиб тушаётган шаршарани эслатарди.
Зайрон иссиқ сувни очди. Сув унинг мушакдор вужудига урилиши билан, орқасидаги эски, чуқур чандиқлар ва яралар қизиб, ачишиб кетди. Бу жароҳатлар унинг ўтмишдаги курашларининг ёдгорлиги эди. У ҳар бир қиз орзу қиладиган кенг елкали, бақувват йигит бўлса-да, бу ташқи кўриниш ортида қалби яра-чақа эди. У муваффақиятга эришди, бойлик ва обрўга эга бўлди, аммо қалбидаги ўша бўшлиқни ҳеч нарса тўлдира олмасди.
Душдан чиқиб, у гардеробига йўл олди. У ухлаш учун қулай, қуюқ кулранг рангли, юмшоқ ипак матодан тикилган енгил халат ва шимларни танлади. Кийиниб, каравоти томон борар экан, тумба устидаги рамкага солинган расмга кўзи тушди.
У қўлини чўзиб, расмни аста қўлига олди. Унда ёш Зайрон кичкина Умиданинг елкасидан қучоқлаб, камерага қараб турарди. Қизчанинг юзидаги маъсумлик ва унинг нигоҳидаги ишонч Зайроннинг юрагини ханжар каби тешиб ўтди.
— Сени соғиндим... — дея пичирлади у, бармоқлари билан қизнинг юзини сурат устидан силаб. — Ҳозир қаердасан? Нималар қиляпсан? Билмайман.
Унинг кўзларига ёш келди, лекин у буни яширмади.
— Сени топишга ваъда бергандим, аммо ваъдамнинг устидан чиқолмадим. Мени кечир... Умишим, сени жудаям соғиндим.
Зайрон ўзини айбдор ҳис қилиб, суратга яна бир бор термилди.
— Шу кунгача фақат қалбимдаги оғриқ билан яшадим. 13 йилдан бери сени ёдинг билан яшаяпман. Балки, сен мени ҳозирги ҳолимни кўриб, асло кечирмаган бўлардинг... Чунки мен ўзимни ўзим кечиролмаяпман.
У суратни кўксига маҳкам босди ва жимжитликда, ўтмишнинг оғриқли хотиралари билан ёлғиз қолди.
Хонанинг ичи шунчалик кенг ва шинам эдики, деворларнинг бир қисми эгасининг муваффақиятлари билан тўлиб-тошганди. Деворнинг катта қисмини эгаллаган шишали жавонларда олтин ва кумуш медаллар, рамкага солинган "Йилнинг энг яхши талабаси", "Халқаро бизнес форумлари совриндори" деган фахрий ёрлиқлар, хорижий университетларнинг қизил дипломлари ва кўплаб ташаккурномалар кўзни қамаштирарди. Бу хона шунчаки ётоқхона эмас, балки бир инсоннинг тинимсиз меҳнати ва ютуқлари акс этган "шон-шараф музейи" эди.
Бироқ, бу улуғворликка беписанддек, хонанинг ўртасидаги баҳайбат каравотда Басират ширин уйқуда эди. Кечаси яна шаҳарнинг шовқинли кўчаларидан қайтган қиз учун тонгнинг қанчалик эрта эканлиги муҳим эмасди.
Соат 07:15. Будилникнинг ўткир ва ёқимсиз жиринглаши хона сукунатини ёриб юборди. Деразадан ичкарига шиддат билан кирган кузнинг олтин қуёш нурлари Басиратнинг оппоқ юзига тушди. Қиз эринибгина, узун киприкларини пирпиратиб кўзини очди. Соатга қараб, оғир ҳўрсинди:
— Жума тонги... у ҳар доим мени азоблайди, — деб ғулдиради у ўзига.
Ўрнидан туриб, ваннахонага кириб юз-қўлини ювди. Кўзгудаги аксига тикилди. Унинг гўзаллиги кишини сеҳрлаб қўядиган даражада эди: мовий кўзлари худди тинч океанидай чуқур ва маъноли, белидан пастга тушиб турган, қаҳваранг сочлари эса елкаларига шаршара каби тўкилиб турарди. Юзи сутга чайилгандек оппоқ, қомати эса моделлар сингари озғин, аммо ҳар бир ҳаракатида ўзига хос бир салобат ва мағрурлик сезиларди.
Басират сочини тепадан баланд қилиб йиғиб, енгил пардоз қилди. Классик услубдаги, гавдага ёпишиб турган қора шим ва оқ ипак блузка кийинди. Кийимлар унинг келишган қоматини янада яққол кўрсатиб турарди. У телефонини ва сумкасини олиб, пастга — айвонга тушди.
Кузнинг салқин шабадаси юзига урилди. Хизматкорлар дастурхонни ноз-неъматлар билан тўлдиришаётганди. Басират ҳеч кимни кутмай, столга ўтирди ва пишлоққа қўл чўзди. Шу пайт орқадан қадам товушлари эшитилди.
— Басират, бу нима қилганинг? — деган жиддий овоз келди. — Ахир неча марта ўргатганман сенга, уйнинг каттаси келмагунча таомга қўл чўзилмайди!
Басират онаси Малика хонимнинг гапини эшитмаганга олиб, нон ва мураббога қўл чўзди. Онаси хўрсиниб, ўз ўрнига ўтирди.
— Танбал ўғлингиз ва дадамни уйғонишини кутгунимча кеч бўлади, — деди Басират парвосиз оҳангда. — Мен эса буни асло истамайман.
У мураббони нонга суртар экан, Малика хоним яна танбеҳ бермоқчи бўлди, аммо қиз унинг гапини кесди:
— Мендан ўз версиянгизни ясашга ҳаракат қилаверишингиз жонимга тегди! Етар! Ўз ҳолимга қўйинг. Ўзимча яшай!
Малика хонимнинг юзи қизариб, аччиқланиб деди:
— Тарбиясизлик қилма! Сен онанг билан гаплашяпсан!
Басират кўзларини онасига тикди. Унинг нигоҳида нафрат эмас, балки бир ўзга оламга дахлдор бўлган совуқ бир узоқлик бор эди:
— Ҳа, онам билан. Фақатгина ҳужжатларда қуруқ номи ёзилган онам билан.
У ўрнидан турди, атрофга бир назар ташлади-ю, ортига қайрилмай уйдан чиқиб кетди. Унинг ҳар бир қадамида ўз дунёсини қуришга интилаётган исёнкор руҳ яширинган эди.
Басират уйидан чиқиб, шаҳар марказидаги Ички ишлар бошқармаси биносига томон йўл олди. Унинг енгил, классик услубдаги кийимлари остида ўзига хос бир куч ва шиддат яширинган эди. Бошқарма эшигидан кириши билан уни одатий шовқин — телефонлар жиринглаши, тезкор қадам товушлари ва жиноят оламининг "ҳиди" кутиб олди. Бу ерда у шунчаки бой оиланинг қизи эмас, балки энг талабчан ва жасур терговчи эди.
У ўз хонасига кирди. Стол усти ҳужжатлар ва жиноий ишлар билан тўла эди. Басират устидаги блузкасини ечиб, ўз касбининг рамзи бўлган, кўкрак қисмида махсус нишони бўлган қора рангли, енгил полиция нимчасини кийди. Бу нимча унинг устига ўтирганда, қизнинг қиёфаси бутунлай ўзгарди — энди у мулойим қиз эмас, балки жиноятчиларнинг юрагига ғулғула соладиган қатъий терговчи эди.
Бугун иш ҳар кунгидагидан ҳам қизғинроқ эди. Басират дарҳол компютерига ўтирди ва янги келган ишларни таҳлил қила бошлади. Шаҳардаги йирик фирибгарликлар ва "Неон соялар" каби клублардаги ноқонуний ҳаракатлар бўйича оператив маълумотлар унинг столида йиғилган эди.
— Терговчи Басират, сўроқ қилинадиганлар хонада, — деди унинг ҳамкасби эшикдан мўралаб.
Басират ўрнидан турди, сочларини яна бир бор маҳкамлаб, совуқ нигоҳ билан эшик томон юрди. Унинг ҳар бир қадами аниқ ва ишончли эди. Сўроқ хонасига кирганда, стулда ўтирган қўрқоқ жиноятчи уни кўриши билан ўзини йўқотиб қўйди. Басират стулга ўтириб, қўлидаги қаламни столга қўйди ва унинг кўзларига тикилди.
— Гапир, — деди у хотиржам, аммо темирдек қатъий овоз билан. — Сенинг ёлғонларинг учун вақтим йўқ. Қаердалигини айтсанг, балки ўзингга енгил бўлар.
Қизнинг полиция тизимидаги обрўси баланд эди. У ҳеч қачон шошилмасди, ҳар бир саволи жиноятчини бурчакка тақаш учун мўлжалланган эди. Соатлаб давом этган сўроқлар, ҳужжатларни титкилаш, далилларни қиёслаш — бу унинг кундалик ҳаёти эди. У ўз ишини шунчалик яхши бажарардики, ҳатто энг тажрибали жиноятчилар ҳам унинг олдида тили айланмай қоларди.
Басират стулга ўрнашиб олди ва жиноятчининг кўзларига ўткир нигоҳ билан тикилди.
— Клуби эгаси ким? — деди у хотиржам, аммо темирдек қатъий оҳангда. — Бу клубда нималар содир бўлаётганини ҳамма билади. У ерда қанақа "ўйинлар" ўйналяпти? Қизлар қаердан келади? Гапир!
Жиноятчи терга ботиб, стулда ғижимланарди.
— Билмайман, қасам ичаман, билмайман! — деди у дудуқланиб. — Клубда ҳамма нарса бор: виски, қимор, халқаро меҳмонлар... Қизларни "мадам" ўзи танлаб олади. Эгаси... эгасини ҳеч ким кўрмаган. У кўланкадек гап. Ҳатто қўриқчилар ҳам уни шахсан танимайди. Биз фақат топшириқ оламиз, холос!
Басират кўзларини чирт юмди. Ичида ғазаб ва нафрат ёнарди. Бундай жойлар шунчаки клуб эмас, бу шаҳар қалбини кемираётган яралар эди.
Ичкилик ичадиган бир гала аҳмоқлар, ўз нафси учун ёш қизларнинг тақдирини ўйинчоқ қилаётганлар, номига иснод келтирувчи ярим яланғоч қизларнинг кўнгилхушлиги... Басират учун бу дунё энг тубан жой эди.
У тергов хонасидан чиқиши билан йўлакда тўхтаб, асабий ҳолда кўзларини юмиб-очди. Нафасини ростлаб, ичида ғўлдиради:
— Қачон бу клуб эгасидан қутиламиз ўзи? Қачон бу ифлос жой ёпилади? Ҳар куни янги машмаша, ҳар куни янги жиноий излар... Ўзи бу клубнинг эгаси қайси такасалтанг, қайси отасининг пулига кун кўраётган бойвочча?!
Унинг муштлари тугилди. Ҳали унинг исмини топади, ҳали ўша сирли "ҳукмдор"нинг ниқобини йиртиб ташлайди. Басират совуққонлик билан енгини тўғрилади-да, бошқа жиноий ишларга, ҳужжатларга шўнғиб кетди.
Басиратнинг қорни очлиги ҳам, вақтнинг қандай ўтаётгани ҳам ёдидан чиққан эди. Ҳужжатлар орасига шўнғиган терговчи соат неча бўлганига ҳам аҳамият бермай, асабий ҳолда қаламини столга уриб қўйди. Бироқ, хона сукунатини эшикнинг гумбурлаган зарб билан очилиши бузиб юборди.
Басират чўчиб тушиб, бошини кўтарди. Эшик олдида 26 ёшлар атрофидаги, қиёфасида беадаблик ва совуқ нафрат акс этган, сариқ сочли, мушакдор йигит — ўгай акаси Ренат турарди.
— Сизга киришга ким рухсат берди? — деди Басират ғазаб билан, унинг овози хонада акс-садо берди.
Ренат кинояли табассум билан қизга яқинлаша бошлади. Унинг кўзлари очкўзлик ва ҳукмронлик билан ёнарди.
— Ўз синглимнинг хонасига кириш учун ҳам рухсат сўрашим керакми? — деди у "синглим" сўзига қасддан урғу бериб.
Басират ўрнидан шиддат билан турди ва қатъий оҳангда:
— Керак бўлса, ҳа! Ҳозироқ чиқиб кетинг! — дея буюрди.
Ренат унга яқинлашиб, юзидаги совуқ ифодани ўзгартирмаган ҳолда паст овозда сўради:
— Нега эрталаб онамни хафа қилдинг?
Басират киноя билан кулиб қўйди:
— Ҳа, бир пастда устимдан шикоят қилдими онажонингиз? — сўнгра кўзлари чақнаб, жиддий қиёфа касб этди. — Сизга нима? Мени ишимга аралашадиган ким бўлибсиз? Истаганимни қиламан! Керакли жавобни олган бўлсангиз, ҳозироқ хонамдан даф бўлинг!
Ренатнинг ғазаби портлади. У қизнинг юзига қўл узатиб, уни масхара қилмоқчи бўлди, аммо Басират унинг қўлини шиддат билан силтаб ташлади.
— Менга исқирт қўлларинг билан тегинма! — деди қиз нафрат билан.
Бу ҳаракат Ренатни баттар ғазаблантирди. У бир лаҳзада қизга ёпирилиб, Басиратни бир ҳаракат билан кўтариб, иш столи устига ўтқазиб қўйди. Столдаги жиноий ишлар, муҳим ҳужжатлар ва далиллар қоғозлари Ренатнинг қўпол ҳаракатидан ерга сочилиб кетди. У қизнинг сонларидан маҳкам сиқиб, унинг қимирлашига йўл қўймади.
— Мени сенсирайдиган даражага етдингми? — деб ўкирди Ренат унинг юзига яқинлашиб.
Басират нафас олиши қийинлашса-да, мағрур ва қўрқмас нигоҳ билан йигитга тикилди.
— Менга тегинма, қўйиб юбор мени! — деди у тишлари орасидан. — Сени қаршингда 13 ёшли ожиза қизалоқ йўқ! Қаршингда полициячи ва терговчи Умида турибди! Зеро сизлар мени Басират десангиз ҳам, мен Умидалигимча қоламан! Буни онангга ҳам етказиб қўй!
Бу сўзлар Ренатга қамчи каби тегди. У қизнинг сочларидан маҳкам сиқимлаб, юзини ўзига мажбуран яқинлаштирди.
— Сен нега тилингни тиймаяпсан, ифлос? — деб бақирди Ренат, унинг кўзларида ёвузлик чақнарди. — Мен сени хўжайинингман, менга бўйсунасан!
Басират бир зум жиддий турди-да, сўнгра хонани тўлдириб, асабий ва истеҳзо билан кулиб юборди.
— Сенми? Ишининг тайини йўқ олифта менга хўжайинчилик қиляптими? Қаршимдан йўқол! — деди у ғурур билан кўзларини қисиб.
Аммо Ренат бу сўзлардан кейин ортга чекинмади. Аксинча, унинг юзидаги мушаклари ўйнаб кетди ва у қизга шунчалик яқин келдики, ўртадаги масофа деярли йўқолди. Унинг оғир ва совуқ нафаси қизнинг юзига урилди.
Шу лаҳзада Басиратнинг кўз қорачиқлари даҳшатдан катталашиб кетди. Ичида узоқ йиллар мудроқ ётган, устидан қулф урилган қўрқув вулқондек отилиб чиқди. Унинг бутун танасини қаттиқ титроқ босди, қўллари ўзига бўйсунмай қалтирай бошлади. Унинг кучли ва енгилмас терговчи қиёфаси бир сонияда чилпарчин бўлди.
— Менга... тегинманг... — дея олди у базғор, овози бўғилиб, орқага чекинишга уриниб.
Ренат қизнинг аҳволини кўриб, иблисона илжайди. Қизнинг кўзидаги чексиз қўрқув унга ўзгача завқ бағишларди.
— Аҳ, айнан шундай бўл. Менга кучли қиз ролларини ўйнама, бари бекор, — деди у пичирлаб, устунлик билан.
Сўнг у қиздан бир қадам узоқлашди ва эшик томон юрди. Эшик тутқичини ушлагач, тўхтаб, ортига ўгирилди ва қотилона оҳангда огоҳлантирди:
— Яна бир марта онамни хафа қилсанг, қаршингда мени кўрасан. Ва ўтмишда бошлаган ишимни, айнан ўз ётоғимда якунлайман!
Эшик қаттиқ зарб билан ёпилди.
Ренат чиқиб кетиши билан Басиратнинг оёқларидан мадор кетди. У совуқ деворга суянганча сирпаниб, ерга чўкди. Қизнинг нафас олиши тезлашиб, худди ҳаво етишмаётгандек хансирай бошлади. Унинг руҳиятида яна ўша мудҳиш хуруж уйғонган эди.
Андрофобия (Эркаклардан қўрқиш фобияси)
Бу — инсон руҳиятидаги ўтмишдаги жиддий психологик жароҳатлар (аксарият ҳолларда зўравонлик ёки кучли стресс) натижасида юзага келадиган патологик қўрқувдир. Андрофобиядан азият чекувчи беморлар эркаклар билан яқин масофада бўлганда ёки уларнинг қатъий ҳаракатларига дуч келганда кучли ваҳима хуружини (паниc аттаcк) бошдан кечиришади. Бу вақтда инсонда кучли қалтираш, терлаш, нафас қисиши, юрак уришининг тезлашиши ва ўз устидан назоратни йўқотиш ҳолатлари кузатилади. Басират каби кучли шахслар ҳам бу хуруж вақтида ўзларини ожиз ёш боладек ҳис қилишади.
Ерда ғужанак бўлиб ётган қиз ўзини ҳимоя қилмоқчидек бармоқлари билан бошини чангаллаб олди. Унинг оппоқ юзидан қайноқ ёшлар оқиб тушиб, полни намларди. У худди ўша мудҳиш кундагидек ўзини ҳимоясиз сезарди.
— Ренат... Ренат, менга тегма! Тегма! — деб қичқирди қиз бўм-бўш хонада.
Унинг кўз ёшлари орасидан чиққан йиғиси бутун хонани ларзага келтиргудек дардли ва азобли эди. У ҳозир полициячи Басират эмас, балки ўз ўтмишининг қоронғу бурчагида қамалиб қолган, қутқарувчисини кутаётган 13 ёшли мурғак Умида эди.