СУКУТДАГИ ЖАНГ
Муаллифдан кириш сўзи:
Баъзи жанглар бор — уларни томоша қилиш мумкин. Рингда, кўз олдимизда бўлади. Ҳар бир зарба, ҳар бир йиқилиш кўринади. Аммо энг оғир жанглар юракда бўлади. Улар жим. Улар сукутда ўтади. Фақат юрагингиз уриш тезлигидан, кўз қарашингиздаги зиддиятдан сезилади.
Бу ҳикоя чемпионлик йўлида эмас — севги ва ақл ўртасидаги тўқнашув ҳақида. Бу бир боксёр йигитнинг энг қийин рақиби – ўз юраги билан қилган жангининг ҳикояси. У мураббийига ошиқ бўлди. Ва бу севгини ҳеч ким билмаслиги керак эди...
“Сукутдаги Жанг” — ўзингизни ютиб бўлмайдиган жангдан асраб қолиш учун нима қилиш кераклигини эслатади. Балки сиз ҳам бир кун бу жангни бошдан кечирарсиз.
Ринг майдони ҳали енгил, дим ва тинч эди. Юқорида осилган ёритгичларнинг ёрқин нурлари ўзининг қаттиқ нурини тўкиб, майдоннинг ҳар бир бурчагига текис тарқалган эди. Катта оқ тўрлар билан ўралган ринг — баъзан тинч, баъзан эса даҳанаки жангларнинг гувоҳига айланиши мумкин эди. Ўша тўрларнинг орасидан енгил ҳаво оқими кирар, бир оз жимликни бузиб, ҳавони енгилгина силкитарди.
Майдоннинг ўртасида текисланган канвас, енгил доғлари, бир неча марта кўрган қийинчиликларни эслатиб турар эди. Бу ерда ҳар бир зарба, ҳар бир қадамнинг сезилаётган овози бор эди — жисмоний оғриқ, лекин яна ҳам кўпроқ ички азоблар. Майдоннинг чеккаларида қатъий юзлар билан кўплаб одамлар, ўтирган вақтда ҳам ҳар бир ҳаракатни кузатиб бораётган эди. Кўринишидан, улар бу жангнинг фақат ташқи томонини кўриб турган каби эди.
Рингнинг ҳар бир бурчаги ўзига хос тарихга эга. Уларнинг ҳар бирига турли ҳикоялар боғланган: баъзиларида бир чемпион ғалаба қозонган, баъзиларида эса шиддатли мағлубиятлар яширинган. Аммо бу ерда, ҳозир, улар барчаси бир лаҳзада тўхтаган эди. Фақат мен ва мураббийим ўртамиздаги сирли жисмоний масофа қолган эди — сукутдаги жанг бошланишига тайёр эди.
— Айла хоним келишди — қиз курсисида икки йигитни курашётганини кузатиб ўтирар экан, олдига ўнг қўли бўлмиш Жиҳан келди.
— Йигитлар бўшашманглар. Бу сафар ҳам ғалаба бизники бўлиши керак! — қиз икки йигитга қарата шундай деб,ўрнидан турди.
Жиҳан бошчилигида янги меҳмонни кутиб олишга кетарди...
Ўзига ишонган,қатъиятли эди у.
Етиб келишди ҳам қизни ёши каттароқ эркак киши билан,чамаси ёши 22-ларда бўлган йигит кутиб турарди.
— Хуш келибсиз Самад бей. — Қиз кенг табассум билан улар олдига борди.
Эркак қизни кўриб у ҳам табассум қилди. Бироз эркак билан келган йигитни авзойи бузуқ эди.
— Айла хоним келавердик. Бу жаҳонда сиздан яхши ва ўқимишли мураббийни кўрмадим. Ҳар мусобақада сизни камандангиз ютиб чиқиб,очиғи мени ҳайратда қолдиради. Шу сабабли ўғлимни ҳам олиб келавердим — Самад бейни охирги жумласидан сўнг қиз эркакни олдида турган йигитга қаради.
Йигитнинг келганидан бери чеҳраси очилмас эди.
— Яхши қилибсиз Самад бей. Бу қарорингиз мени шод қилди. Спортчиларимиз яна бир каррага кўпайганидан хурсандман.
Айла йигитдан кўзларини узиб, яна нигоҳларини қаршисида турган эркакка қаратди.
— Ўғлимни спортчи қилиб беринг. Мен фақатгина бу борада сизга ишонаман Айла хоним.
— Ишончингизни албатта оқлайман Самад бей.
— Майли, мен унда бора қолай. Сизни кўрганимдан ҳурсандман Айла хоним. Ҳайрли кун.
— Мен ҳам Самад бей.
Эркак кетди. Айла бўлса у кетгач ҳалиги йигитга яхшироқ қарай бошлади.
Уни мушаклари бақувват эди. Нигоҳлари ҳам ўткир. Бундан аниқ спортчи чиқарди. Айла ўзича шундай ўйлади.
— Мен Айла Зейнабова — қиз йигит томон қўлини чўзди.
Йигит бироз қараб турдида,сўнг у ҳам:
— Алим Алимканов — деди қизни қўлини сиқиб.
Иккиси бир-бирига ўтли қарашлар билан қараб турушар эди.
— Танишиб олганимиздан хурсандман.
Қиз қўлини тортиб,шундай деди.
— Мен эса йўқ! — йигит қатъий гапирди. Қиз бироз тушунмади.
— Тушунмадим?
— Мен спортчи бўлишни истамайман! Отамга телефўн қилиб ҳозироқ мен ҳақимда салбий фикр билдириб, ўқитишни истамаслигингни айтасан.
Йигитнинг кескин бу гаплари қизни энди қонини қайнатишни бошлади.
— Ҳаддингизни билинг! Сизга мени сенсирашга ким ҳуқуқ берди?!
Қизнинг овози баландлади.
— Бу учун менга кимдир рухсат бериши шарт эмас. Шундай экан бу борада ҳеч кимдан рухсат олмаганман. Кўп қаршимда туриб олиб бидилламай, айтган ишимни бажар. Ҳозироқ.
Алимнинг буйруқлари Айлани ғазабини тошира бошлади.
— Бу ерда буйруқни мен бераман! — Айла ҳам бўшашмай деди: — Даданга ҳеч қанақа сен айтган гапни айтмайман. Сен спортчи бўласан. Буни ўзим кафолатлайман.
— Мен спортчи бўлишни истамайман! — Алимнинг овози баландлади: — Мен ҳеч қачон спортчи бўлишни истамаганман. Дадам мажбурлаяпдилар.
— Бўлишни истамаган бўлсанг энди бўласан.
Айла йигитдан кўзларини узиб,ҳеч нарсага тушунмай ҳар ёққа аланглаб турган Жиҳанга қаради.
— Жиҳан телефўнимни келтир.
— Ҳ.ҳ.ўп — Жиҳан шундай деб шошилиб кетди.
Айла бўлса Алимга ғалати нигоҳлар билан қараб турарди.
— Мен сени спортчи қиламан.
— Мен эса буни хоҳламайман.
— Ўзинг қандай хоҳлаб қолганингни билмай қоласан Алим Алимбеков!
Жиҳан телефўнни олиб келди. Айла керакли рақамларни териб,қулоғига тутди.
— Узр безовта қилаяпман Самад бей.
Йигит дадасини исмини эшитиб қошларини бир ерга йиғди.
— Ўғлингиздан ҳақиқий спортчи чиқади. Ўзим ҳам ҳайрон қолдим. Биринчи кунданоқ мени ўз жанги билан лол қолдирди...Йўқ,йўқ муаммо чиқмади. Қайтанга жуда хурсанд бўлиб кетдим. Элга шундай спортчилар керак Самад бей...Раҳматни ўғлингиз жаҳон чемпиони бўлгандан сўнг айтарсиз. Албатт Самад бей ўзим тарбиялайман. Жуда ақлли йигит экан дадасини эркатойи. Ҳа,майли унда сизни ҳам вақтингизни олмай. Шуни айтиш учун қўнғироқ қилгандим. Сизга ҳам раҳмат шундай ўғилни тарбия қилганингиз сабаб. Энди қолган тарбияни менга ишонаверинг... Кўришгунча.
Телефўнни ўчириб Жиҳанга тутқазган Айланинг юзида ғолибона табассум акс этганди.
Қаршисидаги Алим унга ғазаб ва нафрат билан қараб турарди. Лекин Айла эмас. Унинг нигоҳлари тушунарсиз эди.
— Сен ҳозир нима дединг?! "Ўғлингиз тарбияли йигит экан,ундан ҳақиқий спортчи чиқади. Мени илк кунданоқ ўз жанги билан ҳайратга солди" эмиш. Ҳой қиз мен билан ўйнашяпсанми сен?! Мени кимлигимни билмайсан шекилли?! Мени исмимни эшитган инсонни оёқ-қўли қалтирайди. Исмимни эшитибоқ қочишга жой излайди. Шуни наҳот тушунмаган бўлсанг?
— Мен сен исминг билан қўрқитадиган инсонлар сирасига кирмайман. Мен Айла Зейнабова ман. Фамилям эсингда қолсин дадасини эркатойи.
— Ҳоой! — Алим ғазаб отига миниб Айлага қўл югуртирган эди,қиз чаққонлик билан йигит қўлини ушлаб қолиб, қайиртира бошлади.
Йигит оғриқдан қичқирди.
— Зинҳор! Зинҳор менга қўл кўтаришга ҳаракат қилма. Сен билан мени фарқим фақатгина жинсимиздадир. 200 дан ортиқ йигитларни жаҳон чемпиони қилган қиз,ўзини ҳимоя қила олмайдими? Сенга бошида катта баҳо бериб адашибман. Мушакларинг фақат ёғдан иборат экан.
Айла йигитни мазаҳ қилиб, қўйиб юборди. Йигит ҳали ҳам оғриқдан бақирар эди.
— Биринчи кун бўлгани сабаб менга қилган одобсизлигинга кўз юмаман. Яна шундай қилгудек бўлсанг аяб ўтирмайман. Бу ердаги йигитлардан сўраб олардан. Хато кечирилмайди. Биринчи мартда бўлса ҳам.
Айла йигитга яқин келиб, оёғини босиб эзғилар эди.
— Бу ер жанг майдони. Ўзини кўрсатадиган жой эмас. Йигитни гулчаси мен билан ортиқ ўйнашма. Кейинги сафар қаерингдир синиши мумкин! Мени ҳудудимда мансаб рўл ўйнамайди. Қанча пулинг борлиги эса қизиқ эмас. Энг муҳими билагингда кучинг бўлсин. Менга шу керак. Дадангни анчадан бери таниганим боис сени бу сафар кечираман. Кейинги сафар кечирилмайсан. Ўзим сени тарбия қилишимга тўғри келади чамамда. Самад бей эркалатиб юборибдилар,аттанг.
Қиз ҳафсаласиз йигитдан узоқлашди.
— Жиҳан, бу йигитчага мени кимлигимни яхшилаб уқтир,зеро бошқа хатога йўл қўймасин.
Айла ёрдамчисига буйруқ бериб ўзи бўлса қолганлар билан шуғулланишга кетди.
Йигит бир амаллаб ўрнидан туриб олди. Аёл киши бўлса ҳам зарбаси қаттиқ эди Айлани.
— Чаён-эй. Кўрамиз ким кимни тарбиялар экан.
Алим ўзига ўзи шивирлади.