"Darkness Behind the Smile"
Jungkook politsiyachilarning sovuq qurol miltiqlariga va qat’iy nigohlariga qarab, hayratini ichiga yutdi. Uning yuzida qo‘rquv emas, balki kutilmagan tashvish zohir bo‘ldi – u o‘zi uchun emas, balki yuqorida shirin uyquda yotgan yagona ayoli uchun qayg‘urayotgan edi.
Jungkook: To‘xtanglar. Men hech qayerga qochmayman. Lekin xotinim yuqorida, u hali uyg‘ongani yo‘q. Uni qo‘rqitib yuborishingizni xohlamayman. Kutib turing, o‘zim uni ogohlantirib tushaman.
Politsiyachilar bir-biriga qarab olishdi, biroq Jungkookning salobati va qat’iyati ularni to‘xtashga majbur qildi. Jungkook shaxdam qadamlar bilan yotoqxonaga qaytib kirdi. Liana allaqachon shovqinlardan uyg‘onib, karavotda o‘tirgancha titrardi. Uning ko‘zlarida ham aybdorlik, ham daxshat qorishib ketgan edi.
Jungkook: Liana, eshit... Pastda politsiya turibdi. Ba’zi tushunmovchiliklar sababli men ular bilan birga borishim kerak. Lekin xavotir olma, bu uzoq davom etmaydi. Advokatlarim hammasini hal qilishadi. Men tez orada qaytaman, tushundingmi?
Liana: Jungkook meni tashlab ketmang...
Liana gapirib boʻlib, Jungkookning bo‘yniga osilib oldi. Uning vujudi qaltirar, Jungkookni qo‘yib yuborgisi kelmasdi. U yuzini Jungkookning bo‘yniga bosib, uning erkaklarga xos o‘tkir va yoqimli hidini go‘yo oxirgi marta tuyayotgandek ichiga tortdi.
Jungkook: Hey, bu ishni men qilishim kerak edi-ku, azizam...
Yoki sen mening hidimga o‘rganib qoldingmi?
Jungkook Lianani o‘zidan biroz uzoqlashtirib, o‘zi qizning bo‘yniga yuzini ko‘mdi. U Liananing terisidagi muattar hidni chuqur simirdi, so‘ngra to‘satdan ehtiros bilan qizning bo‘ynidan tishlab, u yerda qizil, yaqqol ko‘rinib turadigan muhr qoldirdi. Bu nafaqat ehtiros, balki sen meniki bo‘lib qolasan degan daxshatli belgi edi.
So‘ngra u Liananing lablaridan shunday chuqur va ehtirosli bo‘sa oldiki, bu o‘pichda ayriliqning achchig‘i va sevgining barcha tafti jamlangan edi. Liana ham bor vujudi bilan unga javob qaytardi, u hozir hammasini aytib yuborgisi, bu xiyonatni to‘xtatgisi kelardi, lekin tili aylanmasdi.
Jungkook sekin undan ajraldi va ko‘zlariga tik qarab: Meni kut. Men qaytaman, dedi.
Liana Jungkookning ketayotgan qo‘lidan mahkam tutib qoldi. Uning nigohi javdirab, qalbini daxshatli savol o‘rtardi.
Liana: Jungkook... Nima bo‘lishidan qat’i nazar... meni sevasizmi? Har qanday holatda ham... xatolarim bo‘lsa ham, meni kechirib, sevishda davom etasizmi?
Jungkook eshik ostonasida to‘xtadi. Uning yuzi bir zumga jiddiylashdi, nigohi o‘tkirlashdi. U hayoti davomida ko‘p narsani ko‘rgan, dushmanlarini ayamagan, lekin Lianaga qalbini ochgan edi.
Jungkook: Liana... Men hayotda hamma narsani kechirishim mumkin. Qotillikni, xatolarni, hatto o‘limni ham. Lekin... yolg‘on va xiyonatdan boshqa. Bu ikkisini aslo kechirmayman.
Bu so‘zlar Liananing yuragiga xanjar bo‘lib sanchildi. Jungkook jilmayib, unga so‘nggi bor qo‘l siltadi-da, pastga qarab tushib ketdi. Liana esa xonaning o‘rtasida qotib qolgancha, o‘z xiyonatining daxshatli yukini his qilib, Jungkookning so‘zlari qulog‘i ostida qayta-qayta yangrardi: Yolg‘on va xiyonatdan boshqa hamma narsani kechiraman...
Pastda kishanlarning taq etgan ovozi eshitildi. Liana deraza oldiga yugurib keldi va Jungkookning politsiya mashinasiga o‘tirayotganini kuzatdi. Aynan o‘sha daqiqalarda Jiminning uyida ham xuddi shunday manzara takrorlanayotgan edi.
Jimin kishanlangan qo‘llari bilan Nayeonga qarab baqirar, uni bu uydan chiqmasligini, o‘zini asrashini aytardi. U Nayeonni hali ham begubor talaba deb o‘ylardi.
Jimin: Nayeon! O‘zingni asra! Men hammasini hal qilaman!
Qizlar ozodlikda, lekin o‘z vijdon azoblari zindonida qolishdi. Jungkook va Jimin esa qamoqxona yo‘lida bir-birlaridan bexabar holda, o‘z asiralarini qanday qutqarishni rejalashtirib borishardi. Ular bilishmasdiki, ularni bu zulmatga tashlagan qo‘llar — kecha tunda ular mehr bilan silagan qo‘llar ekanligini
Jungkook va Jimin bir-biridan alohida, sovuq va qorong‘u tergov xonalariga olib kirildi. Ikkisining ham qo‘llari stulga kishanlangan, tepalarida esa faqatgina bitta xira chiroq yonib turardi. Ular ko‘p narsani ko‘rgan, hayotning past-balandini bilgan erkaklar sifatida o‘zlarini juda xotirjam tutishga urinishardi.
Tergovchi stolga qalin papkani tashlab, Jungkookning qarshisiga o‘tirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janob Jeon. Keling, vaqtni yo‘qotmaylik. Mana bu hujjatlar — sizning oxirgi olti oylik noqonuniy bitimlaringiz. Bularga nima deysiz?
Jungkook: Advokatim kelmaguncha birorta so‘z aytmayman. Men qonunni buzganim yo‘q, tergovchi janoblari.
Tergovchi: Hali ham o‘yin qilyapsiz. Qarang, mana bu sizning shaxsiy kompyuteringizdagi maxfiy fayllar. Bularni faqat siz va... balki Jimin bilishi mumkin edi. Lekin hozir ular bizning qo‘limizda. Kimdir sizni judayam aniq sotgan, Jungkook.
Jungkook ekran darchasidan ko‘rsatilgan ma’lumotlarni ko‘rib, ichidan titrab ketdi. Bu ma’lumotlar uning yotoqxonasiga eng yaqin bo‘lgan, faqat o‘zi biladigan maxfiy papkadan edi. Uning xayolidan faqat bir fikr o‘tdi:
Tizimga kiber-hujum bo'lganmi? Yoki ichimizda sotqin bormi?
Lekin u Lianani bir soniyaga ham shubha ostiga olmadi.
Boshqa xonada Jimin tergovchining savollariga kibr bilan javob qaytarardi.
Jimin: Meni bu yerda ushlab turishga haqingiz yo‘q. Men shunchaki tadbirkorman. Sizda hech qanday dalil yo‘q.
Tergovchi: Tadbirkor? Qaysi tadbirkor qurol-yarog‘ kontrabandasi bilan shug‘ullanadi? Mana, ko‘ring. Mana bu sizning omboringizdagi yuklarning ro‘yxati va kelishuv audioyozuvlari. Bularni qanday izohlaysiz?
Jimin hujjatlarni ko‘rib, ranggi o‘chdi. Bu ma’lumotlar uning shaxsiy seyfida saqlanardi. U jim bo‘lib qoldi. Uning miyasida faqat bitta savol aylana boshladi: Kim? Qanday qilib?
U o‘z odamlaridan shubhalana boshladi, lekin Nayeonning ismini hatto gumonlar ro‘yxatiga ham kiritmadi.
Tergov orasida ularni qisqa muddatga umumiy yo‘lakda uchrashtirib qo‘yishdi. Ikkisi ham kishanlangan, tansoqchisiz va himoyasiz edi.
Jimin: Jungkook... bular hamma narsani bilishadi. Go‘yo bizning yotoqxonamizda o‘tirib, hamma narsani yozib olgandek. Ichimizda kimdir bor.
Jungkook: Men ham shuni o‘ylayapman. Lekin kim bo‘lishi mumkin? Eng ishongan odamlarimizdan boshqa hech kim u xonaga kirmasdi.
Jimin: Agar o‘sha sotqinni topsam, o‘z qo‘llarim bilan bo‘g‘ib o‘ldiraman. Ular bizni yer bilan bitta qilishdi.
Jungkook: Hozir eng muhimi — qizlar. Liana va Nayeon yolg‘iz qolishdi. Agar politsiya bizga shunchalik yaqin kelgan bo‘lsa, qizlarga ham xavf tug‘ilishi mumkin. Ular bu iflosliklardan bexabar, bechoralar qo‘rqib o‘tirishgandir.
Jimin: To‘g‘ri aytasan. Biz tezroq chiqishimiz kerak. Ular bizning zaif nuqtamiz, politsiya ulardan foydalanishiga yo‘l qo‘ymasligimiz kerak.
Ular hali ham dushman tashqarida deb o‘ylashardi. Ularning zaif nuqtasi aslida ularning eng katta dushmani ekanligini, hozirda qizlar agentlikda mukofot olishga tayyorgarlik ko‘rayotganini tasavvur ham qila olishmasdi.
Tergovchi yana xonaga kirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janoblar. Advokatlaringiz yo‘lda. Lekin sizga bir narsani aytay: bu ma’lumotlarni bizga oddiy odam bermadi. Bular juda professional tarzda, ichkaridan yig‘ilgan. Sizga juda yaqin bo‘lgan, siz ishongan kimdir biz bilan hamkorlik qildi.
Jungkook kulib yubordi.
Jungkook: Siz bizni bir-birimizga qarshi qayramoqchimisiz? Bizda sotqinlar yo‘q. Biz oilamiz.
Tergovchi: Oila? Ko‘ramiz... tez orada hamma narsa oydinlashadi.
Jungkook va Jimin sukut saqlashda davom etishdi, lekin tergovchining ichkaridan degan so‘zi ularning qalbiga shubha urug‘ini ekib ketdi. Ular uyga qaytishni va qizlarini ko‘rishni har qachongidan ham ko‘proq xohlay boshlashdi.
Shahar chetidagi tashlandiq sanoat hududining ostida, zamonaviy texnologiyalar bilan jihozlangan Markaz — maxfiy agentlikning bosh qarorgohi joylashgan edi. Bu yerda hayot sovuq va aniq hisob-kitoblar ustiga qurilgan. Endi bu yerda tongda yig‘lagan ojiza ayollar yo‘q edi.
Jungkook va Jimin bir-biridan alohida, sovuq va qorong‘u tergov xonalariga olib kirildi. Ikkisining ham qo‘llari stulga kishanlangan, tepalarida esa faqatgina bitta xira chiroq yonib turardi. Ular ko‘p narsani ko‘rgan, hayotning past-balandini bilgan erkaklar sifatida o‘zlarini juda xotirjam tutishga urinishardi.
Tergovchi stolga qalin papkani tashlab, Jungkookning qarshisiga o‘tirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janob Jeon. Keling, vaqtni yo‘qotmaylik. Mana bu hujjatlar — sizning oxirgi olti oylik noqonuniy bitimlaringiz. Bularga nima deysiz?
Jungkook: Advokatim kelmaguncha birorta so‘z aytmayman. Men qonunni buzganim yo‘q, tergovchi janoblari.
Tergovchi: Hali ham o‘yin qilyapsiz. Qarang, mana bu sizning shaxsiy kompyuteringizdagi maxfiy fayllar. Bularni faqat siz va... balki Jimin bilishi mumkin edi. Lekin hozir ular bizning qo‘limizda. Kimdir sizni judayam aniq sotgan, Jungkook.
Jungkook ekran darchasidan ko‘rsatilgan ma’lumotlarni ko‘rib, ichidan titrab ketdi. Bu ma’lumotlar uning yotoqxonasiga eng yaqin bo‘lgan, faqat o‘zi biladigan maxfiy papkadan edi. Uning xayolidan faqat bir fikr o‘tdi:
Tizimga kiber-hujum bo'lganmi? Yoki ichimizda sotqin bormi?
Lekin u Lianani bir soniyaga ham shubha ostiga olmadi.
Boshqa xonada Jimin tergovchining savollariga kibr bilan javob qaytarardi.
Jimin: Meni bu yerda ushlab turishga haqingiz yo‘q. Men shunchaki tadbirkorman. Sizda hech qanday dalil yo‘q.
Tergovchi: Tadbirkor? Qaysi tadbirkor qurol-yarog‘ kontrabandasi bilan shug‘ullanadi? Mana, ko‘ring. Mana bu sizning omboringizdagi yuklarning ro‘yxati va kelishuv audioyozuvlari. Bularni qanday izohlaysiz?
Jimin hujjatlarni ko‘rib, ranggi o‘chdi. Bu ma’lumotlar uning shaxsiy seyfida saqlanardi. U jim bo‘lib qoldi. Uning miyasida faqat bitta savol aylana boshladi: Kim? Qanday qilib?
U o‘z odamlaridan shubhalana boshladi, lekin Nayeonning ismini hatto gumonlar ro‘yxatiga ham kiritmadi.
Tergov orasida ularni qisqa muddatga umumiy yo‘lakda uchrashtirib qo‘yishdi. Ikkisi ham kishanlangan, tansoqchisiz va himoyasiz edi.
Jimin: Jungkook... bular hamma narsani bilishadi. Go‘yo bizning yotoqxonamizda o‘tirib, hamma narsani yozib olgandek. Ichimizda kimdir bor.
Jungkook: Men ham shuni o‘ylayapman. Lekin kim bo‘lishi mumkin? Eng ishongan odamlarimizdan boshqa hech kim u xonaga kirmasdi.
Jimin: Agar o‘sha sotqinni topsam, o‘z qo‘llarim bilan bo‘g‘ib o‘ldiraman. Ular bizni yer bilan bitta qilishdi.
Jungkook: Hozir eng muhimi — qizlar. Liana va Nayeon yolg‘iz qolishdi. Agar politsiya bizga shunchalik yaqin kelgan bo‘lsa, qizlarga ham xavf tug‘ilishi mumkin. Ular bu iflosliklardan bexabar, bechoralar qo‘rqib o‘tirishgandir.
Jimin: To‘g‘ri aytasan. Biz tezroq chiqishimiz kerak. Ular bizning zaif nuqtamiz, politsiya ulardan foydalanishiga yo‘l qo‘ymasligimiz kerak.
Ular hali ham dushman tashqarida deb o‘ylashardi. Ularning zaif nuqtasi aslida ularning eng katta dushmani ekanligini, hozirda qizlar agentlikda mukofot olishga tayyorgarlik ko‘rayotganini tasavvur ham qila olishmasdi.
Tergovchi yana xonaga kirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janoblar. Advokatlaringiz yo‘lda. Lekin sizga bir narsani aytay: bu ma’lumotlarni bizga oddiy odam bermadi. Bular juda professional tarzda, ichkaridan yig‘ilgan. Sizga juda yaqin bo‘lgan, siz ishongan kimdir biz bilan hamkorlik qildi.
Jungkook kulib yubordi.
Jungkook: Siz bizni bir-birimizga qarshi qayramoqchimisiz? Bizda sotqinlar yo‘q. Biz oilamiz.
Tergovchi: Oila? Ko‘ramiz... tez orada hamma narsa oydinlashadi.
Jungkook va Jimin sukut saqlashda davom etishdi, lekin tergovchining ichkaridan degan so‘zi ularning qalbiga shubha urug‘ini ekib ketdi. Ular uyga qaytishni va qizlarini ko‘rishni har qachongidan ham ko‘proq xohlay boshlashdi.
Shahar chetidagi tashlandiq sanoat hududining ostida, zamonaviy texnologiyalar bilan jihozlangan Markaz — maxfiy agentlikning bosh qarorgohi joylashgan edi. Bu yerda hayot sovuq va aniq hisob-kitoblar ustiga qurilgan. Endi bu yerda tongda yig‘lagan ojiza ayollar yo‘q edi.
Jungkook va Jimin bir-biridan alohida, sovuq va qorong‘u tergov xonalariga olib kirildi. Ikkisining ham qo‘llari stulga kishanlangan, tepalarida esa faqatgina bitta xira chiroq yonib turardi. Ular ko‘p narsani ko‘rgan, hayotning past-balandini bilgan erkaklar sifatida o‘zlarini juda xotirjam tutishga urinishardi.
Tergovchi stolga qalin papkani tashlab, Jungkookning qarshisiga o‘tirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janob Jeon. Keling, vaqtni yo‘qotmaylik. Mana bu hujjatlar — sizning oxirgi olti oylik noqonuniy bitimlaringiz. Bularga nima deysiz?
Jungkook: Advokatim kelmaguncha birorta so‘z aytmayman. Men qonunni buzganim yo‘q, tergovchi janoblari.
Tergovchi: Hali ham o‘yin qilyapsiz. Qarang, mana bu sizning shaxsiy kompyuteringizdagi maxfiy fayllar. Bularni faqat siz va... balki Jimin bilishi mumkin edi. Lekin hozir ular bizning qo‘limizda. Kimdir sizni judayam aniq sotgan, Jungkook.
Jungkook ekran darchasidan ko‘rsatilgan ma’lumotlarni ko‘rib, ichidan titrab ketdi. Bu ma’lumotlar uning yotoqxonasiga eng yaqin bo‘lgan, faqat o‘zi biladigan maxfiy papkadan edi. Uning xayolidan faqat bir fikr o‘tdi:
Tizimga kiber-hujum bo'lganmi? Yoki ichimizda sotqin bormi?
Lekin u Lianani bir soniyaga ham shubha ostiga olmadi.
Boshqa xonada Jimin tergovchining savollariga kibr bilan javob qaytarardi.
Jimin: Meni bu yerda ushlab turishga haqingiz yo‘q. Men shunchaki tadbirkorman. Sizda hech qanday dalil yo‘q.
Tergovchi: Tadbirkor? Qaysi tadbirkor qurol-yarog‘ kontrabandasi bilan shug‘ullanadi? Mana, ko‘ring. Mana bu sizning omboringizdagi yuklarning ro‘yxati va kelishuv audioyozuvlari. Bularni qanday izohlaysiz?
Jimin hujjatlarni ko‘rib, ranggi o‘chdi. Bu ma’lumotlar uning shaxsiy seyfida saqlanardi. U jim bo‘lib qoldi. Uning miyasida faqat bitta savol aylana boshladi: Kim? Qanday qilib?
U o‘z odamlaridan shubhalana boshladi, lekin Nayeonning ismini hatto gumonlar ro‘yxatiga ham kiritmadi.
Tergov orasida ularni qisqa muddatga umumiy yo‘lakda uchrashtirib qo‘yishdi. Ikkisi ham kishanlangan, tansoqchisiz va himoyasiz edi.
Jimin: Jungkook... bular hamma narsani bilishadi. Go‘yo bizning yotoqxonamizda o‘tirib, hamma narsani yozib olgandek. Ichimizda kimdir bor.
Jungkook: Men ham shuni o‘ylayapman. Lekin kim bo‘lishi mumkin? Eng ishongan odamlarimizdan boshqa hech kim u xonaga kirmasdi.
Jimin: Agar o‘sha sotqinni topsam, o‘z qo‘llarim bilan bo‘g‘ib o‘ldiraman. Ular bizni yer bilan bitta qilishdi.
Jungkook: Hozir eng muhimi — qizlar. Liana va Nayeon yolg‘iz qolishdi. Agar politsiya bizga shunchalik yaqin kelgan bo‘lsa, qizlarga ham xavf tug‘ilishi mumkin. Ular bu iflosliklardan bexabar, bechoralar qo‘rqib o‘tirishgandir.
Jimin: To‘g‘ri aytasan. Biz tezroq chiqishimiz kerak. Ular bizning zaif nuqtamiz, politsiya ulardan foydalanishiga yo‘l qo‘ymasligimiz kerak.
Ular hali ham dushman tashqarida deb o‘ylashardi. Ularning zaif nuqtasi aslida ularning eng katta dushmani ekanligini, hozirda qizlar agentlikda mukofot olishga tayyorgarlik ko‘rayotganini tasavvur ham qila olishmasdi.
Tergovchi yana xonaga kirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janoblar. Advokatlaringiz yo‘lda. Lekin sizga bir narsani aytay: bu ma’lumotlarni bizga oddiy odam bermadi. Bular juda professional tarzda, ichkaridan yig‘ilgan. Sizga juda yaqin bo‘lgan, siz ishongan kimdir biz bilan hamkorlik qildi.
Jungkook kulib yubordi.
Jungkook: Siz bizni bir-birimizga qarshi qayramoqchimisiz? Bizda sotqinlar yo‘q. Biz oilamiz.
Tergovchi: Oila? Ko‘ramiz... tez orada hamma narsa oydinlashadi.
Jungkook va Jimin sukut saqlashda davom etishdi, lekin tergovchining ichkaridan degan so‘zi ularning qalbiga shubha urug‘ini ekib ketdi. Ular uyga qaytishni va qizlarini ko‘rishni har qachongidan ham ko‘proq xohlay boshlashdi.
Shahar chetidagi tashlandiq sanoat hududining ostida, zamonaviy texnologiyalar bilan jihozlangan Markaz — maxfiy agentlikning bosh qarorgohi joylashgan edi. Bu yerda hayot sovuq va aniq hisob-kitoblar ustiga qurilgan. Endi bu yerda tongda yig‘lagan ojiza ayollar yo‘q edi.
Jungkook va Jimin bir-biridan alohida, sovuq va qorong‘u tergov xonalariga olib kirildi. Ikkisining ham qo‘llari stulga kishanlangan, tepalarida esa faqatgina bitta xira chiroq yonib turardi. Ular ko‘p narsani ko‘rgan, hayotning past-balandini bilgan erkaklar sifatida o‘zlarini juda xotirjam tutishga urinishardi.
Tergovchi stolga qalin papkani tashlab, Jungkookning qarshisiga o‘tirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janob Jeon. Keling, vaqtni yo‘qotmaylik. Mana bu hujjatlar — sizning oxirgi olti oylik noqonuniy bitimlaringiz. Bularga nima deysiz?
Jungkook: Advokatim kelmaguncha birorta so‘z aytmayman. Men qonunni buzganim yo‘q, tergovchi janoblari.
Tergovchi: Hali ham o‘yin qilyapsiz. Qarang, mana bu sizning shaxsiy kompyuteringizdagi maxfiy fayllar. Bularni faqat siz va... balki Jimin bilishi mumkin edi. Lekin hozir ular bizning qo‘limizda. Kimdir sizni judayam aniq sotgan, Jungkook.
Jungkook ekran darchasidan ko‘rsatilgan ma’lumotlarni ko‘rib, ichidan titrab ketdi. Bu ma’lumotlar uning yotoqxonasiga eng yaqin bo‘lgan, faqat o‘zi biladigan maxfiy papkadan edi. Uning xayolidan faqat bir fikr o‘tdi:
Tizimga kiber-hujum bo'lganmi? Yoki ichimizda sotqin bormi?
Lekin u Lianani bir soniyaga ham shubha ostiga olmadi.
Boshqa xonada Jimin tergovchining savollariga kibr bilan javob qaytarardi.
Jimin: Meni bu yerda ushlab turishga haqingiz yo‘q. Men shunchaki tadbirkorman. Sizda hech qanday dalil yo‘q.
Tergovchi: Tadbirkor? Qaysi tadbirkor qurol-yarog‘ kontrabandasi bilan shug‘ullanadi? Mana, ko‘ring. Mana bu sizning omboringizdagi yuklarning ro‘yxati va kelishuv audioyozuvlari. Bularni qanday izohlaysiz?
Jimin hujjatlarni ko‘rib, ranggi o‘chdi. Bu ma’lumotlar uning shaxsiy seyfida saqlanardi. U jim bo‘lib qoldi. Uning miyasida faqat bitta savol aylana boshladi: Kim? Qanday qilib?
U o‘z odamlaridan shubhalana boshladi, lekin Nayeonning ismini hatto gumonlar ro‘yxatiga ham kiritmadi.
Tergov orasida ularni qisqa muddatga umumiy yo‘lakda uchrashtirib qo‘yishdi. Ikkisi ham kishanlangan, tansoqchisiz va himoyasiz edi.
Jimin: Jungkook... bular hamma narsani bilishadi. Go‘yo bizning yotoqxonamizda o‘tirib, hamma narsani yozib olgandek. Ichimizda kimdir bor.
Jungkook: Men ham shuni o‘ylayapman. Lekin kim bo‘lishi mumkin? Eng ishongan odamlarimizdan boshqa hech kim u xonaga kirmasdi.
Jimin: Agar o‘sha sotqinni topsam, o‘z qo‘llarim bilan bo‘g‘ib o‘ldiraman. Ular bizni yer bilan bitta qilishdi.
Jungkook: Hozir eng muhimi — qizlar. Liana va Nayeon yolg‘iz qolishdi. Agar politsiya bizga shunchalik yaqin kelgan bo‘lsa, qizlarga ham xavf tug‘ilishi mumkin. Ular bu iflosliklardan bexabar, bechoralar qo‘rqib o‘tirishgandir.
Jimin: To‘g‘ri aytasan. Biz tezroq chiqishimiz kerak. Ular bizning zaif nuqtamiz, politsiya ulardan foydalanishiga yo‘l qo‘ymasligimiz kerak.
Ular hali ham dushman tashqarida deb o‘ylashardi. Ularning zaif nuqtasi aslida ularning eng katta dushmani ekanligini, hozirda qizlar agentlikda mukofot olishga tayyorgarlik ko‘rayotganini tasavvur ham qila olishmasdi.
Tergovchi yana xonaga kirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janoblar. Advokatlaringiz yo‘lda. Lekin sizga bir narsani aytay: bu ma’lumotlarni bizga oddiy odam bermadi. Bular juda professional tarzda, ichkaridan yig‘ilgan. Sizga juda yaqin bo‘lgan, siz ishongan kimdir biz bilan hamkorlik qildi.
Jungkook kulib yubordi.
Jungkook: Siz bizni bir-birimizga qarshi qayramoqchimisiz? Bizda sotqinlar yo‘q. Biz oilamiz.
Tergovchi: Oila? Ko‘ramiz... tez orada hamma narsa oydinlashadi.
Jungkook va Jimin sukut saqlashda davom etishdi, lekin tergovchining ichkaridan degan so‘zi ularning qalbiga shubha urug‘ini ekib ketdi. Ular uyga qaytishni va qizlarini ko‘rishni har qachongidan ham ko‘proq xohlay boshlashdi.
Shahar chetidagi tashlandiq sanoat hududining ostida, zamonaviy texnologiyalar bilan jihozlangan Markaz — maxfiy agentlikning bosh qarorgohi joylashgan edi. Bu yerda hayot sovuq va aniq hisob-kitoblar ustiga qurilgan. Endi bu yerda tongda yig‘lagan ojiza ayollar yo‘q edi.
Jungkook va Jimin bir-biridan alohida, sovuq va qorong‘u tergov xonalariga olib kirildi. Ikkisining ham qo‘llari stulga kishanlangan, tepalarida esa faqatgina bitta xira chiroq yonib turardi. Ular ko‘p narsani ko‘rgan, hayotning past-balandini bilgan erkaklar sifatida o‘zlarini juda xotirjam tutishga urinishardi.
Tergovchi stolga qalin papkani tashlab, Jungkookning qarshisiga o‘tirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janob Jeon. Keling, vaqtni yo‘qotmaylik. Mana bu hujjatlar — sizning oxirgi olti oylik noqonuniy bitimlaringiz. Bularga nima deysiz?
Jungkook: Advokatim kelmaguncha birorta so‘z aytmayman. Men qonunni buzganim yo‘q, tergovchi janoblari.
Tergovchi: Hali ham o‘yin qilyapsiz. Qarang, mana bu sizning shaxsiy kompyuteringizdagi maxfiy fayllar. Bularni faqat siz va... balki Jimin bilishi mumkin edi. Lekin hozir ular bizning qo‘limizda. Kimdir sizni judayam aniq sotgan, Jungkook.
Jungkook ekran darchasidan ko‘rsatilgan ma’lumotlarni ko‘rib, ichidan titrab ketdi. Bu ma’lumotlar uning yotoqxonasiga eng yaqin bo‘lgan, faqat o‘zi biladigan maxfiy papkadan edi. Uning xayolidan faqat bir fikr o‘tdi:
Tizimga kiber-hujum bo'lganmi? Yoki ichimizda sotqin bormi?
Lekin u Lianani bir soniyaga ham shubha ostiga olmadi.
Boshqa xonada Jimin tergovchining savollariga kibr bilan javob qaytarardi.
Jimin: Meni bu yerda ushlab turishga haqingiz yo‘q. Men shunchaki tadbirkorman. Sizda hech qanday dalil yo‘q.
Tergovchi: Tadbirkor? Qaysi tadbirkor qurol-yarog‘ kontrabandasi bilan shug‘ullanadi? Mana, ko‘ring. Mana bu sizning omboringizdagi yuklarning ro‘yxati va kelishuv audioyozuvlari. Bularni qanday izohlaysiz?
Jimin hujjatlarni ko‘rib, ranggi o‘chdi. Bu ma’lumotlar uning shaxsiy seyfida saqlanardi. U jim bo‘lib qoldi. Uning miyasida faqat bitta savol aylana boshladi: Kim? Qanday qilib?
U o‘z odamlaridan shubhalana boshladi, lekin Nayeonning ismini hatto gumonlar ro‘yxatiga ham kiritmadi.
Tergov orasida ularni qisqa muddatga umumiy yo‘lakda uchrashtirib qo‘yishdi. Ikkisi ham kishanlangan, tansoqchisiz va himoyasiz edi.
Jimin: Jungkook... bular hamma narsani bilishadi. Go‘yo bizning yotoqxonamizda o‘tirib, hamma narsani yozib olgandek. Ichimizda kimdir bor.
Jungkook: Men ham shuni o‘ylayapman. Lekin kim bo‘lishi mumkin? Eng ishongan odamlarimizdan boshqa hech kim u xonaga kirmasdi.
Jimin: Agar o‘sha sotqinni topsam, o‘z qo‘llarim bilan bo‘g‘ib o‘ldiraman. Ular bizni yer bilan bitta qilishdi.
Jungkook: Hozir eng muhimi — qizlar. Liana va Nayeon yolg‘iz qolishdi. Agar politsiya bizga shunchalik yaqin kelgan bo‘lsa, qizlarga ham xavf tug‘ilishi mumkin. Ular bu iflosliklardan bexabar, bechoralar qo‘rqib o‘tirishgandir.
Jimin: To‘g‘ri aytasan. Biz tezroq chiqishimiz kerak. Ular bizning zaif nuqtamiz, politsiya ulardan foydalanishiga yo‘l qo‘ymasligimiz kerak.
Ular hali ham dushman tashqarida deb o‘ylashardi. Ularning zaif nuqtasi aslida ularning eng katta dushmani ekanligini, hozirda qizlar agentlikda mukofot olishga tayyorgarlik ko‘rayotganini tasavvur ham qila olishmasdi.
Tergovchi yana xonaga kirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janoblar. Advokatlaringiz yo‘lda. Lekin sizga bir narsani aytay: bu ma’lumotlarni bizga oddiy odam bermadi. Bular juda professional tarzda, ichkaridan yig‘ilgan. Sizga juda yaqin bo‘lgan, siz ishongan kimdir biz bilan hamkorlik qildi.
Jungkook kulib yubordi.
Jungkook: Siz bizni bir-birimizga qarshi qayramoqchimisiz? Bizda sotqinlar yo‘q. Biz oilamiz.
Tergovchi: Oila? Ko‘ramiz... tez orada hamma narsa oydinlashadi.
Jungkook va Jimin sukut saqlashda davom etishdi, lekin tergovchining ichkaridan degan so‘zi ularning qalbiga shubha urug‘ini ekib ketdi. Ular uyga qaytishni va qizlarini ko‘rishni har qachongidan ham ko‘proq xohlay boshlashdi.
Shahar chetidagi tashlandiq sanoat hududining ostida, zamonaviy texnologiyalar bilan jihozlangan Markaz — maxfiy agentlikning bosh qarorgohi joylashgan edi. Bu yerda hayot sovuq va aniq hisob-kitoblar ustiga qurilgan. Endi bu yerda tongda yig‘lagan ojiza ayollar yo‘q edi.
Liana va Nayeon agentlikning qora, tanaga yopishib turuvchi maxsus liboslarida, sochlari mahkam yig‘ilgan holda koridor bo‘ylab yurib borishardi. Ularning yuzida na bir tabassum, na bir og‘riq izi qolgan; nigohlari muzdek sovuq va qat’iy edi. Ular kecha tunda sevgilisining bag‘rida erigan ayollar emas, balki topshiriqni a’lo darajada bajargan yirtqichlar edi.
Ular boshliqning — agentlikda General deb ataluvchi, o‘tkir nigohli va yuzida chandiqlari bo‘lgan shafqatsiz rahbarning xonasiga kirib kelishdi. General monitorlarga tikilib turgancha, Jungkook va Jiminning tergov xonasidagi tasvirlarini kuzatardi.
General ortiga o‘girildi va qizlarga qarab mamnuniyat bilan jilmaydi. Bu jilmayish zafardan darak berardi.
General: Mana bizning qahramonlarimiz! Liana, Nayeon... Kelishingizni intizorlik bilan kutayotgan edim. Sizlarga qarab turib, davlatimizning eng o‘tkir qurollarini ko‘ryapman.
Liana: Vazifa bajarildi, janob General. Ma’lumotlar to‘liq uzatildi, nishonlar zararsizlantirildi.
General: Sizlar shunchaki vazifa bajarmadingiz, sizlar imkonsiz ishni qildingiz. Olti oy davomida Janubiy Koreyaning eng yirik mafiya yetakchilarini laqillatish, va eng maxfiy sirlarini o‘g‘irlash... Bu haqiqiy san’at! Liana, senga alohida rahmat. Jungkookdek ehtiyotkor yirtqichni qo‘lga o‘rgatish uchun qanday sabr kerakligini tasavvur qila olaman.
Nayeon: Ular bizga butunlay ishonishdi. Shuning uchun hammasi oson ko‘chdi.
General: Oson? Yo‘q, qizlar, kamtarlik qilmanglar. Jimin va Jungkook hozir ham tergov xonasida o‘tirib, tashqarida kimdir ularni sotgan deb o‘ylashyapti. Ular hali ham sizlarni bechora va himoyasiz deb bilishadi. Ularning ahmoqligi bizning muvaffaqiyatimizdir. Sizlar ularning nafaqat imperiyasini, balki kibrini ham sindirdingiz.
General stolidan ikkita qizil jildni chiqarib, qizlarning oldiga tashladi.
General: Mana sizlarning mukofotingiz. Yangi shaxslar, yangi hisob raqamlari va xizmat pog‘onasida ko‘tarilish. Sizlar endi elit agentlar qatoridasiz. Lekin bir narsani unutmang: bu o‘yin hali tugagani yo‘q. Ular qamoqxonada bo‘lsa-da, ularning odamlari hali ham tashqarida.
Liana: Ularga qanday jazo beriladi?
General: Nega so‘rayapsan, Liana? Ularga umrbod qamoq jazosi yoki oliy jazo beriladi. Ular davlat xoini va qotil. Sen o‘z ishingni qilding, endi ularning taqdiri seni qiziqtirmasligi kerak.
Nayeon: Janob General, biz shunchaki operatsiyaning yakuniy nuqtasini bilmoqchi edik. Tuyg‘ularga o‘rin yo‘q.
General: Yaxshi. Shunday bo‘lishi ham kerak. Mana bu monitorga qaranglar. Bu sizlarning majnunlaringiz. Hozir advokatlar keladi, lekin bu ularni qutqara olmaydi. Chunki siz topshirgan dalillar rad etib bo‘lmas darajada kuchli.
Liana ekrandagi Jungkookning tasviriga qaradi. U kishanlangan qo‘llari bilan o‘ychan o‘tirardi. Monitor orqali uning yuzidagi o‘sha tanish chiziqlarni ko‘rarkan, Liananing tomog‘iga nimadir tiqilgandek bo‘ldi, lekin u yuz mushagini ham qimirlatmadi.
Liana Pov:
Sen xiyonat va yolg'ondan boshqa hamma narsani kechiraman deganding...
men uchun kechirimlilik eshiklari yopildi.
General: Bo‘pti, borib dam olinglar. Sizlarga bir haftalik ta’til beraman. Lekin doim aloqada bo‘ling. Bu g‘alaba biz uchun katta yo‘lni ochdi.
Qizlar Generalning xonasidan chiqib ketishdi. Koridorda ular bir-biriga qarashdi. Yuzlarida hali ham o‘sha sovuq niqob, lekin ko‘zlarining tubida daxshatli bir bo‘shliq bor edi. Ular erishgan g‘alaba ularning hayotini butunlay kulga aylantirgan edi.
Nayeon: Liana... Biz rostdan ham g'alaba qozondikmi?
Liana: Vazifa bajarildi, Nayeon. Agentlar uchun g'alaba faqat shu..
Ular qadamlarini tezlatib, Markazning sovuq nurli yo‘laklari bo‘ylab yo‘qolib ketishdi. Ertaga yangi kun boshlanadi, lekin u kunda na Jungkook, na Jimin va na haqiqiy sevgi bo‘ladi. Faqatgina buyruqlar va xizmat vazifasi qoladi.
Tergov izolyatorining tor va sovuq yo‘lagida, o‘nlab soqchilar nazorati ostida Jungkook va Jimin nihoyat bittagina qo‘ng‘iroq qilish huquqiga ega bo‘lishdi. Ular uchun bu nafaqat muloqot, balki umidning so‘nggi rishtasi edi. Ikkisi ham advokatlariga emas, balki qalbini asir qilgan ayollariga qo‘ng‘iroq qilishni tanlashdi.
Liana Markazning maxsus kiyinish xonasida, o‘zining telefonining tebranishini his qildi. Ekranda notanish raqamga koʻzi tushdi. U uzoq vaqt telefonning ekraniga tikilib turdi. Yuragi urishdan to‘xtab qolganga o‘xshardi. Nihoyat, chuqur nafas olib, tugmani bosdi.
Jungkook: Liana... azizam? Eshityapsanmi?
Liananing tomog‘iga achchiq bir narsa tiqildi. U javob berishdan oldin ko‘zlarini mahkam yumdi. U hozir Agent Liana bo‘lishi kerak edi, lekin Jungkookning ovozi uni yana o‘sha yotoqxonadagi ojiza ayolga aylantirib qo‘yayotgan edi.
Liana: Jungkook... Sizmi? Qayerdasiz? Ahvolingiz yaxshimi?
Jungkook: Meni o‘ylama. Senga aytgandim-ku, hammasi yaxshi bo‘ladi deb. Men hozir mahkamadaman, lekin advokatlar ishlayapti. Liana, seni qo‘rqitib yuborganim uchun kechir... Faqat bir narsani bilishingni xohladim: u yerda yolg‘iz emassan, tansoqchilarimga seni himoya qilishni tayinlaganman. Senga hech kim yaqinlasha olmaydi.
Liana ichida baqirib yuborgisi keldi.
Meni himoya qiladigan tansoqchilaring allaqachon hibsga olingan, Jungkook! Ularni men tutib berdim! — lekin aytolmasdi.
Liana: Jungkook... nega hamon men haqimda qayg‘uryapsiz? O‘zingiz haqida o‘ylang...
Jungkook: Chunki sen mening yagona yorug‘ligimsan. Liana, agar mendan nimanidir yashirgan bo‘lsang yoki qo‘rqayotgan bo‘lsang, hozir ayt. Men seni baribir qutqaraman. Menga ishonasan-a?
Liana: Ishonaman... Men... men seni kutaman, Jungkook.
Jungkook jilmayganini go‘yo sim orqali sezish mumkin edi. Yaxshi. Men qaytaman. Seni sevaman.
Aloqa uzildi. Liana telefonni qo‘lidan tushirib yubordi va sovuq devorga suyanib qoldi. Uning muzlagan qiyofasi daxshatli og‘riq ostida parchalanib borardi.
Jimin qo‘llari titrab raqam terdi. U Nayeonning xavfsizligidan juda xavotirda edi. Birinchi qo‘ng‘iroqqa javob bo‘lmadi. Jiminning yuragi vahimaga tushdi. Uni ham olib ketishdimi?! Unga zarar yetkazishdimi?! — degan fikrlar uni yey boshladi. U ikkinchi marta terdi...
Nayeon boshqa xonada, o‘zining shaxsiy telefoniga qarab yig‘lardi. U javob bermasligi kerakligini bilardi, lekin qalbining tubidagi oddiy Nayeon kuchliroq chiqdi. U titroq qo‘llari bilan tugmani surdi.
Nayeon: Alo?..
Jimin: Nayeon! Sen yaxshimisan? Qayerdasan?
Nayeon Jiminning ovozidagi o‘sha cheksiz g‘amxo‘rlik va chinakam qo‘rquvni eshitishi bilan o‘zini tutolmay o‘ksib-o‘ksib yig‘lab yubordi.
Uning yig‘isi telefondan go‘yo faryod bo‘lib yangradi.
Jimin: Nega yig‘layapsan?! Senga biror narsa boʻldimi? Nayeon, iltimos, gapir, meni ado qilyapsan!
Nayeon: Jimin... meni kechir... iltimos, meni kechir...
Jimin: Nima uchun kechirim so‘rayapsan, jinnivoyim? Seni bu daxshatga aralashtirgan menman. Seni asray olmaganim uchun men kechirim so‘rashim kerak. Eshit, men hammasini tan olaman, faqat seni tinch qo‘yishsa bo‘ldi. Sen hech narsada aybdor emassan.
Nayeonning yuragi bu so‘zlardan qon bo‘lib ketdi. Jimin uni qutqarish uchun hamma aybni bo‘yniga olishga, umrbod qamoqda qolishga tayyor edi. Vaholanki, uni bu zindonga tiqqan — aynan shu himoyasiz qiz edi.
Nayeon: Jimin... men seni... men seni haqiqatdan ham yaxshi ko‘rganman. Shuni bilishingni xohlayman.
Jimin: Bilaman, azizam. Men ham seni sevaman. Hali hammasi oldinda, biz yana birga muzqaymoq yegani boramiz, va’da beraman. Yig‘lama, senga yig‘lash yarashmaydi.
Nayeon javob berolmasdi. U aloqani uzdi va telefonni mahkam bag‘riga bosdi. U hozirgina o‘z qo‘li bilan o‘limga mahkum qilgan insonining so‘nggi mehrini qabul qilgan edi.
Jungkook va Jimin bir-birlariga qarab, biroz bo‘lsa-da tinchlanishdi. Ular ayollari hali ham ularni kutayotganiga, ularga sodiq ekanligiga ishonishardi.
Jimin: Nayeon judayam qo‘rqib ketibdi... Uning yig‘isidan yuragim tilinib ketdi.
Jungkook: Liana ham g‘alati edi. Lekin u sabrli qiz. Biz chiqishimiz kerak, Jimin. Har qanday yo‘l bilan bo‘lsa ham.
Ular qorong‘u kameraga qaytib kirishar ekan, tashqaridagi quyosh botayotgan edi. Ular uchun bu quyosh endi hech qachon avvalgidek charaqshini, ularning baxtli kunlari esa agentlikning qora papkalarida yopilgan ish sifatida qolishini tasavvur ham qila olishmasdi.
Qizlar esa qarorgohda, bir-biriga qaramaslikka urinib, o‘zlarining yangi hayotiga — xiyonat va yolg‘on ustiga qurilgan g‘alaba hayotiga qadam qo‘yishardi.
General o‘z xonasidan chiqib, koridorda xayol surib turgan Liana va Nayeonning yoniga keldi. Uning yuzida g‘olibona, ammo sovuq bir ifoda bor edi.
General: Qizlar, tayyor turinglar. Ertaga ertalab soat 10:00 da oliy sud. Sizlar asosiy guvoh sifatida ishtirok etasizlar.
Liana va Nayeon bir-biriga qarab olishdi. Ularning yuzidan daxshat o‘tdi. Yigitlarning ko‘ziga tik qarab turib, ularni zindonga yuborish... Bu ortiqcha edi.
Liana: Janob General, biz borolmaymiz. Biz barcha dalillarni berdik-ku! Bizning yuzimizni ko‘rishlari shart emas.
Nayeon: Ha, iltimos... Biz o‘z ishimizni qildik. Ularning ko‘ziga qanday qarab guvohlik beramiz?
General: Sizlar oddiy qizlar emassiz, sizlar agentlarsiz! Sudda hamma narsa qonuniy bo‘lishi kerak. Sizlarning jonli guvohligingiz ularning umrbod qamoqda qolishini kafolatlaydi. Bu buyruq! Ertaga sud zalida bo‘lasizlar.
Qizlar ilojsiz bosh egishdi. Xo‘p bo‘ladi, — deyishdi pichirlab.
Ertasi kuni sud zali odamlar bilan to‘la edi. Jungkook va Jimin temir panjara ortida, kishanlangan holda o‘tirishardi. Ikkisining ham nigohi eshikda — ular o‘z asiralarini ko‘rishni, ularning xavfsiz ekanligiga ishonch hosil qilishni xohlashardi.
Sudya: Asosiy guvohlarni zalga taklif qiling!
Eshik ochildi. Ichkariga Liana va Nayeon kirib kelishdi. Lekin ular kechagi ojiza qizlar emas edi. Egnida qora rasmiy kostyum-shim, sochlari silliq yig‘ilgan, yuzlarida muzdek sovuqqonlik.
Jungkook va Jimin o‘rinlaridan sapchib turib ketishdi. Ularning yuragi quvonch va hayratdan dukur-dukur urardi.
Jungkook: Liana! Qo‘rqma, men shu yerdaman! Sizlarni ham majburlab olib kelishdimi?!
Liana va Nayeon yigitlarga bir soniya ham qaramasdan, guvohlar kursisiga borib o‘tirishdi. Ularning sovuqqonligi yigitlarni shubha ostiga qo‘ya boshladi.
Sudya: Guvohlar, marhamat. Haqiqatni so‘zlang.
Liana o‘rnidan turdi. Uning ovozi butun zalda jarangladi — bu ovozda nafrat ham, sevgi ham yo‘q edi, faqat hisobsiz sovuqlik bor edi.
Liana: Men, Maxfiy Agentlikning elit xodimi Agent Soyun, olti oy davomida Jeon Jungkookning jinoiy imperiyasiga ichkaridan kirib bordim. Uning har bir qadamini, har bir qotilligini qayd etdim. Mana bu hujjatlar va video dalillar men tomonidan yig‘ilgan.
Jungkookning ko‘zlari qinidan chiqib ketayozdi. U eshitayotgan gaplariga ishonmasdi.
Nayeon: Men, Agent Mina, Jimin Parkning barcha kontrabanda yo‘llarini aniqladim. Uning menga bo‘lgan ishonchidan foydalanib, barcha maxfiy kodlarni qo‘lga kiritdim.
Jimin panjarani mahkam ushladi, uning barmoqlari oqarib ketdi. Yolg‘on... Bu bo‘lishi mumkin emas... — deb pichirladi u.
Qizlar birma-bir barcha dalillarni, qachon va qanday qilib yigitlarni laqillatishganini aytib berishdi. Har bir so‘z Jungkook va Jiminning yuragiga o‘qdek sanchilardi. Kechagi tog‘dagi sayohat, muzqaymoq yeyishlar, o‘sha ehtirosli tunlar — hammasi shunchaki operatsiyaning bir qismi ekanligini anglash daxshatli edi.
Sudya: Rahmat, Agent Soyun va Agent Mina. Sizlar davlat oldidagi burchingizni a'lo darajada bajardingiz. Ushbu xavfli qotillarni fosh qilishda ko'rsatgan jasoratingiz uchun minnatdorchilik bildiramiz.
Qizlar bosh silkib, indamay orqa o‘rindiqqa, tomoshabinlar qatoriga o‘tirib olishdi.
Jungkook va Jimin esa tosh qotib qolishgan edi. Ularning nigohi qizlarga qaratilgan, lekin bu nigohlarda endi sevgi yo‘q edi. Unda faqat tubsiz nafrat va parchalangan ruh aks etardi. Jungkookning ko‘zidan bir tomchi yosh oqib tushdi, lekin u buni darrov artib tashladi.
U endi tushundi: uning yagona yorug‘ligi aslida uni qorong‘u zindonga yetaklagan mash’ala bo‘lgan ekan. Jimin esa Nayeonga qarab, uning "Meni kechir deb yig‘lagan ovozini esladi va ichida achchiq kuldi.
Jungkook: Yolg‘on va xiyonat... Men buni aslo kechirmayman degandim...
Sud zalida og‘ir sukunat cho‘kdi. Faqat sudyaning bolg‘acha urgan ovozi yangradi: Hukm o'qilishi uchun tanaffus e'lon qilinadi!
Sud zalida hukm o‘qilishi uchun sudyaning bolg‘achasi stolga urildi. Hamma nafasini yutib, mafiya yetakchilari uchun eng og‘ir jazo — umrbod qamoq jazosini kuta boshladi. Ammo sudyaning og‘zidan chiqqan so‘zlar zalni muzlatib qo‘ydi.
Sudya: Sud barcha dalillarni va ayblanuvchilarning ilgari sudlanmaganini, shuningdek, tergovga qarshilik ko‘rsatmaganini inobatga olib, Jeon Jungkook va Jimin Parkni 5 yil muddatga ozodlikdan mahrum qilish haqida hukm chiqaradi!
Zalda shovqin ko‘tarildi. General va boshqa agentlar o‘rinlaridan turib ketishdi. Besh yil?! Bu kabi yirik jinoyatchilar uchun bu shunchaki ta’tildek gap edi. Liana va Nayeonning ham ranggi o‘chdi — ular bu qisqa muddat yigitlarning tezda qaytib kelishini va qasos olishini anglatishini yaxshi bilishardi.
Qamoqxona xodimlari Jungkook va Jiminni olib chiqib ketish uchun o‘rinlaridan turg‘izishdi. Zal bo‘ylab yurib borar ekanlar, ular aynan Liana va Nayeon o‘tirgan qator qarshisida to‘xtashdi. Atrofdagi shovqin-suron bir zumda yo‘qolgandek bo‘ldi.
Jungkook Liananing ro‘parasida to‘xtadi. Uning nigohi endi avvalgidek mehrli emas, balki pichoqdek o‘tkir va sovuq edi. U Liananing bo‘ynidagi o‘zi qoldirgan iziga — endi o‘sha joyni yopish uchun taqilgan sharfga qarab, nafrat bilan jilmaydi.
Jungkook: Besh yil... bu juda tez o‘tib ketadi, Agent Soyun. O‘shanda... o‘pichlarimiz uchun alohida hisob-kitob qilamiz.
Liana titrab ketdi.
Jungkookning ovozidagi o‘sha daxshatli xotirjamlik uning suyak-suyagigacha yetib bordi.
Bir necha qadam narida Jimin ham Nayeonning qarshisida to‘xtadi. Uning yuzida endi o‘sha quvnoq yigitdan asar ham qolmagan, faqatgina qora zulmat bor edi.
Jimin: Meni himoya qilganing uchun rahmat, Agent Mina. Endi o‘zingni himoya qilishni o‘rgansang yaxshi bo‘lardi. Chunki men albatta qaytaman.
Ularni qamoqxona xodimlari itarib, zalning chiqish eshigi tomon yetaklashdi. Jungkook va Jimin eshikdan chiqib ketayotib, so‘nggi bor ortlariga o‘girilib, qizlarga ko‘rishguncha degandek sovuq nigoh tashlashdi
.
Qizlar sud zalida tosh qotgancha qolib ketishdi. Besh yil... Bu vaqt ichida ular na tinch uxlay olishardi, na yangi hayot boshlay olishardi. Ular g‘alaba qozonishgan edi, lekin bu g‘alaba ularning o‘lim hukmi kabi jarangladi.
Tashqarida esa mahbuslar mashinasining eshiklari qattiq yopildi va qamoqxona tomon yo‘l oldi. Endi qizlar uchun eng daxshatli vaqt hisobi — 1825 kunlik ortga sanash boshlangan edi.
