Breakfree
Soliyeva:
2-bob: Ayriliq va Yangi Boshlanish
Robiya nihoyat 18 yoshga to‘ldi. Maktabni tugatish arafasida edi. Dugonasi Charos bilan birga diplom olishga tayyorlanayotgan edi. Ammo uning yuragi butunlay boshqa narsaga band edi — TOPIK imtihoni natijalari va IELTS. U o‘z ustida tinmay ishlagan edi. Mehnati zoye ketmadi — TOPIK-6 va IELTS-7 ball oldi.
U bu natijalarni qo‘lida ushlab, hayajon bilan uyga keldi. Onasi oshxonada idish artib o‘tirgan edi.
— “Oyi, qarang, men... men TOPIKdan 6 oldim. IELTSdan esa 7! Endi Koreyaga ketishim mumkin!” — dedi Robiya, ko‘zlari chaqnab.
Onasi sovuq nigoh bilan unga qaradi.
— “Yana o‘sha Koreya! O‘ylabman-da, sen borgan sari o‘zingni unutib, osmonga uchib yuribsan! Bu orzular senga emas!”
Robiya bunday javobni kutgan edi, ammo bu safar bardoshi yetmadi.
— “Agar otam bo‘lganida, u menga ishonardi! U menga qarshi chiqmasdi!” — deb baqirdi Robiya.
Onasi qattiq jahl bilan unga yuzini urdi.
Robiya titrab, ko‘z yoshlarini yutib, xonasiga kirdi. Yuragi ezilgan, onasining har doimgidek ishonchsizligi uni yana yerga urgan edi. Ammo bu safar sukut saqlamadi. U xaltalarini yig‘di, pasportini, diplomini va kecha sotib olingan samolyot biletini oldi.
Eshik oldida to‘xtab, oxirgi marta onasiga qaradi:
— “Men ketdim. Bu uy menga ortiqcha. Menga hech qachon ishonmagansiz. Iltimos, hech bo‘lmasa ruxsat bering...”
Onasi bir qadam yaqinlashib, yana yuziga urdi.
Robiya yig‘lab uydan chiqdi. Tashqarida tong otayotgan edi. Ko‘zlarida yosh, qo‘lida chamadon — u Koreya sari yo‘l oldi.
Aeroportda Robiya mashinadan tusharkan, hech kim uni kuzatgani kelmagan edi. Xuddi bu dunyoda yolg‘izdek his qildi o‘zini. Ichidan asta pichirladi:
— “Endi nima qilaman?”
Samolyotga o‘tirar chog‘ida, orzularini, o‘tgan dardli yillarni esladi. Onasining qattiq so‘zlari, otasining sog‘inchi — barchasi yuragini tirnab turar edi. Ammo u orqaga qaytmaslikka qat’iy qaror qilgan edi.
Samolyot yengil silkinib uchib ketdi. Robiya esa ich-ichidan yig‘lardi.
Seulga qadam qo‘yar ekan, dunyo o‘zgargandek tuyuldi. Bu yerdagi chiroqlar, odamlar, minora uylar — barchasi unga begona edi. Ammo bu begonalik ichida u birgina narsa bilan do‘st edi — umid.
U aeroportdan chiqdi. Yonida faqat bir shisha suv va kichik chamadon. Yaqinlarda hech kim yo‘q edi. Avtobusga chiqib, shaharga yo‘l oldi. Yo‘lda derazadan o‘tib borayotgan go‘zal manzaralarni ko‘zdan kechirar ekan, yuragi qo‘rquv va hayajon bilan urardi.
Seulga kirib kelganida, kech tushayotgan edi. U arzon kvartira qidirdi, lekin topolmadi. Yo to‘la edi, yo narxi juda baland. U ko‘chada qolib ketdi. Katta shaharning shovqinli, ammo sovuq qiyofasi orasida bir o‘zi yurganicha, chamadonini sudrab, parklardan biriga o‘tirdi.
Oyoqlari og‘rigan, ich-ichidan iztirobda edi. Charchagancha yerga cho‘kdi va osmonga qaradi.
— “Men orzularim sari keldim… Lekin nega bu orzu bunchalik og‘riqli?”
Shu payt, uzoqdan bir nur sochgan ayol unga yaqinlashib kelayotganini ko‘rdi…
U sekin ovoz bilan Qizim bu yerda nima qiyapsan
Robiya
Men men men
Ha Sen ham kvartira topolmadingmi yur orningdan tur men uyimda turib tursan
Robiya
Nima deyishni ham bilmay qoldi
Tur tur qani ketik
Ular yolda suhbatlashib ketdilar Robiya butun hayotini gapirib berdi
Mening ismim Sunhee
Mening ismim Robiya
Ular uyga kirishdi
Sunhee
Mana bu yerda yotasan dedi
Robiya
Ichi ichidan hursand edi
Ular suhbatlashib yotishdi
Sunhee ertaga unvisitedga hujatlaringni topishirib kel
Robiya
Hop dedi
Erta tong
Sunhee ishga ketyotgandi tur Robiya kech qolasan hop hop
Robiya turib kiyimalrini almashtirib ozgina pulrini olib va hujjatlarini ham oldi bugun undan baxtli odam ham yoq edi orzuyimaga erishdim deb pichirladi
Mani hayot men keldim voooov bunchalik chiroyli bolmsa bu deb ogzi ochilib qoldi Yonsei Universiteti bunchalik katta meni buni aylanib chiqishmga 2 kun ketsa kerak deb kuldi eshikdan kirib hujjatlarni topshirib chiqdi endi boldi uyga boray dedi uyning yonidagi dokondan 2 ta ramiyon oldi
Kech tushdi Sunhee ning yolini poyalab otirgandi
Uzoqdan Sunhee korinidi Robiya unga qol siltadi
Sunhee jilmaydi yoldan o'tayotganida tezlik bilan mashina kelib Sunheega urildi
Robiya qichiqrib toxta deb baqirdi
...Mashina katta tezlikda kelib, kuchli zarba bilan Sunheega urildi. Sunhee havoga uchib, asfaltga shiddat bilan tushdi. Uning tanasi g‘alati tarzda bukilib tushgan edi. Hamma narsa go‘yo sekinlashib ketgandek tuyuldi. Robiya bu manzarani ko‘z oldidan o‘tkazarkan, yuragi go‘yo to‘xtab qolgandek bo‘ldi.
— “SUNHEE!!!” — deb baqirdi u, ovozi butun ko‘chani tutib ketdi.
Odamlar atrofdan yugurib kela boshladilar. Mashina haydovchisi bir lahza to‘xtadi, ammo qo‘rquvdanmi, yoki panikadanmi, gazni bosib qochib ketdi. Robiya yugurib Sunhee yoniga keldi, qo‘llari qaltirab, uni quchdi.
— “Iltimos... iltimos ko‘zingizni oching. Sunhee! Men yolg‘izman, iltimos, meni tashlab ketmang...”
Sunheening lablari sekin titradi. Ko‘zlari zo‘rg‘a ochildi.
— “Robiya... qorqma... men... men yaxshiman...” — dedi u zaif ovozda.
Lekin u haqiqatan ham yaxshi emas edi. Tanasi qon ichida, har bir harakati og‘riq bilan bo‘layotgan edi. Tez yordam mashinasining ovozi uzoqdan eshitildi. Kimdir allaqachon chaqirgan edi.
Robiya yig‘larkan, Sunheening qo‘lini mahkam ushlab turdi. Tez yordam yetib kelib, uni olib ketayotganlarida Robiya ham mashinaga chiqdi.
Sunhee operatsiya zalida. Robiya esa koridorda, qo‘lida Sunheening sumkasi, o‘zida esa dunyodagi eng og‘ir xayollar bilan kutmoqda. Qorong‘i xonada faqat devorga qarab o‘tirardi. Birdan eshik ochildi, oq xalatli shifokor chiqdi.
— “Operatsiya og‘ir o‘tdi. Ichki qon ketishi kuchli bo‘lgan. Hozir jonlantirish bo‘limida. Dardni yengib chiqishi — irodasiga bog‘liq.”
— “Irodasi kuchli. U yengadi. Men uni yo‘qotolmayman. Men uni endi topdim...”
Robiya Sunheening yotoqxonasi yonida turgancha, hushidan ketgan holatda yotgan Sunheega termilib qarab turardi. Har bir nafas, har bir yurak urishi unga umid bag‘ishlardi.
— “Siz menga ona bo‘ldingiz, Sunhee. Meni hech kim tushunmaganda, siz tushundingiz. Iltimos, yana ko‘zlaringizni oching...”
Shu payt Sunheening barmog‘i ozgina qimirladi. Robiya hayajondan o‘rnidan irg‘ib turdi.
— “Sunhee? Meni eshityapsizmi?”
Sunhee asta ko‘zlarini ochdi. O‘ta zaif, ammo iliq nigoh bilan Robiyaga qaradi.
— “Qizim...” — dedi u shivirlagancha. “Menga... o‘xshab... kuchli bo‘l.”
Robiya jilmaydi, ko‘z yoshlariga to‘liq, ammo yuragi to‘la minnatdorchilik bilan uning qo‘lini ushladi.
— “Siz bilan har narsani yengamiz. Men yolg‘iz emassan endi.”