𝗕𝗿𝗲𝗮𝗸𝗳𝗿𝗲𝗲

𝗖𝗵𝗮𝗽𝘁𝗲𝗿 3

Oradan uch kun o‘tdi.

Sunhee oxirgi kunlarda juda zaiflashib qolgan edi. Shifokorlar harakat qilishni cheklab, faqat tinch yotishni maslahat berishardi. Ammo yuragi asta-sekin toliqqanini ular ham sezishgandi. Robiya buni yuragi bilan his qilardi.

Tungi soat 3:00 edi. Palatada sukunat. Faqat yurak urish monitorining bir maromdagi "bip… bip…" tovushi yangrardi. Robiya yonida o‘tirib, Sunheening qo‘lini ushlab uxlab qolgan edi.

Birdan... bip... bip... bip... — tovush sekinlasha boshladi.

Sunhee sekin ko‘zlarini ochdi. Lablarida zaif jilmayish.

— “Robiya…” — dedi u shivirlab.

Robiya ko‘zlarini ochdi, hushyor tortdi.

— “Ha? Sunhee? Men shu yerdaman, siz tinchlaning…”

Sunhee ko‘zlarini unga tikdi. Yuzida na og‘riq, na qo‘rquv — faqat sokinlik bor edi.

— “Rahmat… menga qizim kabi bo‘lganing uchun…”

Robiyaning ko‘zlaridan yosh oqdi.

— “Iltimos, gapirmang. Hali hammasi oldinda. Birga uyga qaytamiz, esingizdami?”

Sunhee sekin boshini chayqadi.

— “Mening uydan chiqishim kerak emas. Sen esa hali butun dunyoni ko‘rishing kerak. Menga… va’da ber...”

— “Va’da?” — ovozi larzaga to‘ldi Robiyaning.

— “Hech qachon o‘zingni yolg‘iz deb o‘ylama. Sen doim yuragimdasan. Agar biror kuni ko‘zingni ochib osmonga qarasang... bilki, men shunday qarab turaman.”

Monitorda oxirgi bip eshitildi. Chiziq tekislandi.

Robiya qichqirdi:

— “YO‘Q! ILTIMOS! SUNHEE!!!”

Shifokorlar yugurib kirishdi, ammo u endi ketgan edi. Ko‘zlarida osoyishtalik, yuzida bir damlik tabassum qolgan edi.

Robiya yig‘lab, uning qo‘lini ohista bag‘riga bosdi.

— “Siz meni sevishni o‘rgatdingiz. Endi men ham boshqalarga sizdek yorug‘lik bo‘laman. Va’da beraman...”

Bir yil o‘tdi.

Robiya endi bolalar uyi tarbiyalanuvchilari uchun hikoyalar yozardi. Har hikoyasini “Sunhee” nomi bilan imzolardi. Bir kuni kichik bir qizcha uning oldiga yugurib keldi.

— “Opam, siz yozgan hikoyani o‘qidim! Menga umid berdi…”

Robiya jilmaydi. Osmonga qaradi. Osmonda faqat bir dona bulut yurardi. U yuragida bitta so‘zni pichirladi:

— “Rahmat, Sunhee…”

𝗢𝗿𝗮𝗱𝗮𝗻 𝘂𝗰𝗵 𝗸𝘂𝗻 𝗼‘𝘁𝗱𝗶.

𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲 𝗼𝘅𝗶𝗿𝗴𝗶 𝗸𝘂𝗻𝗹𝗮𝗿𝗱𝗮 𝗷𝘂𝗱𝗮 𝘇𝗮𝗶𝗳𝗹𝗮𝘀𝗵𝗶𝗯 𝗾𝗼𝗹𝗴𝗮𝗻 𝗲𝗱𝗶. 𝗦𝗵𝗶𝗳𝗼𝗸𝗼𝗿𝗹𝗮𝗿 𝗵𝗮𝗿𝗮𝗸𝗮𝘁 𝗾𝗶𝗹𝗶𝘀𝗵𝗻𝗶 𝗰𝗵𝗲𝗸𝗹𝗮𝗯, 𝗳𝗮𝗾𝗮𝘁 𝘁𝗶𝗻𝗰𝗵 𝘆𝗼𝘁𝗶𝘀𝗵𝗻𝗶 𝗺𝗮𝘀𝗹𝗮𝗵𝗮𝘁 𝗯𝗲𝗿𝗶𝘀𝗵𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗔𝗺𝗺𝗼 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗴𝗶 𝗮𝘀𝘁𝗮-𝘀𝗲𝗸𝗶𝗻 𝘁𝗼𝗹𝗶𝗾𝗾𝗮𝗻𝗶𝗻𝗶 𝘂𝗹𝗮𝗿 𝗵𝗮𝗺 𝘀𝗲𝘇𝗶𝘀𝗵𝗴𝗮𝗻𝗱𝗶. 𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝗯𝘂𝗻𝗶 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗴𝗶 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝗵𝗶𝘀 𝗾𝗶𝗹𝗮𝗿𝗱𝗶.

𝗧𝘂𝗻𝗴𝗶 𝘀𝗼𝗮𝘁 3:00 𝗲𝗱𝗶. 𝗣𝗮𝗹𝗮𝘁𝗮𝗱𝗮 𝘀𝘂𝗸𝘂𝗻𝗮𝘁. 𝗙𝗮𝗾𝗮𝘁 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗸 𝘂𝗿𝗶𝘀𝗵 𝗺𝗼𝗻𝗶𝘁𝗼𝗿𝗶𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗯𝗶𝗿 𝗺𝗮𝗿𝗼𝗺𝗱𝗮𝗴𝗶 "𝗯𝗶𝗽… 𝗯𝗶𝗽…" 𝘁𝗼𝘃𝘂𝘀𝗵𝗶 𝘆𝗮𝗻𝗴𝗿𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝘆𝗼𝗻𝗶𝗱𝗮 𝗼‘𝘁𝗶𝗿𝗶𝗯, 𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗾𝗼‘𝗹𝗶𝗻𝗶 𝘂𝘀𝗵𝗹𝗮𝗯 𝘂𝘅𝗹𝗮𝗯 𝗾𝗼𝗹𝗴𝗮𝗻 𝗲𝗱𝗶.

𝗕𝗶𝗿𝗱𝗮𝗻... 𝗯𝗶𝗽... 𝗯𝗶𝗽... 𝗯𝗶𝗽... — 𝘁𝗼𝘃𝘂𝘀𝗵 𝘀𝗲𝗸𝗶𝗻𝗹𝗮𝘀𝗵𝗮 𝗯𝗼𝘀𝗵𝗹𝗮𝗱𝗶.

𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲 𝘀𝗲𝗸𝗶𝗻 𝗸𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗻𝗶 𝗼𝗰𝗵𝗱𝗶. 𝗟𝗮𝗯𝗹𝗮𝗿𝗶𝗱𝗮 𝘇𝗮𝗶𝗳 𝗷𝗶𝗹𝗺𝗮𝘆𝗶𝘀𝗵.

— “𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮…” — 𝗱𝗲𝗱𝗶 𝘂 𝘀𝗵𝗶𝘃𝗶𝗿𝗹𝗮𝗯.

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝗸𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗻𝗶 𝗼𝗰𝗵𝗱𝗶, 𝗵𝘂𝘀𝗵𝘆𝗼𝗿 𝘁𝗼𝗿𝘁𝗱𝗶.

— “𝗛𝗮? 𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲? 𝗠𝗲𝗻 𝘀𝗵𝘂 𝘆𝗲𝗿𝗱𝗮𝗺𝗮𝗻, 𝘀𝗶𝘇 𝘁𝗶𝗻𝗰𝗵𝗹𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴…”

𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲 𝗸𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗻𝗶 𝘂𝗻𝗴𝗮 𝘁𝗶𝗸𝗱𝗶. 𝗬𝘂𝘇𝗶𝗱𝗮 𝗻𝗮 𝗼𝗴‘𝗿𝗶𝗾, 𝗻𝗮 𝗾𝗼‘𝗿𝗾𝘂𝘃 — 𝗳𝗮𝗾𝗮𝘁 𝘀𝗼𝗸𝗶𝗻𝗹𝗶𝗸 𝗯𝗼𝗿 𝗲𝗱𝗶.

— “𝗥𝗮𝗵𝗺𝗮𝘁… 𝗺𝗲𝗻𝗴𝗮 𝗾𝗶𝘇𝗶𝗺 𝗸𝗮𝗯𝗶 𝗯𝗼‘𝗹𝗴𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴 𝘂𝗰𝗵𝘂𝗻…”

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗸𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗱𝗮𝗻 𝘆𝗼𝘀𝗵 𝗼𝗾𝗱𝗶.

— “𝗜𝗹𝘁𝗶𝗺𝗼𝘀, 𝗴𝗮𝗽𝗶𝗿𝗺𝗮𝗻𝗴. 𝗛𝗮𝗹𝗶 𝗵𝗮𝗺𝗺𝗮𝘀𝗶 𝗼𝗹𝗱𝗶𝗻𝗱𝗮. 𝗕𝗶𝗿𝗴𝗮 𝘂𝘆𝗴𝗮 𝗾𝗮𝘆𝘁𝗮𝗺𝗶𝘇, 𝗲𝘀𝗶𝗻𝗴𝗶𝘇𝗱𝗮𝗺𝗶?”

𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲 𝘀𝗲𝗸𝗶𝗻 𝗯𝗼𝘀𝗵𝗶𝗻𝗶 𝗰𝗵𝗮𝘆𝗾𝗮𝗱𝗶.

— “𝗠𝗲𝗻𝗶𝗻𝗴 𝘂𝘆𝗱𝗮𝗻 𝗰𝗵𝗶𝗾𝗶𝘀𝗵𝗶𝗺 𝗸𝗲𝗿𝗮𝗸 𝗲𝗺𝗮𝘀. 𝗦𝗲𝗻 𝗲𝘀𝗮 𝗵𝗮𝗹𝗶 𝗯𝘂𝘁𝘂𝗻 𝗱𝘂𝗻𝘆𝗼𝗻𝗶 𝗸𝗼‘𝗿𝗶𝘀𝗵𝗶𝗻𝗴 𝗸𝗲𝗿𝗮𝗸. 𝗠𝗲𝗻𝗴𝗮… 𝘃𝗮’𝗱𝗮 𝗯𝗲𝗿...”

— “𝗩𝗮’𝗱𝗮?” — 𝗼𝘃𝗼𝘇𝗶 𝗹𝗮𝗿𝘇𝗮𝗴𝗮 𝘁𝗼‘𝗹𝗱𝗶 𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴.

— “𝗛𝗲𝗰𝗵 𝗾𝗮𝗰𝗵𝗼𝗻 𝗼‘𝘇𝗶𝗻𝗴𝗻𝗶 𝘆𝗼𝗹𝗴‘𝗶𝘇 𝗱𝗲𝗯 𝗼‘𝘆𝗹𝗮𝗺𝗮. 𝗦𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗶𝗺 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗴𝗶𝗺𝗱𝗮𝘀𝗮𝗻. 𝗔𝗴𝗮𝗿 𝗯𝗶𝗿𝗼𝗿 𝗸𝘂𝗻𝗶 𝗸𝗼‘𝘇𝗶𝗻𝗴𝗻𝗶 𝗼𝗰𝗵𝗶𝗯 𝗼𝘀𝗺𝗼𝗻𝗴𝗮 𝗾𝗮𝗿𝗮𝘀𝗮𝗻𝗴... 𝗯𝗶𝗹𝗸𝗶, 𝗺𝗲𝗻 𝘀𝗵𝘂𝗻𝗱𝗮𝘆 𝗾𝗮𝗿𝗮𝗯 𝘁𝘂𝗿𝗮𝗺𝗮𝗻.”

𝗠𝗼𝗻𝗶𝘁𝗼𝗿𝗱𝗮 𝗼𝘅𝗶𝗿𝗴𝗶 𝗯𝗶𝗽 𝗲𝘀𝗵𝗶𝘁𝗶𝗹𝗱𝗶. 𝗖𝗵𝗶𝘇𝗶𝗾 𝘁𝗲𝗸𝗶𝘀𝗹𝗮𝗻𝗱𝗶.

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝗾𝗶𝗰𝗵𝗾𝗶𝗿𝗱𝗶:

— “𝗬𝗢‘𝗤! 𝗜𝗟𝗧𝗜𝗠𝗢𝗦! 𝗦𝗨𝗡𝗛𝗘𝗘!!!”

𝗦𝗵𝗶𝗳𝗼𝗸𝗼𝗿𝗹𝗮𝗿 𝘆𝘂𝗴𝘂𝗿𝗶𝗯 𝗸𝗶𝗿𝗶𝘀𝗵𝗱𝗶, 𝗮𝗺𝗺𝗼 𝘂 𝗲𝗻𝗱𝗶 𝗸𝗲𝘁𝗴𝗮𝗻 𝗲𝗱𝗶. 𝗞𝗼‘𝘇𝗹𝗮𝗿𝗶𝗱𝗮 𝗼𝘀𝗼𝘆𝗶𝘀𝗵𝘁𝗮𝗹𝗶𝗸, 𝘆𝘂𝘇𝗶𝗱𝗮 𝗯𝗶𝗿 𝗱𝗮𝗺𝗹𝗶𝗸 𝘁𝗮𝗯𝗮𝘀𝘀𝘂𝗺 𝗾𝗼𝗹𝗴𝗮𝗻 𝗲𝗱𝗶.

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝘆𝗶𝗴‘𝗹𝗮𝗯, 𝘂𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗾𝗼‘𝗹𝗶𝗻𝗶 𝗼𝗵𝗶𝘀𝘁𝗮 𝗯𝗮𝗴‘𝗿𝗶𝗴𝗮 𝗯𝗼𝘀𝗱𝗶.

— “𝗦𝗶𝘇 𝗺𝗲𝗻𝗶 𝘀𝗲𝘃𝗶𝘀𝗵𝗻𝗶 𝗼‘𝗿𝗴𝗮𝘁𝗱𝗶𝗻𝗴𝗶𝘇. 𝗘𝗻𝗱𝗶 𝗺𝗲𝗻 𝗵𝗮𝗺 𝗯𝗼𝘀𝗵𝗾𝗮𝗹𝗮𝗿𝗴𝗮 𝘀𝗶𝘇𝗱𝗲𝗸 𝘆𝗼𝗿𝘂𝗴‘𝗹𝗶𝗸 𝗯𝗼‘𝗹𝗮𝗺𝗮𝗻. 𝗩𝗮’𝗱𝗮 𝗯𝗲𝗿𝗮𝗺𝗮𝗻...”

𝗕𝗶𝗿 𝘆𝗶𝗹 𝗼‘𝘁𝗱𝗶.

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝗲𝗻𝗱𝗶 𝗯𝗼𝗹𝗮𝗹𝗮𝗿 𝘂𝘆𝗶 𝘁𝗮𝗿𝗯𝗶𝘆𝗮𝗹𝗮𝗻𝘂𝘃𝗰𝗵𝗶𝗹𝗮𝗿𝗶 𝘂𝗰𝗵𝘂𝗻 𝗵𝗶𝗸𝗼𝘆𝗮𝗹𝗮𝗿 𝘆𝗼𝘇𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗛𝗮𝗿 𝗵𝗶𝗸𝗼𝘆𝗮𝘀𝗶𝗻𝗶 “𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲” 𝗻𝗼𝗺𝗶 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝗶𝗺𝘇𝗼𝗹𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗕𝗶𝗿 𝗸𝘂𝗻𝗶 𝗸𝗶𝗰𝗵𝗶𝗸 𝗯𝗶𝗿 𝗾𝗶𝘇𝗰𝗵𝗮 𝘂𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗼𝗹𝗱𝗶𝗴𝗮 𝘆𝘂𝗴𝘂𝗿𝗶𝗯 𝗸𝗲𝗹𝗱𝗶.

— “𝗢𝗽𝗮𝗺, 𝘀𝗶𝘇 𝘆𝗼𝘇𝗴𝗮𝗻 𝗵𝗶𝗸𝗼𝘆𝗮𝗻𝗶 𝗼‘𝗾𝗶𝗱𝗶𝗺! 𝗠𝗲𝗻𝗴𝗮 𝘂𝗺𝗶𝗱 𝗯𝗲𝗿𝗱𝗶…”

𝗥𝗼𝗯𝗶𝘆𝗮 𝗷𝗶𝗹𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶. 𝗢𝘀𝗺𝗼𝗻𝗴𝗮 𝗾𝗮𝗿𝗮𝗱𝗶. 𝗢𝘀𝗺𝗼𝗻𝗱𝗮 𝗳𝗮𝗾𝗮𝘁 𝗯𝗶𝗿 𝗱𝗼𝗻𝗮 𝗯𝘂𝗹𝘂𝘁 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗨 𝘆𝘂𝗿𝗮𝗴𝗶𝗱𝗮 𝗯𝗶𝘁𝘁𝗮 𝘀𝗼‘𝘇𝗻𝗶 𝗽𝗶𝗰𝗵𝗶𝗿𝗹𝗮𝗱𝗶:

— “𝗥𝗮𝗵𝗺𝗮𝘁, 𝗦𝘂𝗻𝗵𝗲𝗲…”

Kechki payt. Seul chekkasidagi sokin ko‘cha.

Osmon qorong‘ulashgan, ko‘chada ko‘chma chiroqlar qizarib yonmoqda. Shahar odatdagidek shovqinli, ammo bu tor yo‘l tinch. Daraxtlar shitirlaydi, yengil shamol esa kuzning sovuq havosini olib kelmoqda.

Robiya ko‘cha burchagidagi kichik skamyada o'tirgandi. Uning yuragi hayajon bilan urmoqda, qo‘llari esa sovuqdan emas, ichki titroqdan qaltirardi. U ko‘zi bilan Sunheeni izlaydi — axir u hozir kelishi kerak edi.

Uzoqdan, qizil palto kiygan, uzun sochli ayol ko‘rinadi. Bu — Sunhee. Har doimgidek muloyim va mehrli jilmayib kelmoqda.

— “Sunhee!” — deya Robiya sevinch bilan qo‘l siltadi.

Sunhee unga jilmaydi. Yo‘lning narigi tomonidan ko‘chani kesib o‘tishga hozirlik ko‘rayotgandi.

Ammo... bir zumda hamma narsa o‘zgardi.

To‘satdan kuchli motor tovushi eshitildi. Qora rangli Hyundai Grandeur markali mashina katta tezlikda burilishdan chiqib keldi. Mashina ichidagi haydovchi mast edi, yuzida hushyo‘qlik izlari ko‘rinardi. U tungi klubdan chiqayotgan payti rulga o‘tirgan, xavf-xatarga e’tibor bermasdi.

— “To‘xtaaa!” — deb qichqirdi Robiya.

Ammo kech edi.

Mashina yashin tezligida kelib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Sunheega urildi. Kuchli zarba bilan Sunhee havoga uchib, orqaga, asfaltga zarb bilan quladi. U yerda jim yotib qoldi. Tanasi egri-bugri, rangpar va qon ichida edi.

Robiya yuragidan nimadir uzilgandek bo‘ldi. U o‘rnidan otilib, Sunhee tomon yugurdi.

— “SUNHEE!!!”

U uning yoniga cho‘kkalab o‘tirdi. Sunheening boshi uning tizzasiga tushdi. U yig‘lardi, butun tanasi titrardi.

Mashina haydovchisi bir lahza to‘xtadi, ammo atrofdagilar yig‘ilib kelayotganini ko‘rib, vahimaga tushdi. U orqaga qarab qochib ketdi. Raqami esa qorong‘ilik va tezlikdan aniqlanmay qoldi.

— “Iltimos... meni tashlab ketma... siz mening oilam edingiz... Sunhee...”

Sunhee zo‘rg‘a ko‘zlarini ochdi. Ovoz chiqishi qiyin edi, lablari sekin qimirladi:

— “Robiya... sen kuchlisan... sen... yolg‘iz emassan...”

Bu uning oxirgi so‘zlari bo‘ldi.

Keyin...

Hammasi bir lahzada tugagandek tuyuldi.

Tez yordam mashinasi yetib kelganida, Sunhee hayotdan ko‘z yumgandi. Shifokorlar bor kuchi bilan urinib ko‘rishdi, lekin natija bo‘lmadi. Rasmiy hujjatda “Ichki qon ketish, bosh miya lat yeyishi va yurak to‘xtashi” deb yozildi. Qon analizida haydovchining mast bo‘lgani aniqlandi. Politsiya hali qidiruvni davom ettirayotgandi, ammo gumonlanuvchi hanuz topilmagan edi.

Ertasi kun. Dafn marosimi.

Sunhee koreys urf-odatlariga ko‘ra dafn etildi. Marosimda o‘ziga yaqin odamlar yig‘ilgan edi: mahalla aholisi, kasbdoshlari, universitetdagi sobiq tanishlari. Ular oq liboslarda, past ovozda yig‘lab turishardi.

Robiya esa uzoqdan, tepalikdan ularni kuzatardi. U musulmon edi va boshqacha marosimda ishtirok eta olmasdi. Ammo u ichida ming karra ibodat qildi, Qur’on tilovat qildi.

Qo‘lida Sunheening suratini tutgancha, yuragiga bosdi.

— “Men sizni hech qachon unutmayman, Sunhee. Siz menga boshqacha yo‘l ko‘rsatdingiz. Men endi har kuni siz uchun yashayman...”

Bir hafta o‘tdi.

Robiya Yonsei Universitetiga bordi. Sunheening orzusini amalga oshirmoqchi edi. U barcha hujjatlarini — TOPIK darajasi, IELTS sertifikati, akademik hujjatlarni topshirdi. Lekin u grantga kira olmadi, kontrakt asosida o‘qishga qabul qilindi.

Bu katta to‘lov demak edi.

Uning puli yo‘q edi. U ishlashi kerak edi.

U bir necha kun ish qidirdi. Kafelar, do‘konlar, ofitsiantlik, tozalovchilik — borasini sinab ko‘rdi. Barchasi unga “Chet elliklarga ish yo‘q” deb rad javobini berardi.

Bir kuni kechqurun Seulning yon-atrofida, eski ko‘chalardan o‘tayotganda, bir do‘kon oynasiga yopishtirilgan e'lonni ko‘rib qoldi:

“Ishchi kerak. Kechki smena. Joyda yotoq bor. Toza, halol ishlovchi xodim qidiriladi.”

Bu kichik oziq-ovqat do‘koni edi. Ichkarisi unchalik katta bo‘lmasa-da, tartibli va toza edi. Do‘kon egasi — 50 yoshlardagi mehribon koreys ayol bo‘lib chiqdi. U Robiyaning ko‘zidagi g‘amni sezdi.

— “Ishlay olasanmi?” — deb so‘radi u.

— “Ha... kecha-kunduz ham ishlayman. Faqat menga imkon bering...” — dedi Robiya ko‘zlarida umid bilan.

Shu kundan boshlab Robiyaning yangi hayoti boshlandi.

U kunduzlari o‘qidi, kechalari do‘konda ishladi, tozalik qildi, buyurtmalarni tartibga soldi. Ko‘pincha uxlamasdi. Ba'zida faqat 2-3 soat uxlab, yana universitetga yugurardi.

Ammo biror marta ham shikoyat qilmadi.

Negaki, u Sunheega bergan va'dasini ustidan chiqishi kerk edi

Author: KIRISATA
Kechki payt. Seul chekkasidagi sokin ko‘cha.

Osmon qorong‘ulashgan, ko‘chada ko‘chma chiroqlar qizarib yonmoqda. Shahar odatdagidek shovqinli, ammo bu tor yo‘l tinch. Daraxtlar shitirlaydi, yengil shamol esa kuzning sovuq havosini olib kelmoqda.

Robiya ko‘cha burchagidagi kichik skamyada o'tirgandi. Uning yuragi hayajon bilan urmoqda, qo‘llari esa sovuqdan emas, ichki titroqdan qaltirardi. U ko‘zi bilan Sunheeni izlaydi — axir u hozir kelishi kerak edi.

Uzoqdan, qizil palto kiygan, uzun sochli ayol ko‘rinadi. Bu — Sunhee. Har doimgidek muloyim va mehrli jilmayib kelmoqda.

— “Sunhee!” — deya Robiya sevinch bilan qo‘l siltadi.

Sunhee unga jilmaydi. Yo‘lning narigi tomonidan ko‘chani kesib o‘tishga hozirlik ko‘rayotgandi.

Ammo... bir zumda hamma narsa o‘zgardi.

To‘satdan kuchli motor tovushi eshitildi. Qora rangli Hyundai Grandeur markali mashina katta tezlikda burilishdan chiqib keldi. Mashina ichidagi haydovchi mast edi, yuzida hushyo‘qlik izlari ko‘rinardi. U tungi klubdan chiqayotgan payti rulga o‘tirgan, xavf-xatarga e’tibor bermasdi.

— “To‘xtaaa!” — deb qichqirdi Robiya.

Ammo kech edi.

Mashina yashin tezligida kelib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Sunheega urildi. Kuchli zarba bilan Sunhee havoga uchib, orqaga, asfaltga zarb bilan quladi. U yerda jim yotib qoldi. Tanasi egri-bugri, rangpar va qon ichida edi.

Robiya yuragidan nimadir uzilgandek bo‘ldi. U o‘rnidan otilib, Sunhee tomon yugurdi.

— “SUNHEE!!!”

U uning yoniga cho‘kkalab o‘tirdi. Sunheening boshi uning tizzasiga tushdi. U yig‘lardi, butun tanasi titrardi.

Mashina haydovchisi bir lahza to‘xtadi, ammo atrofdagilar yig‘ilib kelayotganini ko‘rib, vahimaga tushdi. U orqaga qarab qochib ketdi. Raqami esa qorong‘ilik va tezlikdan aniqlanmay qoldi.

— “Iltimos... meni tashlab ketma... siz mening oilam edingiz... Sunhee...”

Sunhee zo‘rg‘a ko‘zlarini ochdi. Ovoz chiqishi qiyin edi, lablari sekin qimirladi:

— “Robiya... sen kuchlisan... sen... yolg‘iz emassan...”

Bu uning oxirgi so‘zlari bo‘ldi.

Keyin...

Hammasi bir lahzada tugagandek tuyuldi.

Tez yordam mashinasi yetib kelganida, Sunhee hayotdan ko‘z yumgandi. Shifokorlar bor kuchi bilan urinib ko‘rishdi, lekin natija bo‘lmadi. Rasmiy hujjatda “Ichki qon ketish, bosh miya lat yeyishi va yurak to‘xtashi” deb yozildi. Qon analizida haydovchining mast bo‘lgani aniqlandi. Politsiya hali qidiruvni davom ettirayotgandi, ammo gumonlanuvchi hanuz topilmagan edi.

Ertasi kun. Dafn marosimi.

Sunhee koreys urf-odatlariga ko‘ra dafn etildi. Marosimda o‘ziga yaqin odamlar yig‘ilgan edi: mahalla aholisi, kasbdoshlari, universitetdagi sobiq tanishlari. Ular oq liboslarda, past ovozda yig‘lab turishardi.

Robiya esa uzoqdan, tepalikdan ularni kuzatardi. U musulmon edi va boshqacha marosimda ishtirok eta olmasdi. Ammo u ichida ming karra ibodat qildi, Qur’on tilovat qildi.

Qo‘lida Sunheening suratini tutgancha, yuragiga bosdi.

— “Men sizni hech qachon unutmayman, Sunhee. Siz menga boshqacha yo‘l ko‘rsatdingiz. Men endi har kuni siz uchun yashayman...”

Bir hafta o‘tdi.

Robiya Yonsei Universitetiga bordi. Sunheening orzusini amalga oshirmoqchi edi. U barcha hujjatlarini — TOPIK darajasi, IELTS sertifikati, akademik hujjatlarni topshirdi. Lekin u grantga kira olmadi, kontrakt asosida o‘qishga qabul qilindi.

Bu katta to‘lov demak edi.

Uning puli yo‘q edi. U ishlashi kerak edi.

U bir necha kun ish qidirdi. Kafelar, do‘konlar, ofitsiantlik, tozalovchilik — borasini sinab ko‘rdi. Barchasi unga “Chet elliklarga ish yo‘q” deb rad javobini berardi.

Bir kuni kechqurun Seulning yon-atrofida, eski ko‘chalardan o‘tayotganda, bir do‘kon oynasiga yopishtirilgan e'lonni ko‘rib qoldi:

“Ishchi kerak. Kechki smena. Joyda yotoq bor. Toza, halol ishlovchi xodim qidiriladi.”

Bu kichik oziq-ovqat do‘koni edi. Ichkarisi unchalik katta bo‘lmasa-da, tartibli va toza edi. Do‘kon egasi — 50 yoshlardagi mehribon koreys ayol bo‘lib chiqdi. U Robiyaning ko‘zidagi g‘amni sezdi.

— “Ishlay olasanmi?” — deb so‘radi u.

— “Ha... kecha-kunduz ham ishlayman. Faqat menga imkon bering...” — dedi Robiya ko‘zlarida umid bilan.

Shu kundan boshlab Robiyaning yangi hayoti boshlandi.

U kunduzlari o‘qidi, kechalari do‘konda ishladi, tozalik qildi, buyurtmalarni tartibga soldi. Ko‘pincha uxlamasdi. Ba'zida faqat 2-3 soat uxlab, yana universitetga yugurardi.

Ammo biror marta ham shikoyat qilmadi.

Negaki, u Sunheega bergan va'dasini ustidan chiqishi kerk edi