Breakfree
2-bob: Ayriliq va Yangi Boshlanish
Robiya nihoyat 18 yoshga to‘ldi. Maktabni tugatish arafasida edi. Dugonasi Charos bilan birga diplom olishga tayyorlanayotgan edi. Ammo uning yuragi butunlay boshqa narsaga band edi — TOPIK imtihoni natijalari va IELTS. U o‘z ustida tinmay ishlagan edi. Mehnati zoye ketmadi — TOPIK-6 va IELTS-7 ball oldi.
U bu natijalarni qo‘lida ushlab, hayajon bilan uyga keldi. Onasi oshxonada idish artib o‘tirgan edi.
— “Oyi, qarang, men... men TOPIKdan 6 oldim. IELTSdan esa 7! Endi Koreyaga ketishim mumkin!” — dedi Robiya, ko‘zlari chaqnab.
Onasi sovuq nigoh bilan unga qaradi.
— “Yana o‘sha Koreya! O‘ylabman-da, sen borgan sari o‘zingni unutib, osmonga uchib yuribsan! Bu orzular senga emas!”
Robiya bunday javobni kutgan edi, ammo bu safar bardoshi yetmadi.
— “Agar otam bo‘lganida, u menga ishonardi! U menga qarshi chiqmasdi!” — deb baqirdi Robiya.
Onasi qattiq jahl bilan unga yuzini urdi.
Robiya titrab, ko‘z yoshlarini yutib, xonasiga kirdi. Yuragi ezilgan, onasining har doimgidek ishonchsizligi uni yana yerga urgan edi. Ammo bu safar sukut saqlamadi. U xaltalarini yig‘di, pasportini, diplomini va kecha sotib olingan samolyot biletini oldi.
Eshik oldida to‘xtab, oxirgi marta onasiga qaradi:
— “Men ketdim. Bu uy menga ortiqcha. Menga hech qachon ishonmagansiz. Iltimos, hech bo‘lmasa ruxsat bering...”
Onasi bir qadam yaqinlashib, yana yuziga urdi.
Robiya yig‘lab uydan chiqdi. Tashqarida tong otayotgan edi. Ko‘zlarida yosh, qo‘lida chamadon — u Koreya sari yo‘l oldi.
Aeroportda Robiya mashinadan tusharkan, hech kim uni kuzatgani kelmagan edi. Xuddi bu dunyoda yolg‘izdek his qildi o‘zini. Ichidan asta pichirladi:
— “Endi nima qilaman?”
Samolyotga o‘tirar chog‘ida, orzularini, o‘tgan dardli yillarni esladi. Onasining qattiq so‘zlari, otasining sog‘inchi — barchasi yuragini tirnab turar edi. Ammo u orqaga qaytmaslikka qat’iy qaror qilgan edi.
Samolyot yengil silkinib uchib ketdi. Robiya esa ich-ichidan yig‘lardi.
Seulga qadam qo‘yar ekan, dunyo o‘zgargandek tuyuldi. Bu yerdagi chiroqlar, odamlar, minora uylar — barchasi unga begona edi. Ammo bu begonalik ichida u birgina narsa bilan do‘st edi — umid.
U aeroportdan chiqdi. Yonida faqat bir shisha suv va kichik chamadon. Yaqinlarda hech kim yo‘q edi. Avtobusga chiqib, shaharga yo‘l oldi. Yo‘lda derazadan o‘tib borayotgan go‘zal manzaralarni ko‘zdan kechirar ekan, yuragi qo‘rquv va hayajon bilan urardi.
Seulga kirib kelganida, kech tushayotgan edi. U arzon kvartira qidirdi, lekin topolmadi. Yo to‘la edi, yo narxi juda baland. U ko‘chada qolib ketdi. Katta shaharning shovqinli, ammo sovuq qiyofasi orasida bir o‘zi yurganicha, chamadonini sudrab, parklardan biriga o‘tirdi.
Oyoqlari og‘rigan, ich-ichidan iztirobda edi. Charchagancha yerga cho‘kdi va osmonga qaradi.
— “Men orzularim sari keldim… Lekin nega bu orzu bunchalik og‘riqli?”
Shu payt, uzoqdan bir nur sochgan ayol unga yaqinlashib kelayotganini ko‘rdi…
Parkdagi o‘sha tun sovuq edi. Robiya hali ham skameykada, chamadonini bag‘riga bosgancha, osmonni kuzatardi. Qorong‘ilik ichida hech kim yo‘qdek tuyulgan bu shaharda, u o‘zini tamomila yolg‘iz his qilayotgan edi.
— “Men orzularim sari keldim… Lekin nega bu orzu bunchalik og‘riqli?” — dedi u o‘ziga pichirlab.
Shu payt uzoqdan oyoq tovushlari eshitildi. U boshini ko‘tarib qaradi. Oppoq sochli, qalin kurtka kiygan bir ayol unga yaqinlashib kelardi. Qadamlarida shoshilinchlik yo‘q, lekin nigohi g‘amgin edi.
— “Sen bu yerda yolg‘izmisan?” — dedi ayol koreys tilida, muloyim ohangda.
Robiya bosh irg‘adi. Ayol asta yoniga cho‘kdi. Uning nafasi sal sovuqqina edi, lekin yuragi iliq edi.
— “Men Sunhee. Sen esa... o‘z yurtini orqada qoldirib kelgansan, to‘g‘rimi?”
Robiya ko‘zlariga yosh to‘lib, bosh irg‘adi. Sunhee hech narsa demadi, faqat unga ustidan o‘z sharfini o‘rab berdi.
— “Qani yur. Uyim yaqin. Bu kechani hech bo‘lmasa iliq joyda o‘tkaz.”
Ikki ayol, biri umidsiz, biri esa kechikkan mehr bilan, asta yo‘lga tushdi. Robiya yuragida ilk bor Koreyada insoniy iliqlikni his qilgandi.
Yo‘l qorong‘i, lekin jimjit emasdi. Mashinalar ba’zan g‘uvillab o‘tib ketardi. Ular piyodalar yo‘lakchasi yoniga yaqinlashganda, Sunhee oldinga o‘tdi.
Shu onda, yon tomondan baland tezlikda kelayotgan qora rangli mashina keskin burilib, to‘xtamay o‘tib ketdi — va... Sunhee’ni urib yubordi.
Vaqt go‘yoki to‘xtagandek bo‘ldi.
— “Ajjussi! To‘xtang!!!” — deb baqirdi Robiya, lekin mashina allaqachon ko‘zdan g‘oyib bo‘lgan edi.
Sunhee yerda yotardi. Ko‘zlari yarim ochiq, lablari titrayotgan edi. Robiya darhol uning yoniga o‘tirdi, qo‘lidan ushlab yig‘lay boshladi.
— “Iltimos, ketmang! Endi men yolg‘iz emasman deyishga ulgurdim-ku...”
Tez yordam chaqirildi. Uzoq tun, kasalxona, yorug‘ xonalar, oq kiyimdagi shifokorlar...
Sunhee hushiga kelmadi. U uch kun koma holatida yotdi. Robiya kasalxona yonidan ketmadi, har kuni uning qo‘lidan ushlab o‘tirardi.
Nihoyat, to‘rtinchi kuni ertalab, hamshira jimgina xonaga kirib, Robiyaga yaqinlashdi.
Robiya bir necha daqiqa hech narsa demadi. Keyin asta o‘rnidan turdi, Sunheening yotoqxonasiga bordi va uning yostiqqa yopishib qolgan oq soch tolalarini silab, asta pichirladi:
— “Siz menga ona bo‘ldingiz… Men endi bu yurtga yolg‘iz emasman deb kelgan edim…”
Shu kun Robiya uchun haqiqiy ayriliq va yangi ogiriq bor edi