Oy nuri ostida...
Oy nuri ostida...
Oy nuri ostida nozik qalblar birlashib bir-birini yupatar ekan.Oʼsha kuni ularning ilk bosalari edi.Ularning eng qiyin damlari hali oldinda edi lekin ular bu haqida oʻylashmadi ham.Oʻsha kecha boshqalarga yaxshilik keltirgan boʻlsa boshqalarga azob-uquvat keltirdi...
Quyosh asta-sekin koʻtarila boshladi quyoshning iliq nurlari shunchalik yorqinki zulmatni ham yoʻq qildi va barcha joyni yana yorugʻlik qopladi.
Quyosh nurlari chetki bir qishloqning chetki bir xonadonining kichkina xonadi uxlab yotgan yigitga tushib turardi.Yigit bu nurdan goʻyoki sarmast boʻlayotgandek oʻrnidan turishni istamasdi.Yigit uxlab yotgan xonada deyarli hech nima yoʻq edi lekin uning oʻz qoʻllari bilan yasagan stul va yonida stulcha bor edi u ham derazani yonida turardi stulda esa bir parcha qogʻoz turardi qogʻozning ichida yozilgan sherlar bor edi . Yigit koʻznini ochdiyu yana boshini yostiqqa qoʻydi.
Celestia xonim Celestia xonim degan tovush yigitning qulogʻiga chalindi bir deganda bu kimligini topdi shekilli yuziga kulgu oʻgrildi axir bu Arabella ku deb oʻyladi hayolida, lekin hech nima qilmay yotaverdi.
Celestia xonim deb ulgurmasdan oshxona eshigidan sochlariga oq aralashgan yuzlari oydan ham oppoq yuzli, koʻzlari oldiga ajin aralashgan boʻyi pastroq bir xonim chiqib keldi.
Xonimning yuziga kulgu arshlashidi,qizim sen koʻrmaganimga ham bir oy bolibtiya,chiroyiga chiroy qoʻshilibdi,kela qol deb eshik oldidan qizni oshxonaga olib kirmoqchi boʻldi, lekin qiz qarshilik koʻrsatdi.
Kechirasiz xonim men sizning taklifingizni rad qilishimga toʻgʻri keldi lekin albbata keyingi safar siz bilan suhbatlashgani kelaman men sizni sogʻinganim uchun yuzingizdagi tabassumingizni koʻrish uchun kelgandim halos deb Arabella ham jilmaydi aytgancha Alexander koʻrinmaydi nima u boʻga ketdimi
Yoʻq yoʻq u xonasida uxlab yotibdi chaqirib chiqaymi qizim
Yoʻq shart emas men saroyga kech qolishim mumkin,Aytgancha Roland amakim koʻrinmaydi
Umi u sahrlab bogʻga ketgan
Mayli barchaga salomimni yetkazib qoʻying.Albbata yana kelaman.
Deb eshikni ochidiyu saroy tomon shoshdi.Axir kech qolasa uni quvishlari mumkin edi uni omadi bor edi saroy uning yaqinida joylashgan edi.U saroyga yaqinlashib nafasini rostlab oldi kiyimlarini toʻgʻrilab soqchilar tomon yura boshladi.Saroyga kirish eshigi yonida 2 ta baquvvat soqchilar turardi Arabella ularga salom bergandek koʻylagini ikki yonini ushlab asta tazim berdi. Soqchilar Arabellani yaxshi tanishar ora siradi hazil huzul qilishar edi ,ular Arabellani oʻtkazib yuborishdi.
Arabella darvozadan kirishi bilan saroyga qarab qanchalar chiroyliligini koʻrib u yerda yashashni xohlardi shu yerda bir soniya qarab turdiyu va oshxona tomon yurdi eshikni ochdiyu bosh oshpaz unga qahr koʻz bilan qaradi chunki uni yoqtirmas edi bosh oshpazning orqa tomonida uning yaqin dugonasi turardi dugonasi alam bir soʻz larni shivirlar qoʻlari bilan tushuntirishga urinar lekin Arabella buni tushunmaydi
Bosh oshpaz uning yoniga yura boshladi
Arabellaning ichida gʻala gʻuvur boshlandi hayolarida hozir men aniq haydashadi keyin nima qilaman axir onamaning dorilarini qayerdan olaman nima qilaman degan hayollar boshida aylanaverdi nahotki men shunchalik yomon oshpaz boʻlsam bunisi aniqku bir kuni bosh oshpaz kelmagan edi meni sen ovqat tayyorlaysan deyishdi nima uchun rozi boʻldima nima uchun ovqatimda kamchilik boʻlgan shuning uchun ham men aniq haydashadi nima yam qilardim yo kechirim soʻrasamikin aa.Barchsini hayolaridan oʻtkazdi.
Oshpaz Arabellaning yoniga keldi,uning koʻzlarga tik boqish ham qoʻrqinchli men undan kechirim soʻradim koʻzimdan yoshlar qalqib chiqdi iltimos menga yana bir bor imkon bering iltimos deya soʻradim
U moylovini qoʻllari bilan tarab qoshlarini chimirib senda hech qanday ayb yoʻq sening Ovqating Qirolga manzur boʻlibdi, endi sen bosh oshpazlika tayinlshimni buyurdi, endi meni bu yerda qilarlik hech qanday ish qolmadi men ketyapman seni tabriklayman dedi-yu men yani undan ham qattiqroq yigʻladim nega men bosh oshpaz boʻlishni hohlamayman deya qoʻllarimni yuzimga qoʻyib koʻz yoshlarimni artib
U hatto menga qaramay
eshikdan chiqayotib orqasiga qarab menga jilmayib qoʻydi meni endi bu dard ichimni yemiradiku axir uning kichkina betob qiz borligini u yaqinda oʻlishini bilardimku nimaga oʻsha kishi menga qancha yordam bergandi men uni oʻrnini egallay olmayamn axir
U eshikni yopib chiqib ketdi,yonimga yugurib dugonam keldi qoʻy yigʻlama yigʻlaganingdan foyda yoʻq buni bilasanku nima qilasan oʻzingni yemirib qoʻy yur toza havoga chiqib kelamiz deya qoʻlimdan torti koʻz yoshlarimni artib eshik tomon chiqib ketdim.Oʻzimga kelib oldim va unga yordam berish uchun koʻproq ishlashim kerkligi angladim va kiyimlarimni almashtirib oshxona tomon yurdim eshikni ochib qozon va masalliqlarni keltirishlarini soʻradim va ovqat tayyorlashni boshladim ,hayolimda faqat Alexanderni oʻylaridim u bilan oʻtgan bolalik xotiralarini oʻylab bazida kulib yuborardim
Ovqatni tayyorlab boʻlib Qirolga olib borish vaqti ham keldi dugonam sochlaringni yigʻib ol yuzlaringni yuvib ol dedi men aytgan barchasini qilib oldim negadir qoʻlarim qaltiray boshladi oyoqlarim esa yurishni istamadi Oshxona eshigan soqchilardan biri Qirol tayyor ovqat olib kelinsin deya aytib ketdi.
Endi undan ham battar hayojon qoʻquv boshlandi men hayolarimada qirolni badjahl kibrli deb oʻylardim,kim oʻylabdi men u bilan koʻrishishmni.
Ovqatni saroyga olib kirarkanman, men bu saroyga kirishni orzu qilardim saroy men oʻylaganimdan ham hashamatli ekan har tomonda haykallar turardi,
Mana men yetib keldim soqchilar saroy eshigini ochishdi oyoqlarim oʻzimga boʻy sunmay qoʻlishdi togʻrimda taxtda taxminan 24 yoshli yigit oʻtirardi uni hashmadir libos yanada chiroyliroq koʻrsatardi boshidagi toji esa yarqirab turardi u menga qarab qoldi va.....