Smile
«Ba'zan lablaring kulayotganda yuraging yig'laydi»
Soat tungi 3:11. Ko'chada hech kim yo'q. Jim jitlikdan hatto yurak urishini bemalol eshitish mumkin
Uzoq tongsiz kechalardan biri edi. Fea yotoqda o‘tirgancha devorga qarab turardi. Yaqinda onasi vafot etdi. Onasining jasadi topilganida yuzida... tabassum bor edi. Ammo u tabassum — quvonchningki emas edi. U shunchaki… qiyshaygan, haddan tashqari ochilgan lablar edi.
O‘shandan beri Fea har kecha o‘sha lablarni tushida ko‘radi. Biroq bu safar... u uyg‘oq edi.
Peshonasi muzladi. Qon tomirlarida yurmayotgandek. Oyna yonida nimadir siljidi.
U asta burildi.
Xonada hech kim yo‘q edi.
Ammo oynada... aks bor edi.
Xonada kimdir turardi. Juda uzoqda emas. Baland bo‘yli, uzun ko‘ylakda. Oyoqlari yerdan ozgina uzilgan. Va — eng dahshatlisi — yuzi yo‘q edi. Faqat... tabassum.
Yuzining o‘rnida yaltiragan, ichkariga qarab cho‘zilgan keraksiz kulgu.
U qimirlamadi.
Ammo yuzi — kulardi.
—Menimcha, sen meni tanimading.
Fea o‘rnidan sapchib turdi. Nafas olish qiyinlashdi. Xona toraydi. Derazani ochdi — lekin... derazaning orqasida u turardi. Deraza orqali kirgan emas — u u yerda allaqachon bor edi.
—Yuzingdagi bu... bu... NIMA BU?! – qichqirdi Fea, lekin ovozi devorlarga urildi, eshitilmadi.
Mavjudot hech narsa demadi. Faqat kuldi.
10 yil avval. Fea bolaligida onasining ko‘z o‘ngida qulab tushgan qushni ko‘rgan. U onasidan so‘ragan:
—Oyijon, u o‘lyaptimi?
—Yo‘q... u kulyapti.
Ammo u qush... qon ichida o‘lgan edi.
Fea endi tushunardi. Onasining ongida ham u mavjudot bo‘lgan.
Bu — kasallik emas. Bu — yuqumli kulgi edi.
Xonada hech narsa qolmagan. U barcha chiroqlarni o‘chirib, burchakka bukchayib o‘tirardi.
Faqat bir ovoz bor edi. Nafas emas. So‘z emas.
Va bu safar, u kulayotgan o‘zi edi.
—Men hech qachon kelmaganman, dedi mavjudot. –Sen meni chaqirding.
Sen meni quchoqlading har kecha. Onangdan keyin... sen ham kulishni xohlading.
Fea oynaga qaradi.
Yarim ochiq lablar.
Tishlar... haddan tashqari ko‘p.
Ko‘zlar — yo‘q.
Ertasi kuni ertalab qo‘shnilar Feani oynaning ichki tomoniga qattiq tikilib turgancha topishdi. U harakatlanmasdi. Nafas olmayotgandi.
Tabassum shunchaki emas — bu odamiylikdan tashqari, murakkab, hayqiriq va ruhiy azobni yashirgan kulgi edi.
> “Ba’zi tabassumlar... tabassum emas. Ular chaqiriq.”
Agar ko‘chada yoki tushda uni ko‘rsang, hech qachon orqangga qaramagin. Chunki sen qarasang — u seni tan oladi.
Va seni o‘zing bilan olib ketadi. Sen esa... kulasan.”