𝐁𝐈𝐍𝐀𝐅𝐒𝐇𝐀 || 𝐉𝐉𝐊
— Borishni xohlamasliginga ishonching komilmi?, unga qarab so‘radim.
Jungkook mashina oynasidan tashqariga qarab turardi. Uning jag‘i siqilib, mushti mahkam tugilgan edi. Bilaman, bu unga juda qiyin. Uni bu yerga kelishga ko‘ndirish men uchun oson bo‘lmadi — men undan boshqa hech kim bilan bu yerga kela olmasdim.
Uning musht bo‘lib qisilib turgan qo‘lini ochib, barmoqlarimni barmoqlariga bog‘ladim. U hech qanday qarshiliksiz bu harakatimga ruxsat berdi. U hamon menga qaramayotgandi, e’tibori tashqarida edi.
— Jungkook, hech bo‘lmaganda menga qara, — dedim ohista va uning yonoqlariga teginib.
U menga qaradi. Ko‘zlarida qorong‘ilik va og‘riq bir vaqtning o‘zida aks etib turardi.
— Hammasi joyida. Seni borishga majburlamayman, — dedim peshonamni uniki bilan birlashtirib, yonoqlarini ushlab.
Jungkook ko‘zlarini yumdi, chuqur nafas oldi va bosh irg‘adi.
— Xo‘sh… men bora olamanmi? — deb so‘radim.
Men narigi tomonga o‘girilib, eshikni ochdim. Mashinadan chiqmoqchi bo‘lganimda, Jungkook bilagimdan ushlab to‘xtatdi. Unga qaradim. U allaqachon ko‘zlarida yonayotgan olov bilan menga tikilib turardi.
— Men ham boraman, dedi u xotirjamlik bilan.
U mashinadan tushib, yonimga keldi va menga qo‘lini uzatdi. Jilmayib, qo‘limni uning kaftiga qo‘ydim. Red bilan Yan guldastalar bilan turishardi. Jungkook kaftini belimga qo‘yib, meni ular tomon yetakladi. U qabrlardan biroz nariroqda to‘xtadi. Uning uzoqqa bormasligini bilardim, shuning uchun hech narsa demay, Red bilan Yanning oldiga bordim. Ikkalasi ham menga jilmayib qarashdi va men bilan oldinga siljishdi.
Jungkookning bobosi, buvisi va Solning qabrlariga yangi guldastalar qo‘ydim.
— Annyeonghaseyo. Min Zuha imnida.
— tUch kun ichida atigi shu koreyscha so‘zlarni o‘rgandim, lekin keyingi safar kelganimda koreys tilida yaxshi gapira olishga albatta va’da beraman. Biz hech qachon uchrashmaganmiz, lekin umid qilamanki, qayerda bo‘lsangiz ham, bizni kuzatib turibsiz. Jungkook sizlarni juda sog‘indi. Bilaman, u buni hech qachon aytmaydi, lekin u barchangizni juda sog‘ingan. Iltimos, o‘zingizni ehtiyot qiling. Men va Jungkook sizlarni yana ko‘rgani kelamiz.
Ular bilan bir oz gaplashdim, keyin atrofga nazar soldim. Jungkook menga bobosi va buvisining uyi aynan shu joyda bo‘lganini, ular vafot etgach esa qabrlarini shu yerga qurdirganini aytgan edi.nQabrlarga oxirgi marta ta’zim qilib, tabassum bilan uning oldiga qaytdim.
U xuddi o‘sha joyda, qo‘lini shimining cho‘ntagiga solgancha qabrlarga tikilib turardi. Yoniga yetib borishim bilan qo‘llarimni bo‘yniga o‘rab, quchoqladim.
— Ular ham seni, sen kabi sog‘inishgan, Jungkook.
— Bilaman, Binafsha… — dedi u va qo‘lini belimga o‘rab, uzun paltosi ichiga tortdi. Men issiq kiyim kiymagandim, havo esa juda sovuq edi.
— Ularning uchalasi ham sen bilan uchrashishdan xursand bo‘lishardi.
Biz bu yerda bir oy yashadik. Bugun esa Moskvaga qaytayapmiz. Bu bir oy ichida men Jungkook, Red va Yan bilan juda ko‘p voqealarni boshdan kechirib, yangi xotiralar yaratdim. Bu yerdan qaytishni xohlamasdim — bu yerda biz tinch, osoyishta va baxtga to‘la hayot kechirayotgandik.
Ertalablari qor bo‘roni o‘ynardik, birga suhbatlashib, bir-birimizni masxara qilardik, birga ovqat pishirib, birga ovqatlanardik.
Hammasi yaxshi edi. Ammo bu yerda qololmasdik — Moskvaga qaytishimiz kerak edi.
Jungkookning jarohatlari bitdi. U yana mafiya va ofis ishlarini shu yerdan turib boshladi. So‘nggi voqealardan keyin biz bir-birimizni yaxshiroq tushunishga harakat qildik. Jungkook men bilan ko‘p narsalarni baham ko‘rib, unga yaxshi va yomon xotiralar bog‘langan joylar haqida gapirib berdi. Uning men bilan ochiq gaplashayotganidan juda xursand edim. So‘nggi kunlarda biz birga bo‘ldik. Ikkimiz ham bir marta ham chegaradan o‘tishga urinmadik. Jungkook meni hech narsaga majburlamadi. U har fursatdan unumli foydalanib, meni o‘ziga yaqinlashtirishga harakat qilardi.
Biz Moskvaga o‘sha yaxtada qaytdik.
Ketayotganimizda ko‘zlarimda yosh bor edi, lekin Jungkook meni bu yerga yana olib kelishiga va’da berdi.
Jungkookning bajarishi kerak bo‘lgan ishlari ko‘p edi, shu sababli u noutbuk bilan band bo‘ldi. Yan bilan men o‘yin-kulgi bilan mashg‘ul bo‘ldik. Red esa xo‘jayini bilan ishlardi, ba’zida yonimizga kelib, biz bilan o‘ynamoqchi bo‘lardi. Bir payt Jungkook yonimizga kelib, hech narsa demasdan meni yelkasiga ko‘tardi-da, xonaga olib kirdi. U meni undan boshqa hech kim bilan bunday yaqin bo‘lishimni yoqtirmasdi — buni har doim harakatlari orqali ko‘rsatardi.
Moskvaga kelganimizda allaqachon tun tushgan edi. Havo sovuq emasdi. Yaxtadan tushishdan oldin yengil kiyimlarimni kiydim. Jungkookning odamlari bizni Saroyga olib borish uchun mashinalar oldida kutib turishardi.
Saroyga ketayotganimizda o‘zimni juda g‘alati his qildim. Yuragim ham g‘ash edi. Nima uchun bunday bo‘layotganini bilardim: har on, har soniya Jungkook boshqa birovning eri ekaniga e’tibor bermaslikka harakat qilardim. Biz esa noqonuniy tarzda birga yashayotgandik.
Jorjiya munosabatlarimiz haqida biladimi yoki yo‘qmi — bilmasdim, ammo yuragimda o‘zimdan jirkanish hissi bor edi.
Bu haqda Jungkook bilan gaplashaman, deb o‘ylagandim. Qolaversa, men u bilan birgaman va u hamma narsani tuzatmaguncha uni kutishga qaror qilgandim. Lekin men u bilan uning xotini yashagan uyda qola olmasdim.
— Yaxshimisan? — deb so‘radi Jungkook mendan.
— Yaxshiman, — deb javob berdim tabassum bilan.
— Rost gapiryapsanmi, Binafsha? — bu safar jiddiy ohangda so‘radi u.
Unga hech narsa demadim. Boshimni ko‘ksiga qo‘yib, ko‘zlarimni yumdim. Jungkook ham mendan ortiq hech narsa so‘ramadi. Orqamni silay boshladi va telefonida qilayotgan ishini davom ettirdi. Mashina to‘xtadi — demak, qasrga yetib kelgandik. Ko‘zimni ochib, to‘g‘ri o‘tirdim. Haydovchi Jungkookga eshikni ochdi va u mashinadan tushdi. Haydovchi men tomondagi eshikni ochmoqchi edi, lekin Jungkook ko‘rsatkich barmog‘i bilan uni rad etib to‘xtatdi.
Boshimni chayqadim. Bu odam meni o‘zining shaxsiy mulkidek ko‘rardi. U menga eshikni ochib, janoblardek qo‘lini cho‘zdi. Uning naqadar oliyjanob ekanini u ham, men ham yaxshi bilardik. Jungkook mashinadan tushishimga yordam berdi. Saroyga qaraganimda yuragim qattiq ura boshladi. Har soniyada o‘sha tubsizlik hissi kuchayib borardi. Shu on uning lablarini bo‘ynimda his qildim. O‘sha joyni tishlaganida, kichik nolam chiqishiga sabab bo‘ldi.
— Xonangga kir, Zuha. Red bilan Yan bilan muhim narsa haqida gaplashishim kerak. Ishimni tugatishim bilan oldinga kiraman, — dedi u qulog‘imga yaqin shivirlab.
So‘ng orqasidan nam bo‘sa qoldirdi. Bu tanamni titratib yubordi. Jungkook nariroqda Red va Yan bilan gaplasha boshladi. Men esa ulardan ko‘zimni uzib, saroy tomon qadam tashladim.
Ichkariga kirganimda Ayiqim Minaning bag‘rida o‘tirganini ko‘rdim. U meni ko‘rishi bilan menga tomon yugurdi.
— Hey, ayiqcham, — dedim uni quchog‘imga olib, o‘pib.
— Kelayotganingizni bilgandan beri uxlamadi, sizni shu yerda kutib o‘tirgandi, — dedi Mina orqadan ohista va menga ta’zim qildi.
— Oh, Ayiq… Yaxshimisan, Mina? — dedim uni quchog‘imdan qo‘ymay.
To‘satdan Ayiq quchog‘imdan sakrab tushib, orqam tomonga yugurdi. Orqaga qaraganimda Jungkook turganini ko‘rdim. Ayiq uning oyog‘i yonida sakray boshladi.
Jungkook jilmaydi va uni quchog‘iga oldi.
Bir soniya hayratda qoldim. Bu mening Ayiqimmi? U har doim Jungkookni ko‘rganda qichqirardi, ammo hozir uning quchog‘ida edi. Ayiqni yomon ko‘radigan Jungkook esa unga mehr bilan jilmayib turardi. Jungkook Ayiqni quchog‘ida ko‘tarib, men tomon keldi.
— Nima bo‘ldi, Zuha? — deb so‘radi u.
— Sen unga qora sehr qildingmi? — deb Ayiqni ko‘rsatdim.
— Sen uni Jiminnning uyida qoldirib ketding. Jimin o‘zini Ayiqning dadasiman degani uchun men uni o‘zim bilan olib keldim. Chunki Ayiqning yagona dadasi — menman, to‘g‘rimi, do‘stim?
U Ayiqning qulog‘iga nimadir pichirladi. Ayiq hurdi. Jungkook uni yerga qo‘yishi bilan u darhol oshxona tomon yugurdi.
— Qayerda… u-u-u… — gapirishga ulgurmadim.
Jungkook meni yelkasiga tashladi.
— Hey! Nima qilyapsan? Meni yerga qo‘y! — deb qichqirdim.
U javob bermadi va zinadan yuqoriga ko‘tarila boshladi. Qarshiliklarim foyda bermasligini bilib, taslim bo‘ldim. U men yashayotgan xonaga kirib, meni yumshoq matrasga ohista yotqizdi va darhol tanasini menikiga bosib, har qanday harakatimni to‘sdi.
— Uyga xush kelibsan, Binafsha, — dedi u jilmayib.
— Uyga xush kelibmanmi? Sen odamlarni shunday qabul qilasanmi? — dedim masxara qilib, ko‘zlarimni yumarkanman.
— Boshqalar uchun emas. Bu maxsus xizmat faqat sen uchun.
U ko‘rsatkich barmog‘ini iyagim ostiga qo‘yib, meni qora ko‘zlariga qarashga majbur qildi.
— Sen men uchun hech kimga o‘xshamaysan, Zuha. Sen men uchun har doim boshqacha va alohidasan.
U lablarini menga bosib, ohista o‘pa boshladi.
O‘pish orasida gapirishga urindim:
— Men seni Ayiqni yomon ko‘rasan deb o‘ylagandim… lekin bu yerda boshqa narsani ko‘rdim.
— Men hech qachon sen yaxshi ko‘rgan hech kimni yomon ko‘ra olmayman, — dedi u.
So‘ng ensamdan ushlab, qo‘lini futbolkam ichiga kiritdi va ko‘kragimni og‘riq bilan qisdi. Lablarimdan nola chiqdi. U jilmayib, tilini og‘zimga kiritdi. Men ham qo‘llarimni bo‘yniga o‘rab, bo‘saga javob qaytardim. Uning qo‘llari ko‘kraklarimni qattiq qiynay boshladi. Yumshoq o‘pish asta-sekin tajovuzkor o‘pishga aylandi.
Buni kutganim uchun qo‘llarimni ko‘ksiga qo‘yib, uni ohista itardim va o‘pishni uzdim.
— Men vanna qabul qilmoqchiman.
Jungkookning ko‘zlari qo‘rqinchli darajada qorayib ketdi. U menga g‘azab bilan qaradi — uni turtganim jahlini chiqargan edi. Ammo u hech narsa demadi. Karavot chetiga o‘tirib, tirsaklarini tizzalariga qo‘ydi.
Qattiq og‘zim og‘rig‘ini his qildim. Majburan chuqur nafas olishim bilan ko‘kragim darrov kengayib ketdi. Unga qaramay, karavotdan turdim. Terimda chumolilar harakat qilayotgandek tuyuldi, barmoqlarim qaltirab, ko‘ylagimni yechdim. Ayni damda qiziyotganimni bilardim va tinchlanishim kerak edi. Ichki kiyimimni yechib, hammom tomon yo‘l oldim.
Orqamda yonish hissi paydo bo‘ldi, lekin bunga e’tibor bermadim va dushni yoqdim. Miyam turli xil fikrlar bilan to‘ldi va yana o‘sha g‘alati tuyg‘uni yuragimda his qila boshladim.
Ortimda uning tanasini his qilganimda o‘z hayollarim bilan band edim. Yalang‘och ko‘kragini orqamga bosib, qo‘lini badanimga o‘raganida qattiq a’zosi belimga botdi. Jungkook ko‘rsatkich barmog‘i bilan bo‘ynimdagi sochlarni olib, bir necha daqiqa oldin tishlagan joyini o‘pa boshladi. U bu mening eng yumshoq joyim ekanini bilardi va uni hech qachon bo‘sh qoldirmasdi.
Oyoqlarim orasida tanish hayajonni his qildim.
— Jungkook… telefonim jiringlayapti, — dedim eng bema’ni bahonalardan birini topib.
Darhol hammomdan yugurib chiqib, eshikni yopdim. Yuragim eng yuqori tezlikda urayotganiga ishonchim komil edi. Asabiylashdim, qo‘rqib ketdim, ammo nima bo‘lishidan qat’i nazar, tanam nam edi. Bilaman, agar men rad etsam, u menga tegmaydi. Lekin men buni xohlaymanmi?
Ayni paytda miyamda minglab o‘ylar aylanardi. Men xohlagan narsamni birinchi o‘ringa qo‘ya olmadim. Xo‘rsinib, shkafga bordim. Quruq sochiq bilan badanimni artdim, keyin Jungkookning futbolkasini olib kiydim. Ko‘zgu oldiga o‘tirib, sochimni qurita boshlaganimda, Jungkook hammomdan chiqdi. Ho‘l tanasiga sochiq o‘ralgan, nam sochlaridan suv tomchilari mushakli tanasiga tushardi.
Nigohlarimiz oynada to‘qnashdi. Uning shubhasiz men tomon kelmoqchi ekanini ko‘rdim, ammo shu zahoti telefoni jiringlab qoldi.
— Boya senga kim qo‘ng‘iroq qildi, Zuha? — deb so‘radi u karavotga qarab.
So‘ng telefonini olib, qo‘ng‘iroqqa javob berdi.
Og‘zimdagi tupugimni yutdim. U yolg‘on gapirganimni bilgan edi. Endi esa nega yolg‘on gapirganimni bilmoqchi edi.
Hech narsa demay, u tomon yurdim. U bilan xayolimdagi fikrlar haqida gaplashishim kerak edi. U qo‘ng‘iroq qilayotgan odam bilan rus tilida gaplashardi, lekin diqqati butunlay menda edi.
Sochlari ho‘l bo‘lgani uchun ularni sochiq bilan qurita boshladim va qo‘ng‘iroq tugashini kutdim.
— O‘ldir. Yolg‘on gapiradiganlarni yoqtirmayman, — dedi u telefon orqali.
Buni eshitib, nafasim tiqilib qoldi.
Jungkook munosabatimni payqab, rus tilida gapirishda davom etdi. Ko‘zlari hamon menikiga qadalgan edi. Issiq qo‘lini pastki qornimga qo‘ydi, so‘ng qo‘li yuqorilab ko‘kragimga tegdi. Ikki barmog‘i orasiga ko‘krak uchimni mahkamladi. Og‘zimdan shivirlagan tovush chiqdi va darhol pastki labimni tishladim.
Jungkook menga qotillik nigohi bilan qaradi. Lablarimga tegdi, so‘ng bosh barmog‘i bilan ularni ajratib, barmog‘ini og‘zimga soldi.
— Boshqa bunday qila ko‘rma, — dedi og‘ir ovozda.
So‘ng qo‘ng‘iroqda gapirishni davom ettirdi:
— Zavtra vsya sobstvennost Dona v Italii dolzhna byt zapisana na moyo imya.
U yuzini kiyim bilan qoplangan nozik ko‘kragimga bosdi va tishlari orasiga ko‘krak uchimni olib tishladi.
Jungkook meni tizzasiga tortdi. Qo‘ng‘iroqni tugatib, telefonini karavotga uloqtirdi va yotib, meni o‘sha holatda o‘ziga tortdi.
— Sen yirtqichsan! — dedim yelkasiga shapaloq tushirib.
— Va sen juda ta’sirchansan, Binafsha. Ishonaver, nolalaringni yaxshi ko‘raman, — deb pichirladi u.
— Seni his qilishni xohlayman. Menga o‘zingni his qildira olasanmi? — dedi past ovozda ko‘zlarimga tikilib.
Uning so‘zlaridan yuragim poyezd tezligida ura boshladi.
— Jungkook, nima… sen nima deyapsan… — dedim duduqlanib.
U samimiy jilmaydi va barmoqlari bilan jag‘imni siladi.
— Seni harakatlaringni ko‘rmoqchiman. Hamma narsani o‘z qo‘lingga olganingda qanday bo‘lishingni bilmoqchiman.
— Nega birdaniga? Aytmoqchimanki, biz hech qachon bunday qilmaganmiz… Sen bugungacha bu haqida gapirmagansan, — dedim juda past ovozda.
— Hech qachon bunday his qilishni o‘ylamagan edim. Ammo hozir — ayni damda — shuni xohlayman. Nafaqat buni, balki sen bilan hech qachon his qilmagan, hech kim bilan qilmagan hamma narsani his qilishni istayman.
Tabassum qildim, ko‘zlarim namlandi. Uning yuragidagi tatuirovkaga kaftimni qo‘yib erkaladim.
— Iltimos, Binafsha. Bu menga kerak. Va senga ham kerakligini bilaman. O‘z his-tuyg‘ularingni axloq chegaralari ortiga yashirma. Bizning munosabatlarimiz bu chegaralardan ancha ustun.
Uyatli fikrlar xayolimdan o‘tishdan to‘xtadi. Uning so‘zlari butun ongimni egalladi.
Ikkimiz ham bu o‘yinning bir qismiga aylanganimizni, qanchalik xato qilayotganimizni bilardik. Ammo ikkimiz ham bu xavfli o‘yinni tanlagandik. Endi nega orqaga qaytishimiz kerak edi? His-tuyg‘ularim va xohishlarim uyat tuyg‘usidan ustun kelishiga yo‘l qo‘ydim. Qo‘llarimni tomog‘iga o‘rab, uni o‘pa boshladim. Ikkimiz bir-birimizga og‘iz ochib, telbalardek o‘pishdik.
Men unga ilgari hech kim his qildirmagan narsani his qildirishni xohlardim. Sevgimni so‘zsiz izhor etmoqchi edim. Nafas olish uchun o‘pishni to‘xtatganimizda, futbolkamni yechdim. U yalang‘och tanamga go‘yo birinchi marta ko‘rayotgandek tikildi. Jungkook orqasini to‘shakka qo‘ydi va tanamga yana bir necha daqiqa tikilib qoldi. So‘ng ko‘zlarimga qarab dedi:
— Bu holatda mendan ham go‘zalroq ko‘rinyapsan, Binafsha.
— Va sen ham mening ostimda juda chiroyli ko‘rinyapsan, — dedim tabassum qilib.
Uning jag‘idan o‘pdim, bo‘yniga tushdim va ilgari unga qo‘ygan belgimni yana bosdim. Yuragidagi tatuirovkani o‘pdim. Bu o‘lim tatuirovkasi edi, lekin menga u juda yoqardi. Qorinidagi chandig‘ini o‘pib, sochiqni olib tashladim.
— Buni xohlayotganingga ishonching komilmi, Jungkook? — deb so‘radim uni biroz orqaga surib.
— Sen men doim ishonchim komil bo‘lgan yagona odamsan, Zuha, — deb g‘o‘ldiradi u belimni silab.
Men buni birinchi marta ko‘rayotganim yo‘q edi, ammo birinchi marta qo‘limda his qilmoqchi bo‘ldim.
— Men sening xotiningmanmi, Jeon Jungkook? — deb so‘radim va uning qorin bo‘shlig‘iga teginib qo‘ydim.
Jungkook teginishimdan qaltirab ketdi, chuqur nafas ola boshladi. U bundan zavqlanayotganini bilish meni quvontirdi.
— Ha. Sen mening xotinimsan. Sen yagona xotinim eding, shunday bo‘lasan va shunday bo‘lib qolasan.
Barmoqlarimni uning atrofida o‘radim. U yumshoq, lekin qattiq, og‘ir edi va kichkina kaftimda juda katta ko‘rinardi.
Jungkook ingrab yubordi. U menga mag‘rur tabassum bilan tikilib turardi.
— Sen uchun dunyodan qanday farq qilishimni ayt, shunda men senga ishonaman.
— Men xohlagan yagona narsa pul va kuch edi. Hech kim kerak emasdi. Ammo seni uchratganimdan keyin menga sen kerak bo‘la boshlading, Binafsha. Seni doim yonimda bo‘lishingni xohladim va hech qachon qo‘yib yuborishni istamayman.
U ko‘zlarimga chuqur qaradi, qo‘limni qorinidan olib yuragiga qo‘ydi. Yuragi menikidek tez urardi.
— Mening yuragim seniki. Bu mening hayotim ham seniki degani. Agar seni yo‘qotsam, o‘zimni ham yo‘qotaman.
— Yo‘q… agar meni yo‘qotsang, o‘zingni yo‘qotmaysan. Balki men uchun yashaysan, Jungkook, — dedim uni o‘pib.
Sonlarimni kengroq ochdim va uni kirishim orasiga qo‘ydim. Keyin sekin pastga tushdim. Jungkook ham, men ham bir-birimizning lablarimiz orasida nolalar bilan nafas oldik. Uning harakati ichimda chuqur sezildi. Jungkook qo‘llarini belim va boshimga o‘rab, meni mahkam ushlab turardi.
Bir muddat harakatsiz qoldim — u bilan qancha marta yaqin bo‘lsam ham, tanam uning o‘lchamiga darrov moslasha olmasdi.
Ammo tez orada qo‘limni yuragiga qo‘yib, ikkinchi qo‘limni bo‘yniga o‘radim va sekin oldinga-orqaga harakatlana boshladim. Lablarimiz birga qimirlardi. Jungkookning qo‘llari ko‘kraklarimni siqib, meni yanada hayajonga solardi.
— O‘zingni juda yaxshi his qilyapsan, Binafsha, — dedi u past ovozda.
Tomog‘imdan pastga, ko‘kragim bo‘ylab lablari bilan iz qoldirdi. Tirnoqlarim ensasiga botdi, nafasim chuqurlashdi. Tanam yoqimli zavq bilan yondi. Jungkook ingrab yubordi, bir soniya ham to‘xtamadi. Sonlarimni ushlab, meni chuqurroq harakatga undadi.
Sekinlik va noziklik bilan uning tanasini his qildim. Biz bir vaqtda yetdik. U nola qildi va lablarimni o‘pichga tortdi.
O‘pishimiz uzilgach, Jungkook orqasiga yotib, meni o‘ziga tortdi.
— Jin ursin… bu mening yangi giyohvandim. Qo‘llaringdagi harakatlar menga juda yoqdi, Binafsha, — dedi yuragimni eritadigan tabassum bilan.
Uning yonoqlarini ushladim. Ko‘zimdan bir tomchi yosh oqdi.
— Har safar seni shunday tabassum qilayotganingni ko‘rsam, meni ham yuragim tabassum qiladi, Jungkook.
