𝐅𝐋𝐄𝐒𝐇 & 𝐅𝐈𝐑𝐄 || 𝐊𝐓𝐇
Tong otdi, lekin tong go‘yo hech qachon boshlanmagandek tuyulardi — chunki tun hech qachon tugamagandi.
Tor karavot chetida qotib o‘tirardim, qimirlasam matras g‘ichirlab ovoz chiqarardi. Devordagi eski quvurlar ingrashini, daraxtlar ortidagi zavoddan kelayotgan mashinalarning mayin g‘uvillashini va ba’zan eshitiladigan yovvoyi hayvonlarning uzoq nolasini eshitardim — lekin ular ichimdagi og‘riqdek qo‘rqinchli emas edi.
Har safar ko‘zlarimni yumsam, bir xil manzaralar qayta-qayta jonlanardi:
Taehyungning o‘lik, bo‘sh nigohi…
Kaining shafqatsiz so‘zlari…
Ayollarning ovozsiz hukmi…
Eliasning xiyonati.
Boshim ichidagi shovqin shu qadar baland ediki, meni bo‘g‘ib qo‘yayotgandek edi. Nafas olish qiyinlashardi. Shunga qaramay… men yig‘lamadim. Hayotimdagi eng dahshatli kunda kiygan libosim tanamga yopishib olgandek edi — xuddi u ham meni qo‘yib yuborishni istamasdek. Koʻylakni yechishga ham holim yo‘q edi. Tun bo‘yi shu og‘ir mato oyoqlarimni o‘rab, nafis to‘rlari qo‘llarimni tirnab o‘tirardim, har nafasimda u meni masxara qilayotgandek tuyulardi.
Ertalabgi yorug‘likda koʻylakka boshdan oyoq qaradim — etagi kirlangan, g‘ijimlangan, ammo naqshlari hanuz beg‘ubor edi.
Ishlatilgan, chilparchin bo‘lgan… lekin hali ham boshqalar yaratgan qobiqni kiyib yurganimdek.
Oxiri koʻylakni sekin yechdim, tartib bilan buklab, xonaning burchagidagi yog‘och stul ustiga qo‘ydim. Bu muhim bo‘lgani uchun emas — balki shunday tarbiya ko‘rganim uchun.
Chunki onam meni shunday tarbiyalagan.
Chamadonlardan birini ochganimda qo‘llarim titradi. Ichidagi hamma narsa mehr bilan joylangan edi — atirlarim maxsus paketlarda, ichki kiyimlarim to‘rli qopchalarga o‘ralgan, eng ustida esa sevimli issiq kardiganim.
Shu zahoti bildim — buni u yig‘ishtirgan.
Eommam hech qachon sumkalarimni boshqalarga yig‘dirmasdi.
“Bu — qizini yana dunyoga kuzatishdan oldingi onaning so‘nggi teginishi,” derdi u.
Yon cho‘ntak ochiq ekanini ko‘rib yuragim siqilib ketdi.
Ular matoli g‘ilof ichida, men qoldirgandek joylashtirilgan edi. Hali ham ustida rosin kukuni, hali ham yog‘och pol ustida o‘tkazilgan soatlarning izi… oynalar, qonagan barmoqlar va orzular ritmi saqlanib qolgan edi.
Ularni qo‘limga olib, peshonamga bosdim.
Ular uyimning hidini eslatardi va soatlar ichida ilk bor men chinakam bir tuyg‘uni his qildim.
Ko‘z yoshlarim kelmadi — hali yo‘q.
Ammo yuragimdagi og‘riq shu qadar siqildiki, o‘zimni ushlab qolish uchun ko‘ksimni mahkam quchoqlashga majbur bo‘ldim.
Men faqat bitta xato qilgan edim.
Unga ishondim. O‘zimning hech kimga bermagan qismimni unga berdim — u esa uni savdoga aylantirdi.
U inkor ham etmadi.
U hatto uyalib ham o‘tirmadi.
Va o‘sha sevgi — o‘sha ahmoqona sevgi — meni shu yerga olib keldi.
Tanlamagan nikoh ichiga, o‘zimniki bo‘lmagan uyga, shaxsiyatimdan, erkinligimdan va ehtimol… orzularimdan ham mahrum holda.
Lekin yo‘q.
Men bu tarzda sinmayman.
Men baletdan voz kechmayman.
Bu — meniki.
Sahna. Projektorlar nuri. Musiqa boshlanishidan oldingi sukunat — men o‘zimni faqat shu yerda mavjuddek his qilardim. Va men hech kimga buni mendan tortib olishiga yo‘l qo‘ymoqchi emasdim.
Ammo avval… urinib ko‘rishim kerak edi.
Oddiy krem rang kalta ko‘ylakni olib, hammomga kirdim. Dastlab suv muzdek edi — men uni o‘zgartirmadim. Terimni achishtirsin, ongimni qoplagan tuman ichidan tortib chiqarsin deb. Kiyinib bo‘lgach, chalkash sochlarimni tarab, past, saranjom tugunga bog‘ladim. Pardoz qilmadim — ko‘karishlarni bo‘yab yashirishning foydasi yo‘q edi. Ba’zi jarohatlarni baribir yashirib bo‘lmasdi.
Hammomdagi siniq oynada o‘zimga tikildim.
Labim hali ham yorilgan, yiqilganimdan keyin biroz shishib qolgan edi. O‘mrov suyagim atrofida kechagi kimningdir qo‘li izidan qolgan xira qoramtir dog‘ bor edi — kim edi, hatto eslay olmadim. Hammasi endi xiralashgandi. Ammo ko‘zlarim…
Ular boshqacha edi.
Bo‘sh, ammo qat’iy.
Taehyung kecha o‘zini ichkilikka g‘arq qilgan edi.
Lekin balki hozir mastlik pardasi ko‘tarilgandir, balki u meni eshita oladigan darajada hushyor bo‘lgandir.
Va men urinmasdan turib yutqazishni istamasdim.
Hatto uning sukuti devordek bo‘lsa ham.
Hatto u menga qarab turib, meni ko‘rmagandek o‘tsa ham.
Hatto bu uyning har bir burchagi menga bu yerga tegishli emasligimni baqirib turgan bo‘lsa ham.
Men baribir urinib ko‘rishim kerak edi.
Chunki balet shunchaki ishtiyoq emas edi — u mening tirik qolishim edi. Dunyo mendan tortib ololmagan yagona bo‘lagim. Agar hozir u uchun kurashmasam, meni 𝗺𝗲𝗻 qiladigan so‘nggi narsani ham yo‘qotardim.
Asosiy xonaga kirganimda, havoning o‘zi o‘zgargandek bo‘ldi.
Uch xizmatkor kir yuvilgan kiyimlarni buklayotgan, bittasi burchakdagi vazani artayotgan edi. Ulardan biri meni ko‘rishi bilan nimanidir pichirladi.
Ammo bunga hojat ham yo‘q edi.
Ularning nigohlari menga chirigan narsaga qaragandek bir zum tushdi — keyin go‘yo kelishilgandek, hammasi tarqab ketdi. Tutundek yo‘q bo‘lishdi.
Men bir zum zina panjarasidan mahkam ushlab turdim, o‘zimni barqarorlashtirib.
Men bunga e’tibor bermadim.
Men bu yerga faqat bitta sabab bilan kelgandim. Kelganim kechasi uni ko‘rgan zinapoyadan yuqoriga ko‘tarildim — har bir qadamni sekin bosdim. Yuqori qavat yo‘lagida g‘alati sokinlik hukm surardi, pastdagi bezovtali shovqindan mutlaqo farqli.
Devorlar bo‘ylab rasmlar osilgan edi. Ular bezak emas edi.
Biridan keyin biri — barchasi bir qizniki. Mening yoshimda yoki balki mendan ham kichikroq. Har doim nafis ko‘ylaklarda. Ba’zida kulib tushgan, ba’zida ulkan pianinolar va billur qandillar yonida suratga tushgan.
Va yo‘lakning o‘rtasida osilgan katta ramka e’tiborimni tortdi.
Bir bola — sakkiz yoki to‘qqiz yoshlar atrofida — erkak va ayol orasida turardi. Uning ota-onasi. Kulgu yuzini to‘ldirib turgandi, shunchalik beg‘ubor va quvonchli ediki, nafasim ichimga tiqilib qoldi.
Oʻsha paytda uning ko‘zlari porlab turardi.
Kecha qaragan kulrang ko‘zlarimdan mutlaqo boshqa edi. Rasmlardan yuz o‘girdim va yo‘lakdagi har bir eshikni sinab chiqdim.
Barchasi qulflangan edi. Hammasi.
Oxiri taslim bo‘lib, pastga qaytdim.
Nimani kutgan edim o‘zi? U meni kutib o‘tirgan bo‘larmidi? Yoki kimdir menga yordam berarmidi?
Oshxona yonidagi oynani artayotgan Yeji — kecha meni e’tiborsiz qoldirgan o‘sha xizmatkor — ko‘zimga tashlandi. Meni ko‘rib yuzini burdi, lekin bu safar uni qo‘yib yubormadim.
— Kechirasiz, — dedim yoniga borib.
— V— Taehyung qayerdaligini bilasizmi?
U menga qaramadi, artishda davom etdi.
— Men qayerdan bilay? — achchiq pichirladi u. — Men Vning har nafasini kuzatib yuradigan odamga o‘xshaymanmi?
— Men… men faqat u bilan gaplashmoqchi edim.
Qo‘lidagi latta oynaga yanada qattiqroq urila boshladi. Hatto bir qarab ham qo‘ymay, sovuqqina davom etdi:
— Hech qachon men bilan gaplashma. Sen bu yerda bo‘lishing ham kerak emas.
— Nima?..
Ammo u allaqachon orqasiga qaramay uzoqlashib borardi — yelkasi tarang, dushmanlik nafasi esa u ketgandan keyin ham havoda osilib qolgandek edi.
Ilgari men hamma yaxshi ko‘radigan qiz edim. Juda baland kuladigan, haddan ortiq raqsga tushadigan, e’tiborni quyoshdek o‘ziga tortadigan qiz.
Endi esa… hatto bir nigohga ham arzimay qolgandim. Divanga sekin o‘tirdim, qo‘llarimni tizzalarim ustiga qo‘yib, o‘zimni kichraytirishga urindim.
Ammo bu hol uzoq davom etmadi.
Oradan ko‘p o‘tmay yana bir xizmatkor kirib keldi va meni ko‘rishi bilan jahli chiqqandek yuzini tirishtirdi.
— Bu joydan turing, — dedi u iltimos qilmay, buyruq ohangida.
Men indamay bosh irg‘adim va o‘rnimdan turdim. U esa men hali chiqib ulgurmasimdan yostiqlarni ola boshladi.
Men eshik tomon yo‘naldim — tashqi bog‘lar bo‘ylab biroz aylanib kelarman, balki Taehyung shu atrofda yurgandir, deb o‘yladim. Ammo old eshikga yaqinlashishim bilanoq, chuqur ovoz meni to‘xtatdi:
Qo‘riqchi edi. Baland bo‘yli. Qo‘llari ko‘ksiga chalishtirilgan. Mutlaqo hissiz.
— Vning buyrug‘i. Siz saroy eshiklaridan tashqariga chiqolmaysiz.
Bu gap kutganimdan ham qattiqroq urildi.
Men tashqariga chiqa olmayman.
Ichkariga ham kira olmayman.
Gapira olmayman.
Mavjud bo‘la olmayman.
Men uning mahbusi emas edim.
O‘sha lahzada o‘zimni shunday his qildim.
Indamadim. Jimgina ortga qaytdim.
Issiqxonaga kirib bordim — sokin, yashil o‘simliklar bilan bezatilgan, katta derazalardan kunduzgi yorug‘lik yog‘ilib turardi. Shu yerdan o‘rmon chetini ko‘rish mumkin edi. Taehyungning vino zavodi ertalabki tumanda xiralashib ko‘rinardi.
Kichkina qizaloq — olti yoki yetti yoshlarda — paporotniklar yonida yog‘och o‘yinchoq bilan o‘ynab yurardi. Ikki o‘rim sochi sakrab turar, lablaridan mayin kulgi to‘kilardi.
Ammo nigohlarimiz uchrashgan zahoti unda nimadir o‘zgardi.
Yuzi birdan tushib ketdi.
Ko‘zlarida vahima paydo bo‘ldi.
Qochmoqchi bo‘ldi.
Lekin sirpanib ketdi.
Yer sug‘orilgani uchun nam edi. Oyog‘i toyib ketdi.
— Hey, toʻxta! — deb oldinga yugurdim va yoniga tiz cho‘kdim.
— Yaxshimisan?
U menga ko‘zlari yoshga to‘lib qaradi. Jarohati yo‘q edi — faqat qo‘rqib ketgandi. Uni ohista o‘rnidan turg‘izdim, tirsaklaridagi tuproqni artdim.
— Isming nima? — dedim uni tinchlantirishga urunib. U labini tishladi.
— Men… men siz bilan gaplasha olmayman…
— Onam aytdi… agar siz bilan gaplashsam jazolanaman, — dedi u titroq ovozda.
— Onang shunday dedimi? — dedim past ovozda.
— Oyim V hammaga aytgan dedi. Hech kim siz bilan gaplashmasligi kerak ekan.
Bir zum yuzimni chetga burdim, tomog‘imdagi tugunni yutdim.
— Bilmayman… — deb pichirladi qizcha, ko‘ylagini siqib ushlab.
— Lekin hamma uni tinglaydi. Agar kimdir meni siz bilan gaplashayotganimni ko‘rsa… meni koyishadi…
— Hey, dedim muloyimlik bilan, uning yuzidan soch tolasini surib.
— Xavotir olma. Men hech kimga aytmayman. Bu sen bilan mening sirimiz bo‘lsin, xo‘pmi?
— Va’da berasizmi?, dedi u kichkina barmog‘ini uzatib.
Men ham barmog‘imni uning barmog‘iga bog‘ladim.
— Xo‘p! Endi ketishim kerak. Xayr!
Ismini so‘rashga ham ulgurmadim — u allaqachon yo‘lak bo‘ylab yugurib ketgan edi, go‘yo men unga tabassum qilganimning o‘zi yuqumli kasallikdek.
Men yana yolg‘iz qoldim. Bu joyga kirganimdan beri o‘tgan har bir soniya kabi.
Undan hali ham darak yo‘q edi.
Issiqxona oynalari orqali daraxtlar tomonga tikildim. Hech qanday harakat yo‘q. Temir darvozalar orqali qaytayotgan qora kiyimli siymo ham ko‘rinmadi. Ammo ortimga o‘girilar ekanman, yo‘lakni iliq hid to‘ldirdi.
Qovurilgan pomidor, sariyog‘li nimadir.
Sekin yurib, sokin burchakni aylangach.
Miyamda faqat shu savol bor edi.
Men sezdirmay ergashdim — qadamlarim sekin, ammo qat’iy edi. Tashqaridan xotirjam ko‘rinishga urinsam-da, yuragim har urishida meni fosh qilardi.
U uzun yog‘och stolning boshida o‘tirardi. Ustida to‘q kulrang ko‘ylak, yenglari tirsagigacha shimirilgan. Sochlari hali ham biroz nam — go‘yo hozirgina dushdan chiqqandek. Katta derazadan tushayotgan tong nuri yonoq suyaklari bo‘ylab keskin soyalar chizardi.
Butun e’tibori telefoniga qadalgan edi, ekranning sovuq nuri oppoq terisiga aks solardi.
Yeji unga sodiq qo‘riqchidek yaqinlashdi, likopni ehtiyotkorlik bilan stolga qo‘ydi.
— Kecha kechki ovqat yemadingiz, — dedi u ilgari hech qachon eshitmaganimdek muloyim ovozda.
— Shuning uchun bugun hammasini o‘zim tayyorladim. Siz yoqtirgandek.
Yeji sharbatni stakanga quydi, likopchasidagi bir parcha non ushoqchasini artdi, juda yaqin turardi — haddan tashqari yaqin.
Shu zahoti uning tabassumi yuzidan sirg‘alib tushgandek yo‘qoldi — go‘yo iflos narsadek. Lablari qattiq qisildi, ko‘zlari nafrat bilan chaqnadi. U hech narsa demadi.
Ammo nigohlari baqirardi: 𝗞𝗲𝘁.
Men juda uzoq yo‘l bosib kelgandim.
Yuragim shiddat bilan urayotgan bo‘lsa ham, kaftlarim muzlagan bo‘lsa ham, ichimdagi bir qism ortga qaytib yashirinmoqchi bo‘lsa ham — men to‘xtamadim.
Ovozim zo‘rg‘a chiqdi — yupqa, nafasga oʻxshab. Taehyungning barmoqlari telefon ekraniga sekin, mexanik tarzda urilib turardi.
Yeji labini tishladi. Men buni ko‘rdim. Keyin uning nigohida nimadir o‘zgardi — go‘yo menga baqirmoqchi edi, lekin u shu yerda bo‘lgani uchun o‘zini tutdi. Men tomog‘imni sekin tozaladim.
— Men… sen bilan gaplashmoqchiman. Yolg‘iz.
Nihoyat uning ko‘zlari qimir etdi.
Ko‘tarildi. Mening ko‘zlarim bilan to‘qnashdi.
Va o‘sha lahzada — koshki qaramaganida edi, deb o‘yladim.
Meni jarlik chetida turgandek his qildiradigan sukunat — u meni tutib qolarmikan yoki itarib yuborarmikan, bilmasdim.
Yeji ko‘zlarini qisdi — himoyakor ham, egalik qilgandek ham. U joyidan qimir etmadi.
— Iltimos… deb pichirladim. Umidsiz ovozimdan o‘zim ham nafratlandim.
Taehyung sekin nafas chiqardi.
— Yeji… dedi u faqat ismini, past ovozda.
U koyilgan boladek bosh irg‘ab, ortga chekindi. Ammo yonimdan o‘tayotib, yetarlicha baland ovozda pichirladi:
— Sen uni soyasida o‘tirishga ham loyiq emassan, yonida turish haqida gapirmasa ham bo‘ladi.
Yeji xonani tark etgach, men bir qadam oldinga bordim. U stuliga suyanib, jim turar, meni kuzatardi.
— Men bu yerga muammo chiqarish uchun kelmadim. Bilaman, bu holat ikkalamiz uchun ham qulay emas. Lekin men… men bir narsani so‘rashim kerak.
U jim ishora qildi — davom et degandek. Shu payt sanchqini olib, tuxumini sekin kesdi. Go‘yo men bu xonadagi asosiy mavzu ham emasdim.
— Shaharda bir balet maktabi bor. U yerda mashg‘ulotlar o‘tiladi. Hech qanday katta narsa emas — oddiy harakatlar, stanok mashqlari. Jadvalimni o‘zim nazorat qilaman. Sendan iltimos emas bu. Faqat… ruxsat.
— Men qoidalaringga amal qilaman. Menga faqat shu kerak. Faqat shu bitta narsa. Hech kim bilan gaplashmayman, men..
Sanchqi likopchaga yengil jiringlab urildi.
Men esa umidsizlikda gapirishda davom etdim:
— O‘zim to‘layman. Mashinani ham o‘zim topaman. Sen hatto sez—
— Nega? — ovozim yorildi.
— Bu xavf emas. Men Londonga qaytishni ham so‘ramayapman.
— Sen hatto meni eshitmayapsan! — dedim o‘tkir ohangda.
— Bu men uchun nimani anglatishini tushunmaysan.
— Sen meni bu uyda mahbusdek ushlab turolmaysan.
Uning ko‘zlarida nimadir, qorong‘ulik chaqnadi — sekin, dahshatli.
— Rostdan ham ushlab turolmaymanmi? — dedi u.
Ovozida g‘azab ham, zo‘ravonlik ham yo‘q edi.
Va aynan shu narsa uni yanada qo‘rqinchli qilardi.
Men bir qadam ortga chekindim.
— Men seni dushmaning emasman.
— Sen men uchun hech narsa emassan.
— Nega buni qilayapsan? — pichirladim.
— Men senga nima qildim?
U o‘rnidan turdi. Stul yog‘och pol ustida deyarli ovoz chiqarmay surildi. U sekin, ataylab menga tomon yurdi — to to‘g‘rimda to‘xtaguncha.
U biroz oldinga egildi. Ovozi past edi — o‘lchangan, muloyim… xuddi pichoq tig‘i ustidan sudralayotgan ipakdek.
— Sen men ruxsat bergan hayotdan tashqarida yashashni xohlaganing bilan xato qilding.
— “Yo‘q” deganim uchun meni shafqatsiz deb o‘ylayapsan, — davom etdi u pichirlabgina.
— Ammo sen hali hech narsani ko‘rganing yo‘q.
— Ovozingni yana ko‘tarsang, — dedi u sekin,
— Bu uyda shovqin bilan nima bo‘lishini ko‘rsataman.
Ko‘zlari ko‘zlarimni tekshirdi.
Agar ovqat olib kelishsa — yaysan. Ammo tashqariga chiqmaysan. Men gapirmagunimcha sen gapirmaysan. Va mendan yana hech narsa so‘ramaysan. Tushundingmi?
Men sekin bosh irg‘adim. Ko‘zlarim yonardi.
— Tushundim… — deb pichirladim.
U yonimdan o‘tib ketdi. Ammo eshikdan chiqishdan oldin to‘xtadi. Ortiga qaramay dedi:
— Yejiga rahmat ayt. Nonushta issiq edi. Sen bergan kutib olishdan farqli o‘laroq.
Bir lahza nafas ololmadim.
Qo‘llarim titrardi. Tizzalarim bo‘shashdi.
U menga qo‘l tekkizmadi.
Ammo ichimda nimadir chilparchin bo‘ldi.
Men bu joyda yashab qololmasdim.
Bunday emas.
Ovozning o‘zi jazoga aylangan uyda — aslo.
U menda qolgan narsalarimni yo‘q qilishini kutib o‘tirmasdim. Men qochishim kerak edi.
Oqibati qanday bo‘lishidan qat’i nazar.
.
.
.
.
.
.
Qariyb qirq sakkiz soat boʻldiki — bir burda non ham yemagandim.
Faqat bitta iliq suv shishasi… va ochlikning suyaklarimgacha o‘rnashib olgan og‘riqli hissi.
Ammo meni eng ko‘p yemirayotgan narsa ochlik emas edi.
"𝗦𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗻 𝗿𝘂𝘅𝘀𝗮𝘁 𝗯𝗲𝗿𝗴𝗮𝗻 𝗵𝗮𝘆𝗼𝘁𝗱𝗮𝗻 𝘁𝗮𝘀𝗵𝗾𝗮𝗿𝗶𝗱𝗮 𝘆𝗮𝘀𝗵𝗮𝘀𝗵𝗻𝗶 𝘅𝗼𝗵𝗹𝗮𝗴𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝘅𝗮𝘁𝗼 𝗾𝗶𝗹𝗱𝗶𝗻𝗴"
U buni qanday aytgani…
Ogohlantirish emas edi.
Hukm edi.
So‘zlari ongimga tikanli sim kabi o‘ralib qolgan edi.
Soat kechki o‘nlarga yaqinlashayotgan payt edi. Xonaning xira yorug‘ida karavot chetida o‘tirardim. Oyoqlarimni joyida tutib turish qiyin edi. Barmoqlarim choyshab chetini o‘ynay-o‘ynay ushlardi — to ko‘zim bir narsaga tushguncha.
Suvni olayotganimda o‘ylamasdan cho‘ntagimga solgan ekanman. Kichkina, deyarli hech narsa emas… ammo metall edi.
Derazadagi qulf esa mustahkam emasdi. Kimnidir ochishi uchun mo‘ljallanmagan.
Qo‘llarim titrardi, ammo ikkilanmadim.
Ovozga chiqarishga haqqim yo‘q edi.
Konserva ochgichni ilgak bilan zanglagan qulf orasiga tiqdim.
Metall metallga ishqalanib g‘ijirlardi.
𝗖𝗵𝗲𝗿𝘁.
Xuddi uy menga bitta imkon bergandek.
Ko‘zlarimni yumib, shunchalik chuqur nafas oldimki, ko‘ksim achishib ketdi.
So‘ng derazani yopdim va eshikdan mo‘raladim.
Na soya bor, na qadam tovushi.
Hatto o‘sha dahshatli Yeji ham yo‘q.
Sukunat uyni ikkinchi teridek qoplagan.
Chamadonim yoniga yugurdim, ochdim va matoli qopchani oldim — pasportim bor qopcha.
Chegaralarni suzib o‘tsam ham mayli edi.
Men bu saroyda arvohdek chirib qolmasdim.
Cheksiz, qorong‘i, nam oʻrmonga.
Xarita yo‘q. Qaysi tomonda yo‘l, qishloq yoki odam borligini bilmasdim.
Shoxlar qo‘llarimni tirnardi.
O‘tkir o‘tlar to‘piqlarimni kesardi.
Loy oyoq kiyimimga yopishib, meni ushlab qolmoqchi bo‘lgandek edi.
O‘pkam yonib ketayotgandek edi.
Oyoqlarim olovga o‘xshardi.
Ichkariga chuqurroq kirganim sari qorong‘ulik qalinlashdi. Faqat oy nuri barglar orasidan kumush iplar kabi tushardi. Yig‘layotganimni ham sezmadim — shamol yoshlarni yuzimga yopishtirgunga qadar.
Iltimos, chiqish yo‘li bo‘lsin.
Orqamda g‘ijirlab bosilayotgan qadamlar — yuragim tubiga quladi.
— Rostdan ham uzoqqa yetaman deb o‘yladingmi?
Ovoz baland emas edi.
Ammo qonimni muzlatdi.
Men ortimga o‘girildim.
Taehyung daraxtlar orasidan xuddi ularning bir qismidek chiqib keldi. Boshidan-oyog‘igacha qora kiyimda, qo‘lida qizil nishon chirog‘i yonib turgan kichkina qurilma.
Uning ko‘zlarida g‘azab yo‘q edi.
Undan ham battar narsa bor edi.
Men orqaga tisarildim, qoqilib ketdim.
— Yaqinlashma… — deb pichirladim.
— Iltimos, menga yaqinlashma…
Men ortimga o‘girilib yana yugurdim. Oldingidan ham tezroq. Nafasim uzilib borardi. Shox-shabbalarni qo‘llarim bilan itarib o‘tdim, loy tizzalarim va qo‘llarimni qoplab olgandi.
uning qo‘li bo‘ynim orqasidan changalladi.
Men qarshilik qildim, tepindim.
— Qo‘yib yubor! Qasam ichaman, faqat qo‘yib yubor! — deb baqirdim.
U meni siltab ortga tortdi — orqam uning ko‘ksiga urildi — bo‘ynimdagi changali esa bo‘shamadi.
— Taehyung, iltimos! Iltimos! — ko‘zlarim yoshdan xiralashgancha qichqirdim.
— Senga chiqish buyurilmagan edi, — dedi u past ovozda.
— Men bu yerda qololmayman! Nafasim bo‘g‘ilyapti! — deb yig‘ladim.
U qo‘lini jag‘imga mahkam bosib, boshimni orqaga qayirdi.
— Nafas olishingni so‘ramaganman.
Men ingrab yubordim, bilagidan mahkam ushlab, barmoqlarini ajratishga urindim — ammo u rahmi yo‘q kuchga ega edi. Keyin u boshqa bir og‘iz so‘zsiz egilib, meni yelkasiga tashladi — go‘yo vaznim yo‘qdek.
— To‘xta! Qo‘yib yubor! — deb qichqirdim, mushtlarim bilan orqasini ura boshladim.
Tikanlar orasidan.
Daraxtlar orasidan.
Qop-qora tun ichidan.
Xuddi hovlidan kir yuvilgan xaltani olib ketayotgandek.
— Buni qila olmaysan! Meni bu yerda shunday ushlab turolmaysan!
U oyog‘imni yanada qattiqroq changalladi.
Va hanuz — yuzida hech narsa yo‘q edi.
Og‘zimdan chiqqan qichqiriq menga o‘xshamasdi. U tirik qolishga urinayotgan bir narsaning ovoziga o‘xshardi.
U meni qorong‘ulik ichidan qadam va qadam olib bordi. Saroyga qaytgunimizcha. Old eshik orqamdan qars etib yopildi — dahshatli yakun kabi.
Taehyungning barmoqlari qo‘lim go‘shtiga temir ilgakdek botib, meni sovuq marmar pol bo‘ylab sudrab bordi. Tepdim. Baqirdim. Yalinib yolvordim. Ammo bu ulkan uy sukunati so‘zlarimni yutib yubordi.
Hech kim yordam bermadi.
Hech kim hatto qimirlamadi.
So‘ng u meni polga tashladi.
Na muloyimlik bilan.
Na ehtiyotkorlik bilan.
Orqam keng mehmonxonaning o‘rtasidagi qattiq polga urildi. Terim kuygandek achishdi, zarbadan nafasim ichimga tiqilib qoldi. O‘tirishga harakat qildim, ammo boshim aylanishidan shift gir aylanardi.
Yuqoridagi chiroqlar juda yorqin edi.
Xizmatkorlar.
Qo‘riqchilar.
Xodimlar.
Hamma haykallardek qotib turardi.
Tomosha qilardi.
Birontasi ham hayratlanmadi.
Go‘yo bu holni ilgari ham ko‘rishgandek.
Go‘yo bu yerda… bu xo‘rlik oddiy hol edi.
Yuragim gursillab urardi. O‘zimni zo‘rg‘a tiz cho‘kib o‘rnimdan ko‘tardim.
Va shunda u ro‘paramda paydo bo‘ldi.
U shunchaki kelib, ro‘paramdagi baxmal divanga o‘tirdi. Bir oyog‘ini ikkinchisining ustiga qo‘yib, qo‘llarini orqa suyanchig‘iga yoydi — xuddi shaxsiy teatrida hordiq chiqarayotgandek.
Qaltirayotgan qo‘lim bilan labimdan oqayotgan qonni artdim va zo‘rg‘a tik turdim. Oyoqlarim yana bukilmoqchi edi, ammo men unga yerda yotganimni ko‘rsatmoqchi emasdim.
— Men bu yerga qadam qo‘yganimdan beri meni sindirish uchun qo‘lingdan kelgan hamma narsani qilding.
U o‘tirganicha qoldi. Bir qo‘li divan chetidan osilib turardi, ikkinchisi tizzasida — o‘sha la’nati qurolni xuddi unutib qo‘yilgan ruchkadek ushlab turardi.
— Meni och qoldirding. Yolg‘izlantirding. Begonalar oldida meni oyoq ostidagi changdek xo‘rlading. Raqsga ruxsat bermaysan. Ketishga ruxsat bermaysan. Hatto odamlarning men bilan gaplashishiga ham yo‘l qo‘ymaysan.
Ovozim titradi, ammo davom etdim.
— Bu qanday joy o‘zi? Qamoqmi? Yoki odamlarni saqlaydigan shaxsiy do‘zaxingizmi?
Bu sukunat so‘zlardan ham ko‘proq kuydirardi.
Men achchiqlik bilan kulib yubordim.
— Men ilgari sen qanday erkak ekaningizni o‘ylardim, — dedim past ovozda.
— Odamlar sen haqingda afsonadek gapirishardi. Jim. Qudratli. Yetib bo‘lmas. Men o‘ylardim… balki o‘sha sukunat ortida nimadir bordir. Balki yaxshilik.
Boshimni chayqab, oldinga bir qadam tashladim.
— Ammo endi bilaman. U yerda hech narsa yo‘q. Faqat muz. Faqat bo‘shliq.
Uning jag‘i qimirladi, lekin u gapirmadi.
— Sen bu yerda o‘zingni Xudo deb o‘ylaysan, — tupurgandek aytdim.
— Sovuq va o‘qib bo‘lmas bo‘lganing uchun hech kim haqiqatni ko‘rmaydi, deb o‘ylaysan. Ammo men ko‘ryapman.
— Men qo‘rqoqni ko‘ryapman, — dedim sekin.
Va tanam menga qochishni buyurdi.
Har bir suyak, har bir instinkt qichqirdi: 𝗾𝗼𝗰𝗵. Ko‘zlaringni pastga tushir. Tiz cho‘k.
Nafasidagi tutun hidini sezadigan darajada yaqin turganida ham.
— Yana takrorla, — dedi u past ovozda. Qabristondagi ogohlantirishdek sovuq.
— Sen qo‘rqoqsan, — deb pichirladim.
— Chunki faqat qo‘rqoq odam boshqani qafasga solib, o‘zini kuchli his qiladi.
Bir lahzalik vahshiy narsa chaqnadi.
So‘ng uning ovozi — keskin va xotirjam:
— Men ruxsat bermagunimcha gapirmaysan.
Men seskandim, lekin nigohimni chetga burmadim.
— Men ruxsat bermagunimcha qimirlamaysan.
— Va men ruxsat bermagunimcha o‘ylamaysan ham. Tushundingmi?
— Men seni qo‘g‘irchog‘ing emasman.
— Yo‘q. Undan ham yomonsan, — dedi u ovozini pichoqdek o‘tkir qilib.
— Sen menikisan. Va men o‘zimniki bo‘lgan narsani, o‘ynab bo‘lmagunimcha sindirmayman.
Ichimda nimadir aynan shu payt uzildi.
Ko‘ksidan itardim — u hatto bir qarich ham siljimadi, lekin baribir qildim.
— Unda meni o‘ldir! — deb baqirdim.
— Agar menga azob berish seni bechora hayotingda qolgan yagona zavq bo‘lsa — shunchaki qil!
Faqat boshini biroz yon tomonga og‘dirdi.
— Agar seni o‘ldirmoqchi bo‘lganimda, — dedi u ko‘ylagidagi burmani xotirjam tekislab,
— Sen bugun quyosh chiqishini ko‘rmagan bo‘larding. Ammo ko‘rding. Shu haqida o‘yla.
Va mana shu — hanuz tirik ekanimning sababi aynan u ekanini eslatishi — meni chil-parchin qildi. Ko‘z yoshlar keldi, lekin tushishiga yo‘l qo‘ymadim.
— Men bu yerda bo‘lishni xohlamayman, — deb pichirladim titroq ovozda.
— Bu uyda yashashni xohlamayman. Yuzingni ko‘rishni xohlamayman. Sen bilan hech qanday aloqam bo‘lishini istamayman.
So‘ng u kulimsiradi — labining faqat bir cheti qimirladi. Men ko‘rgan eng shafqatsiz tabassum edi.
— Senga ikki daqiqa beraman, — dedi u cho‘ntagidan telefonini chiqarib, ekranga bosarkan.
— Agar vaqt tugashidan oldin u eshikdan chiqib ketsang — erkinsan. Hech kim seni to‘xtatmaydi.
— Agar vaqt tugashidan oldin chiqmasang… bu yerda qolasan. Men bilan. Mening qoidalarim ostida. Qochish yo‘q. Savdolashuv yo‘q. Faqat itoat.
— Bor, dedi u yana divanga cho‘karkan.
Men asta o‘girildim. Old eshik mehmonxonaning narigi tomonida turardi.
Bu dahshatdan chiqib ketish uchun.
Men bora olardim.
Ketishim kerak edi.
Majbur edim.
Qaltirab bir qadam tashladim.
Keyin yana birini.
Yuragim ozodlikdan emas — qo‘rquvdan gumburlardi. Eshik bilan oramdagi masofa g‘alati tarzda cho‘zilgandek edi. Go‘yo saroy nafasini ichiga yutib, men hech qachon mavjud bo‘lmagan chegarani kesib o‘tishga jur’at etarmikanman, deb kutayotgandek.
O‘yinchoqqa aylantirishni yoqtiradigan odam tomonidan qurilgan.
𝗕𝗔𝗡𝗚
Ammo bunga hojat ham yo‘q edi.
U oyog‘imdan bir qarich naridagi marmarga urildi. Portlash polni chilparchin qildi, o‘tkir bo‘laklar tishdek uchib chiqdi.
Haqiqiy.
Yalang‘och.
Ko‘r qiladigan darajada.
Men qichqirdim. Oyog‘im bukildi. Tizzalarim polga qattiq urildi. Qo‘llarim sirlangan toshda sirpanib ketdi.
Ko‘z yoshlar orasidan unga qaradim.
Go‘yo hozirgina hayotim tomon o‘q uzmagan odamdek. Ko‘zlarida hech narsa yo‘q edi.
— Men senga ketishing mumkinligini aytdim, — dedi u past, sovuq ovozda.
— Ammo tirik qolishingni va’da qilmadim.
Orqaga sudraldim, qo‘llarim titrardi.
U menga tomon yurdi — odam kabi emas.
Go‘yo undan ham muqaddasdek.
Sovuqroq.
Endi inson bo‘lib ko‘rinishga ham urinmaydigan bir narsa kabi.
Har bir qadami sanog‘dek jaranglardi.
Men orqaga sudraldim, imkonim yetgancha uzoqlashishga harakat qildim. Og‘zimdan zorlanish chiqardi. Tanam qichqirardi. Oyog‘im qon bilan sirpanchoq edi.
Jonim esa — yorilib ketayotgandi.
U oldimda to‘xtadi va cho‘kkaladi.
U yuzimdan sochimni surdi — muloyim, xuddi oshiq erkakdek.
— Rostdan ham seni qo‘yib yuboraman deb o‘yladingmi? — dedi u past ovozda. Deyarli achinayotgandek.
— Shunchaki yetarlicha uzoqqa qochsam, kimdir g‘amxo‘rlik qiladi deb o‘yladingmi? Kimdir seni qutqaradi deb ishondingmi?
— M-men seni yomon ko‘raman… — deb bo‘g‘ildim. Ammo ovozim meni sotdi. Titroq. Sinib chiqdi.
Bu — o‘zining nima ekanini allaqachon biladigan odamning tabassumi edi.
— Senda imkon bor edi, — dedi u qon oqayotgan oyog‘im yonidagi polni barmog‘i bilan taqillatib.
U cho‘ntagidan telefonini chiqardi.
Taymer ilovasini ochdi.
— Senda o‘ttiz soniya qoldi, — dedi u.
— Xohlasang, eshik tomon sudral. Ammo vaqt tugaguncha tashqariga chiqmasang…
— Keyin hech qachon chiqolmaysan.
Ichimdagi hamma narsa — umid, g‘urur, jasorat — changga aylanib, chilparchin bo‘ldi.
U orqaga bir qadam tashlab, sanay boshladi.
Boshimni eshik tomonga burdim.
Balki keyingi o‘q umurtqamni teshib o‘tar edi.
O‘tkir tovush — xuddi mening yakunimni e’lon qilayotgan qo‘ng‘iroqdek.
U yana yonimga cho‘kkaladi. Ko‘zlarida rahm yo‘q edi.
— Imkoning bor edi, — deb pichirladi, qurolning sovuq og‘zini qo‘lim yonidagi polga bosarkan.
— Endi sen meni qoidalarim bilan yashaysan.
Yuragim ichkaridan quladi — xuddi ichiga tortilgan yulduzdek.
Qarshilik — chang bo‘lib yo‘qoldi.
U tik turdi va bir marta ham ortiga qaramay ketdi.
Va marmar pol ichida hanuz titrab turgan o‘q aks-sadosi. Men esa u yerda yotardim.
qon ichida,
sindirilgan,
ko‘rinmas.
Va o‘sha damda og‘riqdan ham sovuqroq haqiqatni angladim:
Men uning mehmoni emas edim.
Men hatto mahbus ham emas edim.
𝖴𝗌𝗁𝖻𝗎 𝗁𝗂𝗄𝗈𝗒𝖺 𝖬𝖨𝖭 𝖹𝖴𝖧𝖠 𝗍𝗈𝗆𝗈𝗇𝗂𝖽𝖺𝗇 𝖡𝗎𝗌𝖺𝗇 𝖦𝗂𝗋𝗌𝗅 𝗄𝖺𝗇𝖺𝗅𝗂 𝗎𝖼𝗁𝗎𝗇 𝗍𝖺𝗋𝗃𝗂𝗆𝖺 𝗊𝗂𝗅𝗂𝗇𝖽𝗂.