moviy gul

MOVIY GUL
(Min Yoongi va Min Suna hikoyasi)

Yorug‘ tongning ilk nurlari xona derazasidan to‘kilarkan, havo sokin va huzurbaxsh edi. Min Yoongi stolda kitobga tikilib o‘tirgan, yuragi bir joyda emasdi. Unga qarama-qarshi tomonda esa Min Suna turardi — muloyim, ammo ko‘zlarida nimadir yashiringan edi. Ularning nigohlari tutashdi. Shunda hamma narsa jim bo‘ldi — faqat yuraklarning urushi eshitilayotgandek tuyulardi.

Sekin-asta, har bir qarash, har bir teginish ularni bir-biriga kuchliroq bog‘lab borardi. Ular orasidagi hissiyotlar go‘yo ko‘zga ko‘rinmas, ammo yurakni egallovchi iplar bilan bir-biriga o‘ralgan edi. Suna uning qo‘lini ushladi. Nafaslar aralashdi. Olovli onlar boshlanib, ularning tana harorati birlashib ketdi.

MOVIY GUL
(Min Yoongi va Min Suna hikoyasi)

Yorug‘ tongning ilk nurlari xona derazasidan to‘kilarkan, havo sokin va huzurbaxsh edi. Min Yoongi stolda kitobga tikilib o‘tirgan, yuragi bir joyda emasdi. Unga qarama-qarshi tomonda esa Min Suna turardi — muloyim, ammo ko‘zlarida nimadir yashiringan edi. Ularning nigohlari tutashdi. Shunda hamma narsa jim bo‘ldi — faqat yuraklarning urushi eshitilayotgandek tuyulardi.

Sekin-asta, har bir qarash, har bir teginish ularni bir-biriga kuchliroq bog‘lab borardi. Ular orasidagi hissiyotlar go‘yo ko‘zga ko‘rinmas, ammo yurakni egallovchi iplar bilan bir-biriga o‘ralgan edi. Suna uning qo‘lini ushladi. Nafaslar aralashdi. Olovli onlar boshlanib, ularning tana harorati birlashib ketdi.

Xona issiqlikka to‘ldi — lablar bir-birini izlab topdi, tana esa istaklar domida titradi. Bu nafaqat jismoniy, balki ruhiy birlashish edi. Yoongi uni bag‘riga bosar, Suna esa o‘zini to‘liq unga topshirardi. Ular birga vaqtni unutib, faqat bir-birini his qilardilar.

Kunlar o‘tib, ular orasidagi ziddiyatlar asta-sekin qorayib bordi. Yoongining ishlari ortib, u kamroq uyga kelar, Sunaga esa uning e’tiborsizligi og‘ir botar edi. Yuragi tinchlik izlar, lekin so‘z topolmasdi.

Bir kuni Suna kuch to‘plab, Yoongiga qaradi:
— Siz nega menga e’tiborsiz bo‘lib qolyapsiz? Gapirsam ham, eshitmayapsiz, — dedi u achchiqlanib.

Yoongi esa tinch ohangda javob berdi:
— Qachon yo‘lingdan men uxlamaganman, Suna... — dedi va uyga kirib ketdi.

Suna esa bir necha daqiqa to‘xtab turdi, so‘ng xonaga chiqib, Yoongiga qaradi:
— Men endi bunday yashay olmayman. Sizning shavqatsizligingizga, e’tiborsizligingizga chidab bo‘lmaydi, — dedi u, ko‘zlari yoshga to‘lib. — Men ketaman.

Shunday qilib, u uydan chiqib ketdi.

Hafta va haftalar o‘tib, taxminan ikki-uch hafta. Yoongi asta-sekin o‘zini yo‘qotganini sezdi. Sog‘ingan yuragi uning uchun dahshatli azobga aylandi. U Suna bilan birga o‘tkazgan vaqtlarini, kulgularini, hatto tortishuvlarini eslab, ko‘z yoshlari bilan suzardi. Telefonini qattiq ushlab, qo‘ng‘iroq qildi, lekin Suna javob bermadi.

U so‘ngra Sunaning o‘rtog‘ining uyiga bordi va uni u yerda topdi. Ko‘zlarida pushaymonlik va umid bor edi.

— Birga ketaylik, Suna, — dedi u so‘nggi umid bilan.

Suna oxir-oqibat uni kechirdi. Ular uyga qaytishdi. Yoongining yuragida yangi nur, iliqlik va umid paydo bo‘ldi. U Suna oldiga yondashib, kichik bir buket moviy gulni tutqazdi:

MOVIY GUL
(Min Yoongi va Min Suna hikoyasi)

Yorug‘ tongning ilk nurlari xona derazasidan to‘kilarkan, havo sokin va huzurbaxsh edi. Min Yoongi stolda kitobga tikilib o‘tirgan, yuragi bir joyda emasdi. Unga qarama-qarshi tomonda esa Min Suna turardi — muloyim, ammo ko‘zlarida nimadir yashiringan edi. Ularning nigohlari tutashdi. Shunda hamma narsa jim bo‘ldi — faqat yuraklarning urushi eshitilayotgandek tuyulardi.

Sekin-asta, har bir qarash, har bir teginish ularni bir-biriga kuchliroq bog‘lab borardi. Ular orasidagi hissiyotlar go‘yo ko‘zga ko‘rinmas, ammo yurakni egallovchi iplar bilan bir-biriga o‘ralgan edi. Suna uning qo‘lini ushladi. Nafaslar aralashdi. Olovli onlar boshlanib, ularning tana harorati birlashib ketdi.

Xona issiqlikka to‘ldi — lablar bir-birini izlab topdi, tana esa istaklar domida titradi. Bu nafaqat jismoniy, balki ruhiy birlashish edi. Yoongi uni bag‘riga bosar, Suna esa o‘zini to‘liq unga topshirardi. Ular birga vaqtni unutib, faqat bir-birini his qilardilar.

Kunlar o‘tib, ular orasidagi ziddiyatlar asta-sekin qorayib bordi. Yoongining ishlari ortib, u kamroq uyga kelar, Sunaga esa uning e’tiborsizligi og‘ir botar edi. Yuragi tinchlik izlar, lekin so‘z topolmasdi.

Bir kuni Suna kuch to‘plab, Yoongiga qaradi:
— Siz nega menga e’tiborsiz bo‘lib qolyapsiz? Gapirsam ham, eshitmayapsiz, — dedi u achchiqlanib.

Yoongi esa tinch ohangda javob berdi:
— Qachon yo‘lingdan men uxlamaganman, Suna... — dedi va uyga kirib ketdi.

Suna esa bir necha daqiqa to‘xtab turdi, so‘ng xonaga chiqib, Yoongiga qaradi:
— Men endi bunday yashay olmayman. Sizning shavqatsizligingizga, e’tiborsizligingizga chidab bo‘lmaydi, — dedi u, ko‘zlari yoshga to‘lib. — Men ketaman.

Shunday qilib, u uydan chiqib ketdi.

Hafta va haftalar o‘tib, taxminan ikki-uch hafta. Yoongi asta-sekin o‘zini yo‘qotganini sezdi. Sog‘ingan yuragi uning uchun dahshatli azobga aylandi. U Suna bilan birga o‘tkazgan vaqtlarini, kulgularini, hatto tortishuvlarini eslab, ko‘z yoshlari bilan suzardi. Telefonini qattiq ushlab, qo‘ng‘iroq qildi, lekin Suna javob bermadi.

U so‘ngra Sunaning o‘rtog‘ining uyiga bordi va uni u yerda topdi. Ko‘zlarida pushaymonlik va umid bor edi.

— Birga ketaylik, Suna, — dedi u so‘nggi umid bilan.

Suna oxir-oqibat uni kechirdi. Ular uyga qaytishdi. Yoongining yuragida yangi nur, iliqlik va umid paydo bo‘ldi. U Suna oldiga yondashib, kichik bir buket moviy gulni tutqazdi:

— Bu senga, uzrim tariqasida. Moviy gullar kabi betakror va nozik bo‘lgin.

Kechki ovqatdan so‘ng, ular birga xona ichida vaqt o‘tkazishdi. Muhabbat va ehtiros asta-sekin oshdi, ammo hammasi mo‘tadil va samimiy edi. Yoongi Sunani o‘ziga tortib, sekin pichirladi:

— Sen faqat meningisan. Faqat va faqat meniki. Mening moviy gulim...
— Endi esa zavqlanamiz, — dedi u jilmayib.