𝑴'𝒂𝒎𝒐𝒖𝒓
Taehyon tonggacha yaxshi uxlay olmadi: og‘riqdan qiynaldi, kelajagining mavhumligi haqidagi og‘ir o‘ylar sababli u yoqdan bu yoqqa ag‘darilib chiqdi. Uni quvontirgan yagona narsa — o‘z kvartirasida qolayotgani edi. O‘z uyingning devorlari ham dardga malham bo‘ladi.
Mana, u singlisining o‘ldirilishini, tergov hibsxonasini, sudni, sobiq sevgilisi bilan jinsiy yaqinlikni boshdan kechirdi va nihoyat, o‘zi bilan yuzma-yuz kelib, ichki kurashga kirishdi.
Albatta, kamerada mutlaqo yolg‘iz o‘tirgan paytida barcha og‘ir mavzularni xayolida qayta-qayta aylantirib chiqishga ulgurgan edi. O‘zini necha bor aybladi, yana shuncha marta oqladi, pushaymon bo‘ldi va ayanchli yakunni qayg‘u bilan qabul qildi.
Vaqtni ortga qaytarish imkoni bo‘lganida ham, baribir u singlisiga javob bermagan bo‘lardi. Mihyonning o‘zi dushman orttirgan, o‘zini ham o‘zi halokatga yetaklagan edi. Endi esa u qiyin damlarida negadir Taehyonni eslagani uchun o‘zini aybdorlik hissi bilan qiynashi kerakmidi?
Mihyon juda yosh edi. Ularning oilasidan endi faqat Taehyon qolgan edi.
Taehyon qahvaxonada uni quchoq ochib kutib olishmasligini bilardi, ammo hech bo‘lmaganda nega birdan g‘oyib bo‘lib qolganini tushuntirmoqchi edi. Jinoiy ta’qibga uchraganini eshitishsa, uni hech qachon ishga qayta olishmasligiga amin edi. Va u haq bo‘lib chiqdi.
Shunday bo‘lsa-da, baribir yengil tortdi — u vijdoni pok holda ketdi.
Ammo keyingi navbatda Tahra turardi. Bu safar esa eng yomon natija bo‘lishiga ishonishni istamasdi. Hunhe ajoyib ayol bo‘lsa-da, qotillikda ayblangan sobiq xodimining qaytishidan unchalik xursand bo‘lmasdi.
Taehyon ozgina vaqt o‘tgach, ozodlikka chiqqanidan beri birinchi marta Pe'ga xabar yozib, uchrashishni so‘radi. Ular studiyada uchrashishga kelishib olishdi. Bu vaqtda u yerda hech kim bo‘lmasdi.
U go‘yo qatl maydoniga ketayotgandek borardi — o‘zini allaqachon o‘zi hukm qilib bo‘lgandi.
Tahra uning nafaqat ko‘ngliga taskin topgan, balki o‘zini namoyon qilish, qobiliyatlarini ro‘yobga chiqarish va rag‘bat olish imkoniga ega bo‘lgan joyi edi. Bunday jamoani yo‘qotish — fojia.
Pe avvalgidek tabassum qilmasdi. U Taehyonni diqqat bilan kuzatib, nigohi bilan boshdan-oyoq o‘lchab chiqdi. U Taehyonga yaxshi munosabatda bo‘lgan, ammo dangasalar va mashg‘ulotlarni sababsiz qoldiradiganlarga toqat qilmasligini boshidanoq aniq aytgan edi. Hozir esa Taehyon uning ishonchini ancha susaytirib qo‘ygandi.
— Senga necha marta qo‘ng‘iroq qilganimni sanab ham bo‘lmaydi. Umid qilamanki, tushuntirishlaring yetarlicha ishonarli bo‘ladi. Chunki tushunishimcha, sen bu yerga qayta tiklanish uchun kelgansan.
Taehyon yana vijdon azobini his qildi, holbuki, bu safar ham uning aybi yo‘q edi.
— Qo‘ng‘iroq qilish imkonim bo‘lmadi. Gaplarimni qanday qabul qilishingizni bilmayman, lekin hammasini boricha aytib beraman.
Pe tinglashga tayyorligini bildirdi.
— Singlim bilan munosabatlarim yaxshi emas edi...
O‘zining boshidan kechirgan «ta’tili» haqida birovga aytish nihoyatda uyatli va og‘ir edi. Axir odamlar bunday gaplarni eshitishi bilan uni qoralashga tushishadi va imkon qadar tezroq qutulishni istashadi.
— Ikkinchi avgust kuni ertalab uyimga politsiya tintuv bilan keldi. Singlimni pichoqlab o‘ldirishgan, asosiy gumondor esa men edim. Gap shundaki, u o‘limidan oldin menga xabar yozib, yordam so‘ragan, men esa...
U kutilmaganda oqib kelgan ko‘z yoshlarini qaytarish uchun ko‘zlarini tez-tez pirpiratdi.
— Xullas, sud menga qo‘yilgan ayblovlarni bekor qildi. Shu vaqt davomida tergov hibsxonasida edim. Barcha hujjatlar yonimda. Agar yaxshi munosabatlarni saqlagan holda xayrlashsak, sizdan juda minnatdor bo‘lardim...
Pe'ning ko‘zlari qizarib ketdi. U ham ko‘zlarini tez-tez pirpiratdi, so‘ng o‘rnidan turib, Taehyonning oldiga keldi va uni quchoqladi.
Ba’zan, aslida, birgina quchoqning o‘zi kifoya. Ba’zan esa, rostdan ham, hech qanday so‘z kerak bo‘lmaydi.
— Taehyon, boshingga tushgan musibatlar uchun hamdardman. Juda dahshatli voqealarni boshdan kechiribsan.
U ham uni mahkam quchoqladi. Shu lahzada u nihoyatda nozik va himoyasiz bolaga aylandi — go‘yo mehribon onasi uni bag‘riga bosayotgandek, u esa tasalli izlab onasining oldiga kelgandek edi. Taehyon indamay yig‘lay boshladi.
Bu uning dardiga achingan birinchi inson edi.
— Yig‘la, bolam, yig‘layver. Bu hayot. Sizlar bir-biringiz bilan gaplashmay qo‘ygandingiz, shundaymi? Axir singlingning hayoti uchun sen javobgar emassan-ku?
— Men yordam bera olardim... — dedi u ovozi titrab.
Hunhe uning yelkasiga ohista qoqib qo‘ydi.
— O‘zingni ayblama. Axir unga o‘lim xavfi tahdid solayotganini bilarmiding?
— Men shunchaki ishonmadim... Mihyon... U yolg‘on gapirayotgan bo‘lishi mumkin edi. Men esa... Hech narsa qilmadim. Yigirma ikki marta pichoqlashibdi... Bu juda shafqatsizlik...
— Ammo uning o‘limida sen aybdor emassan. Xudoga shukr, seni ozod qilishdi. Tushunyapsanmi? Endi yashashda davom etishing kerak.
— Yo‘q... — Taehyon achchiq-achchiq, bo‘g‘iq ovozda pichirladi. — Tushunmayapman... Nega ular o‘lishadi-yu, meni azob-uqubatda qoldirishadi?..
Chongukdan boshqa hech kim bu haqda eshitmagan edi. Endi esa uning qalbi dardini to‘kib solishni, hamdardlik ko‘rishni istardi.
— Onam... Onam mening tug‘ilgan kunimda o‘z joniga qasd qilgan... Mihyon esa qandaydir baloga yo‘liqdi...
«Aytgancha, sevgilimning xotini ham yaqinda vafot etdi», — buni esa tilga olishga jur’at etmadi.
— Menda nima noto‘g‘ri?.. Men faqat balo keltiramanmi?..
Hunhe qoshlarini alam bilan chimirib, uning boshini silay boshladi.
— Senda hammasi joyida, o‘zingni ayblashga haqqing yo‘q! Singlingni qo‘yib yubor. Unga endi tinchlik kerak.
— Uning qotili qamoqqa olinmaguncha... Va men tirik ekanman, u hech qachon tinchlik topolmaydi...
Hunhe ham ko‘z yoshlarini artdi. Uning dardga to‘la iqrorlari ayolning ham yuragiga qattiq ta’sir qilgandi.
«Bolaginam, — deb o‘yladi u. — Axir u hali juda yosh-ku...»
O‘sha kunning kechqurun Taehyon repetitsiyaga keldi. Albatta, hamkasblari vaqtni bekor o‘tkazishmabdi: uning ketishi haqida haqoratli taxminlardan iborat butun boshli «insholar to‘plami»ni yozishga ham ulgurgan edilar. Endi esa o‘zlari sobiq sevimlisi deb hisoblagan Taehyonga chinakam hayrat bilan qarashardi, chunki uning qaytishini kutishmay qo‘ygandilar.
Jihyo unga uzoq tikilib qaradi. Uning xayolidan nimalar o‘tayotganini bu nigohdan anglash qiyin edi.
Hunhe Taehyon oilaviy sharoitlar tufayli vaqtincha yo‘qligini va hech qanday jarimasiz truppaga qaytayotganini ma’lum qildi.
Bu xabar e’lon qilingan paytga kelib, baletmeyster va xoreograflar ham sodir bo‘lgan voqealardan xabardor edilar. Axir ular indamay g‘oyib bo‘lgan va barchaning katta umidlarini oqlashi kutilgan artistni ortidan yomonlaganlarning eng oldingi safida turishgan edi. Ularga boshidanoq hech narsa ma’lum qilinmagan, shuning uchun ularni ayblashga ham asos yo‘q edi.
Repetitsiya odatdagidek, yaxshi o‘tdi.
Taehyon noqulay suhbatlarga duch kelmaslik uchun hammadan tezroq kiyimlarini almashtirdi. Ammo Hunhe uni payqab qoldi va shahar bo‘ylab aylanib kelishni taklif qildi. Taehyon bir-ikki lahza o‘ylanib, rozi bo‘ldi.
Qandaydir qilib, ularga Sojun ham qo‘shildi.
Taehyon nihoyat chin dildan kuldi. Biroq vaqti-vaqti bilan singlisini hali dafn etishga ham ulgurmagan bo‘lsa-da, quvonishga haqqi bormi, degan savol xayoliga kelardi.
Yana bir muhim masala bor edi: Chonguk unga bu insonlar bilan muloqot qilishni taqiqlarmikan?
Hunhe haydovchi o‘rindig‘ida o‘tirar, oyoqlarini asfaltga tushirib qo‘ygan, qo‘lida esa kofe stakanchasi bor edi. Sojun uning yonida, mashina eshigiga suyanib turardi. Taehyon esa kofesidan ho‘plab, ularning suhbatini tinglagancha yonlariga qo‘shildi va yana ozodlikdan bahramand bo‘ldi.
Ehtimol, aynan shunda uning jozibasi bordir: ozodligi qisqa muddatli, ammo har safar juda qadrli. Baxt ham xuddi shunday. Agar u doimiy bo‘lganida, o‘z qadrini yo‘qotgan bo‘lardi.
O‘sha lahzada Taehyon ikki karra baxtga muyassar bo‘ldi: bugun uning oldiga ozodlik ham, baxt ham birgalikda tashrif buyurgandi.
Ammo har doimgidek, inson tabiatining yoqimsiz bir tomoni xayolining chekkasida sekingina pichirladi...
«Negadir yana nimadir yetishmayotgandek».
Taehyon yangi ish joyini muvaffaqiyatli topdi va yana qahvaxonada ishlay boshladi. Bu safar u yerga piyoda emas, transportda borishiga to‘g‘ri kelardi.
Chonguk na xabar yozdi, na qo‘ng‘iroq qildi.
Buning o‘rniga Larkin qo‘ng‘iroq qilib, qachon kelgani ma’qul bo‘lishini so‘radi. «Nima uchun?» degan savolga esa:
— Muzlatkichni oziq-ovqat bilan to‘ldirish uchun, — deb javob berdi.
Shunday qilib, erta tongga kelishib olishdi.
Larkin kelishi bilan uni ayiqdek quchog‘iga oldi va hatto yerdan ko‘tarib yubordi. Qo‘riqchining ko‘zlari mehr va qandaydir sho‘xlik bilan qisilgan edi. Shu sababli uning samimiyligiga shubha qilishning iloji yo‘q edi. Taehyonning ham yuziga keng tabassum yugurdi.
— Duran, bizni rosa xavotirga qo‘yding-ku! Xo‘sh, qalaysan? O‘zingni tutib turibsanmi?
Larkin uni qo‘yib yubordi-da, oziq-ovqatlarni muzlatkichga joylay boshladi. Shubhasiz, tilining uchida qandaydir g‘iybat aylanib yurgandi...
— Xo‘sh, qani, eski do‘stingga ayt-chi. Yana yarashdinglarmi?
Albatta-da. Demak, u gap olish uchun kelgan.
— Bilmayman, — bu bahonadek eshitildi, ammo rost edi. — Miller nimadir aytdimi?
— U bilgan taqdirda ham menga aytmadi. Bilasan-ku, uning Chonguk bilan munosabati qabrgacha davom etadigan muhabbat. Albatta, bu gap faqat ikkimizning oramizda qolsin. Xullas, o‘z sir-sinoatlari bor.
— Hali ham kvartirada yashayotganimga qaraganda, biz birga emasmiz.
— Bunaqa deb bo‘lmaydi. Meni yana ishga chaqirishdi. Aytishlaricha, sen tez orada yana o‘sha fransuzni qo‘riqlashimga to‘g‘ri kelarkan. Men senga yegulik olib keldim, shuning uchun bu yerda meni ovqatlantirishlarini kutyapman. Ovqatlantirishadimi?
Taehyon qo‘li bilan stol tomonni ko‘rsatdi-da, o‘zi plita yonida ovora bo‘lib qoldi. Nonushtaga o‘zi ham yeydigan chapshe lapshasini tayyorlashga qaror qildi. Funchoza tez yumshaydi, demak, faqat tofu va qo‘ziqorinlar bilan ovora bo‘lishiga to‘g‘ri keladi.
— Chonguk hali ham Jihyo bilan uchrashyaptimi?
Bu savol uning uchun chindan ham muhim edi. Jihyo aytganidek, Chongukning o‘zi bu savolga javob bermasdi. Ammo Taehyon kim bilandir munosabatda bo‘lgan odam bilanmi yoki bo‘sh odam bilanmi, yaqinlik qilayotganini bilishi kerak edi.
— Bilishimcha, u anchadan beri uning oldiga bormayapti. Lekin bu borada aniq ma’lumotim yo‘q. Uning senga xiyonat qilishi mumkinligini tasavvur ham qila olmayman.
Taehyon yelkasidan oshirib, unga kinoyali nigoh tashladi.
— Biz munosabatlarda emasmiz. Xiyonat qilgan bo‘lsa, Jihyoga qilgan. Albatta, agar ular hali ham birga bo‘lishsa.
— Bunga juda qattiq shubha qilaman.
Shundan so‘ng ular mavzuni o‘zgartirib, Taehyonning kelgusi rejalari haqida gaplasha boshlashdi.
Yigirmanchi avgust ham sezilmay yaqinlashib keldi.
Taehyon qaynayotgan kofe solingan jezvada yonida turar (endi u kofening haqiqiy ishqibozi, qolaversa, qizig‘i shundaki, bu borada ancha bilimdon ham edi), telefoniga tikilgancha xayol surardi.
Chonguk shu paytgacha unga biror marta ham qo‘ng‘iroq qilmadi. Afsuski, bu uni tinch qo‘yganini anglatmasdi. Janob Chongukning fe’l-atvoriga bu mutlaqo xos emasdi.
Shunday bo‘lsa-da, Taehyon unga xabar yozdi.
«Xayrli tong. Tug‘ilgan kuningiz bilan. Bugun sizni kutaymi?»
«Kutaymi?» deganda jinsiy yaqinlik nazarda tutilgandi. Tabriklash kerak edi. Bundan tashqari, kechqurun qanday rejalari borligini ham bilib olmoqchi edi, chunki hozircha jinsiy yaqinlik uning jadvaliga kirmagandi.
Balki tabrigi biroz quruq chiqqandir, ammo chin yurakdan tilak bildirishga xayoli yetmadi. Masalan: «Tug‘ilgan kuningiz bilan, mening sevimli shantajchim! Jihyo bilan vaqtingizni ajoyib o‘tkazing», degan gap Chongukka aniq yoqmagan bo‘lardi.
Chonguk esa faqat soat o‘n birlarga yaqin, Taehyon allaqachon ishda bo‘lganida javob yozdi.
«Rahmat, Taehyon. O‘g‘lim bilan Xitoydaman. Ertaga qaytaman. Yozaman».
U Chongukdan hali hech qachon bunday mazmundagi xabar olmagandi.
Keyingi kun ham xuddi shunday sezilmay o‘tib ketdi. Ish unga chalg‘ishga yordam berardi. U yaqinda sodir bo‘lgan voqealar haqida o‘zini qiynamaslikka harakat qilardi, ammo jinoyatchini qo‘lga olish ishlari qanday ketayotganini beixtiyor o‘ylab qolardi.
O‘gay otasiga qo‘ng‘iroq qilishi mumkin edi, lekin uning suddagi jo‘shqin va yolg‘on ko‘rsatmalaridan keyin Taehyon to‘g‘ridan-to‘g‘ri tergovchi bilan bog‘langani ma’qul edi.
Bitta muammo bor edi — tergovchining telefon raqami unda yo‘q.
Ammo Chongukda hamma narsaning ma’lumoti bor...
Tergov qanday ketayotganini qisqacha faqat undan bilib olish mumkin edi.
Chongukning o‘zi ham tushlikka yaqin xabar yozib, bugun soat o‘n-o‘n birlarda uning oldiga borishini aytdi.
Kun bo‘yi oyoqda ishlagandan keyin Taehyon eng oxirida istaydigan narsa — janob Chongukning qorni ochib, uning yoniga kelishi edi. Ammo tanlash imkoniyati yo‘q edi.
Uyga kelgach, Taehyon faqat dush qabul qilishga kuch topdi, xolos. Shundan so‘ng beixtiyor mudrab qoldi va faqat eshik qo‘ng‘irog‘i ovozidan uyg‘ondi.
Bu uyda birovni ko‘rish unga mutlaqo notanish holat edi. Eng g‘alatisi esa, aynan shu uyga qochib kelgan insonini yana shu yerda ko‘rish edi.
Ularning orasida bir metr masofa emas, balki sakkiz oylik ayriliq bor edi... Bu nihoyatda uzoq vaqt.
— Nega uyquchilab qolding? — Chonguk ostonadan turib uning yuziga qo‘l tekkizdi. — Mizg‘ib oldingmi?
Har safar alohida ta’kidlangan xushmuomalalikni saqlashga urinishlari barbod bo‘lardi.
Chonguk qiziquvchanlik bilan kvartirani ko‘zdan kechirib, yangi buyumlar paydo bo‘lgan-bo‘lmaganini tekshirdi. Ammo bu yerda Taehyonning buyumlari ko‘payganidan boshqa, uning oxirgi tashrifidan beri hech narsa o‘zgarmagandi.
— Barista bizga kofe tayyorlab bera oladimi?
Barista majburan tabassum qildi. Kun oxiriga kelib kofe ichaverib, biroz ko‘ngli ayniyotgan edi, ammo indamay oshxonaga yo‘l oldi.
Aslida, shunday bo‘lgani ham yaxshi edi. Avval vaqtni cho‘zishadi, keyin esa karavotni tezda «ishlatib» qo‘yishadi.
Chonguk yo‘l-yo‘lakay kostyum pidjagini osib, galstugini yechdi-da, stolga o‘tirdi.
Kvartira ancha keng bo‘lsa-da, bunday muhim janob uchun torlik qilardi. Ularning mamlakatida hatto shahar markazida bo‘lmasa ham, kvartirada yashash obro‘ hisoblanardi. Ammo Chonguk uchun emas. Bu yerda uning yuksak talablariga mos keladigan hech narsa yo‘q edi. U bu joyda o‘zini begona his qilardi...
U bir muddat lom-mim demay, Taehyonning orqasiga tikilib o‘tirdi.
— Tergov ishlari qanday ketmoqda? — Taehyon o‘zini tiyolmadi va so‘radi. Buni so‘ramasdan turolmasdi. Axir shu ish sababli uni qamoqqa tiqishlariga sal qolgandi.
— Bu Im, — dedi Chonguk kutilmaganda, Taehyonni dong qotirib.
— Hozircha unga qarshi hech qanday dalil yo‘q. Ammo bu hozircha, xolos.
— Buni nimaga asoslanib aytyapsiz?
— O‘zing bir o‘ylab ko‘r, singling kimga kerak edi? Albatta, uning fe’l-atvorini hisobga olsak, o‘zini baloga urishi hech gap emasligini tushunaman. Ammo seni aybdor qilib ko‘rsatgan odam Mihyonning oilaviy ishlari haqida gapirib bergan eng yaqin insoni bo‘lishi kerak. Hatto uni xafa bo‘lgan biror tanishi o‘ldirgan deb taxmin qilsak ham, u sening manzilingni aniqlash, qo‘riqchiga pora berish va buning ustiga o‘gay otangning miyasini zaharlash uchun yetarlicha ta’sirga ega bo‘lishi kerak. Axir kuzatuv kameralaridagi yozuvlarni o‘chirib tashlash ham oson emas.
— Agar bu Kim amaki bo‘lsa-chi?..
— Mayli, faraz qilaylik, uni u o‘ldirgan. Biz bilamizki, u ham Mihyondan unchalik xursand emasdi. Ammo u seni qanday topishi mumkin? Buning uchun sherigi bo‘lishi kerak. Nahotki, Imning yuragi rostdan ham bezovta bo‘lib qolgan deb o‘ylasang?
Taehyon bu haqda qat’iy o‘ylagan emasdi, ammo Chongukning gaplari ishonarli eshitilardi.
— Qiziq, ular Mihyon bilan qayerda tanishishgan ekan...
— Menimcha, qizaloq senga va menga qarab, o‘ziga ham homiy topish kerak degan qarorga kelgan. Balki biror yopiq bazmga suqilib kirgandir, balki qo‘shimcha pul topish uchun ishlagandir.
Qaniydi, bu taxminini ovoz chiqarib aytmaganida edi.
— Ertaga klinikaga borasan, — dedi Chonguk bir tekis, hatto go‘yo muloyim ohangda.
— Sen o‘sha yigit — veterinar Sojun bilan uchrashishda davom etyapsan. Aytsang-chi, nima keragi bor buning? Bu haqda qanday fikrda ekanimni o‘zing ham yaxshi bilsang kerak.
— Biz shunchaki muloqot qilamiz.
— U bilan jinsiy yaqinlik qildingmi? Ko‘zimga qarab javob ber. Agar shunday bo‘lsa, u bilan endi na oddiy na jiddiy na boshqa biror shaklda muloqot qilasan.
Taehyon qovog‘ini solgancha unga yuzlandi.
— Unda sen Yangi yil tabrigi uchun kechirim so‘rashga tayyormisan?
— Yo‘q.
— Unday bo‘lsa, u haqda mendan so‘rama. Men ham sendan kim bilan yotganingni so‘ramayapman.
— U bilan muloqotingni kamaytirasan.
—Men allaqachon hamma bilan aloqani uzib bo‘ldim shunday emasmi?
—Sojun Xunxega ko‘z tikyapti; men esa shunchaki qulay bahonaman, xolos.
—Yana kim bilan gaplashishni to‘xtatishim kerak?
—Mijozlar bilanmi?
—Nega shunchaki ochiq aytib qo‘ya qolmaysiz tilimni sug‘urib olay telefonimni derazadan uloqtirayda yotog‘imda yotib sizni kutaymi?
—Nazarimda, sizningcha ideal jinsiy aloqa shunaqa bo‘lsa kerak...
Chonguk orqa tomondan shiddat bilan tashlandi Tae zarba kelishini kutib o‘zini himoyaga tayyorlagan ham edi, ammo u buning o‘rniga Taeni mahkam quchoqlab iyakidan ushlab oldi.
—Ey aqlli ichimdagi yirtqich hayvonni uyg‘otma.
—Yoningda boshqa erkaklar bo‘lishiga aslo yo‘l qo‘ymayman.
—Endi yana menikisan.
—Faqat menikisan.
—To‘shagingga yo‘latgan barcha odamlaringni unut ularni xuddi yomon tush kabi xotirangdan o‘chirib tashla.
—Eshitdingmi meni?
Tae qarshilik ko‘rsatmadi u joyida qotib qoldi. U bunday tinimsiz shubha-gumonga to‘la rashkga ko‘nikmay qolgan edi... hozirgi vaziyatda esa unga eng kerak bo‘lmagan narsa aynan shu munosabat edi.
—Javob ber — talab qildi Chon.
So‘nggi paytlarda Taening ruhiy holati nihoyatda noziklashib qolgan edi. U shunchaki charchagan edi... hamma narsadan. Hamma odamdan. Ha charchagan u taqdir zarbalariga tishini tishiga qo‘yib bardosh berish uchun hali juda yosh va ojiz edi.
—Unda shunchaki meni yotqizib ishini qil!
—Ishingni qilu yo‘qol!
—Kimning oldiga borishni istasang, o‘sha yoqqa bor xotinlaring, ma’shuqalaring, bolalaring oldiga!
—Mendan itoatkor bo‘lishimni talab qilishga jur’at etma! Menga shuncha yomonlik qilganingdan keyin yana seni sevishimni so‘rama!
—Men sening mulking emasman!
—Men... eshityapsanmi?! Tushunyapsanmi?!
Chonguk keskin harakat bilan kofe qaynatgichni yonidagi plita ko‘ziga surib qo‘ydida gazni o‘chirdi. So‘ngra Taeni o‘ziga qaratib o‘girdi uning nigohida yovvoyi kuchli g‘azab yonardi. Uning bunchalik qattiq g‘azablanishi birinchi marta edi shunga qaramay u o‘zini qo‘lga ola bildi aks holda Tae allaqachon yuziga zarba yegan bo‘lardi buning ustiga, bu shunchaki tarsaki bo‘lib qolmasligi ham aniq edi.
—Hozirgi chiqargan o‘sha ingrashlaring nima edi? «Xotinlaru ma’shuqalar»-a?!
—Onamning joniga qasamki men seni hech qachon aldagan emasman na Rijin bilan na boshqa birov bilan!
—Ha mulksan!
—Mening mulkim!
—Tovoningdan tortib qulog‘inggacha!
—Mening mulkim!
— Kallangdagi nuqsonni hali ham tuzatmabsanku!
Chonguk g‘azab otiga minib jinsini pastga tortdi mato zo‘riqib yirtilish ovozini chiqardi.
— O‘sha buzuq singlinga rahmat ayt hozircha omon qolayotganingning yagona sababi o‘sha.
U Taeni stol ustiga bosib jinsi va ichki kiyimini zo‘rlik bilan yechib tashlashga kirishdi. Tae esa uning changalidan qutulishga urinib avvalgidan ham kuchliroq qarshilik ko‘rsatardi. Chonguk kiyimlarni butunlay yechib olish uchun Taeni dumbasidan ko‘tarishga majbur bo‘ldi.
—Demak veterinarga bo‘lgan tuyg‘ularing sevgi edimi?
—Uni shu yerning o‘zidayoq ishlatib qo‘ydingmi?
—Xo‘sh nega endi meni ham ovutmaysan?
Tae o‘zini tutib tura olmadi ovozi taranglashib bo‘g‘iq chiqdi.
—Nimalarga erishmoqchisan o‘zi?! Aql-hushimdan ozishimni xohlaysanmi?
Chonguk tutishini o‘zgartirib Taeni tirsaklaridan ushladida yerga o‘tqazdi ammo qo‘yib yubormadi.
—Hammasini barbod qilamanmi? Nimani aniqrog‘i?
—Sening fe’l-atvoring allaqachon butunlay buzilib bo‘lgan.
—Tan olishim kerak buni sog‘inibman.
—Qanchalik sog‘inganimni sezgandirsan a?
Tae boshini o‘jarlik bilan boshqa tomonga burdi yonboshiga tegib turgan qattiq pulsatsiyalanayotgan a’zoni esa e’tiborsiz qoldirdi. Qanday qilib unutishi mumkin edi?
Janob Chon o‘jarlikdan jo‘shib ketadi bu unda bo‘ysundirish istagini uyg‘otadi xolos.
—Seni mana shu peshtaxta ustiga egib qo‘yishni juda istardimu lekin seni tayyorlashga sabrim yetmaydi. Tizzangni yerga qo‘y.
U gapini ta’kidlash uchun Tae’ning yelkalariga bosim o‘tkazdi. Tae qimirladi va yalang‘och dumbasi yerga tegdi. Rostini aytsa, bu hayajonli edi umuman qo‘rqinchli emas. Chongukdan yovvoyi hayvoniy bir kuch yog‘ilardi u yuqoridan pastga qarab kamarini yechdi.
Shimini yechmasdan turib olatini ichki kiyimidan chiqarib oldi. U juda qo‘zg‘algan edi hatto yaltirab turardi. U Taening iyakidan ushlab a*zosining to‘q qizil bosh qismini Taening yumilgan lablariga yaqinlashtirdi. Tae yuqoriga qaradi ko‘zlari katta-katta ochilgan, ishonchga to‘la edi.
Taening yuzi bir zumda qizarib ketdi. Bu ohang unda xiyonatkor bir qo‘zg‘alishni uyg‘otdi va u beixtiyor refleks tarzida qarshisidagi erkakning oyoqlaridan mahkam ushlab oldi.
—Sevgilingga huzur bag‘ishla. Buni qanchalik istayotganing ko‘rinib turibdi.
Chonguk a*zosining Tae’ning lablariga urdi. Tae esa og‘zini ochdi og‘zi allaqachon so‘lak bilan namlanib yaltirab turardi.
Chonguk mamnuniyat to‘la past tovush chiqarib ichkariga kirib bordi bir qo‘li bilan stol chetidan mahkam ushlagan bo‘lsa ikkinchi qo‘li Taening ensasidagi sochlarga chirmashib ketgandi va belini ritmik tarzda harakatlantira boshladi.
Tae uning tizzalaridan mahkam ushlab oldi nafasi bo‘g‘ilib qolgandek bo‘ldi u bir-ikki marta o‘zini orqaga tortishga urindi, ammo bunga yo‘l qo‘yilmadi garchi tez orada u bu holatga ko‘nika boshlagan bo‘lsada. Chonguk uning boshini qat’iy ravishda orqaga tortdi va o‘zini yanada chuqurroq ichkariga kiritdi.
Iyakidan so‘laklar oqib tushardi Taening qorni qo‘zg‘alish hisidan g‘alati bo‘lib ketdi tanasidagi titroqlar esa ko‘z oldida chaqnoq yulduzchalarni paydo qildi.
Uning tomog‘i Chonguk a*zosini mahkam qisib olgan bu esa sherigidan chuqur mamnun xo‘rsinishni tortib chiqargandi.
Chonguk esa bir maromda harakatlanishda davom etar shu bilan birga qulog‘iga turli xil uyatsiz gaplarni pichirlardi.
Har doimgidek u Taening og‘ziga bo‘shaldi. So‘ngra a*zosining uchi bilan Taening shishib qizarib ketgan lablarini yana bir bor silab o‘tdi unga lablarning aynan shunday holati yoqardi.
Chonguk kulib qo‘ydi uning yuzini siladi va xuddi hech narsa bo‘lmagandek hali sovib ulgurmagan kofe idishini qo‘liga olib undan bir qultum ichdi.
U lablarini ataylab zavq bilan yalab so‘ngra unga o‘girildi.
Taehyung fikrlash qobiliyatini deyarli yo‘qotgandi na Chonguk uni yotoqxonaga tortib kirganida na uni yechintira boshlaganida, na bo‘ynidan tinmay o‘pib qo‘llari bilan oyoqlari orasini silayotganida u o‘ziga kela oldi.
Tae bu hissiyotlar to‘foniga g‘arq bo‘lar har qachongidanda kuchliroq tarzda tubsizlikka tortilardi. Yana bir bor chuqurlikka sho‘ng‘ish.
—Butunlay yumshab holsizlanib qolibsan kichkina qushchaginam.
Chonguk uning uyida tunab qoldi.
Ertalabki suhbat esa unchalik yaxshi kechmadi Chonguk qovog‘ini solgancha kofe ichar telefonidagi ertalabki yangiliklarni tezda ko‘zdan kechirardi. Taehyon esa telefonini qo‘lidan qo‘ymasdi. Bu aftidan Chongukning jahlini chiqargandi.
— Nima qiziqarli o‘yinchoqmi? Qo‘lingdan tortib olishning ham iloji yo‘q.
Taehyon sekin ko‘zlarini ko‘tardi so‘ng ekranini qulfladi. Endi telefonda parol bor edi. Har ehtimolga qarshi.
— Ruxsat so‘rash esimdan chiqibdi.
— Hechqisi yo‘q eslatib turaman.
Dushdan keyin Chonguk kechagi kostyumini yana kiydi. Xayrlashish oldidan Taehyonni istagiga qarshi o‘ziga tortdi qaysar iyagidan tutib yuzidan o‘pdi.
So‘ng bir santimetr ham ortga chekinmay qat’iy ohangda e’lon qildi.