Taqdir xazili
Tashqarida bulutlar quyoshni to‘sib turgan, shahar jim. Shovqin yo‘q, go‘yo osmon ham bir narsa kutayotgandek.
Y/N ertalab JKga choy tayyorlab berdi.
JK endi o‘zini ancha yaxshi his qilayotgandi.
— Nihoyat rangi o‘zingnikiga o‘xshabdi. Bugun maktabga borasanmi?
JK choydan bir ho‘plab, xotirjam javob berdi:
— Ha, vaqt keldi. Juda ko‘p dars qoldi.
Y/N unga dori uzatar ekan, ko‘zlari bir lahza to‘qnashdi. Ichida qandaydir iliq his paydo bo‘ldi.
JK jilmaydi:
— Rahmat. Sen bo‘lmaganda bilmadim, qanday tuzalardim...
— Shunday dema, JK. Menga yoqdi senga g‘amxo‘rlik qilish...
Ular jim qolishdi. Tashqarida quyosh bulutlar orasidan chiqdi.
JK yo‘l bo‘ylab ketayotgandi. Qulog‘ida quloqchin, qo‘lida kofe. U o‘ziga xos xotirjamlik bilan yurardi.
Lekin shu payt bir odam bilan yelkasi urilib ketdi.
Ikkalasi bir zumda bir-biriga qarashdi.
JK bir lahza to‘xtadi, lekin hech narsa demay, yo‘lida davom etdi.
Suga esa joyida qotib qoldi. Nigohi sovuq, lekin ko‘zlarida titroq bor edi.
Suga (ichida):
“U meni... tanimadimi?.. Yo‘q... bu mumkin emas.”
Suga orqasidan qarab qoldi. U JKning yonidan Y/N yugurib kelayotganini ko‘rdi — qo‘lida daftar, yuzida tabassum.
— Ha, kutdingmi meni?
Ular birga kulishib, ketishdi.
Suganing yuzi asta o‘zgardi. Qorong‘u hislar yuziga yoyildi.
— “Demak, shunday-a… Meni unuting... ammo o‘sha qizni tanlaysan...”
Uning qo‘li musht bo‘lib qisildi.
Tae deraza yonida o‘tirgan edi. U Suga kirib kelganini ko‘rdi — Suga xuddi bo‘ron ichida kelayotgandek edi, nigohlari keskin, sovuq.
Tae:
Suga (past ovozda):
— JKni. U meni tanimadi.
Tae jim bo‘ldi. U bu so‘zlarda nimadir xavf borligini his qildi.
— Suga, ehtimol u eslolmagandir... O‘tmishdagi hodisani unutgan.
Suga jilmaydi, ammo bu jilmayish sovuq edi:
— Men eslayman, Tae. Har bir soniyasini. U esa... meni unutgan.
— Endi esa, men unga eslataman.
Tae yuragida sovuq his sezdi.
U bilardi — bu nigoh, bu ohang... xavfli.
Y/N bilan JK parkda yurishayotgandi. Osmonda yomg‘ir tomchilay boshladi.
JK bir zum to‘xtadi, yuziga yomg‘ir tomchilari tushdi.
U birdan bir narsani eslaganday boldi qolini boshiga qoydi 😣
JK:
— Ha... bilmadim... Birdan bir tasvir ko‘z oldimda paydo bo‘ldi.
Y/N uning qo‘lini ushlab dedi:
— Balki bu tushdir?
Lekin JK bilardi — bu oddiy tush emas edi.
U bilmasdi: uzoqdan, qorong‘u mashina ichida kimdir ularni kuzatayotgan edi.
U labini qimirlatdi:
— “Biz yana uchrashamiz, JK... Bu safar sen meni eslaysan.”
Yomg‘ir tinmayotgan edi. Shaharning yuqori qavatlaridagi derazalarga suv tomchilari urilib, jimlikni buzardi.
Suga oynadan tashqariga qarab o‘tirar, ich-ichida bir ovoz tinchlik bermasdi.
Tae stolga suyanib unga qaradi:
— Senga nima bo‘ldi, Suga? So‘nggi paytda juda o‘zgarding.
Suga kulimsiradi, lekin bu kulgu og‘riqli edi.
— Ba’zi og‘riqlar bor, Tae... ularni so‘z bilan emas, faqat vaqt bilan unutasan.
U joyidan turdi, derazaga yaqinlashdi.
Tashqarida yomg‘ir oqib tushayotgan, xuddi o‘sha kechani eslatayotgandek.
Suga asta lablarini qimirlatdi:
— “Yana shu yomg‘ir… o‘sha tunni eslatyapti. U rulda edi… men orqada... va u…”
U jim qoldi. Tae hech narsa demadi — u shunchaki sezdi, bu mavzuni ochish og‘ir.
JK darsda o‘tirgan, biroq nigohi derazadan tashqarida.
Tomchilab yog‘ayotgan yomg‘ir unga notanish hislarni eslatardi.
Y/N unga qarab dedi:
— Nega yana jim qolding?
— Bilmayman. Qachondir… yomg‘ir yoqqanda yuragim og‘riy boshlaydi. Go‘yo biror narsa esdan chiqib ketgan, lekin muhim.
— Balki bu oddiy holatdir, yoki… sen nimanidir eslash arafasidirsan.
JK jilmaymoqchi bo‘ldi, lekin lablari qaltirab chiqdi.
— Balki… lekin ba’zan qo‘rqaman.
Uning nigohi to‘satdan derazaga tushdi.
Maktab darvozasi yonida kimdir turardi — qora soch, qora kurtka, ko‘zlarida chuqur og‘riq.
Suga.
JK bir zumga nafas ololmay qoldi.
— U… u yana shu yerda.
Y/N orqasiga qaradi, lekin hech kimni ko‘rmadi.
Suga kollej hovlisida yomg‘ir ostida turardi.
Qo‘lida kichik metall zanjir — o‘sha qizning bilaguzugi.
Unga bir tomchi yomg‘ir tushdi, u esa qo‘llarini qattiq siqdi.
— “U rulda edi… u aybdor emasdi, lekin baribir u…”
— “Endi u meni tanimaydi, balki bu Yaratganning jazosi…”
Yomg‘ir asta kuchaydi.
Suga boshini osmonga ko‘tardi, lablari orasidan shivir chiqdi: