Taqdir xazili
Y/n va seyon uylariga kirib ketishdi
Seyon: Men ketdim judayam uyqim kelyapdi
Y/n: mayli ertaga Bari bir sòrayman
Seyon juda erta turgandi va kollejga ham ketdi
Y/n: ex nega erta turmadim u allaqachon ketib boldi 🤦🏻♀️
Y/n ham tezda kiyinib maktabga ketdi
Seyon: buni Taega qanday tushuntiraman ?🤦♀
Y/n sinfga kirdi
Sinfda faqat jk bor edi
Y/n: Sen kecha Taedan soradingmi?
Y/n: ularning bòsasi haqida aytyapman 🤦♀
Jk: bu behosdan bolganini aytdi
Seyon : u mendan kechagi voqeani sorasa nima deyman 😣
Tae: negadir bugun boshqachasan ?
Seyon: men yaxshiman senga shunday tuyulgandir
Darslar ham tugadi seyon ishga ketyotgandi
Tae: axir har doim birga ketardik-ku
Tae: mashinaga otir birga ketamiz
Seyon ichidan( menga nima boldi ozi 😓 nega bunchalik asabiylashyapman?)
Kafe ichida shovqin asta pasayib borardi. Soat kechki yettiga yaqinlashgandi. Ishchilar navbatma-navbat stol ustlarini artar, kofe mashinasini o‘chirardi.
Seyon ortda turib buyurtmalarni yig‘ishtirar edi. Tae esa unga yaqin kelib qoldi.
Tae: “Sen bugun butunlay boshqacha. Yuzing oqarib ketgan…”
Seyon: “Bu shunchaki charchoq…”
Tae qo‘lini Seyonning bilagiga tekkizdi.
Tae: “Menga yolg‘on gapirma. Men seni juda yaxshi bilaman…”
Seyon yuragi qattiq urdi. Ichida: “Bu so‘zlarni qancha kutdim…” deb o‘yladi, lekin tiliga hech narsa kelmadi.
Bu paytda Y/N kassada JK bilan gaplashar edi.
Y/N: “Ularni qara … ular bir-biriga juda mos.”
Jk: “Ha, ular bir-birini yaxshi ko‘rishadi, faqat aytolmaydi.”
Orqa xonada Seyon bir piyola suv ichib turgan edi. Tae ham kirib keldi. Xona yarim qorong‘i, kofe hidiga to‘la edi. Ularning orasidagi masofa tobora qisqarib borardi.
Tae: “Necha marta o‘yladim, lekin baribir ichimda qoladi. Sen bilan ishlashimni yoqtiraman. Sen bilan bo‘lish menga yoqadi…”
Seyon yuragini bosib oldi: “Tae…”
Tae bir qadam yaqinlashdi.
Tae: “Men seni boshqacha his qilaman. Lekin seni cho‘chitib qo‘yishdan qo‘rqaman…”
Seyonning ko‘zlari chaqnadi. U ham nihoyat ichidagi hisni yashira olmadi.
Tae sekin uning yuziga qaradi. Bir lahza sukunat cho‘kdi. Faqat yuraklarning urishi eshitilardi.
Bu paytda Y/N eshik orqasidan ularni kuzatib turar edi. JK esa zalda ishlashda davom etardi. Y/N ichida: “Nihoyat ular bir-biriga aytishadimi?” deb o‘ylardi.
Tae Seyonning qo‘lini ushladi.
Tae: “Meni kechir, lekin seni shunaqa ko‘rishga toqatim yo‘q.”
Seyon: “Men ham shu gapni aytmoqchi edim. Lekin do‘stligimizni buzib qo‘yishdan qo‘rqardim.”
Tae kulimsiradi: “Biz do‘stligimizni buzmaymiz. Biz uni boshqacha qilamiz…”
Seyon ko‘zlarini yumdi, yuragidagi yuk yengillashganday bo‘ldi. Ularning nigohlari to‘qnashdi. Kichkina orqa xona ular uchun butun dunyodek bo‘lib ketdi.
Shu payt tashqaridan kimningdir ovozi eshitildi — JK: y/n buyurtma bor, tez kel!”
Y/N orqaga chekinib, ovozini chiqarmadi. U ko‘rgan narsasi yuragini iliq qildi.
Seyon va Tae sekin bir-biridan uzoqlashishdi, lekin nigohlari hamon bir-birida edi. Ular ishga qaytishlari kerakligini bilishardi, ammo yuraklaridagi sir endi yashirilmagan edi.
Tae past ovozda: “Bu gapni hech kim bilmasin hozircha…”
Kafe yana odatdagi hayotiga qaytdi.
– JK va Y/N birga ishlashar, quvonchli qarashlar bilan bir-biriga jilmayishar edi .
Ularning ish vaqti ham tugadi ular ishlarini tugatib uylariga qaytib keldi...