Taqdir xazili
Tong. Tashqarida yomg‘ir shivirlab yog‘moqda. Havo salqin, oynadan oqayotgan mayin nur xonani yoritib turardi.
Y/N sekin uyg‘ondi. Uning yonida, so‘rida yotgan JK chuqur nafas olayotgan edi. U hali ham kasal.
Y/N sekin jilmaydi:
U asta turib, oshxonaga yo‘l oldi. Qaynab turgan suvdan choy tayyorladi va stol ustiga dori bilan qo‘ydi. Shunda eshik taqilladi.
Jimin: “Y/N, hali uyda ekansan-a? JK yaxshimi?”
Y/N: “Ha, biroz yaxshiroq. Hozir uyg‘onsa, dorisini ichiraman.”
Jimin: “Maktabga kech qolasan-ku?”
Y/N jilmayib: “Bugun darsdan ko‘ra uni kuzatish muhimroq.”
Jimin: ha😁 mayli unda ertaga korishguncha
Tae auditoriyaga kirib keldi. Bugun odatdagidan boshqacha — nimadandir hayajonlangan edi. Seyon esa deraza yonida o‘tirib, daftariga nimanidir chizib o‘tirardi.
Tae asta yoniga bordi:
Tae: “Seyon… kecha aytmoqchi edim, lekin… yuragim bardosh bermadi.”
Seyon sekin qaradi: “Nimani?”
Tae chuqur nafas oldi, so‘ng asta dedi:
— “Men seni yoqtiraman, Seyon.”
Bir zumda jimlik cho‘kdi. Yomg‘ir tomchilari derazaga urilib, tovush chiqardi. Seyon yuragi tez ura boshladi.
Seyon: “Tae… men ham senga befarq emasman.”
Tae jilmaydi. Ularning orasida birinchi marta ochiq his-tuyg‘u paydo bo‘ldi.
Eshikdan yangi talaba kirib keldi — Suga. U tinch, ammo sovuqqon nigoh bilan atrofga qaradi. Tae uni darrov tanidi.
Tae (ichida): “Suga?.. U bu yerda nima qilayapti?”
Seyon hayron bo‘lib, shivirladi:
Seyon: “Bu kim o‘zi?”
Tae: “... Do‘stim. U yaqinda bu kollejga o‘tgan.”
Ammo ichida Tae bilardi — bu shunchaki do‘st emas edi.
Suga unga yaqinlashdi, ohista dedi:
— “Tae, sen va JK hanuz tinch yashayapsizlarmi?”
Tae yuragi “gup” etdi.
— “Sen... u haqda qaerdan bilasan?”
Suga sovuq jilmaydi:
— “Men hamon eski dunyodanman, Tae. JKning o‘tmishini men bilaman... u kimlardan qochganini ham.”
Y/N dori olib keldi, JK asta uyg‘ondi. U Y/Nga qarab jilmaydi:
— “Sen hali ham shu yerdasanmi?”
Y/N: “Ha. Ketay desam ham, yuragim ruxsat bermaydi.”
JK kulib boshini yostiqqa qo‘ydi.
JK: “Men seni yo‘qotishdan qo‘rqyapman,
Y/N: “Hech qachon meni yo‘qotmaysan.”
(Shu payt ularning qo‘llari bir-biriga tegadi, va ular jim qolishadi. Yuraklarining urish ovozi, tashqaridagi yomg‘ir tovushi bilan aralashib ketadi…)
Ammo Y/N hali bilmaydi — u sevgan insonning o‘tmishida qorong‘u sirlar yashiringanini.
Va bu sirni aynan Suga ochishga qaror qilgan edi.