𝐌𝐘 𝐂𝐇𝐎𝐈𝐂𝐄
Ofis havosi g‘alati edi. Hamma o‘z ishi bilan mashg‘uldek tuyulardi, lekin xonadagi titroq, sirli og‘irlikni ko‘rib, hatto devorlar ham quloq tutayotgandek edi.
Mina stoli ustida turib qolgan ko‘zni qamashtiruvchi oq konvertga tikilgancha qotib qolgan edi. Bu xat Taehyungning o‘z qo‘li bilan yozgan, yuragini ochib bergan iltijosi edi. Ammo xat hali yopiqligicha qolayotgan bir vaqtda, hayot bu jimjitlikni portlatdi.
— Assalomu alaykum. Menga direktor Kim kerak. Favqulodda.
Ofis eshigidan ostonani yoritgancha kirib kelgan ayol — Yoo Inhye, jurnalist, sobiq sevgilisi, ayni damda esa — dushman tusiga kirgan ayol edi. Uning ko‘zlarida o‘tkir, yolg‘onlardan to‘kilgan g‘azab bor edi.
Taehyung xona ichida turar, bu ayolni ko‘rishi bilan yuragi gursillab ketdi. Yillar oldingi soxta muhabbat, o‘zaro foyda uchun qurilgan, ammo hissiz munosabat... bugun portlash uchun qayta tirilayotgandek.
— Inhye? — dedi u ohangida sovuqlik aralash hayrat bilan. — Bu yerga kelishingiz... noto‘g‘ri.
Ayol kuldi. Ammo bu kulgi achchiq edi. Zaharga to‘la, intiqom aralash kulgi.
— Noto‘g‘rimi? Yoki, siz uchun haqiqatlar noto‘g‘rimi? Men seni ogohlantirgandim, Taehyung. Meni rad etganing uchun afsus qilasan, degandim. Endi vaqti keldi.
U sumkasidan kichik fleshka chiqardi. Undagi ramziy nom:
"THE TRUTH — KIM GROUP"
Mina bu nomni ko‘rishi bilan yuragiga o‘tkazilgan qilichni his qildi. Chunki u ham bilardi — bu ayol nafaqat shaxsiy, balki professional hayotiga ham zarba berishga kelyapti.
— Bu nima? — dedi Taehyung sovuqqina. — Yana bir o‘yinmi?
— O‘yin tugadi, sevgilim. Endi haqiqat vaqti. Bu faylda Kim guruhining noqonuniy investitsiyalari, xorijdagi yashirin hisobraqamlari va... sizning otangiz haqida ma’lumotlar bor. Ha, to‘g‘ri eshitdingiz. Otangiz. Shunchaki men emas, hujjatlar gapiradi.
Ofisda portlagandek sukunat cho‘kdi.
Mina beixtiyor o‘rnidan turdi. Ular orasida yillar oldingi jinoyatlar, yashirin pullar va sirlarga o‘ralgan sharmandaliklar haqida gap ketmoqda edi.
— Inhye, bu narsalar... — Taehyung ovozini tikladi. — Bular noto‘g‘ri tushunilgan. Otam... bu kompaniyani halollik bilan yuritishga harakat qilgan.
— Halollik?! — Inhye qahqaha otib kuldi. — Sen bu so‘zni og‘zingga olishga loyiqmisan? Sen onangni himoya qila olmagan, mening yuragim bilan o‘ynagan, hozir esa yangi ayolni "qutqaraman" deb o‘ylayotgan — oddiy qobiqsan, Taehyung. Shunchaki, qobiq!
Mina bu so‘zlarni eshitarkan, yuragi o‘z-o‘zidan himoyaga o‘tdi. Taehyung bu ayolning g‘azabidan qaltiramasdi. Ammo uning ko‘zlarida – o‘tmishda qamalgan bola, onasini yo‘qotgan va hozirda yana bir yo‘qotishga tayyor bo‘lmagan erkak bor edi.
— Bu ayolga chiqish eshigini ko‘rsating. — dedi Mina qat’iy, ilk bor. — Bu ofisda tahdid emas, haqiqat ishlaydi. Siz bu yerda faqat shov-shuv qilish uchun kelgansiz. Ammo biz hayotimizni sizga qurbon qilmaymiz.
Inhye bir lahzaga to‘xtab qoldi. U bu ayoldan bu qadar jasorat kutmagandi.
— Demak, sen ham undan bir parchamisan, Mina? Afsus... hayoting yana bir portlashni kutmoqda.
Yana qoniqlar, kechikkan og‘riqlar, haqiqatlar yondiruvchi iz qoldirar edi.
Mina asta Taehyungga qaradi. U esa – uzoq jim turdi.
— Men... hamma narsani yo‘qotishim mumkin, Mina.
— Balki, — dedi Mina, yuragiga sekin qo‘l tekkizarkan. — Ammo men sizni yo‘qotishni istamayman.
Mina oynadan kafeda qo‘llarini issiq chashkaga o‘rab, darchadan tashqariga tikilgancha, ko‘zlarini yumdi. Ko‘chalarda hayot odatdagidek davom etayotgan edi, ammo uning ichida esa — to‘xtovsiz silkinayotgan savollar, adashgan hislar va charchagan yurak bor edi.
U hozirgina yenggan narsasi tashqi xavf emas edi. Inhye — shunchaki boshlanish edi. Asl portlash — Minaning o‘zida bo‘layotgan edi.
Nima sababdan u bu erkakni himoya qildi?
Nega har gal Taehyung xavf ostida bo‘lsa, yuragi zirqirab ketadi?
Bu mehrmi? Rahm-shafqatmi?
Yoki — yurakning tan olishni istamagan so‘zsiz iltijasi?
Taehyung esa shahar chekkasidagi haydovchisiz garajda mashinasiga suyanib, sokin tunda pastga — asfaltga tikilgancha turgan edi. Qorong‘ilik undan so‘z so‘rardi. Ammo u jim edi. Negaki, bu safar kurash kim bilandir emas, o‘zi bilan edi.
“Men yana yo‘qotamanmi?” deb o‘yladi u.
“Bu safar ham kimnidir himoya qila olmaymanmi?”
Onasini yo‘qotganida u faqat besh yoshda edi. Lekin hozir... hozir u erkak. U shunchaki qochib qola olmaydi. Ammo yurakda bir bo‘shliq bor. U yerda haligacha bola yig‘layapti. Hali ham kechqurun shamol oynalarni qarsillatganida — onasining dodini eslaydi.
Va hozir ham... yana bir ayol. Yana kimnidir yo‘qotish xavfi.
Uning tim qora ko‘zlari, jim tabassumi, charchagan, ammo mehrli yuragi... bularning barchasi Taehyung uchun so‘nggi bir oy ichida hayotining eng sokin va eng xavfli qismiga aylangandi.
“Men undan uzoqlashishim kerak. U menga yaqin bo‘lsa — u ham kuyadi.”
Shu fikr bilan telefonini chiqardi. Mina nomini topdi. Lekin... qo‘ng‘iroq qilmadi. Faqat tikildi. Tikilib, yuragidagi sukutni eshitdi.
Shu payt, eshik ochildi. Yonidan yengil qadam tovushi eshitildi.
Mina edi. U kelgandi. Uning ko‘zlarida charchoq ham, xavotir ham, jasorat ham aralash edi.
– Menga nega telefon qilmadingiz? – dedi u asta.
– Qila olmadim, — Taehyung ovozi bo‘g‘iq, ammo halol edi. – Chunki sizni bu hamma narsadan uzoqroq tutmoqchiman.
– Juda kech. Siz hayotimga kirdingiz, endi chiqa olmaysiz.
Taehyung ilk bor nigohini ko‘tarib unga tikildi. Bu nigoh — chuqur, samimiy, qorong‘ilik bilan yorug‘lik orasidagi chaqnashdek edi.
– Chunki bu safar... men birinchi bo‘lib qo‘rqishni to‘xtatdim. Bu yurak avval sevgan, lekin ishonmagan. Endi esa – ishonishni o‘rganayapti.
Taehyung bir qadam oldinga yurdi.
– Sizni o‘zim bilan qulab ketish xavfi bor bo‘lgan jarlikka olib ketayotgan bo‘lsam-chi?
Mina kuldi. Ko‘zlarida yosh yiltirab turardi.
– Agar jarlik siz bo‘lsangiz, men sakrayman. Chunki siz meni qo‘lga olasiz. O‘sha kechadagi kabi. Meni yerda qoldirmadingiz. Endi men ham sizni yolg‘iz tashlab keta olmayman.
Ularning orasidagi masofa yo‘qoldi. Na ovoz, na gap, faqat yuraklarning qarsillab urishi qoldi.
Mina yumshoq tabassum bilan Taehyungga qarab dedi:
— Siz – tinchligimsiz, Taehyung. Endi hech qaerga ketmang...
Taehyung bir lahza sukutda qoldi. Ichida qandaydir og‘riq harakatlandi. U qo‘llarini asta orqaga oldi. Nigohi, avvalgi kabi iliq emasdi. Balki, juda uzoqqa ketgandek... juda sovuq va to‘g‘ri qarar edi.
— Kechirasiz, Mina... men bu yerda bo‘lmasligim kerak.
— Nima? — Mina bir qadam yaqinlashdi, ko‘zlarida hayrat va tushunmaslik.
— Siz bu e’tiborni, bu muhabbatni... undan ham ortig‘ini haqli tarzda olishingiz kerak. Lekin men... bu hislar bilan sizni azoblamoqchi emasman.
— Siz meni azoblamayapsiz... aksincha...
— Yo‘q, — dedi Taehyung, ovozi past, ammo qat’iy edi. – Menimcha, bizning yo‘limiz bu yerda ajralishi kerak. Chunki men sizga kerak bo‘lgan odam emasman.
U ortga qadam tashladi. Mina yuragining ichidagi ohang so‘nib borayotganini his qildi. U harakat qilmoqchi bo‘ldi, lekin Taehyung asta jilmaydi — bu jilmayish... vidolashuv edi.
— Mina... siz haqiqiy baxtga loyiqsiz. Va men... sizning tinchligingizni buzmasligim kerak.
O‘sha yulduzli osmon, o‘sha sokin tun — bu gal guvoh bo‘ldi: ikki yurak yaqin bo‘lsa-da, ikki ruh yo‘llari ajralmoqda edi.
Mina jim qoldi. Faqat yuragining urishi qolgan edi — sekin, og‘ir va bo‘shliq bilan.
Va bu safar... ortga qaytmaslikka harakat qilgandek.
"Ba’zan sevgining eng kuchli shakli — ketishni tan olishdir."