INTERVIEW WITH VAMPIRE

QON HIDI BILAN BOSHLANGAN SEVGI
Suna uyg‘onganida birinchi bo‘lib sezgani — sukunat edi. Juda chuqur, bosib turadigan sukunat. Go‘yo devorlar ham nafas olayotgandek. Yuragi tez ura boshladi.
“Bu joy… tirik.”
U yotoqdan sekin turdi. Oyoqlari sovuq toshga tegdi. Shu onda eshik ortidan ovoz eshitildi.
— “Qochma. Baribir chiqolmaysan.”
Suna o‘girildi.
U eshik yonida turardi. Qora kiyim, rangsiz yuz, ammo ko‘zlari… ko‘zlari haddan tashqari tirik edi. Juda chuqur. Juda og‘ir.
— “Sen meni o‘sha tunda olib ketding,” — dedi Suna, ovozi titrab. — “Sharpa eding.”
— “Yo‘q,” — dedi u sokin. — “Men la’nat edim.”
U yaqinlashdi. — “Ismim Junkook.”
— “Va sen vampirsan,” — dedi Suna achchiq kulib.
— “Ha.”
Suna qochmadi. Qichqirmadi. Faqat yuragi og‘ridi. Negadir.
Kunlar o‘tdi. Junkook kam gapirardi, lekin Suna yonida bo‘lishni bas qilmasdi. Ba’zan kulardi. Ba’zan kulgisi o‘rtasida to‘xtab, jim bo‘lib qolardi.
— “Sen odamlardan farqlisan,” — dedi u bir kuni.
— “Yaxshi tomondanmi?”
— “Bilmayman,” — dedi Junkook. — “Shuning uchun qo‘rqaman.”
— “Vampir ham qo‘rqadimi?”
— “Faqat bitta narsadan.”
— “Nimadan?”
U javob bermadi.
Suna asta-sekin tushundi: Junkook qon ichmasdi. U och yurardi. Ataylab. U o‘zini qiynardi.
— “Nega bunday qilayapsan?” — dedi Suna bir kecha.
Junkook ko‘zlarini chetga oldi. — “Chunki agar men to‘ysam… seni xohlay boshlayman.”
Suna jim qoldi. So‘ng shivirladi: — “Men allaqachon seni xohlayman.”
Bu so‘z xonani titratdi.
Ular birinchi marta qo‘llarini tutishdi. Junkookning qo‘li sovuq edi, lekin Suna yuragi yonib ketdi.
— “Agar bu tush bo‘lsa,” — dedi Suna, — “meni uyg‘otma.”
— “Agar bu haqiqat bo‘lsa,” — dedi Junkook, — “meni kechir.”
Kengash keldi. Qonli hukm bilan.
Odam qiz o‘ladi. Yoki vampir o‘z mavjudligini qurbon qiladi.
Suna hammasini tushundi. — “Meni ber,” — dedi u. — “Men qo‘rqmayman.”
Junkook qichqirdi. — “YO‘Q!”
U Sunani quchdi. Juda mahkam. — “Men seni olib kelganim uchun seni o‘ldirtirmayman.”
— “Unda meni sevma,” — yig‘ladi Suna. — “Iltimos…”
Junkook peshonasini uning peshonasiga tekkizdi. — “Juda kech.”
Qonli marosim boshlandi.

Men abadiy edim. Ming yillik yolg‘izlikdan charchagan edim.
Keyin u keldi.
Suna.
U qo‘rqmadi. Meni ko‘rganda qochmadi. Meni inson qilgan narsa — aynan shu bo‘ldi.
Agar u yashasa, men yo‘q bo‘lishim kerak edi.
Men tanladim.
Qon tomchilarini sezdim. Tanam parchalandi. Ammo oxirgi ko‘rganim — Sunaning yuzi edi.
— “Yashagin,” — dedim men. — “Iltimos.”
Men yo‘q bo‘ldim.
Suna tongda uyg‘ondi. Oddiy dunyoda. Quyosh bor edi. Odamlar bor edi.
Ammo Junkook yo‘q edi.
Faqat uning ko‘kragida qoldirgan og‘riq… va qo‘lida uzuk.
U hech qachon boshqa birovni seva olmadi.

Junkook Suna vafot etgan joyga qayta-qayta kelardi.
Hech kim uni majburlamasdi. O‘zi kelardi. Har tun.
Yer allaqachon qonni unutgandi. Toshlar sovuq edi. Ammo Junkook uchun vaqt to‘xtab qolgandi.
— “Bugun ham kelmadin,” — derdi u bo‘shliqga qarab. — “Bilaman. Hech qachon kelmaysan.”
U endi vampir emasdi.
Lekin odam ham emasdi.
U yashardi — lekin yashashga sabab yo‘q edi.
Ba’zan kulardi. O‘sha kulgilar eng yomon edi. Chunki kulgidan keyin darhol Suna esiga tushardi.
“Agar men qolsam…”
U gapni hech qachon tugata olmasdi.
Uning xotirasida Suna doim tirik edi. Sochlari chalkash. Kulayotganda ko‘zlari qisilib ketardi. Qo‘rqsa ham, orqasiga qochmasdi.
— “Sen juda jasur eding,” — dedi Junkook bir kecha. — “Men esa faqat yashab qoldim.”
Bir kuni u eski sandiqni ochdi. Ichidan Suna kiygan kiyim chiqdi. Hidi hali ham bor edi. Juda yengil. Juda og‘riqli.
Junkook uni yuziga bosdi.
Va yig‘ladi.
Vampirlar yig‘lay olmaydi deyishadi.
Yolg‘on.
Sevganlar yig‘laydi.
O‘sha kecha u qaror qildi. Hech qanday marosim yo‘q edi. Hech qanday qahramonlik yo‘q edi.
Faqat charchoq.
— “Men seni qaytara olmadim,” — dedi u jim. — “Lekin senga ergashishim mumkin.”
Tong yaqinlashayotgandi.
U baland joyga chiqdi. Quyosh endi chiqayotgan edi. Odamlar bu manzarani go‘zal deydi.
Junkook esa ko‘zlarini yumdi.
— “Agar narigi tomonda sen bo‘lsang…” — pichirladi u. — “Agar bo‘lmasang ham… men bu dunyoda qololmayman.”
Quyosh nuri terisini kuydira boshladi.
Og‘riq bo‘ldi. Juda kuchli.
Lekin bu og‘riq yuragidagi bo‘shliqdan kichik edi.
U oxirgi marta Suna ismini o‘yladi.
Va kulimsiradi.
OXIRI
Junkook ketdi.
Lekin Suna qaytmadi.
Hech qanday mo‘jiza bo‘lmadi.
Hech qanday qayta uchrashuv yo‘q edi.
Faqat bitta haqiqat qoldi:
Ba’zi sevgilar uchun hatto ikki o‘lim ham yetarli bo‘lmaydi.
Ular bir-birini sevishdi.
Ammo hech qachon bir vaqtda yashay olishmadi.
Va bu eng katta fojea edi.

Qasr endi xaroba edi.
Derazalari siniq. Devorlarida qon emas — chang.
Junkook bu yerga oxirgi marta keldi.
U qo‘lida hech narsa olib kelmadi. Na gul. Na xotira. Chunki xotiralar allaqachon ichida edi. Juda ko‘p. Juda og‘ir.
U marosim bo‘lgan joyda to‘xtadi.
Yer shu yerda bir paytlar iliq bo‘lgan.
Endi sovuq.
Junkook tiz cho‘kdi. Toshga qo‘lini qo‘ydi. Ko‘zlarini yumdi.
Suna kulib turgandek tuyuldi.
Hech narsa demadi.
Faqat qarab turdi.
Junkook qo‘lini yuragiga qo‘ydi. U hali ham urardi.
Keraksiz.
U cho‘ntagidan uzukni chiqardi. O‘sha kumush uzuk. Uni yerga qo‘ydi.
Quyosh nuri asta qasr ichiga kirdi. Chang havoda suzdi.
Junkook boshini ko‘tarmadi.
Yorug‘lik terisiga tegdi.
U qimirlamadi.
Faqat ko‘ksidan sekin nafas chiqdi. Oxirgisi.
U qulamadi.
U qichqirmadi.
U shunchaki… bo‘shadi.
Quyosh ko‘tarildi.
Uzuk yaltiradi.
Hech kim kelmadi.
Hech kim ketmadi.
Faqat qasr ichida ikki kishilik sukunat qoldi.
VA
Bir necha yildan keyin odamlar bu joydan o‘tib ketishardi.
Ba’zilar ichkariga kirib chiqardi.
— “Bu yer nimasi bilan sovuq?” — deb so‘rashardi.
Hech kim javob bermasdi.
Chunki ba’zi joylar
so‘z bilan emas,
yo‘qotish bilan eslanadi.

.
.
.
.
.
.

.
.
.
.
Haqiqiy muhabbat erishilmagan muhabbatdir
Agar u erishilsa eng haqiqiy muhabbat bo'lmasdi"
Men bilan boʻlgan hammaga rahmat. Sizlar kutgan yokun emasdir lekin men hohlagan yokun
Meni qo'llab quvvatlaganilar uchun sheksiz minnatdorman