Unutgan yurak
Ara so‘nggi tushidan keyin o‘zini charchagan va bir oz bo‘sh his qildi. Ammo yuragining chuqur bir burchagida — nimadir uyg‘ongan edi. Uning tushlari endi oddiy tasodif emasdek edi. Har bir kecha — haqiqatning parchasi.
U ishxonasida qadimiy til yozuvlarini o‘qish davomida kutilmagan belgiga duch keldi. Bu belgi unga tanish tuyuldi — go‘yoki bolaligida ko‘rgan, yoki kimdir unga qayta-qayta ko‘rsatgandek. Belgi yonida faqat bir jumla yozilgan edi:
“U unutgan, lekin yuragi o‘zgartirilmagan.”
Ara to‘xtab qoldi. Bu gap... unga tegishli edi. U qog‘ozga termulgancha yuragi urib ketdi.
Kechasi u yana uyqusizlikda yondi. Tashqarida yomg‘ir tinmay yog‘ar, oynadan oqayotgan tomchilar yulduz nurini yutgandek edi. Soat 2:00 da, ko‘zgu qarshisida to‘xtadi. Bir zumga o‘z aksini tanimay qoldi. Yuzidagi soyalar o‘ynab turgandek, orqasida bir narsa siljigandek tuyuldi.
Birdan ko‘zgu ichi... qorong‘ulashdi.
Ko‘zgu ortida — qora, noaniq shakllar paydo bo‘ldi. Ko‘zlari yonayotgan, butun xona ichini qorong‘ulik bilan to‘ldirayotgan soya mavjudotlar unga tomon harakatlana boshladi.
Ara qichqirib yuboray dedi — ammo ovozi chiqmadi. Oyog‘i qotib qolgandek.
Shu payt:
Yorqin chaqnash. Eshik ochildi. Va kimdir ichkariga kirdi.
Bu Raien edi.
Uning ko‘zlari qorong‘ida porlab turar, qo‘lida miltillovchi nurlardan iborat belgi bor edi. Harakati chaqqon, ohanglari jim. U bir necha harakatda soyalarni to‘xtatdi. Ularning shakllari parchalanib, g‘oyib bo‘ldi. Xona yana sokin tus oldi.
Ara qaltirab, devorga suyanib turgan edi.
Raien unga yaqinlashdi. Uning nigohi endi qattiq emas, balki... titroq to‘la edi.
Ara asta-pasta pichirladi:
— Bu nima edi?.. Sen kimsan?..
Raien uning yoniga engashdi. Ko‘zlarida minglab hislar chulg‘angan edi. So‘zsiz, bir zum sukutda turdi. So‘ng... sekin, bir lahzada... Ara’ning peshonasidan o‘pdi.
Bu harakatda shunchalik ehtiros, shunchalik alam va mehr bor ediki, Ara yuragining tubida yong‘in boshlandi. Qandaydir sirli, ichki eshik ochilgandek, ko‘ksidagi narsa titradi.
Ammo Raien yana orqasiga qaramay ketdi. Faqat eshikni yoparkan, shunday dedi:
— O‘zingni eslay boshlaysan. Bu endi to‘xtamaydi.
Seul sokin. Tashqarida shabada esadi. Ammo Ara uchun hammasi o‘zgargan.
Raien kechasi g‘oyib bo‘lganidan beri yuragi tinch emas. Tana iliqligini, peshonasidagi yengil bo‘sa izini, uning nigohini unutolmaydi. Bu birinchi bo‘sa emasdi — unga tanish tuyulgandi, go‘yoki... ilgari ham shunday bo‘lgan. U yuragida allaqachon yashirib qo‘yilgan nomni pichirladi:
— Raien...
U kundan-kunga o‘zida g‘alati narsa sezmoqda edi. Bosh aylanishlari, to‘satdan ranglar, ovozlar, tasvirlar ko‘rinishi... so‘ngra u barmoqlaridan mayin, ko‘rinar-ko‘rinmas nur chiquvchi onlarni sezdi.
O‘zi hech qanday kuchga ega emas deb o‘ylardi-ku?
📜Ishxonasida qadimiy yozuv ustida ishlayotganda, u tasodifan o‘sha belgining ikkinchi qismini topdi. U joy o‘zgaruvchan bo‘lib, faqat o‘z kuchi uyg‘onganlarga ko‘rinar edi:
“U unutgan, lekin yuragi o‘zgartirilmagan. Qalbini ochgan — kuch egasiga aylanishi mumkin.”
Shu payt xona derazasidan birdan... qora tutun kirib keldi.
U ko‘z ochib-yumguncha orqa tomonida bir maxluq paydo bo‘ldi — u Raien avval kurashganlardan ham dahshatliroq edi. Yuzi yo‘q, faqat ko‘zlar — qizil yondirib turardi.
Ara qimirlay olmadi. Nafas ololmay, yig‘lab yuborish arafasida edi. Shu payt:
Raien birdan xonaga tushdi — orqadan sehrli kuchlar bilan yondi. Uning ko‘zlari jiddiy, harakati shafqatsiz edi. U tanasidan chiqayotgan kuch to‘lqinlari bilan soyani orqaga uloqtirdi.
Ammo u maxluq kuchli edi. Raien bir necha daqiqa kurashdi, tanasi qon bilan bo‘yaldi. Oxiri uni orqaga qaytarib, sehrli chiziq bilan xonani muhrladi.
Ara unga yugurmoqchi bo‘ldi, lekin Raien uning oldiga keldi. Ko‘zlarida titroq. Nafasi g‘o‘ldirab chiqardi. Yuzidagi izlar yengil nur bilan yopa boshladi.
Ara yelkasiga qo‘l qo‘ydi. Raien sekin boshini ko‘tardi. Ko‘zlarida og‘riq va ehtiros birlashgan edi.
— Men seni himoya qilish uchun qilganman... lekin yuragimni himoya qila olmadim...
Va u qizga yaqinlashdi. Sezilarli ohangda, yurak urishlari orasida u... Ara'ni sekin bo‘sa oladi.
Bu bo‘sa — achchiq, mag‘lub, ammo chin yurakdan edi.
Ara hech nima demadi. U faqat ko‘zlarini yumdi.
Raien tezda yuzini o‘girdi, devorga qo‘l urdi, yana orqasiga qaramay derazadan chiqib ketdi.
Xona yana sokin. Ammo Ara endi sokin emasdi.
U yuragining ostida — bir narsa harakatlanayotganini aniq sezdi. Raienning kuchidan unga nimadir o‘tgan edi. Bu oddiy tuyg‘u emas. Bu...Uyg‘onish boshlanishi edi.
Endi:
Ara asta-sekin o‘zidagi sirli kuchni o‘rganishni boshlaydi;
Raien unga yaqinlashganidan pushaymon, lekin yuragi unga qarshi emas;
Qora libosli yovuz kuch orqasida kim turgani ayon bo‘la boshlaydi...