Unutgan yurak
Ara tong otmasdan uyg‘ondi. Uxlashning iloji yo‘q edi. Yuragi betinim urardi. Kechagi voqea — Raienning kelishi, kurash, va... o‘sha bo‘sa. Unga hali ham ishonolmasdi.
Ko‘zguga qaradi. O‘zini tanimay qoldi.
Ko‘zlari chuqur, lekin ichida nur bor edi. Sochlari sekin-sekin yaltiraydi. Qo‘lini uzatsa, barmoqlari orasidan shaffof zarralar chiqadi. Avvaliga bu tasavvur deb o‘yladi, lekin bu haqiqat edi.
— “Men... o‘zgarayapman.”
U ishxonaga borishga urindi, lekin o‘sha yerda u kutmagan narsa yuz berdi.
Stol ustida eski kitob yotardi. Tashqi ko‘rinishi qadimiy, lekin ichidagi yozuv... xuddi uning tushlaridagi belgiga o‘xshardi. Qiziqib ochdi.
Uchta so‘z:
“Sen uyg‘ongansan, Ara.”
Ko‘ngli muzlab ketdi. Bu qanday kitob? Kim olib kelgan? Necha marta atrofga qaradi — hech kim yo‘q.
Shu payt deraza tagiga qora qush kelib qo‘ndi. Qushda yurak shaklidagi medal osig‘liq edi. Ara sekin qushga yaqinlashdi va medalni oldi. Ichida o‘sha belgining uchinchi bo‘lagi bor edi.
Shu on — uni kuchli kuch ortga tortdi. Atrof qorong‘ulashdi. Xona yo‘qoldi. O‘rnini g‘ayritabiiy soyalar olgan edi.
Ara o‘zini qorong‘u joyda topdi. Faqat oldidan shovqin eshitildi. U yugura boshladi.
So‘ngra... u bir odam siluetini ko‘rdi. Bu Raien edi. U soyalar bilan yana kurashayotgan edi, ammo bu safar u charchagan. Yuragida nido eshitildi:
— “Agar men uni yolg‘iz qoldirsam... u yo‘q bo‘ladi.”
Ara hech o‘ylamay qo‘lini cho‘zdi. O‘sha mayin nurlar uning kaftidan chiqdi. Va — nurlar Raien tomon yo‘l oldi.
Shu zahoti Raienning tanasi atrofida qalin himoya halqasi paydo bo‘ldi. Soyalar orqaga chekinishdi. Ammo bu faqat vaqtinchalik edi.
Raien unga qaradi. Ko‘zlarida hayrat:
— “Ara...? Sen... qanday qilib?”
Ara hushini yig‘a olmay turgan edi.
— “Men faqat... seni yo‘qotishni istamadim.”
Raien yaqinlashdi. U qo‘lini Ara'ning yuziga qo‘ydi. So‘ngra yengil kulimsirab dedi:
— “Sen faqat qalbingni ochding. Sening kuching ham yuraging kabi — tiniq.”
Lekin Raien bu halqa uzoq saqlanmasligini bilar edi. U unga qo‘lidan ushladi.
- “Ketamiz bu yerdan. Hali erta. Sen hali bu kuchga tayyor emassan.”
Ular sirli makon ichidan qaytishdi. Ammo Ara yuragida bitta savol chaqnardi:
“Men kimman? Nega aynan men?”
Raien unga hali hammasini aytmagan edi. Ara esa buni yuragi bilan sezmoqda edi.
Endi:
Ara o‘z kuchining uyg‘onishiga ilk bor guvoh bo‘ldi;
Belgining uchinchi bo‘lagi topildi;
Raien unga bog‘lanib bormoqda... lekin ich-ichida nimanidir yashirmoqda
Raien qorong‘ilikni mag‘lub etib, Ara oldiga keldi. Yuragida bir narsa uni tinch qo‘ymasdi. Ara hali ham titrab turar, uning ko‘zlarida esa hayrat aralash xavotir porlardi.
Raien bir necha soniya sukutda qoldi, so‘ng ohangsiz, ammo chuqur ovozda dedi:
— "Bu kecha sen omon qolding... ammo men har safar vaqtida yetib kelolmasligim mumkin. Har safar seni qutqarish uchun shu yerda bo‘lishimga kafolat yo‘q."
U Ara’ning yuziga tikildi, lablari sal siljidi:
— "Shuning uchun… agar qarshi bo‘lmasang, bir muddat sening uyingda qolishimga ruxsat ber."
Ara bir lahzaga ko‘zlarini katta ochdi. Yuragi o‘zidan o‘ziga ura boshladi. Bu nima degani? Birga yashaymizmi? Yana bu tushmasmikin? Yo‘q, bu haqiqat edi.
U na "yo‘q", na "ha" deya oldi. Shunchaki boshini pastga solib, asta bosh irg‘adi. Raien bu jim rozilikni anglab, mayin jilmaydi. Uning nigohi bir lahza iliqlik bilan to‘ldi, ammo bu his uzoq turmadi. U yana sirli va jiddiy qiyofaga qaytdi.
So‘ngra Raien sekin orqasiga qayrilib, xona eshigini yopdi. Ara esa hali ham yuragining urishini tinchitishga harakat qilar, ich-ichidan:
— "Nega men unga ishonaman?.. Va nega yuragim har safar uni ko‘rganimda iliqlik bilan to‘ladi?..” — deb o‘ziga savol berardi.
Seulda tungi shahar yaltirab turar, lekin Ara uchun bu tun o‘ziga xos edi. Raien u bilan birga edi — endi u yotoqxonasidagi kresloda jim yotardi. Ko‘zlari yumuq, ammo uxlarmidi — noma’lum.
Ara esa uxlay olmadi. Yuragi bezovta. Ich-ichidan Raienning “Har safar yetib kelolmasligim mumkin” degan gapi takrorlanar. Shu payt Ara esladi — Raien kelgach, hojatxonaga chiqmoqchi bo‘lib, yo‘lakdan o‘tganda uning cho‘ntagidan qora teri muqovali kundalik yerga tushib ketgan edi.
U asta yotoqdan tushdi va uni ko‘tarib oldi. Qo‘llari biroz titrar, lekin qiziqish kuchli edi. Teri qattiq va issiq edi, go‘yoki bu oddiy daftarmas, balki yashirin jonzotga o‘xshardi.
Ara kundalikni ochdi. Birinchi sahifada noma’lum yozuvlar — g‘ayritabiiy belgilar va chiroyli, qadimiy tilda yozilgan matnlar bor edi. U hech narsani tushunmadi… lekin ikkinchi sahifada — uning rasmi bor edi.
Chiroyli chizilgan portret. Aynan Ara. Uning uzun sochlari, ko‘zlari, hattoki jilmayishi ham.
— “Bu... menmanmi?” — deb pichirladi u.
Va shu ondayoq orqasida turgan Raienning tovushi eshitildi:
— “Men... seni tushlarimda ko‘ra boshlaganimga ikki yil bo‘lgan.”
Ara seskanib ketdi. Kundalikni yopdi, lekin Raien yondashdi. U bu safar jiddiy emasdi, yuragi ezilgandek.
— “Men bu kundalikni hech kimga ko‘rsatmaganman. Ammo endi sen uni ochding. Balki bu taqdirdir.”
Ara uning ko‘zlariga qaradi. Jiddiylik, yurakdagi og‘riq va g‘am aralash nazar edi bu. Raien davom etdi:
— “Men oddiy inson emasman. Men... qadimdan qolgan muhofizman. Ba’zilar soyalar deb ataydigan kuchlarga qarshi kurashaman. Bu mening vazifam.”
— “Seni... tushimda ko‘rganim tasodif emas ekan…” — dedi Ara shivirlab.
Raien boshini irg‘adi:
— “Va seni himoya qilish ham. Lekin seni bu jahon ichiga aralashtirib yuborganim... bu mening eng katta xatoyim bo‘lishi mumkin.”
Ara o‘zini bir lahzaga yo‘qotdi. Bu gaplar unga og‘ir tuyular, lekin yuragining bir chekkasida — bu yigitning bu dunyo uchun emas, faqat o‘zi uchun muhim bo‘lishi haqidagi tuyg‘u paydo bo‘lgan edi. U asta Raienga yaqinlashdi.
— “Men seni tanishimdan afsusda emasman. Hattoki bu xavfli bo‘lsa ham.”
Raien uning ko‘zlariga tikildi. Yuzlar bir-biriga yaqinlashdi… lekin u to‘xtadi.
— “Ara… meni tushun: sen meni himoya qilishni istaysan, lekin men seni unutishga harakat qilaman. Chunki… bu hislar xavfli.”
U asta orqaga yurdi, so‘ngda xonani tark etdi. Ara esa bir o‘zi qoldi — yuragi urar, ammo ich-ichidan nimadir uzilayotgandek edi.
Keyingi qismda nimalar bo‘lishi mumkin:
Raien birdan qayergadir g‘oyib bo‘ladi.