HEARTLINE
Saroyning g‘arbiy qanotidagi kichik choyxona — odatda mehmon ayollar uchun mo‘ljallangan. U yerda hamma narsa oppoq, mayin va yengil edi. Xushbo‘y gullar, rangli gilamlar, baland qandillar ostida sukutda Eunhwa cho‘kdi.
Yejoon yonidan joy oldi. U kulimsirab qaradi:
— Bozordan keyin charchagansiz, deb o‘yladim. Bu yer... dam olish uchun eng sokin joy.
Eunhwa boshini silkitib kuldi:
— Saroy ichida bunday joy ham borligini bilmagandim.
Yejoon stoldan nimanidir oldi. Oltin chehrali, ichida suzayotgan gul yaproqlari bor chinni piyola.
— Bu... “gul ichimligi”. Bizda “hwaju” deb ataladi. — Yejoon zamonaviy hayotda ham spirtli ichimlik borligini bilmasdi va nim deb bu ichimlikni qizga tushuntirishni o‘yladi va:
— Bu shunchaki ichimlik emas... yurakni yumshatadigan narsa, — dedi u jilmayib.
Eunhwa:
— Shunchaki yurak yumshatadimi?
Yejoon kuldi:
— Faqat ayollarnikini.
Eunhwa kulib ichimlikdan bir ho‘plam oldi.
...Keyin yana bir piyola.
...Yana yarim.
U yelkalarini bo‘sh qo‘ydi, boshini orqaga solib kuldi:
— Bu... rosa yengillik ekan.
Yejoon unga qarab turardi. Uning hanbokdagi holati biroz notabiiy edi: etak biroz qiyshaygan, yelkalari ochilgan. Ko‘zi porlaydi, yuzi esa issiq.
— Siz... g‘alatasiz, Eunhwa, — dedi Yejoon.
— Chunki... bu saroyda hech kim sizga o‘xshamaydi.
Eunhwa kuldi. So‘ng asta tik qaradi:
— Siz ham hech kimga o‘xshamaysiz, Yejoon. Qolganlar meni hukm qilarkan, siz meni eshitishga urinyapsiz.
U o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi, ammo birdan sal qoqildi. Yejoon qo‘lidan tutib qoldi.
Ular orasi yaqinlashdi. Ko‘zlar… to‘qnash keldi.
Yejoon asta so‘zladi:
— Men sizga yaqin bo‘lishni istardim… hatto bu saroy tartiblariga zid bo‘lsa ham.
Eunhwa:
— Men… hech kimga noqulaylik tugdurishni istamayman.
Yejoon:
— Siz … meni yuragimni o'g'irladiz.
Eshik bir zarb bilan ochildi. Sham chirog‘i titradi. Ichkariga — Shahzoda Seongyang kirdi
Eshik bir zarb bilan ochildi. Sham chirog‘i titradi. Ichkariga — Shahzoda Seongyang kirdi.
Nigohi qattiq. Nafasi chuqur. U eshikda bir zum to‘xtadi... va shularni ko'rdi:
Eunhwa — biroz mast, yuzida issiqlik, lablarida hayrat.
Yonida — Yejoon, unga juda yaqin turardi.
Seongyangning tovushi muzdek edi:
— Chiqing bu yerdan. Ikkalangiz ham.
Yejoon oldinga qadam tashladi:
— Aka, u o‘zini yomon his qilyapti, men...
Seongyang:
— Men bilan ketadi. Hozir. — dedi Seongyang, keskin.
Eunhwa jim edi. U o‘zini tutishga urinardi, lekin Seongyangning nigohi yuragini zirqiratardi.
Seongyang unga qarab bordi. Sekin. Yuragining zarbasi har qadamda eshitilayotgandek edi.
— Yur. — dedi u, yumshoq, ammo buyruq ohangida.
Eunhwa beixtiyor unga ergashdi. Ammo orqasida turgan Yejoon pichirladi:
— lekin ... aka siz unashtirilgansiz
Seongyang bir zum Yejoonga qaradi, bu gapni Eunhwa eshitmaganiga ishonch hozilva ular chiqib ketishdi.Yog‘och eshik og‘ir ohangda yopildi. Ichkarida sokinlik. Seongyang asta yurib borib, Eunhwani to‘xtatdi. Ichkarida shamlar mayin yonar, devorlardagi soyalar titrardi.
Eunhwa sukutda turardi. U mastlikdan yiqilib tushay deb yurardi ammo yuragidagi noaniqlik, Seongyangning nigohi — hushini to‘liq ochgan edi.
Shahzoda nihoyat yuzlanib, unga tik qaradi.
Uning ohangi qattiq edi. Sovuq. Ammo ichidan titroq bor edi.
Eunhwa sekin javob berdi:
— Choyxonada edim... Yejoon meni olib bordi. Faqat dam olish uchun.
Seongyang qadam tashlab yaqinlashdi.
— Dam olish? Ichib mast bo‘lib, saroy ichida g‘iybatga qolishni "dam olish" deb ataysanmi?
Eunhwa bir zum sukut qildi, so‘ng lablarini qattiq tishlab:
— Men bu yerda har kuni gap eshitaman. Har bir qadamim, nafas olishim, hanbokni qanday kiyganimgacha nazoratda. Balki men biroz o‘zligimni saqlab qolmoqchi bo‘lgandirman?
Seongyang ko‘zlarini yumdi. Nafasi og‘irlashdi.
— Sen... bu saroyni o‘yinchoq deb o‘ylaysanmi?
— Yo‘q. Lekin men ham insonman. His-tuyg‘ularim, erkinligim bor. Ularni yutib yashashga majbur emasman!
Seongyangning g‘azabi ko‘zida chaqnadi. Ammo… bir zumda u jim qoldi.
U asta yurib borib, o‘choq oldida to‘xtadi. Uning orqasi Eunhwaga qaratilgan edi. So‘ng sekin… gapira boshladi:
— Men… seni bu yerda ko‘rganimda... o‘zimni yo‘qotib qo'ydim.
Eunhwa yuragini ushladi. Bu so‘z... qattiq zarba edi.
— Avvalida seni begona deb o‘yladim. Keyin... seni tushunishga harakat qildim. So‘ng... yuragimda nimadir o‘zgara boshladi.
U asta o‘girildi. Ko‘zlarida yillar davomida yig‘ilmay kelgan hislar porlab turardi.
— Men seni himoya qilmoqchiman, lekin qanday qilishni bilmayapman. Saroy qonunlariga ko‘ra sen bu yerda bo‘lmasliging kerak. Lekin yuragim... buni rad etyapti.
— Nega menga bunday qilyapsiz, Seongyang?
U javob bermadi. Faqat... ko‘zlariga qaradi.
— Chunki men… sen bilan birga bo‘lishni xohlayman. Ammo sen bilan birga bo‘lish... meni saroyga, oilamga, o‘zimga qarshi qo‘yadi.
Bir zum sukunat. Sham chaqnadi. Shu lahzada Seongyang uning yoniga keldi. U qo'linii Eunhwaning yelkalariga qo‘ydi. U asta labini Eunhwanikiga tekkizdi.
— Sen meni o‘zgartiryapsan, Eunhwa. Lekin bu... haqiqiy twlbalik.
Eunhwa sekin lablarini titratdi:
— Men ham...
Saroy ichida shamlar jimjimador soyalar o‘ynatar, to‘lin oy choyxona devorlaridan nurlar sochar edi. Yuraklar gapira boshlagan, lablar jim qolgan, ammo ko‘zlar — ichki to‘fonni yashira olmasdi.
Seongyang Eunhwaning yelkasiga qo‘l qo‘yib, asta peshonasini unga tekkizdi. Nafasi issiq. Yuragi… tinimsiz urar edi.
— Men... seni ko‘rganimda yuragim qinidan chiqib ketgudek... ketgudek, — deb pichirladi u.
Eunhwaning lablari titradi. U yelkasini biroz silkitdi, ammo harakat qilmasdan turardi.
— Uryapti… — deya muloyim ohangda chiqdi uning ovozi.
Ular orasida masofa yo‘qoldi, lablar bir-birini topdi. Seongyang Eunhwani ko‘tarib oldi va... birdan eshik sharaqlab ochildi.
— To‘x... — gapini oxiriga yetkazmasdan yig‘lab yubordi.
Ikkalasi ham qotib qoldi va birdan Seongyang Eunhwani qo‘lidan tushurib yubordi. Eshikda... bir qiz turardi. U xuddi Eunhwaga o‘xshardi. Ammo uning ko‘zlari sovuq, yurishlari qattiq, qaddi raso, basharasi... begona edi. Sochlari mahkam yig‘ilgan, qadimiy ipakdan tikilgan libosi oy nurida yaltirardi.
U qiz oldinga qadam tashladi. Yurishi — saroy ayollaridan emas, balki taqdirini o‘zi boshqargan qirolichalarnikidek edi. U yig‘laganini bildirmasdan qat’iy ohangda e’lon qilgandek gapirdi:
— Men — Seolhwa, Seongyang bilan unashtirilganman. Seongyang meniki. Nima qilyapsan bu yerda?!
Eunhwa qotib qoldi. Ko‘zlari katta bo‘lib ketgan, yuragi go‘yoki to‘xtagandek edi. U qizga qarab turdi. Ko‘zlari ko‘ziga tushdi. U o‘zini oynaga qarayotgandek his qildi, lekin bu oyna ortida — yovuzlik, og‘riq va armon yashirin edi.
— Bu... qanday bo‘lishi mumkin? — deb pichirladi u. Uning oyog‘i titradi. Nafasi qisildi. Ko‘z oldi qorong‘ilashdi. Eunhwa hushini yo‘qotdi. Uning badanidan kuch chiqib ketgandek, u qulab tushdi.
— Eunhwa! — deb Seongyang uni ushlab qoldi.
Uning bag‘rida hushsiz yotgan qizni quchoqlab, Seongyang ko‘zlarini Seolhwaga tikdi. Ko‘zlarida savol, og‘riq va g‘azab bor edi.
Seolhwa jilmaydi. Bu jilmayishda hasad, sovuqlik va bir paytlar sinib ketgan yurak yong‘ini bor edi.
— Men seni sevaman, Seongyang.
— Menga meni hayotimga aralashmaslik haqida va’da bergansan. Meni majburlashgan.
Seongyang o‘zini yo‘qotgandek cho‘kib qoldi. Hali bag‘ridagi Eunhwaning badanidagi issiqlikni his qilardi, hali esa oldida... o‘tmishi turgandi. Uning ovozida qahr bor edi:
— Men seni hech qachon sevmaganman, sevmayman ham.
Bu paytda boshqa eshik ochildi. Ichkariga nafasini rostlay olmay, Yejoon yugurib kirdi.
U ko‘z o‘ngida Seongyangning quchog‘idagi hushsiz Eunhwa va... yana bir Seolhwani ko‘rdi. Bu manzara... xayolning ham ortida edi.
— Bu qanday bo‘lishi mumkin?.. — deb g‘o‘ldiradi u.
Eunhwa hushsiz ohangda ingrab, asta ko‘zlarini ochdi. Ammo o‘ziga o‘xshash yuzni yana ko‘rib, ichki qichqiriq bilan qimirlamay qoldi.
Yejoonning ko‘zi Seongyangning labiga tushdi. Seongyangning labida — Eunhwaning bo‘yoq izi.
Yejoon bir qadam oldinga chiqdi va Eunhwaga qaradi:
— Uni... uni o‘pdingmi?
Eunhwa Yejoonga bir oz tikilib turdi va Seongyangga qo‘lini uzatdi:
— Meni xonamga olib bora olasanmi?
Seongyang hozirda Eunhwani oldida bo‘la olmasdi — sababi bu gaplar qirol va qirolichaga yetib borsa, Seongyangga yaxshi bo‘lmasdi. Shu sababli u Yejoonga yuzlandi:
— Uni xonasiga olib bora olasanmi?
Yejoon ha ishorasida boshini silkitdi va ko‘z yoshini artdi. Ular Eunhwani xonasi tomon yo‘l olishdi. Eunhwa yo‘lda boshi aylangani sababli yiqilib tushdi va Yejoon uni qarshiligiga qaramay ko‘tardi.
Yo‘l davomida u pichirladi:
— U… haqiqiy emas. Men emasman u…
Yejoon boshini quyi solgancha, yumshoq ohangda dedi:
— Sen... sen bu yerdasan. Shu yerda. Bu sening joying. Boshqasiga emas.
Eunhwa beixtiyor boshini Yejoon yelkasiga qo‘ydi. Uning og‘ir nafaslari Yejoon ko‘ksiga urilar edi.
Saroy xizmatkorlari yo‘lakning narigi tomonida ko‘rinmaslik uchun Yejoon Eunhwani orqa eshik orqali xonasiga olib o‘tdi. U ehtiyotkorlik bilan uni karovatga yotqizdi. Eunhwa asta ko‘zlarini ochdi.
— Qol… iltimos.
Yejoon seskandi, lekin u yerda qoldi. Kursini olib karovat yoniga o‘tirdi. Ammo ko‘zlari... endi sevgi emas, iztirob bilan to‘ldi.
Bu vaqtda Seongyang xonasida Seolhwa sukutda turgancha derazadan oy nuriga tikilar edi. Uning sochlari asta yelkasiga tushib, jilvasida qattiqlik va armon birga aralashgan edi.
Seongyang unga qarab gapirdi:
— Nega kelding?
Seolhwa tabassum bilan javob berdi:
— Sevimli erimni oldiga kelishga haqqim yo‘qmi?
— Men sening ering emasman. Men nikohni buzaman!
— Anavi irkitchaga uylanmassan?! Ha, yana nega u bilan meni qiyofan bir hil? Meni egizagim yo‘q-ku?
Seongyang nim deyishni bilmay qoldi — axir uni “kelajakdan kelgan” deya olmasdi.
— Irkitcha deb o‘zingni aytmoqchimiding? Bir-biriga o‘xshash odamlar bu dunyoda kammi?
— Suyuqoyoqni sevib qoldingmi?
Seongyangga bu gap ortiqchalik qildi va jahli chiqdi. Axir Seolhwaning har kechasi har xil inson bilan o‘tardi. U endigina eshikdan chiqib ketmoqchi edi, Seolhwa kelib uning bo‘yniga yopishdi.
— Meni unutishingni istamasdim… hech qachon.
Seongyang uni asta itarib, ko‘zlariga qaradi. Bu nigohda mehr yo‘q edi — u endi faqat iztirob va chidam ko‘rardi.
— Axir meni majburlashgan, nega tushunmayapsan? Bu shunchaki siyosat uchun edi.
— Unda nega meni unutolmaysan? Nega meni ko‘rganingda yuraging silkinadi? Ayt, Seongyang! Men seni yuragimda sakkiz yil saqladim, sen-chi?!
Seolhwa orqaga bir qadam tashladi. Bu so‘zlar unga zarba bo‘ldi. So‘ng u sirli, yovuzona jilmaydi:
— U qiz seni sevadi deb o‘ylaysanmi? Sening ko‘nglingda faqatgina men uchun joy bor...
Soyabon ostida pichirlab so‘zlashayotgan ikki soya oshxonaga yaqinlashdi. Seolhwa yuzini chiroq nuridan yashirib, oshpazga yaqinlashdi. Uning tovushi sokin, ammo qat’iy edi.
— Xuddi aytganimdek qilasan, tushundingmi? — dedi u, kichik shisha idishni oshpazning kaftiga tutqazarkan.
Oshpaz hayrat bilan doriga tikildi.
— Bu... bu... uyqu dorimi?
Seolhwa yengil bosh irg‘adi, labining chekkasida sal-pal tabassum paydo bo‘ldi.
— Juda kuchlisi emas. Ammo kerakli paytda kerakli ta’sirni qiladi. Seongyang hozircha “dam olishi” kerak.
U bo‘sh tarelkalar orasida harakatlanayotgan oshpazga ko‘z qisdi.
— Uni tushlikkacha uyg‘onmasligi kerak. Sen esa barchasini odatdagidek qil, hech narsani sezdirmagin.
Oshpaz og‘ir yutindi.
— Xo‘p... xo‘p bo‘ladi, Seolhwa xonim...
Bir necha daqiqadan so‘ng oshxona hidi orasiga maxfiy dorining achchiq aralashmasi singib ketdi. Seongyang uchun tayyorlangan ovqat, hamma narsadan bexabar tarzda, odatdagidek chiroyli bezalgan holda uzatildi...
Dorining ta’siri endi bilinardi. Seongyang yotog‘iga borib yotdi va Seolhwa xonadan chiqib ketdi. U soqchilarga buyurdi:
— Saroyning bu qismiga hech kimni yo‘latmang. Shahzoda Seongyang g‘azablangan. Agar xato qilsangiz — kallangiz ketadi.
— Xo‘p, xonim! — dedi soqchilar.
Seolhwa 30 daqiqadan so‘ng allaqanday sumka bilan Seongyangning xonasiga kirdi va tezlik bilan kiyimini ochiq kiyimga almashtirdi.
Uyqu dori juda ham kuchli edi uni tasirida uhlab yotgan Seongyang hech narsani sezmadi hattoki Seolhwa Seongyangni kiyimidan halos qilganini ham sezmadi.
Seolhwa uhlayotgan Seongyangning labidan bo'salar oldi va birdan agar u uyg'onsa qahri kelishini eslab unga spirtli ichimliik ichirdi. Agar Seongyang mast bo'lsa o'zini yo'qotib qo'yishini Seolhwa bilardi. Birozdan so'ng Seongyang uyg'ondi u hech narsani eslamadi va o'zicha tahminlar qildi va birdan ko'zi Seolhwaga tushdi. Ichimlik Seongyangga tasir qilayotgandi u o'zini harakatlarini boshqara olmay qoldi.
Seolhwa va Seongyangning lablari bir birni topdi, bo'sa qo'pollashib, chuqurlashib borardi.
— 𝗕𝘂𝗴𝘂𝗻 𝗺𝗲𝗻𝗴𝗮 𝗷𝗼𝘇𝗶𝗯𝗮𝗻𝗴𝗻𝗶 𝗸𝗼𝗿𝘀𝗮𝘁 𝗺𝗲𝗻𝗶𝗺𝗰𝗵𝗮 𝗯𝘂 𝘀𝗲𝗻 𝘂𝗰𝗵𝘂𝗻 𝗺𝘂𝗮𝗺𝗺𝗼 𝗲𝗺𝗮𝘀 𝘃𝗮 𝘀𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗻𝗶𝗻𝗴 𝘅𝗼𝘁𝗶𝗻𝗶𝗺𝘀𝗮𝗻 — 𝘆𝗶𝗴𝗶𝘁 𝗾𝗶𝘇𝗻𝗶 𝗯𝗶𝗿 𝗱𝗲𝗴𝗮𝗻𝗱𝗮 𝘆𝗼𝘁𝗼𝗾𝗾𝗮 𝗷𝗼𝘆𝗹𝗮𝘀𝗵𝘁𝗶𝗿𝗱𝗶 𝘃𝗮 𝗸𝗶𝘆𝗶𝗺𝗹𝗮𝗿𝗶𝗻𝗶 𝘆𝗶𝗿𝘁𝗶𝗯 𝘁𝗮𝘀𝗵𝗹𝗮𝗱𝗶.𝗤𝗶𝘇𝗻𝗶𝗻𝗴 𝘀𝘂𝘁𝗱𝗲𝗸 𝗼𝗽𝗽𝗼𝗾 𝘁𝗮𝗻𝗮𝘀𝗶𝗴𝗮 𝗾𝗮𝗿𝗮𝗯 𝗯𝗼𝗿𝗴𝗮𝗻 𝘀𝗮𝗿𝗶 𝗵𝗶𝗿𝘀𝗶 𝗼𝗿𝘁𝗶𝗯 𝗯𝗼𝗿𝗮𝗿 𝗲𝗱𝗶
— 𝗕𝘂𝗴𝘂𝗻 𝗲𝘀𝗱𝗮 𝗾𝗼𝗹𝗮𝗿𝗹𝗶 𝘁𝘂𝗻 𝗯𝗼'𝗹𝗮𝗱𝗶
𝗬𝗶𝗴𝗶𝘁 𝘁𝗲𝘇𝗱𝗮 𝗾𝗶𝘇𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗹𝗮𝗯𝗹𝗮𝗿𝗶𝗴𝗮 𝘆𝗼𝗽𝗶𝘀𝗵𝗱𝗶 𝘅𝘂𝗱𝗱𝗶 𝘂𝗻𝗱𝗮𝗻 𝗼𝗰𝗵 𝗸𝗮𝗯𝗶 𝗯𝗼'𝘀𝗮 𝗼𝗹𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗬𝗶𝗴𝗶𝘁 𝘃𝗮𝗾𝘁𝗻𝗶 𝗰𝗵𝗼𝘇𝗶𝗯 𝗼'𝘁𝗶𝗿𝗺𝗮𝘆 𝗾𝗶𝘇𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗶𝗰𝗵𝗶𝗴𝗮 𝗸𝗶𝗿𝗶𝗯 𝗯𝗼𝗿𝗱𝗶.𝗕𝘂 𝗸𝗲𝘀𝗸𝗶𝗻 𝗵𝗮𝗿𝗮𝗸𝗮𝘁𝗱𝗮𝗻 𝗸𝗲𝘆𝗶𝗻 𝘅𝗼𝗻𝗮 𝗾𝗶𝘇𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗾𝗶𝗰𝗵𝗾𝗶𝗿𝗶𝗴'𝗶 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝘁𝗼'𝗹𝗱𝗶.Ular 5 daqiqacha shunday turgandan so'ng Seolhwa shunday dedi:
— Tilingni tami lazzatli ekan.
Seongyang labdan sekin pastlab qizning ko'kraklarini so'ra boshladi va bir qo'li bilan qizning ikkinchi ko'kragini o'ynadi.
Shu payt birdan eshik ochildi