Title midnight rain pairing
Yomg‘ir derazalarni yuvib, ko‘chadagi yoritgichlarni xiralashtirib yuborgan edi. Shahar jimjit, faqat yomg‘irning do‘mboq tomchilari tovush chiqarardi. Jungkook galereyaning burchagida turib, kamerasi orqali o‘sha jimlikni tutishga harakat qilardi. Odamlar unga qiziqmasdi. Uning ob’ektivida faqat tuyg‘ular yashardi.
Shu payt eshik ochildi. Ichkariga kimdir kirib keldi — qora plash, ho‘l sochlar, va... ko‘zlar. Toki Jungkook bu nigohlarni ko‘rmaguncha, hammasi kulrang edi.
Pianino zalning narigi burchagida turardi. Begona yigit hech kimga qaramay u tomon yurdi va sokinlikda o‘tirib, pianino tugmalariga qo‘l tekkizdi. Uning harakati ham tovushsiz, ammo kuchli edi. Notalar emas — yuraklar titradi.
Jungkook ilk bor suratga olmaslikni xohladi. Faqat kuzatishni.
Chapter 2: Letters in the Rain
Oradan bir hafta o‘tdi. Jungkook doimiy suratga olish joyiga qaytdi. O‘sha galereya, o‘sha jimjitlik. Lekin pianino yigit yo‘q edi. Faqat pianinoning ustida bir maktub qoldirilgan edi:
"Biror kishi meni tinglaydi deb o‘ylamagan edim. Ammo sening ko‘zlaringda musiqa bor edi. Agar istasang, har payshanba shu yerda, shu vaqtda bo‘laman. Ammo... ko‘rishmasligimiz kerak. Faqat yozishamiz. — V.”
Jungkook jilmaydi. Xatga javoban u ham maktub qoldirdi. Va shunday qilib, ikki notanish qalb har hafta yomg‘ir ostida bir-birlariga yuraklarini yozdi.
Har maktub hissiyotga boy edi. V yozardi: "Men musiqa orqali sevaman." Jungkook yozardi: "Men nigoh orqali eslayman."
Ular o‘zlarini tanishtirmadilar. Ism, yosh, kasb — hech biri yo‘q. Faqat tuyg‘ular. Har bir haftalik xatda bir necha so‘z, bir nechta nafas, lekin minglab yurak urishlari bo‘lardi.
Taehyung (V) har doim pianinoda bir ohang chalardi. Jungkook esa uni suratga olmasdi — eslab qolardi.
Pianino jim. V yo‘q. Galereya bo‘sh. Jungkook hayron. Qo‘rqadi. Ertasi ham keladi — yana yo‘q. Uchinchi hafta — faqat yomg‘ir.
Jungkook ilk bor o‘z nomini yozgan xat qoldiradi:
"Meni Jungkook deydi. Men seni eslayapman. Meni unutma. Hamma suratlarim kulrang, agar sen yo‘q bo‘lsang.”
Chapter 5: Return of the Sound
To‘rtinchi hafta. Yomg‘ir yana yog‘moqda. Galereya eshigi ochiladi. Qadam tovushi.
U hech narsa demaydi. Faqat pianino oldiga boradi. Chaladi. Bu safar yurakni teshadigan ohang. Ko‘zlarida yosh. So‘ng Jungkookga qaraydi:
— "Men seni ko‘rishni xohlamagandim. Chunki yuragim xira edi. Lekin sen meni ranglar bilan eslayapsan. Men esa seni sukut bilan sevib qoldim."
Jungkook unga yaqin boradi. Va birinchi marta kamera emas, yuragi bilan ushlaydi:
— "Sukutni endi yozmaylik. Yomg‘ir ham yetarli yozdi. Endi biz hikoyani gapirib beramiz."
Ular bir-biriga qarab jilmayishadi. Va pianino ortida, yomg‘ir ostida, birinchi bor ko‘rishgan kecha — yangi hayot boshlanadi.
Shu bilan tamom qilaymi yoki keyingi qismlari ham bòlsinmi 🌚