A marriage of survival
Jungkook Busanga qaytganiga bir haftadan oshgan edi.
Jejuga bo‘lgan safar hanuz uning xayolidan chiqmayotgandi — yoqimli bo‘lgani uchun emas, balki butunlay ko‘ngilsiz o‘tgani sababli.
Onasining tinimsiz bosimidan so‘ng, Jungkook istamaygina bo‘lsa ham, Princess Parkga yana bir imkoniyat berishga rozi bo‘ldi. Hech bo‘lmasa uning kuchini sinab ko‘rmoqchi, Busanning kelajakdagi malikasi sifatida yonida tura oladimi-yo‘qmi bilmoqchi edi. Shu sababli uni yugurishga olib chiqdi.
Ular o‘rmonga kirishi bilan Jungkook ichidagi bo‘rini yuzaga chiqardi. Uning ulkan qora bo‘risi o‘rmon bo‘ylab momaqaldiroqdek yugurar, sof hukmronlik va yovvoyi kuch timsoli edi. Ammo Princess Park unga yetib olish o‘rniga qoqildi. Uning bo‘risi darrov bo‘ysundi — junlari yotib qoldi, dumi bukildi, tanasi deyarli yerga yopishib ketdi.
Jungkook hali alfa feromonlarini ham chiqarmagan, na irillagan, na tajovuz ko‘rsatgan edi. Shunga qaramay, qiz qo‘rquvdan titrardi.
Jungkookning ko‘ksini hafsalasi pir bo‘lganidan achchiq hissiyot qopladi.
Mana shu... onam mening yonimda turadi deb o‘ylayotgan insonmi?
Qanday qilib bu malika hujum vaqtida Busanni himoya qilardi?
Qanday qilib u o‘z jufti, o‘z qiroli yonida turardi, agar uning huzurida ham o‘zini qo‘lga ola olmasa?
Ko‘nglidagi hafsalasizlik achchiq va o‘tkir edi.
O‘sha oqshom Jungkook King Park oldida hurmat bilan egilib, qat’iy qaror bilan taklifni rad etdi. Ovozi muloyim, ohangi sokin edi, ammo unda muzokara uchun joy yo‘q edi.
Bu xabar Queen Jeonga yetishi bilan uning g‘azabi darrov alangalandi.
— Demak, shu bo‘ldimi? — dedi u po‘latdek sovuq ovozda. — Sen onangning so‘zlariga mutlaqo hurmat qilmaydigan bo‘lib qoldingmi, Jungkook?
— Ona, — dedi Jungkook qat’iy, jag‘lari taranglashib. — Men unga imkoniyat berdim. Harakat qildim. Lekin unda hech narsa ko‘rmadim. U Busan malikasi bo‘lish uchun mos emas. Va nega bunchalik xavotirdasiz? Men o‘zim ham hukmronlik qila olaman.
Qirolichaning ko‘zlari g‘azab va umidsizlik aralash olov bilan yondi.
— Bu qadar oddiy emas. Sen tentak boladek gapiryapsan. Juftsiz rutlaringni qanday boshqarasan? Qonxo‘rlik seni egallaganda seni kim tinchlantiradi?
— O‘zimni boshqara olaman, — dedi Jungkook sovuq ohangda. Nigohi o‘tkir, ovozi qisqa edi. Onasining uning nazoratiga shubha qilishidan nafratlanardi.
Qirolicha istehzoli kuldi, ipak liboslari hilpirab ortiga o‘girildi. U boshqa bahslashmadi, ammo sukuti har qanday so‘zdan balandroq edi. Jungkookning qaysarligi afsonaviy bo‘lsa, unikidan ham kam emasdi.
U uzoqlashar ekan, yuragida qat’iyat qotdi.
Agar Jungkook tanlamasa, unda men tanlayman.
U Busanning malikasi bo‘ladigan insonni topardi. Qanday bo‘lmasin. Va juda tez topardi.
Daeho Taehyungning bo‘risi yotgan xonaga kirib keldi. Yosh shahzoda bir haftadan beri inson qiyofasiga qaytmagan edi. Bir paytlar quvnoq va sho‘x bo‘lgan kichik bo‘ri endi juda zaif ko‘rinardi — nafasi sayoz, junlari tushmayotgan isitmadan terga botgan.
— Hech qanday natija bo‘ldimi, oqsoqollar? — Daehoning ovozi titradi, garchi u o‘zini tutishga harakat qilsa ham.
U Taehyungning yoniga og‘ir cho‘kib o‘tirdi va katta kafti bilan kichik panjasini ushladi.
Oqsoqollar boshlarini aybdordek egishdi.
— Yo‘q, Oliy Hazratlari, — dedi ulardan biri pichirlab.
— Bu... miyadagi isitmaga o‘xshaydi, — dedi boshqasi ikkilangan holda.
Eng keksa oqsoqol ko‘zlarini artdi.
— Qo‘rqamizki... shahzodamiz uzoq yashamaydi.
Daeho dahshat bilan ularga qaradi.
— Oqsoqollar... nima deyapsizlar?! — uning ovozi sinib chiqdi.
— Kechiring, Oliy Hazratlari, — dedi oqsoqolning ham ovozi titrab. — Biz hamma narsani sinab ko‘rdik — giyohlar, marosimlar, muqaddas dorilar. Hech narsa isitmani tushirmayapti. Endi faqat Oy Ma’budasi yordam bera oladi.
Daehoning tomog‘i tugildi. U hushsiz yotgan bolasiga qaradi. Taehyungning ko‘kragi zo‘rg‘a ko‘tarilib tushardi, har bir nafasi jim kurash edi.
— O‘g‘lim meni tark etmaydi. Men Oy Ma’budasiga ishonaman... u bunchalik shafqatsiz bo‘la olmaydi. Mening Taehyungimga bunaqa zolimlik qilolmaydi.
Eng keksa oqsoqol qo‘lini yuragiga qo‘ydi.
— Biz taslim bo‘lmaymiz, Hazrat. To‘lin oy ikki kundan keyin chiqadi. Balki Uning nuri shahzodaga kuch qaytarar.
Daeho bosh irg‘adi, ammo ko‘z yoshlari uni fosh qilib qo‘ydi.
— Mening Taehyungim kuchli... u kurashadi. Kurashishi kerak.
Shu paytda o‘z xonasida Mina qah-qah otib kulardi. U yostiqlarga suyanib yotar, xizmatkori esa unga xizmat qilardi.
— Juda xursandman, — dedi Mina kulib. — O‘sha haromi uzoq yashamaydi. Saroy tez orada undan qutuladi.
— Ammo, Oliy Hazratlari... jodugar ogohlantirgandi-ku. Agar shahzoda tirik qolsa...
Minaning lablari ayyorona jilmaydi.
— Agar tirik qolsa, keyin o‘ylaymiz. Lekin u qolmaydi.
— Men Jisoo haqida o‘ylashim kerak. U mening ustuvorligim. Eng yaxshi alfaga munosib. Yaqin qirolliklarga darhol sovchi yuborishim kerak.
— Albatta, Hazratlari. Bizning Princess Jisoomiz tengsiz.
Minaning sovuq kulgisi xonani yana to‘ldirdi.
Pastdagi zindonda Jin qo‘lida chiroq bilan ehtiyotkor yurardi. U Namjoonni ko‘rishga bir necha daqiqaga ruxsat olgan edi. Chiroqning lipillagan nuri tosh devorlarni yoritib, soyada bukchayib o‘tirgan ozg‘in gavdaga tushdi.
Namjoon zo‘rg‘a bosh ko‘tardi. Lablari qurigan, ovozi xirillab chiqdi.
Jin temir panjaralar tomon yugurdi. Dahshatdan ko‘zlari kattalashdi.
— Yo xudoyim... Namjoon, ahvolingga qara, — dedi u titroq ovozda. Ko‘zlariga yosh to‘ldi. U panjara orasidan qo‘l uzatib, Namjoonning qaltirayotgan qo‘llarini ushladi.
Namjoon juda ozib ketgan edi. Lablari qurib yorilgan, ko‘zlari osti qoraygan, terisi esa yorilib ketgandi.
— Shahzodamizning ahvoli qanday?.. — deb so‘radi Namjoon darrov. U o‘zini emas, faqat Taehyungni o‘ylardi.
Jin boshini chayqadi, yoshlar yuzidan oqib tushdi.
— Ahvoli yomonlashyapti. Hali ham uyg‘onmadi. Oqsoqollar bu miyadagi isitma deyishyapti... uzoq yashamasligidan qo‘rqishyapti.
Namjoon qotib qoldi. So‘ng devorga suyanib asta pastga sirg‘aldi, go‘yo bu so‘zlar uni ezib tashlagandek.
— Hammasi mening aybim, — dedi u titrab. — Men uni to‘xtatishim kerak edi. Himoya qilishim kerak edi. Bu jazo yetarli emas... men bundan ham battariga loyiqman.
— Namjoon, iltimos yig‘lama, — dedi Jin ham yig‘lab. — Endi faqat ibodat yordam beradi. Uni faqat Oy Ma’budasi qutqara oladi.
Namjoon zaifligiga qaramay tiz cho‘kdi. Boshini yuqoriga ko‘tarib, ko‘rinmas osmonga tikildi. Titroq qo‘llarini birlashtirib duo qildi.
— Iltimos, Oy Ma’budasi... mening jonimni oling. Hamma narsamni oling, faqat shahzodamizni saqlab qoling. Iltimos... uni qutqaring.
Jin panjaralarni mahkam ushlab, indamay yig‘lardi. Namjoonning duosi zindonda aks-sado berdi — sadoqat, sevgi va umidsizlikka to‘la faryod kabi.
O‘sha tun Daeho xonasidagi baland deraza oldida turardi. Oy nuri yuziga kumushdek yog‘ilardi. Qo‘llari orqasida mahkam qisilgan, lablari esa jim duo pichirlardi.
Iltimos... bolamni saqla. Uni sog‘aytir. Uni menga qaytar.
Orqasidan oyoq tovushi eshitildi.
— Oliy Hazratlari... — dedi Mina muloyim, ammo maqsadli ohangda.
Daeho charchoq bilan chuqur nafas oldi va karavotga o‘tirib dedi:
— Bizning malikamiz tez orada yigirma birga kiradi. Unga munosib juft izlashni boshlashimiz kerak emasmi? Vaqt o‘tmoqda.
— Hozir emas, Mina, — dedi Daeho qat’iy. — Taehyungning ahvoli hali noma’lum paytda emas.
Minaning burni jiyrildi. U yaqinroq kelib, jahli bilan dedi:
— Bir marta bo‘lsa ham Taehyungni chetga sura olmaysizmi? Doim Taehyung, Taehyung, Taehyung! Qizingiz siz uchun muhim emasmi? Jisoo ahamiyatsizmi?
Daeho darrov boshini ko‘tardi, ko‘zlari toraydi.
— Nimalar deyapsan? Ikkala farzandim ham men uchun birdek muhim.
— Yo‘q, — dedi Mina zaharli ohangda, o‘zini tutishi buzilib. — Unday emas. Siz faqat u haqida qayg‘urasiz. Faqat muammo olib keladigan o‘sha bola haqida. Siz butun e’tiboringizni unga berib, Jisooni unutdingiz.
— Mina, — dedi Daeho keskin, ogohlantiruvchi past ovozda. — Vaziyatni tushunishingiz kerak. Daegu shahzodasi — bizning o‘g‘limiz — kasal. U... — Daeho tomog‘i tugilib qoldi, so‘z zo‘rg‘a chiqdi. — ...u o‘lim to‘shagida. Shunday paytda men yana nimani o‘ylashim mumkin?
— “Yana nimani?” — Minaning ko‘zlari alangalanib ketdi, ovozi balandlashdi. — Mening qizim siz uchun “yana nimadir”mi? Kelajagi bor qizingiz turganda, nega omon qolishi ham noma’lum bo‘lgan bola uchun yuragingizni kuydirasiz?
— Mina! — Daeho ovozi xonani larzaga soldi. Uning alfa aurasi instinktiv ravishda kuch bilan tarqaldi. Ko‘zlari qizil yaltiradi, bosimi chidab bo‘lmas darajaga yetdi.
Minaning nafasi tiqilib qoldi. Uning omega bo‘risi darrov bo‘ysundi va u tiz cho‘kib bosh egdi.
— Kechiring, Oliy Hazratlari. Men bunday gapirmasligim kerak edi... — dedi u titrab.
— Mening o‘g‘lim haqida boshqa bunday gapirmaysiz, — dedi Daeho sovuq, pichoqdek o‘tkir ovozda. — Taehyung sog‘aymaguncha, Jisooning juftligi haqida gap bo‘lmaydi. Tushundingizmi?
U boshqa qaramasdan ortiga burildi va kiyimlari hilpiragancha xonadan chiqib ketdi.
Mina esa yerda qolaverdi. Tirnoqlari gilamga botib ketgan, nafasi tezlashgan edi. Ammo yuzidan oqayotgan yoshlar aybdorlikdan emas — g‘azabdan edi.
Uning Taehyungga bo‘lgan nafrati qora to‘lqindek kuchayib bordi. Lablari qiyshayib, bo‘sh xonaga pichirladi:
— Nega o‘lib ketmaysan, bolakay? Nega hayotimni do‘zaxga aylantirishda davom etyapsan?
Bu so‘zlar sukunat ichida sudralib ketdi — faqat o‘zi eshitishi kerak bo‘lgan la’nat kabi.
Ikki kun asrdek cho‘zildi. Har bir soat zarbasi og‘ir tuyular, Taehyungning har nafasi hayot va o‘lim orasidagi nozik ipdek edi.
Nihoyat, to‘lin oy kechasi yetib keldi.
Oqsoqollar shahzoda xonasiga jim yig‘ilishdi. Ular katta derazalarni ochib, kumush oy nurining ichkariga oqib kirishiga yo‘l berishdi. Yumshoq yorug‘lik butun xonani sirli nur bilan qoplab, devorlarni oqarib turgan kumush rangga bo‘yadi.
Havoda yonayotgan giyohlarning hidi sezilib turardi. Oqsoqollar so‘nggi duolarini pichirlab, yosh omegani osmon bilan yolg‘iz qoldirib xonadan chiqishdi.
Oy osmonning eng yuqori nuqtasiga chiqqanda, bulutlar orasidan o‘tkir nur otilib chiqdi va to‘g‘ri Taehyungning qimirlamay yotgan tanasiga tushdi. Yorug‘lik uni ipakdek nozik parda singari o‘rab oldi.
Omega bo‘risi titradi. Og‘riqli ingranishlar tomog‘idan chiqdi. Kichik tanasi ko‘rinmas oqim bilan kurashayotgandek qaltirar, bukilar edi. So‘ng asta-sekin, azob bilan uning a’zolari o‘zgara boshladi. Suyaklari mayin qirsillab qayta shakllandi, junlari oqarib turgan teriga singib ketdi.
Bir necha lahzadan so‘ng, bo‘ri o‘rnida nozik bir yigit yotardi. Choyshab ostida yalang‘och tanasi terdan yaltirar, ammo isitmaning qizg‘inligi asta-sekin yo‘qolayotgan edi. Nafasi ham endi tekis va sokin bo‘lib qolgandi, go‘yo Oy Ma’budasining o‘zi kasallikni nuri bilan tortib olgandek.
Taehyungning kipriklari pirpiradi. Ko‘zlari salgina ochilib, xonani to‘ldirgan kumush nurni ko‘rdi. Lablari ochildi, nafasi titradi, ammo hech qanday so‘z chiqmadi. Uni bosib turgan charchoq haddan tashqari og‘ir edi.
Shunga qaramay, yuzida yengil taskin paydo bo‘ldi va ko‘zlari yana yumildi. Nihoyat azobdan qutulgan tanasi chuqur uyquga cho‘mdi.
Bir necha kundan beri ilk marta xonada tinchlik hukm surardi. Oyning barakasi yosh shahzodani o‘z nuri bag‘rida asrab turardi.
Tongda saroy xizmatkorlaridan biri odatdagidek tozalash uchun shahzoda xonasiga bir kosa toza suv olib kirdi. Xona oqarib turgan tong nuri bilan yuvilgandi.
Ammo uning nigohi karavotga tushishi bilan nafasi tiqilib qoldi.
Bir paytlar hushsiz bo‘lib yotgan bo‘ri endi inson qiyofasida edi. Uning ko‘zlari ochiq, tirik holda xizmatkorga tikilib turardi.
Xizmatkor qattiq qichqirib yubordi. Qo‘lidagi kosa tushib, tosh polga urilib parchalandi. Suv pol bo‘ylab oqib ketdi.
— Shahzodamiz... shahzodamiz uyg‘ondi! — deb baqirdi u orqaga tisarilib. — Oqsoqollar! Oqsoqollar! Shahzoda uyg‘ondi!
Bir necha lahzada oqsoqollardan biri chopib kirib keldi. Xizmatkor hayajon va quvonchdan titrab, shkafdan shoshilib plash olib chiqib, bolaning yalang‘och tanasini yopdi.
Oqsoqol qo‘lini Taehyungning peshonasiga qo‘ydi. Birinchi marta bir necha haftadan beri uning terisi salqin edi.
— Oy Ma’budasi nomi bilan... — dedi oqsoqolning ko‘zlariga yosh to‘lib. — Isitmasi tushibdi. Bu mo‘jiza... shahzodamiz saqlandi.
U darhol soqchilarni chaqirdi.
— Darhol Qirol Hazratlariga xabar bering!
Soqchilar saroy yo‘laklari bo‘ylab yugurib ketishdi, ovozlari aks-sado berdi.
Oqsoqol o‘n besh yoshli bolaga yaqinlashdi.
— Aziz shahzodam... o‘zingizni qanday his qilyapsiz? Meni eshityapsizmi?
Taehyung unga jim va hayratlangan ko‘zlar bilan qarardi, go‘yo atrofidagi dunyo unga begona edi.
Shu payt xona eshiklari shiddat bilan ochildi. King Daeho yuragi urib kirib keldi. O‘g‘lini uyg‘oq holda, choyshab ostida zaif o‘tirganini ko‘rishi bilan ko‘zlaridan yosh otilib chiqdi.
— Taehyungie... — Daeho tiz cho‘kib, nozik bolani bag‘riga bosdi. — O‘g‘lim... mening qadrli o‘g‘lim. Tiriksan. Xavfsizsan.
— Oliy Hazratlari, Oy Ma’budasi bizga haqiqatan ham marhamat ko‘rsatdi. U shahzodamizni saqlab qoldi.
Daeho o‘g‘lining nam sochlariga qayta-qayta o‘pich qo‘ydi.
— Seni yo‘qotdim deb o‘ylagandim... o‘g‘lim... mening Taehyungim.
Ko‘p o‘tmay Princess Jisoo va Queen Mina ham yugurib kirishdi. Jisooning ko‘zlari yoshga to‘lib ketgan edi.
— Taehyungie! — deb yig‘ladi u, otasi va ukasini quchoqlab. — Bizni juda qo‘rqitding.
Ularning ortida turgan Mina esa eshik oldida qotib qoldi. Bola tirik va nafas olayotganini ko‘rib, yuzidagi tabassum so‘ndi.
Qanday... qanday qilib tirik qoldi? deb o‘yladi u ichida, zo‘rma-zo‘raki jilmayib.
— O‘g‘lim tirik, Mina, — dedi Daeho, ovozi yengillikdan titrab. — U tirik.
Minaning jag‘i taranglashdi, ammo u soxta iliqlik bilan bosh irg‘adi.
Qirol o‘g‘lining nam sochlarini peshonasidan silab qo‘ydi.
— Taehyungie, o‘zingni qanday his qilyapsan? Yaxshimisan?
Bolaning lablari titradi. U otasiga tikilib pichirladi:
Daehoning nafasi tiqilib qoldi. U Taehyungni yanada mahkamroq quchoqladi.
— Ha... ha, dadang shu yerda, — dedi u titroq ovozda. — Sen meni o‘n bir yildan beri “dada” deb chaqirmaganding...
— Shahzodaga suv beringlar, — dedi oqsoqol shoshilib.
Xizmatkorlardan biri darrov qadah olib keldi. Taehyung suvni chanqoq odamdek ochko‘zlik bilan ichdi, go‘yo bir necha kundan beri tomog‘iga tomchi tushmagandek.
Jisoo egilib, ko‘z yoshlari orasidan jilmayishga harakat qildi.
Taehyung unga hayronlik bilan tikildi, keyin birdan ortga tortilib, yuzini otasining ko‘ksiga yashirdi.
Jisoo qotib qoldi. Uning tabassumi darrov yo‘qoldi.
— Menman... sening noonang, — dedi u titroq ovozda.
Ammo Taehyung bosh chayqadi, qovog‘ini solib undan yuz o‘girdi.
Mina ham oldinga yugurdi. Ko‘zlari yoshga to‘lgandek ko‘rinar, ammo bu yoshlar mutlaqo samimiy emasdi. U Taehyungning yuzini ehtiyotkorlik bilan ushladi.
— Taehyungie... mening bolajonim. Bizni juda qo‘rqitding. Osmonlarga shukrki, omonsan.
Ammo bolaning reaksiyasi darhol bo‘ldi. Ko‘zlari qo‘rquvdan kattalashib ketdi va u otasining plashini mahkam ushlab oldi. Tomog‘idan yurakni ezuvchi qattiq yig‘i chiqdi va xona bo‘ylab aks-sado berdi.
— Taehyungie, nega yig‘layapsan? — deb so‘radi Daeho xavotir bilan, titrayotgan o‘g‘lini bag‘rida tebratib.
Bola otasining bag‘riga yanada chuqurroq yashirindi.
— Dadam bilan qolmoqchiman... qo‘rqyapman... — deb yig‘ladi u.
— ...Sen meni to‘rt yoshingdan beri “dada” deb chaqirmagansan, — dedi u pichirlab.
— Taehyung... — dedi Jisoo yana tiz cho‘kib. — Bu noona. Meni eslamayapsanmi?
Bola bosh chayqadi. Lablari titrar, ko‘z yoshlari yonoqlaridan oqardi.
Oqsoqol oldinga chiqdi. Uning yuzida chuqur tashvish aks etardi. U tiz cho‘kib, muloyim gapirdi:
— Aziz shahzodam... ismingizni bilasizmi?
Oqsoqol yengil tabassum qildi va qirolni ko‘rsatdi.
— Bu insonchi? Uni taniysizmi?
Taehyungning ko‘zlari yumshadi. U Daehoni yanada mahkamroq quchoqladi.
So‘ng oqsoqol Jisooni ko‘rsatdi.
Taehyung qoshlarini chimirdi va bosh chayqadi.
Jisooning yuragi ezildi. Ko‘z yoshlari yuzidan oqib tushdi.
— Bolajonim... men-chi? — dedi Mina mayin ovozda, mehribon ona niqobini taqib. Qo‘llari go‘yo hayajondan titrardi.
Ammo Taehyung undan cho‘chib ortga tortildi va yana bosh chayqadi.
Daehoning ko‘zlari vahimadan kattalashdi.
— Oqsoqollar... o‘g‘limga nima bo‘lyapti?
Oqsoqol Taehyungga yaqinlashib, muloyim so‘radi:
— Aziz shahzodam... yoshingiz nechada ekanini bilasizmi?
Taehyungning lablari titradi. U chalkash ko‘zlari bilan uzoq o‘yladi. So‘ng asta kichkina qo‘lini ko‘tarib, to‘rtta barmog‘ini yozdi.
Jisoo ko‘ksini ushlab oldi, ko‘z yoshlari tinmay oqardi.
— Yo‘q... yo‘q, bunaqasi bo‘lishi mumkin emas... — dedi u pichirlab.
Daehoning yuragi tilka-pora bo‘ldi. U o‘g‘lining yuzini kaftlari orasiga oldi, ovozi sinib chiqdi.
— Taehyungie... sen o‘n besh yoshdasan, o‘g‘lim. To‘rt emas. Sen juda katta bo‘lib ketding...
Ammo Taehyung qaysarlik bilan bosh chayqadi. Kichkina qo‘li hamon ko‘tarilgan edi.
— Yo‘q... men to‘rt yoshman... men to‘rt yoshman...
Uning ovozi shu qadar begunoh va bolalarcha ediki, Daehoning ko‘z yoshlari yanada kuchliroq oqdi.
Eng keksa oqsoqol chuqur xo‘rsinib bosh egdi.
— Oliy Hazratlari... shahzodaning kasalligi oddiy isitma emas edi. Bu miya isitmasi edi. Oy Ma’budasi uning hayotini saqlab qoldi... ammo afsuski, aqlini saqlab qolmadi, shekilli.
Xonaga o‘lik sukunat cho‘kdi. Oqsoqolning so‘zlari xuddi pichoqdek yuraklarga botdi.
— ...Isitma nafaqat uning xotiralarini olib ketgan, balki ongini ham ortga qaytarganga o‘xshaydi. U o‘zini eslay olgan oxirgi yoshida deb o‘ylayapti.
Mina esa ichida paydo bo‘layotgan kulgini yashirish uchun labini tishladi.
Mukammal... Oy Ma’budasi uni tirik qoldirgan bo‘lsa ham, menga undan ham yaxshiroq narsa berdi.
Kimligini ham eslolmaydigan shahzoda.
Ammo Daeho Taehyungni yanada mahkamroq quchoqladi. Ko‘z yoshlariga qaramay, uning ovozi qat’iy edi.
— Farqi yo‘q. U tirik. U mening o‘g‘lim. Eslaydimi-yo‘qmi, men uni himoya qilaman.
Taehyung esa kichkina boladek otasining bag‘riga yopishib, qayta-qayta pichirlardi:
Qirol uni bag‘rida ushlab turardi. Xonaga esa bir vaqtning o‘zida yengillik ham, umidsizlik ham og‘ir soyadek cho‘kib qolgandi.
