𝗥𝗼𝗮𝗱 𝘁𝗼 𝗵𝗲𝗹𝗹

Chapter 2

Taehyung— Janob Jungkook, men bilan kechki ovqatga borishga rozimisiz?

Taehyung bu so‘zlarni nega bunchalik baland aytib yuborganini o‘zi ham bilmasdi.

Endi Jungkook u haqda nima deb o‘ylaydi? Axir u shunchaki yordam berdi, Taehyung esa birdaniga o‘zini yo‘qotib qo‘ydi. Endi u Junkookning ko‘ziga juda ham tez ishonib qoladigan odamdek ko‘rinmayaptimikin?

Jk— Kechki ovqat? — deb qayta so‘radi va butun gavdasi bilan Taehyungga yuzlandi.

TaePov:"Tamom bo‘lding, Kim Taehyung! Endi u meni g‘alati deb o‘ylaydi!"

Tae— Ha... agar xohlasangiz...

Jk— Albatta! Juda mamnun bo‘lardim! — dedi keng tabassum bilan.

Uning tabassumi juda samimiy edi. Taehyung uning oldingi tishlariga ko‘zi tushdi. Shu payt Jungkookning qoziq tishlari odatdagidan biroz o‘tkirroq ekanini ham payqadi.

"Nahotki qoziq tishlar?" deb o‘yladi u.

Balki ortiqcha o‘ylayotgandir. Axir Jungkook bo‘ri yoki vampir bo‘lishi mumkin emas-ku. Har bir insonning o‘ziga xos jihatlari bo‘ladi.

Shunga qaramay, nega avval bu tishlarni payqamaganini tushunmadi.

Ammo Taehyungning diqqati yana Jungkookning tabassumiga qaytdi.

TaePov:"Qanday qilib insonning tabassumi shunchalik maftunkor bo‘lishi mumkin?"

Jk— Ammo sababini bilsam bo‘ladimi? Tug‘ilgan kuningizmi yoki boshqa biror narsa? — deb so‘radi qiziqib.

Tae— Men shunchaki bugun menga yordam berganingiz uchun minnatdorchilik bildirmoqchi edim. U odam bir necha kundan beri boshimni qotirayotgandi.

Taehyung nega shaxsiy hayoti haqida bunchalik ochiq gapirayotganini o‘zi ham bilmasdi.

Jk— Qo‘ysangiz-chi, bu arzimas narsa edi. Bir binoda yashar ekanmiz, bir-birimizga yordam berishimiz kerak-ku.

Tae— To‘g‘ri, lekin baribir sizni uyimda kechki ovqat bilan mehmon qilmoqchiman.

Jk— Avval ham aytdim, mamnuniyat bilan. Juda mehribon ekansiz, janob Kim.

Taehyung kulib yubordi.

Tae— Mehribon men emas, sizsiz. Demak, ertaga kechqurun ko‘rishamiz?

Jk— Albatta. Intizorlik bilan kutaman.

Shundan so‘ng Jungkook ketdi.

Taehyung esa nega u buncha kech paytda tashqariga chiqayotganini o‘ylab qoldi. Bu vaqtda ochiq do‘kon ham qolmagan bo‘lsa kerak.

Agar bilganida edi...

Kechki tunlar Jungkook kabi yirtqichlar uchun edi.

Ertasi kuni

Kim Taehyung yana ish qidirishga chiqdi. Bu safar jurnalist qidirayotgan birorta kompaniyani ham qoldirmaslikka qaror qildi.

Maoshi kam bo‘lsa ham farqi yo‘q edi. Unga pul kerak edi.

Bugungi kechki ovqat uchun esa eng yaxshi go‘sht va mahsulotlarni sotib olmoqchi edi. Axir mehmoni — chiroyli va odobli Jungkook.

U Jungkookni hafsalasi pir bo‘lishini istamasdi.

Balki Jungkook uning oshpazligiga oshiq bo‘lib qolar...

Omadi chopib, uchinchi kompaniyaning o‘zidayoq ishga qabul qilindi.

Ular jurnalistlarga muhtoj edi va boshqa mutaxassislar maosh kamligi sababli murojaat qilmayotgan edi.

Nihoyat, Taehyung ish topdi.

Shu narsa eng muhimi edi.

Ish masalasi hal bo‘lgach, u kechki ovqat uchun mahsulotlarga bemalol pul sarfladi.

Bugun haqiqatan ham omadli kun edi.

Kechqurun eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi.

Taehyung oshxonada sho‘rva pishirayotgan edi. Olovni pasaytirib, fartugini yechdi va eshik tomon yurdi.

Eshikni ochishi bilan yuzida keng tabassum paydo bo‘ldi.

Jk— Xayrli kech, janob Kim.

Tar— Xayrli kech, Jungkook. Marhamat, kiring.

Taehyung chetga surildi.

Jk— Taklif qilganingiz uchun rahmat, — dedi ichkariga kirib.

U atrofga nazar tashladi.

Jk— Uyingiz juda chiroyli ekan.

Taehyung kulib yubordi.

Tae— Meni masxara qilmang. Bu yerda deyarli hech narsa yo‘q-ku.

Jk— Shuning uchun ham yoqimli. Keng ko‘rinadi va hech narsani yashirib bo‘lmaydi.

Jeongguk "yashirib bo‘lmaydi" degan so‘zlarni aytayotganda, bir lahza Taehyungga tikilib qoldi.

Tae— Yashirish?

Jk— Sho‘rvangiz kuyib ketayotganga o‘xshaydi.

Taehyung darhol oshxonaga yugurdi.

Yaxshiyamki, sho‘rva kuyib ulgurmagan edi.

Tae— O‘tiring, iltimos. Ovqat deyarli tayyor.

Jungkook bosh irg‘ab stol yoniga o‘tirdi.

Taehyung esa salat uchun pomidorlarni to‘g‘ray boshladi va odatdagidek pichoq ishlatayotganda sekin kuy xirgoyi qildi.

Taehyungning xirgoyisi juda yoqimli va ohangdor edi. Ovoz Jungkookning qulog‘iga yetgach, qora sochli yigit qoshlarini ko‘tardi va stolni barmoqlari bilan taqillatishni to‘xtatdi. Endi u butun e’tiborini Taehyungning past ovozda kuylashiga qaratgandi.

Jungkook iyagini kaftiga qo‘yib, lablarida yengil tabassum bilan Taehyungning maftunkor ovozini tingladi.

Jk— Ovozing juda chiroyli ekan.

Jungkookning past va bo‘g‘iq ovozidagi bu kutilmagan maqtovni eshitgan Taehyung qizarib ketdi va seskanib tushdi. Natijada pichoq uning ko‘rsatkich barmog‘iga tegib, terisini kesib yubordi.

Tae— Ah! — deb yubordi Taehyung va pichoqni qo‘yib yuborib, barmog‘ini ushladi.

Jk— Jin ursin, yaxshimisan?

Taehyungning og‘riqdan baqirganini ko‘rgan Jungkook darhol uning yoniga yugurdi. Ammo Taehyungning barmog‘idan qon oqayotganini ko‘rib, joyida qotib qoldi.

Uning ko‘z qorachiqlari yangi oqib chiqayotgan qonga tikildi.

Tomchi.

Tomchi.

Tomchi.

Yangi qizil qon.

Qonning hidi burniga urilgach, Jungkookning yuragi qattiq ura boshladi.

Juda yoqimli va o‘ziga tortuvchi hid.

Og‘zi qurib ketdi, so‘lagi ko‘paydi. Tirnoqlari va qoziq tishlari uzunlashayotgandek edi. Ko‘zlari esa...

Ko‘zlari sariq yoqutdek yaltirab ketdi.

JkPov:Qil buni, Jungkook. Qil... qil... degan ovoz xayolida jarangladi.

Jungkook asta-sekin qo‘lini ko‘tardi.

Lablarida keng tabassum paydo bo‘ldi va qoziq tishlari ko‘rinib qoldi. U qo‘lini Taehyungning boshiga yaqinlashtirdi.

Uni qaynab turgan sho‘rva qozoniga itarib yuborsa, bir zumda halok bo‘lishi mumkin edi.

Bu fikr uni vasvasaga soldi.

Shu sababli Jungkook qo‘lini yanada yaqinlashtirdi.

Ammo o‘sha payt:

Tae— M-men... uzr so‘rayman. Shunchaki hayron bo‘ldim...

Taehyung boshini egib gapirdi. Yonoqlari qizarib ketgandi.

"U mening ovozimni chiroyli dedi..."

Taehyungning yuragi tez ura boshladi.

Chiroyli... chiroyli... chiroyli...

Jungkook sariq tusga kirgan ko‘zlari bilan Taehyungning qizarib ketgan yuziga qaradi.

Shunda uning ichida nimadir o‘zgardi.

Ko‘zlari yana odatdagi holiga qaytdi. Qoziq tishlari va tirnoqlari ham odatiy ko‘rinishga keldi.

U chuqur nafas olib, Taehyungning yuziga bir muddat tikilib turdi. So‘ng yoniga kelib, qonayotgan barmog‘idan ushladi.

Taehyung bu harakatdan hayron bo‘ldi.

Tae— N-nima qilyapsiz?

Jungkook uning qonayotgan barmog‘ini lablariga yaqinlashtirayotganini ko‘rib, ovozi titradi.

Keyin esa Taehyung hayratdan nafasini ichiga yutdi.

Jungkook uning jarohatlangan barmog‘ini lablariga tekkizib, bir muddat ushlab turdi.

Birozdan so‘ng u barmoqni qo‘yib yubordi va Taehyungning katta ochilgan ko‘zlariga tikildi.

Jk— Qonash to‘xtashiga yordam beradi, — dedi u muloyim tabassum bilan.

Taehyung esa unga tikilgancha qoldi. Nimadir demoqchi edi, ammo so‘z topolmadi. Yuzlari, quloqlari va bo‘yni yanada qizarib ketdi.

Jk— Binting bormi?

Tae— H-ha...

Taehyung o‘ziga kelib, bosh irg‘adi.

Tae— Men... qo‘yishim kerak. Iltimos, kechirasiz.

Shunday deb u yotoqxona tomon yugurdi va qizarib ketgan yuzini qo‘lining orqasi bilan yashirdi.

Jungkook esa o‘sha yerda turib qoldi. U chuqur nafas olib, lablarida yengil tabassum paydo qildi.

Jk— Uning qoni juda yoqimli ta’mga ega... Men yana xohlayman... — dedi u past ovozda.

𝗕𝘆: 𝗟𝗶𝗮𝗻𝗮