A marriage of survival
Taehyung ko‘zlarini ochganiga bir haftadan oshgandi. Daegu valiahd shahzodasi o‘z tanasida begona odamdek yashay boshlaganiga ham bir hafta bo‘lgandi.
Saroydagi hamma uchun bir haqiqat tobora ravshanlashdi — Taehyung barcha xotiralarini yo‘qotgan edi.
Oqsoqollar uzoq ibodatlar va marosimlardan so‘ng nihoyat taslim bo‘lishdi.
Oqsoqol— Oliy Hazratlari, — dedi ulardan biri Qirol Daehoga chuqur ta’zim qilib. — Shahzodaning sog‘ayishini majburlab bo‘lmaydi. Uning ruhi o‘zi eslashi kerak. Ungacha esa... biz faqat kutishimiz mumkin.
Ammo kutish ota uchun azob edi.
Daeho kunlarini ko‘zlari nam, yuragi og‘ir holda o‘g‘lini kuzatish bilan o‘tkazardi. Bir paytlar vazmin va intizomli voris — uning faxri, uning qoni — endi to‘rt yoshli bolaga aylangandek edi.
Taehyung yolg‘iz ovqatlana olmas, kiyinolmas, hatto cho‘mila ham olmasdi. Uning o‘tkir aqli va nafis fe’l-atvori shamoldagi tutundek yo‘qolib ketgan edi. Ularning o‘rnida esa yalangoyoq yugurib yuradigan, qah-qah otib kuladigan begunoh bola qolgan edi.
Bir paytlar unga hurmat bilan ta’zim qilgan xizmatkorlar endi nima qilishni bilmay qolishardi.
Ba’zilari uning sog‘ayishi uchun duo qilar, boshqalari esa yosh xo‘jayinlarining bog‘lanmagan kiyim tugunlariga qoqilib, bolalarcha gapirayotganini ko‘rib kulgilarini zo‘rg‘a bosishardi.
Shahzodaning xavfsizligi uchun Daeho shaxsan bir guruh ishonchli xizmatkor ayollarni tayinladi. Ular uni ovqatlantirar, cho‘miltirar va har kecha ko‘zlari yumilib qolguncha ertaklar o‘qib berishardi.
Ammo uni tartibga o‘rgatish deyarli imkonsiz edi.
Xizmatkor— Shahzodam, qayting, iltimos! — deb qichqirdi bir xizmatkor ayol, Taehyung uning yonidan yugurib o‘tib ketarkan.
Bu manzara hayratlanarli edi. Daegu valiahd shahzodasi, qirollikning kelajakdagi hukmdori, saroy yo‘laklari bo‘ylab yugurardi. U faqat ustki qismida keng ko‘ylak kiygan, pastki qismi esa yalang‘och edi.
— Shahzoda Taehyung! — dedi xizmatkor hansirab. — Shim kiyishingiz kerak! Bu odobsizlik!
Tae— Dadamni xohlayman! — deb yig‘ladi, katta ko‘zlariga yosh to‘lib.
Yosh xizmatkorlarning ba’zilari ishonmay og‘zini yopdi. Hatto ayrim alfa soqchilar ham unga uzoq tikilib qolishdi. Ularning nigohlarida noo‘rin qiziqish paydo bo‘ldi.
Xizmatkor ayolning yuragida jirkanish va g‘azab alangalanib, qadamlarini tezlashtirdi.
Ammo Taehyung juda chaqqon edi.
U majlis zaliga otilib kirib bordi va butun saroy ahli cho‘chib ketdi.
Qirol, qirolicha va yig‘ilgan zodagonlar qotib qolishdi.
Yarim kiyimdagi o‘n besh yoshli omega shahzoda oldinga yugurib chiqdi.
Tae— Dada! — deb yig‘ladi u va Qirol Daehoning quchog‘iga o‘zini tashladi.
Zalda hayratli nafaslar eshitildi. Pichirlashlar boshlanib ketdi.
Daegu valiahd shahzodasi belidan past qismi ochiq holda otasiga boladek yopishib olgandi. Bu ham ayanchli, ham sharmandali manzara edi.
Bir omega xizmatkor darhol oldinga chiqib, og‘ir plash bilan Taehyungning oyoqlarini yopdi.
Daeho— Nima bo‘ldi, o‘g‘lim? — deb so‘radi muloyimlik bilan.
Tae— Taening barmog‘i og‘riyapti... — deb yig‘ladi va pufakcha chiqqan kichkina barmog‘ini ko‘rsatdi.
Daehoning yuragi yana bir bor ezildi.
Ammo zodagonlar orasida zaharli pichirlashlar tarqaldi.
Mina esa jirkanib qarab turardi.
Mina— Taehyung! — dedi u g‘azab bilan.Darhol tush! Sen bola emassan!
Ammo Taehyung otasining kiyimidan yanada mahkamroq ushlab oldi.
Pichirlashlar kuchaydi. Ayrim zodagonlar hatto kulishga ham jur’at qilishdi.
Shunda qirolning ovozi momaqaldiroqdek yangradi:
Daeho— Majlis tugadi. Hamma chiqsin.
Zodagonlar noxushlik bilan ta’zim qilib, birma-bir chiqib ketishdi.
Xizmatkor ayol esa taxt oldida tiz cho‘kdi.
Xizmatkor— Oliy Hazratlari, meni kechiring! Men shahzodani to‘xtatishga harakat qildim, lekin u juda tez yugurdi
So‘ng o‘g‘lining sochlarini siladi.
Daeho— O‘g‘lim... iltimos, kiyimlaringni kiy. Shahzoda bunday yurmasligi kerak.
Tae— Xohlamayman... — dedi labini cho‘chchaytirib.Men u ayolni yoqtirmayman. Taega og‘riq qildirdi!
Daehoning yuragi siqildi. Bir paytlar generallar bilan mashq qiladigan jasur o‘g‘li endi oddiy pufakcha uchun yig‘layotgandi.
Daeho— Boshqa xizmatkor tayinlaymi? deb so‘radi u.
Taehyung boshini qattiq chayqadi.
Tae— dada bilan bo‘lishni xohlayman.
Daeho— O‘g‘lim, — dedi xo‘rsinib. Men doim yoningda bo‘la olmayman. Sen yana o‘rganishing kerak...
Tiz cho‘kib turgan xizmatkor sekin gapirdi:
Xizmatkor— Shahzoda ertalabdan beri ovqat yemadi, Hazrati oliylari.
Taehyung otasiga yanada yopishdi.
Tae— Dadam meni ovqatlantirsin.
Daeho ko‘zlarini yumdi. Burch va muhabbat o‘rtasida qiynalardi.
Daeho— Mayli, — dedi nihoyat. Seni o‘zim ovqatlantiraman.
Mina— U bola emas-ku, qirolim. Shu ahmoqlikni ham qo‘llab-quvvatlaysizmi?
Daeho— O‘g‘limning menga ehtiyoji bor, Mina, — dedi qat’iy.
Daeho— Shahzodaning nonushtasini darhol olib kelinglar.
Xizmatkorlar ta’zim qilib oshxona tomon yugurishdi.
Taehyung esa otasining bag‘riga suyanib, ko‘z yoshlarini artgancha jilmayardi.
Qirolning yuragi muhabbat va qo‘rquvga to‘ldi.
Bu bola hali ham uning o‘g‘li edi. Daegu valiahd shahzodasi edi.
Ammo u vaqt ichida adashib qolgan, nozik va himoyasiz bir ruhga ham aylangandi.
Nonushta kumush laganlarda olib kelindi. Ularning ortidan oq kiyimdagi oshpaz Seokjin kirib keldi.
Jin— Oliy Hazratlari, — dedi u ta’zim qilib. — Shahzodaning sevimli taomlarini tayyorladim. Balki bugun yaxshi ovqatlanar.
Taehyung tanish ovozni eshitib boshini ko‘tardi.
Tar— Jin... hyung? — dedi u titroq ovozda.
Jin— Shahzodam?.. — dedi u zo‘rg‘a.
Taehyungning yuzi yorishib ketdi.
U yugurib borib Seokjinning kiyimidan mahkam ushladi.
Tae— Jin hyung! Teteni Jin hyung ovqatlantirsin! — dedi u quvonch bilan.
Xizmatkorlar hayratdan nafas olishdi.
Onasini ham, opasini ham tanimayotgan o‘g‘li saroy oshpazini tanigandi.
Seokjinning ko‘zlariga yosh keldi.
U tiz cho‘kib Taehyungni quchoqladi.
Jin— Shahzodam... meni esladingizmi?
Taehyung quvonch bilan bosh irg‘adi.
Tae— Meni ovqatlantirasizmi? Qornim och.
Jin— Albatta, shahzodam. Hamma sevimli taomlaringizni tayyorladim.
Mina— Ajoyib. Oddiy oshpazni eslaydi, lekin meni ham, opasini ham eslamaydi. Bu shunchaki rol.
Ba’zi xizmatkorlar esa pichirlashdi
Menimcha shahzoda faqat o‘zi uchun eng muhim bo‘lgan insonlarni eslayapti.
Mina— Demak, biz unga keraksiz bo‘lganmizmi?
Daeho esa muloyim ohangda so‘radi
Daeho— O‘g‘lim, oshpaz Seokjinni eslaysanmi?
Taehyung bosh irg‘ab, Seokjinning kiyimidan mahkam ushladi.
Daeho— Unday bo‘lsa iltimos oshpaz. Uni ovqatlantiring.
Mina— Uning odobsizligi-chi? Hali ham shim kiyishni rad etyapti!
Xizmatkor shim olib kelganida, Taehyung cho‘chib Seokjinning orqasiga yashirindi.
Jin— Xavotir olmang. Ovqatlangach, o‘zim kiydiraman. Hozircha o‘zini xavfsiz his qilsin.
U Taehyungni yumshoq kursiga o‘tqazdi. Omega xizmatkor yana plash bilan uning oyoqlarini yopdi.
Jin— Xo‘sh, shahzodam, dedi lagan qopqog‘ini ochib.Qaysi biridan boshlaysiz?
Issiq sho‘rva, asal pishiriqlari va bug‘da pishgan chuchvaralarning hidi tarqaldi.
Taehyungning ko‘zlari chaqnadi.
Jin— Sekinroq, shahzodam, — dedi Seokjin kulib, uning og‘zini ro‘molcha bilan artarkan.Shoshilsangiz, o‘zingizni yomon his qilasiz. Men ovqatlantiraman.
Xotiralarini yo‘qotgan bo‘lsa-da, Taehyungning Seokjin bilan bo‘lgan rishtasi saqlanib qolgandi.
Mina esa zaharli ohangda dedi:
Mina— Qirolim, endi nima qilamiz? Agar bu gap saroy tashqarisiga chiqsa, butun qirollik bizni masxara qiladi. Valiahd shahzoda aqldan ozgan deb o‘ylashadi.
Daeho— Mening o‘g‘lim aqldan ozmagan. U sog‘aymoqda. Vaqti kelganda xotiralari qaytadi. Ungacha kutamiz.
Shu so‘zlardan keyin qirol xonadan chiqib ketdi.
Seokjin esa shahzodaning yonida qolib, uni qoshiqma-qoshiq ovqatlantirishda davom etdi.
Taehyung esa kulib, quvonch bilan qo‘llarini chapak chalardi.
Va ilk bor, baxtsiz hodisadan beri saroyda umid paydo bo‘lgandek edi.
Bu umid singan shahzoda va u "hyung" deb eslagan inson o‘rtasidagi bog‘liqlikda yashirin edi.
Jin Taehyungni ehtiyotkorlik bilan xonasiga olib bordi.
Yo‘lda uning himoyachilik instinktlari kuchli uyg‘ondi.
Qaysidir alfa soqchi shahzodaga uzoqroq tikilib qolsa, Seokjinning sovuq nigohi darhol uni ogohlantirardi.
Xonaga kirishgach, uning ovozi yana muloyimlashdi.
Jin— Shahzodam, ko‘ylagingizga ovqat to‘kilibdi. Toza kiyim kiyib olamizmi?
Taehyung karavotdagi yostiqni quchoqlab kuldi.
Jin— Yaxshi bola, — dedi yumshoq tabassum bilan.
U xizmatkorlardan yangi kiyim olib kelishni so‘radi va keyin boshqalarni chiqarib yubordi.
Jin— Xo‘sh, shahzodam, — dedi u karavotga yaqinlashib. — Men uchun turib bera olasizmi?
Taehyung itoatkorlik bilan o‘rnidan turdi va ishonch bilan o‘zining eng yaqin odami deb bilgan Seokjinga qaradi.
Jin odatdagi ehtiyotkorlik bilan shahzodaning kir bo‘lib qolgan ko‘ylagini yecha boshladi. Ammo mato Taehyungning yelkalaridan sirg‘alib tushishi bilan Seokjin qotib qoldi.
Uning nafasi bo‘g‘zida tiqilib qoldi, qo‘llari esa titray boshladi.
Yosh shahzodaning bug‘doyrang qo‘llari bo‘ylab turli xil ko‘karishlar tarqalgan edi. Ba'zilari sarg‘ayib bitayotgan, boshqalari esa hali ham to‘q binafsha rangda edi. Ularning shakli aniq edi — kimdir uni qattiq chimchilagan va ushlagan.
Jin— Shahzodam... — ovozi titrab ketdi. — Bu nima? Buni kim qildi?
Taehyung labini cho‘chchaytirdi. Ko‘zlari namlandi. U yuzini boshqa tomonga burib, yostiqni ko‘ksiga mahkam bosdi, go‘yo u uni himoya qila oladigandek.
Jin uning ko‘zlariga qarash uchun cho‘kkaladi va yuzini ikki qo‘li bilan muloyim ushladi.
Jin— Shahzoda Taehyung, — dedi u ipakdek yumshoq ovozda. — Menga hamma narsani ayta olasiz. Sizning Jin hyungingiz shu yerda. Men sizdan hech qachon jahlim chiqmaydi. Va’da beraman.
Asta-sekin Taehyungning ko‘zlariga yosh to‘ldi.
Tae— Xizmatkor ayol... — dedi u yig‘lab. — Agar Tae uning gapiga quloq solmasa, u chimchilar edi... va og‘riq qildirardi...
Tae— U aytdi... agar Tae birovga aytsa... yana ko‘proq og‘riq qiladi...
Seokjinning yuragi chilparchin bo‘ldi.
Ko‘zlari yosh bilan xiralashdi. Ichida g‘azab va qayg‘u bir-biri bilan kurashardi.
U bolani bag‘riga bosib, qo‘llari bilan o‘rab oldi va qo‘rqib ketgan bolani tinchlantirgandek asta tebrata boshladi.
Jin— Oh, shahzodam... — dedi u ovozi sinib. — Meni kechiring. Bu siz bilan sodir bo‘lmasligi kerak edi. Biz ularni sizga yaqinlashtirmasligimiz kerak edi.
Ko‘z yoshlari Taehyungning yumshoq sochlariga tomchilardi.
Yigirma yetti yoshli omega Seokjin uchun Taehyung oddiy shahzoda emas edi.
U uning ulg‘ayishini kuzatgan edi. Jasur, intizomli, halol va kuchli shahzoda edi. Har doim boshini baland tutib, naslining mas'uliyatini g‘urur bilan ko‘tarib yurardi.
Endi esa uni begunoh, himoyasiz va ezilgan holatda ko‘rish chidab bo‘lmas edi.
Ko‘z yoshlarini qo‘pol harakat bilan artib, Jin qat'iy gapirdi:
Jin— Bugundan boshlab u ayol sizga hech qachon tegmaydi. Eshitdingizmi? U yomon inson. Men unga sizga yaqinlashishga ruxsat bermayman. Men bilan xavfsizsiz.
Taehyung uning ko‘ksiga bosh qo‘yib burnini tortdi.
Tae— Og‘riq... Taega og‘riq qilyapti...
Jinning tomog‘iga yana bir tugun tiqildi.
Jin— Bilaman, shahzodam. Bilaman. Va sizni og‘ritishganidan juda afsusdaman.
U ehtiyotkorlik bilan shahzodaga toza kiyimlarni kiydirdi va ko‘karishlarning hech biri tashqaridan ko‘rinib qolmasligiga ishonch hosil qildi.
Har bir tugmani taqarkan, ichida bir va’da mustahkamlanardi.
Qanday bo‘lmasin, uni himoya qilaman.
Taehyung uning yengidan ishonch bilan ushlab olganida, Jin bir narsani aniq bildi:
U tirik ekan, hech kim shahzodaga zarar yetkaza olmaydi.
Jin Taehyungning yonida jim o‘tirdi. Nihoyat shahzodaning uzun kipriklari yonoqlariga tegib, uyquga ketganidan keyingina o‘rnidan turdi.
U ehtiyotkorlik bilan ko‘rpani uning ustiga yopdi va bir lahza uning nozik yuziga tikilib qoldi.
Shahzoda chuqur uyquga ketganiga amin bo‘lgach, xonadan jimgina chiqdi.
Ammo uning yuragi bezovta edi.
Taehyungning tanasida ko‘rgan izlari xayolidan chiqmayotgandi.
U tez qadamlar bilan qirolning xonasi tomon yo‘l oldi.
Eshik oldida soqchi uning yo‘lini to‘sdi.
Jin— Men qirol bilan uchrashmoqchiman, — dedi
Soqchi— Istagan paytingiz qirol bilan gaplasha olmaysiz. Avval rasmiy murojaat qilishingiz kerak.
Jin— Bu shahzoda haqida. Juda muhim.
Soqchi yana e'tiroz bildirmoqchi bo‘lganida, og‘ir eshiklar ochildi va Qirol Daeho tashqariga chiqdi.
Jin— Oliy Hazratlari, dedi darhol ta'zim qilib.
Daeho— Oshpaz Jin? — dedi qirol. Bu yerda nima qilyapsan? Taehyung ovqat yemadimi?
Jin— Yo‘q, Hazratlari, dedi tezda. Ammo siz bilan yolg‘iz gaplashishim kerak. Bu shahzodaning ahvoli haqida.
Daeho unga shubhali qarab turdi, so‘ng bosh irg‘adi.
Daeho— Mayli. Mening ortimdan yur.
Qirol uni kichikroq, hech kim eshitmaydigan xonaga olib kirdi.
Eshiklar yopilishi bilan Daeho gap boshladi.
Jinning qo‘llari musht bo‘lib tugildi.
Jin— Oliy Hazratlari... xizmatkorlar shahzodaga yaxshi munosabatda bo‘lishmayapti. Men o‘z ko‘zim bilan ko‘rdim.
Jin— Uning tanasida ko‘karishlar bor edi. Go‘yo itoat qilmagani uchun jazolangandek.
Daehoning qoshlar keskin chimirildi.
Daeho— Ko‘karishlar? Mening o‘g‘limdami?
Daeho— Qanday jur'at qilishdi?!
Qirolning g‘azabi momaqaldiroqdek yangradi.
Daeho— Ular qirollik qoniga qo‘l ko‘tarishga qanday jur'at qilishdi? Hammasini qatl qilaman!
Jin— Hazratlari, agar ruxsat bersangiz... Shahzoda Taehyung uchun mas'uliyatni menga topshiring.
Jin— Kechiring, lekin boshqa hech kimga ishonolmayman. Agar bu vazifani menga bersangiz, uni jonim evaziga himoya qilaman.
Jin bu so‘zlarni faqat shahzodaning yaxshiligini o‘ylab emas, Namjoon uchun ham aytayotgandi.
Uning alfasi bo‘lgan Namjoon hech qachon bunday zulmga yo‘l qo‘ymasdi.
Daeho unga uzoq tikilib qoldi.
Daeho— Sen saroy oshpazisan, Jin. Rostdan ham bu vazifani zimmandan olishga tayyormisan?
Jin peshonasini deyarli polga tekkizib ta'zim qildi.
Jin— Ha, qirolim. Bu men uchun eng katta sharaf bo‘ladi.
Daeho— Mayli. Bugundan boshlab sen Taehyungning shaxsiy qarovchisi bo‘lasan. Agar yana kimdir unga zarar yetkazsa, darhol menga xabar berasan.
Jin— qirolim... yana bir masala bor.
Jin— Jangchi Namjoon haqida...
Jinning ko‘zlariga yosh keldi.
Jin— Ahvoli yaxshi emas. Ovqatsiz uzoq yashamaydi. Ikki haftadan oshdi...
Ammo Daehoning yuzi darhol sovuq tortdi.
Daeho— Men u haqida boshqa eshitishni istamayman, dedi u qat'iy.
Qirol ortiga o‘girilib chiqib ketdi.
Ko‘z yoshlari erkin oqib tushdi.
Tor derazadan ko‘rinib turgan tungi osmonga qarab pichirladi:
Jin— Iltimos, Oy Ma’budasi... mening alfamni saqla. Namjoonni qutqar.
Jin bilan suhbatdan so‘ng Daeho saroyning sovuq yo‘laklaridan o‘tib, zindon tomon yo‘l oldi.
Har bir qadami avvalgisidan og‘irroq edi.
Pastdagi havo namlik va tosh hidiga to‘la edi.
U Namjoonning kamerasini ochdi.
Namjoon allaqachon bo‘ri qiyofasiga o‘tgan edi.
Bir paytlar mag‘rur jangchi bo‘lgan alfa endi tosh pol ustida bukchayib yotgan ozg‘in bo‘riga aylangandi.
Junlari xiralashgan, qovurg‘alari bilinib turardi.
Daeho hidini sezgach, bo‘ri o‘rnidan turishga urindi.
Bir lahza Namjoon qadr-qimmatini saqlash uchun kurashdi.
Boshini ko‘tarib ta'zim qilmoqchi bo‘ldi.
Yuragida rahm-shafqat va g‘azab bir-biri bilan olishardi.
U bu yerga oshpazning gaplari sabab kelgan edi.
Jazosining oqibatlarini ko‘rish uchun kelgan edi.
Namjoonni bu ahvolda ko‘rish uning yuragini og‘ritdi.
Ammo shu bilan birga, o‘g‘lini himoya qila olmagani uchun g‘azabi ham yonardi.
Bir lahza qirolning yuzi yumshadi.
U hatto qo‘l uzatishga ham yaqinlashdi.
Ortiga o‘girildi va hech narsa demasdan chiqib ketdi.
Orqasidan Namjoonning zaif va siniq uvillashi eshitildi.
Bu ovoz eshik yopilgandan keyin ham uzoq vaqt quloqlarida yangrab turdi.
Daeho to‘g‘ri Taehyungning xonasiga bordi.
Eshikni taqillatmasdan kirib, o‘g‘liga yaxshi qaralayotganiga ishonch hosil qilmoqchi bo‘ldi.
Ko‘rgan manzarasi uning yuragini biroz yengillashtirdi.
Taehyung tinch uxlayotgan edi.
Jin darhol o‘rnidan turib ta'zim qildi.
Daeho karavotga yaqinlashdi va ehtiyotkorlik bilan o‘g‘lining yenglarini ko‘tardi.
Ko‘karishlar hanuz ko‘rinib turardi.
Binafsha izlar qo‘llari bo‘ylab tarqalgan edi.
Jin— Tezroq bitishi uchun dorivor giyohlar surtdim, — dedi past ovozda.
U o‘g‘lining peshonasidan sekin o‘pdi.
Daeho— Unga yaxshi qara, — dedi u og‘ir ovozda.
Yo‘lakda esa eng ishonchli ikki soqchisini chaqirdi.
Daeho— Shahzodaga qaragan barcha xizmatkorlarni toping, — dedi u sovuq ovozda. — Hammasini mening huzurimga olib kelinglar.
Soqchilar darhol ta'zim qilishdi.
Daeho— Agar ular o‘g‘limga zarar yetkazgan bo‘lsa, buning javobini berishadi.
Soqchilar xizmatkorlar turar joyi tomon yugurib ketishdi.
Ularning etik tovushlari yo‘laklarda aks-sado berdi.
Bu tez va shafqatsiz adolatning yaqinlashayotgan ovozi edi.
Daeho ularning ortidan qarab qoldi.
Bir lahza u o‘zini nafaqat ota, balki hukmdor sifatida ham his qildi.
Va u bir narsani aniq bilardi: