A marriage of survival
Alfa bo‘rilar Taehyung atrofida aylanishda davom etishardi. Ularning ko‘zlari ochlik bilan yaltirar edi.
— Yo‘lingni yo‘qotdingmi, aziz omega? — dedi rogue bo‘rilaridan biri masxarali ohangda. — Senga o‘xshagan chiroyli mavjudot bunchalik chuqur o‘rmonda nima qilyapti?
Boshqa rogue chuqur nafas oldi, go‘yo mast bo‘layotgandek titradi.
— Uning hidi… la’nat… meni aqldan ozdiryapti. Uni endi olsam bo‘ladimi?
Uchinchi bo‘ri irilladi, lablari orqaga tortilib o‘tkir tishlarini ko‘rsatdi.
— Yo‘q. U bizniki. Uchalamiz ham undan “bahramand” bo‘lamiz.
Taehyung qimirlamadi. Uning holatida qo‘rquv emas, zerikkanlik sezilib turardi. U ko‘zlarini aylantirdi — bu harakat ularning ustidan kulgandek edi.
— Men sizlardan qo‘rqmayman, — dedi Taehyung sovuqqina.
Roguelar hayrat bilan ko‘zlarini pirpiratishdi. Keyin ulardan biri qorong‘i kuldi.
— Voy, omega hali javob ham qaytararkan.
Taehyung istehzo bilan kuldi. Lablari xavfli tabassumga tortildi.
— Yaqinroq kelinglar, bo‘yningizni o‘zim uzib tashlayman.
— Qarshilik ko‘rsatadigan omega ekanmi? — dedi yetakchi bo‘ri irillab. — Qani ko‘raylikchi, faxrlanayotgan kuchingni. Uch alfa bilan olishaman deb o‘ylaysanmi?
Ammo Taehyung ortiqcha gapirmadi.
Bir lahzada u oldinga otilib ketdi. Oy nuri ostida yunglari tikka bo‘lib ketgan edi. Birgina aniq zarbada uning tishlari rogue bo‘rining tomog‘iga yopishdi.
Suyaklarning dahshatli qarsillashi o‘rmon bo‘ylab yangradi.
Alfaning tanasi jonsiz holda yerga quladi.
Bir lahzaga butun maydonni sukunat qopladi — faqat o‘layotgan rogue bo‘rining xirillashi eshitilib turardi.
— Jin ursin?! — qolgan ikki alfa birgalikda o‘kirib yubordi.
G‘azab ularning yuzlarini buzib yuborgan edi. Ular bir vaqtning o‘zida Taehyungga tashlanishdi.
Taehyungning ko‘zlari sovuq olovdek yondi. U chaqqonlik bilan chekinib, hujumlarni mohirlik bilan chetlab o‘tdi. Tanasidagi har bir mushak o‘limdek xavfli nafislik bilan harakat qilardi.
U o‘sha iflos bo‘rilar yunglariga tegishiga ham yo‘l qo‘ymasdi.
Ikki rogue yana o‘kirib tashlanishdi. Tirnoqlari havoni yorib o‘tdi, ammo Taehyung tezroq edi. U o‘limdek aniq harakat bilan zarbalarni chetlab o‘tdi. Lablari orqaga tortilib, oppoq o‘tkir tishlari ko‘rindi. Ko‘ksidan past irillash chiqdi.
Roguelardan biri uning bo‘yniga juda yaqin kelib qoldi.
Taehyungning ko‘zlari chaqnadi.
Bir lahzada u alfa bo‘rining tumshug‘ini tishlab oldi va shafqatsiz kuch bilan burdi.
Tun sukunatini dahshatli qarsillash buzdi — bo‘rining jag‘i chil-chil bo‘lib singandi.
Rogue uvillashga ham ulgurmay, Taehyung ulkan gavdasi bilan uni yerga bosdi.
Keyin shafqatsiz kuch bilan uning bo‘yniga tishlarini botirdi.
Go‘sht va mushak yirtilib ketdi. Issiq qon o‘rmon yeriga sachradi.
Bo‘rining uvillashi g‘arg‘araga aylandi, Taehyung esa uning tomog‘idan katta parchani uzib oldi.
Rogue bo‘ri uning ostida zaif tipirchilab, keyin qimirlamay qoldi. Qoni Taehyung panjalari ostida hovuzdek yig‘ila boshladi.
Temirga o‘xshash qon hidi havoni to‘ldirdi.
Taehyung jasad ustida turardi. Ko‘kragi tez ko‘tarilib-tushar, tumshug‘idan qizil qon tomchilardi.
Uning porlayotgan ko‘zlari oxirgi qolgan alfaga qadaldi.
U esa qotib qolgan, qo‘rquvdan titrayotgan edi.
— Keyingisi sensan, — dedi Taehyung irillab.
Uning oppoq yungi qonga bo‘yalgan, ovozi esa shafqatsiz va qorong‘i edi.
Shu payt jodugar Taehyungning barcha qilayotgan ishlarini vahiy orqali ko‘rib turardi. Omega bo‘rining kuchi uni dahshatga soldi.
— U… men o‘ylaganimdan ham kuchliroq ekan, — deb pichirladi jodugar.
U yana afsun o‘qishga urindi, ammo hech narsa ishlamadi.
— Nimadir… uni o‘ldirishimga yo‘l qo‘ymayapti.
— Yo‘q… unda nima qilamiz? — dedi Mina. Uning ovozi yengil titrab, odatdagi sovuqqonligini fosh etdi.
— Men buni uddalay olmayapman, — dedi jodugar ko‘zlarini ochib va Minaga tikilib.
— Yo‘q, bunday deyolmaysiz! Men bu yerga bekorga kelmadim! — dedi Mina jahl bilan.
Jodugar bir muddat o‘ylanib qoldi.
— Bitta yo‘li bor, — dedi u past ovozda.
— Nima u? — dedi Mina darhol, ovozida shoshqaloqlik bilan.
Jodugar unga nimanidir pichirlab tushuntirdi. Sirli gaplar Minaning umurtqasidan sovuq titroq o‘tkazdi.
— Shunday bo‘lsa ham davom etaymi? — deb so‘radi jodugar.
— Ha! Ha, iltimos, davom eting! Farqi yo‘q, qolganini o‘zim hal qilaman! — dedi Mina oldinga egilib.
Jodugar bosh irg‘ab yana marosimga qaytdi.
Bir necha lahzadan so‘ng kulbani mayin ko‘k nur qopladi. U devor va pol bo‘ylab to‘lqindek taralib, Mina va xizmatkor qiz tanasidan o‘tib ketdi.
Havo sehr kuchi bilan g‘uvillardi.
— Ish tugadi, — dedi jodugar mamnun tabassum bilan.
Minaning yuzi g‘alaba hissi bilan yorishdi.
— U…? — dedi u hayajon bilan yaqinlashib.
— O‘zingiz ko‘rasiz, — dedi jodugar sirli jilmayib.
Mina bosh irg‘adi. Yuragi hayajondan qattiq urardi. Xayolida esa allaqachon kelajak gavdalanayotgandi — qizi taxtda, Taehyung esa… yo‘q.
Taehyung oxirgi roguega tashlanishga tayyor holatda past egildi.
Shu payt maydonni kesib o‘tgan kuchli nur chaqnadi.
U xuddi qilichdek Taehyung tanasidan o‘tib ketdi.
Birdan butun tanasi qotib qoldi.
Kuchi bir lahzada uni tark etdi.
Taehyung gandirakladi. Ko‘z oldi xiralashdi. Qo‘l-oyoqlari qo‘rg‘oshindek og‘irlashdi.
Go‘yo havoning o‘zi unga qarshi chiqayotgandek edi.
Rogue bo‘rining lablari shafqatsiz tabassumga tortildi.
U fursatdan foydalanib, Taehyungga tashlandi va tishlarini uning tumshug‘iga botirdi.
Taehyungning tomog‘idan og‘riqli ovoz chiqdi.
U qarshilik ko‘rsatishga urindi, tirnoqlari bilan savaladi, ammo harakatlari avvalgidek emasdi — sust va zaif edi.
Rogue uning yon tomonini tirnab yubordi.
Go‘shti yirtilib, qon oppoq yunglarini qoramtir namlikka bo‘yadi.
— Iflos omega, — dedi rogue g‘azabdan titrab. — O‘zingni ustun deb o‘yladingmi?
U Taehyungni yerga urib bosdi. Tirnoqlari uning ko‘ksiga shafqatsiz botdi.
— Senga alfa nima ekanini ko‘rsataman.
Taehyungning tanasi zaif titrardi.
Bir vaqtlar mag‘rur bo‘lgan oppoq bo‘ri endi qon ichida yotardi.
Nafasi sayozlashib, ko‘zlari xiralashdi.
Rogue bo‘ri uning bo‘yniga yaqinlashdi. Tishlari iz qoldirish uchun ochildi.
Ammo ayni shu lahzada jigarrang tusli bo‘ri katta kuch bilan unga urildi.
Rogue o‘kirishga ham ulgurmay, o‘tkir tishlar uning tomirini yirtib tashladi.
Bo‘ri bir marta tipirchilab, keyin butunlay jonsiz qoldi.
Namjoonning bo‘risi jasad ustida turardi. Ko‘kragi tez-tez ko‘tarilib tushar, ko‘zlari esa qahr bilan yonardi.
Keyin uning tanasi titrab, inson qiyofasiga qaytdi.
U bir soniya ham yo‘qotmay Taehyung tomon yugurdi va tizzalari ustiga cho‘kdi.
Namjoonning ovozi vahimadan sinib chiqdi.
Taehyungning bo‘risi qimirlamasdi. Nafasi zo‘rg‘a bilinardi.
Ko‘k ko‘zlari xira miltilladi, ammo javob berishga kuchi yetmadi.
Namjoonning qo‘llari titradi. Ko‘zlariga yosh keldi.
Ovozi umidsizlikdan bo‘g‘ilib chiqdi.
U darhol yaqin jangchilarga ong orqali buyruq yubordi.
— Hozir. Darhol oldimga kelinglar!
Bir necha lahzadan so‘ng o‘rmon ichida otlarning dupuri yangradi.
Jangchilar yetib kelib, manzarani ko‘rib dahshatga tushishdi — yerda yotgan uchta o‘lik alfa va qon ichidagi shahzoda.
Ulardan biri tezda otidan tushib, Namjoonga yopinish uchun kiyim uzatdi.
Namjoon bunga ahamiyat ham bermadi. U shosha-pisha kiyimni yopinib, buyruq berdi:
— Shahzoda Taehyungni zudlik bilan qirollikka olib qaytamiz!
— Xo‘p bo‘ladi, General! — dedi jangchilar qo‘rquv bilan.
Taehyungning bo‘shashgan bo‘ri tanasi ehtiyotkorlik bilan uning quchog‘iga joylashtirildi.
U yarador shahzodani bag‘riga mahkam bosdi — go‘yo uni butun dunyodan himoya qilmoqchidek.
Namjoon kutib turgan otga chiqdi va ehtiyotkorlik bilan Taehyungning holsiz bo‘ri tanasini quchog‘iga oldi. U yarador shahzodani bag‘riga mahkam bosdi, go‘yo uni butun dunyodan himoya qilayotgandek.
— Chidang, shahzodam… iltimos, faqat chidang, — deb pichirladi Namjoon. Ovozidagi titroq yurakni ezardi. U otni oldinga haydadi.
Jangchilar ortidan ergashishdi. Ularning nigohlari qon ichida qolgan uchta jasadga xavotir bilan qayta-qayta tushardi. O‘rmon o‘lim hidiga to‘lib ketgan edi, ammo hech kim gapirmadi. Tun bo‘ylab faqat otlar dupuri eshitilib turardi — ular shahzodaning hayot ipidan uzilib ketmasligi uchun shoshilishardi.
Keskin hushtak tovushlari tun sukunatini yorib yubordi.
Saroy darvozalari katta shovqin bilan ochildi.
Ot tuyoqlari tosh yo‘laklarda gumburlab, hovli bo‘ylab aks-sado berdi. Qo‘riqchilar shoshilib saf tortishdi, mash’alalar birin-ketin yoqildi.
Daeho allaqachon saroy ichida oyoqqa turgan edi.
Ko‘ksini vahimali his tirnardi.
Nimadir noto‘g‘ri edi. Juda noto‘g‘ri.
Ichidagi bo‘ri bezovta uvillar, yuragiga muzdek qo‘rquv cho‘kardi.
Bir necha lahzadan keyin Namjoon katta eshiklardan otilib kirdi — yalang‘och ko‘kragi qonga belangan, qo‘llarida esa Taehyungning bo‘shashgan bo‘ri tanasi.
Uning yuzi oqarib ketgan, vahima esa yuziga chuqur o‘yilib tushgandi.
— Oqsoqollar! — Namjoonning ovozi sinib chiqdi. U tibbiyot qanoti tomon yugurardi. — Shahzoda Taehyung nafas olmayapti! Uni darhol davolanglar!
Uning iltijosi umidsiz va titroq edi.
Dam olayotgan oqsoqol bo‘rilar bir zumda harakatga tushishdi. Ularning keng kiyimlari hilpirab, uzun eman karavot atrofini bo‘shatishdi.
Namjoon Taehyungni ehtiyotkorlik bilan yotqizdi.
Qo‘llari titrardi — go‘yo qattiqroq tegsa, shahzoda parchalanib ketadigandek.
— Ey Oy Ma’budasi… — dedi oqsoqollardan biri dahshat bilan og‘zini yopib. — Shahzodamizga nima bo‘ldi?
Boshqalar allaqachon kosalar, dorivor o‘simliklar va qaynab turgan suvlarni tayyorlashardi.
Ularning qo‘llari tajribali bo‘lsa ham titrardi. Barglarni maydalashar, ildizlarni ezishar va turli malhamlar tayyorlashardi.
— Rogue hujumi, — dedi Namjoon xirillagan ovozda.
Uning jag‘i qattiq qisilgan edi.
Oqsoqollar bir-birlariga og‘ir nigoh tashlashdi, ammo hech nima demay Taehyungning yaralarini tozalashga tushishdi.
Shahzodaning bo‘ri shakli hanuz hushsiz edi. Qonga belangan oppoq yungi sham yorug‘ida xiralashib ko‘rinardi.
Daeho Jisoo bilan birga xonaga bostirib kirdi.
Uning borligi xonani muzdek vahima bilan to‘ldirdi.
— O‘g‘limga nima bo‘ldi? Taehyung qayerda?! — uning ovozi qo‘rquvdan dag‘allashib gumburladi. — Ichimdagi bo‘ri bezovta edi… nimadir noto‘g‘ri ekanini sezgandim!
Keyin uning nigohi karavotga tushdi.
Karavotda Taehyung qimirlamay yotardi — oppoq bo‘ri tanasi qonli choyshablar ustida rangsiz va jonsiz ko‘rinardi.
— Yo‘q… yo‘q! — Daehoning ovozi sinib ketdi.
U karavot yoniga tiz cho‘kdi va qonli yunglarni kaftlari bilan ushladi.
— O‘g‘lim… ko‘zlaringni och… iltimos, ko‘zlaringni och!
Jisoo hansirab qo‘llarini og‘ziga bosdi.
Ko‘z yoshlar yuzidan oqib tushardi.
— Yo‘q… Taehyung emas… — uning ovozi bo‘g‘iq pichirlashga aylandi.
U ukasining yelkasidan ushlab oldi, manzaraga qarashga ham qiynalardi.
Chetda turgan Namjoon birdan tiz cho‘kdi.
Ko‘zlari yoshlanib, boshini past egdi.
— Meni kechiring, Oliy hazratlari… Men… men uni himoya qila olmadim. Rogue’lar hujum qilishdi. Men…
Ko‘z yoshlari yuzidan oqib tushdi.
— Men sizni ham, uni ham sharmanda qildim…
Daeho esa o‘g‘lining harakatsiz tanasiga boshini qo‘yib yig‘lardi.
— Mening Taehyungim… ular senga nima qilishdi?..
Uning ovozi qalbining tubidan yulib olingandek jaranglardi.
— Sen kuchlisan… bundan ham kuchlisan. Qayt, o‘g‘lim… iltimos…
Oqsoqollar shoshilib yaralarni dorili bog‘lamlar bilan o‘rashardi.
Ulardan biri yog‘och piyoladagi jilvalanuvchi suyuqlikni Taehyungning og‘ziga ehtiyotkorlik bilan tomizdi.
Nihoyat oqsoqollardan biri oldinga chiqdi.
Ovozi barqaror bo‘lsa ham ko‘zlari nam edi.
— Oliy hazratlari… shahzodamiz kuchli. Uning tanasi o‘zini davolash uchun kurashyapti. Yaralari sabab hushidan ketgan, ammo u bardosh beradi. Umidingizni yo‘qotmang.
Daeho boshini qattiq chayqadi.
U Taehyungning panjasini mahkam ushladi — go‘yo uni hayotga bog‘lab turgandek.
— Siz tushunmaysiz… u mening bolam… mening Taehyungim… u endigina o‘n beshda. Men uni yo‘qota olmayman…
Buyuk qirol qayg‘u oldida ojiz qolgan edi.
Yonida Jisoo jimgina yig‘lardi. Ko‘z yoshlari ukasining yunglariga tomchilardi.
U qayta-qayta Taehyungning ismini pichirlardi — go‘yo ovozi uni ortga qaytaradigandek.
Xona dorivor o‘simliklar, qon va qayg‘u hidiga to‘ldi.
U yerdagi har bir bo‘ri nafasini ichiga yutib turardi.
Ular shahzoda — qonga botgan, yaralangan va jim yotgan shahzoda — hayot ipini qo‘yib yubormasligini so‘rab duo qilishardi.
Ammo Taehyung hanuz uyg‘onmadi.
U hali ham bo‘ri shaklida edi — ortga qaytishga ham kuchi yetmasdi.
Ko‘kragi zo‘rg‘a ko‘tarilib tushardi. Har bir nafasi zaif va mo‘rt edi.
Go‘yo havoning o‘zi ham uni tark etishga tayyordek.
Oqsoqollar tinimsiz ishlashdi.
Ular tibbiyot qanotini tark etishmadi.
Ovozlari ibodatlardan xirillab ketgan, qo‘llari esa o‘simlik maydalashdan yara bo‘lgandi.
Chegaralardan tashqariga choparlar yuborildi.
Ular noyob ildizlar va shifobaxsh barglar olib qaytishdi — shahzodani qutqarish uchun har qanday umidga yopishib.
Taehyungning ko‘zlari ochilmadi.
Bir kecha, saroy jimjit bo‘lgan paytda Mina xonaga kirdi.
Ko‘ylagi pol bo‘ylab shitirlab sudralardi.
U karavotga yaqinlashib, harakatsiz yotgan shahzodaga qaradi.
Lablariga zaharli tabassum yoyildi.
U masxarali mehr bilan qon yopishgan yunglarni siladi.
Tegishi deyarli mehribondek tuyulardi.
— Onang kabi… sen ham tez orada oʻlasan.
U Taehyungning qulog‘iga yaqinlashdi.
— Va sen ketganingda… endi hech kim mening yo‘limda turmaydi.
U yana bir marta uning yunglarini siladi — bu mehr emas, qorong‘i tahdid edi.
Bu orada Daehoning qayg‘usi uni butkul yutib yuborgan edi.
Har kuni o‘g‘lining yonida o‘tirardi.
Uning qudratli tanasi titrardi. Taehyungning panjasini ushlab, peshonasini unga bosgancha Oy Ma’budasiga iltijo qilardi.
U o‘g‘lining o‘rniga o‘z hayotini berishga ham tayyor edi.
Zodagonlar zalidan xizmatkorlar xonasigacha…
Valiahd shahzodaning ahvoli butun qirollikni qayg‘uga botirdi.
Xizmatkor qizlar fartuklariga yuzlarini yashirib yig‘lashardi.
Qo‘riqchilar jim turishardi, ko‘zlari qizarib ketgan.
Hatto oshpazlar ham taomlarini tatib ko‘rishmadi.
Ular qaynayotgan qozonlar ustida duo qilishardi.
Butun qirollik mo‘jiza kutardi.
To‘rtinchi kuni taxt zali og‘ir sukunatga cho‘mdi.
Daeho taxtda qimirlamay o‘tirardi.
Uyqusiz tunlar uning yuzida iz qoldirgan, ko‘zlari qizarib ketgandi.
Uning qarshisida Namjoon va Taehyung bilan birga ketgan jangchilar tiz cho‘kib turishardi.
— Men sen bilan nima qilay, Namjoon? — dedi Daeho sokin ovozda.
Ammo har bir so‘zi momaqaldiroqdek og‘ir edi.
Nigohi mutlaqo o‘qib bo‘lmasdi.
— Senda bitta vazifa bor edi. Eng muhim vazifa. Va sen bunda muvaffaqiyatsiz bo‘lding.
Namjoon boshini yanada past egdi.
Soyalar orasida oshpaz Jin ko‘zlarida yosh bilan turardi.
Uning yuragi nafaqat sevimli shahzodasi uchun, balki Namjoon uchun ham ezilardi.
Endi sharafi qil ustida osilib turgan odam edi.
Namjoon nihoyat sukutni buzdi.
— Men qanday jazo bersangiz ham qabul qilishga tayyorman, Oliy hazratlari .Ammo iltimos… boshqalarni ayiblamang. Ayb faqat menda. General sifatida shahzodani himoya qilish mening burchim edi. Men muvaffaqiyatsiz bo‘ldim. Ularning hayoti mening xatom tufayli buzilmasin.
Namjoon qirollikning eng kuchli generali edi.
Uning eng ishonchli jangchisi.
Ammo u valiahd shahzodani — taxt vorisini — deyarli o‘limga olib kelgandi.
Bu esa kechirib bo‘lmas jinoyat edi.
Daeho javob berishga ulgurmasidan, zalni o‘tkir qichqiriq teshib o‘tdi.
Minaning ovozi soxta qayg‘udan titrab yangradi. U ko‘ksiga qo‘l bosdi, ko‘zlari esa yolg‘on yoshlar bilan to‘lib ketgandi.
— U odam o‘z vazifasini bajarganida oʻg‘lim bu ahvolga tushmagan bo‘lardi! Uning yagona vazifasi shu edi!
U dramatik tarzda oldinga chiqdi, yig‘isi marmar devorlarda aks-sado berdi.
— U jazolanishi kerak! Taehyung qanday azob chekayotgan bo‘lsa, u ham shunday azob cheksin!
Ovozi titrardi, ammo ko‘z yoshlari ortida ko‘zlari sovuq yaltirab turardi.
— Uni qatl qiling! Uning qoni bu muvaffaqiyatsizlikni yuvsin!
Namjoonning jag‘i qattiq qisildi.
U hanuz tiz cho‘kkancha, boshini egib turardi.
— Agar mening o‘limimni xohlasangiz, unda shunday bo‘lsin. Faqat bir iltimosim bor — mening qurbonligim shahzodamizga tinchlik olib kelsin. Agar jonimni berishim uni tezroq sog‘aytirsa, qilichni mamnuniyat bilan qabul qilaman.
Zalni og‘ir, bo‘g‘uvchi sukunat qopladi.
Hatto soqchilar ham bezovta qimirlay boshlashdi — ular adolatgami yoki shafqatsizlikkami guvoh bo‘layotganini tushunolmay qolishgandi.
Daehoning yuzi toshdek qotib qolgan edi, ammo ko‘zlarida og‘riq miltillardi.
So‘ng nigohini tibbiyot qanoti tomon olib boruvchi eshiklarga qaratdi — u yerda uning o‘g‘li hanuz hayot uchun kurashayotgandi.
Nihoyat Daeho sukunatni tilib yubordi.
— Shu ondan boshlab jangchi Kim Namjoon general unvonidan mahrum qilinadi.
Zal bo‘ylab hayratli nafaslar tarqaldi.
Bu so‘zlar momaqaldiroqdek yangrab, bir vaqtlar Namjoonni qirollikning eng buyuk himoyachisi deb bilganlarning yuragini sindirdi.
— Ovqat yo‘q. Suv yo‘q. Quyosh nuri ham yo‘q, — davom etdi Daeho.
Ovozi qayg‘u va g‘azabdan titrardi.
— Men boshqacha buyurmagunimcha.
Ko‘zlari sovuq edi, ammo ovozining chetlari sinib borardi.
— Qolganlarini qo‘yib yuboring. Ular aybdor emas.
Kiyimlari soyadek hilpirab ketdi.
Va Namjoonga qayrilib ham qaramasdan chiqib ketdi.
Uning qadam tovushlari qayg‘u va hukm kabi jaranglardi.
Muvaffaqiyatsizlikning og‘irligi zanjirdek uni bosib turardi.
Ikki soqchi yaqinlashganda ham u qarshilik ko‘rsatmadi.
Ular og‘ir yurak bilan Namjoonning kumush qilichini tortib olishdi va ko‘ksidagi qirollik nishonini sug‘urib tashlashdi.
Nishonning marmar polga tushib jaranglashi xuddi o‘lim qo‘ng‘irog‘idek eshitildi.
Soqchilar uning qo‘llaridan ushlab, oyoqqa turg‘izishdi.
Va shahzodasini himoya qila olmaganining dahshatli hissi uning ichini kemirardi.
Uni taxt zalidan sudrab olib chiqishdi.
Burama yo‘laklardan o‘tib, saroy zindonlariga olib tushuvchi sovuq zinapoyaga olib borishdi.
Har qadamda havo og‘irlashib borardi.
Faqat mash’alalar yo‘l ko‘rsatardi.
Temir eshik g‘ijirlab ochildi.
Yer osti zindoni abadiy tun maskanidek edi.
Nam devorlar chirigan hid taratar, zang bosgan panjaralar esa shafqatsiz ko‘rinardi.
Uni kameraga itarib yuborishdi.
Yuqorida, taxt zalida oshpaz Jin hamon qotib turardi.
Nihoyat u o‘zini ushlab turolmadi.
Og‘zini qo‘llari bilan yopgancha sekin yig‘lab yubordi.
Bir vaqtlar shu qadar mag‘rur turgan insonning qulashi uning yuragini ezardi.
Endi esa o‘sha odam sharafidan mahrum qilingan mahbusga aylangandi.
Ammo hukmning aks-sadosi hanuz devorlarda kezib yurardi.
Go‘yo butun qirollik nafaqat shahzoda uchun, balki uning yo‘lida hamma narsasini yo‘qotgan jangchi uchun ham motam tutayotgandek edi.
Oy osmonda og‘ir osilib turgan paytda, Taehyungning bo‘ri tanasi birdan qattiq titray boshladi.
Tanasi tortishib ketar, lablari orasidan zaif ingrashlar chiqardi.
Bu tovushlar jim tun ichida azobning pichirig‘idek yangrardi.
Yaqinda navbatchilik qilayotgan oqsoqollar darhol uning yoniga yugurishdi.
— Shahzodam! Unga nima bo‘lyapti?! — deb qichqirdi oqsoqollardan biri.
Taehyungning nafasi keskin va xirillagan edi.
Burunidan chiqqan bug‘ xuddi ichki a’zolari yonayotgandek ko‘rinardi.
Yungi terdan nam bo‘lib tanasiga yopishib qolgan edi.
Tirnoqlari esa polni zaif tirnardi — go‘yo ko‘rinmas narsaga qarshi kurashayotgandek.
Oqsoqollardan biri qo‘lini uning boshiga qo‘ydi.
Ammo kafti tegishi bilan ko‘zlari dahshatdan kattalashdi.
Ovozidagi qo‘rquv yashirinmasdi.
— Uning tanasi olovdan ham issiq!
Bo‘ri past ovozda ingrab yubordi.
Tagidagi yer esa ter va so‘lakdan qorayib borardi.
— Dorilar! Tezroq! Bor sovituvchi o‘simliklarni olib kelinglar! — deb baqirdi oqsoqol.
Yosh tabiblar cho‘chib yugurib ketishdi.
— Tez! Tanasi bardosh bermasidan oldin!
Jim tun birdan tartibsiz shovqinga to‘ldi.
Tosh devorlarda qadam tovushlari aks-sado berardi.
Oqsoqollar esa shahzoda atrofida xavotir bilan turishardi.
Go‘yo Taehyungning ichida uning ruhini kuydirayotgan bir olov yonayotgandek edi.
Taehyungning bo‘ri tanasi titrardi.
Tomog‘idan dahshatli tovush chiqdi —
Go‘yo bu bir vaqtning o‘zida ham ogohlantirish, ham yordam so‘rovi edi.