𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎
— Xo‘sh? — dedi Chayoungning onasi ayyorona qoshlarini o‘ynatib, qiziga bir krujka issiq shokolad uzatar ekan. Chayoung minnatdorlik bilan uni oldi.
— Seuldagi sayohating qanday o‘tdi? Namjoonning ishlari yaxshimi?
— Seul juda ajoyib edi, — dedi Chayoung krujkadan bir ho‘plam ichib. — Joonning ham ishlari yaxshi.
Han xonim qiziga ma'noli tabassum bilan qaradi.
— Bilasanmi, Mina bilan ikkimiz sen va Namjoon birga bo‘lishingni doim orzu qilganmiz. Hattoki maktabda o‘qib yurgan paytingizdayoq.
Chayoung kulimsirab qoshini ko‘tardi.
— Ha, bilaman. Sizlar hatto Minhyuckni ham rejalaringizga sherik qilardingiz. Esingizdami, bir safar uchalangiz "bozorga boramiz" deb uni olib ketgandingiz. Aslida esa maqsadingiz Namjoon bilan meni yolg‘iz qoldirib, yaqinlashtirish edi.
— O‘zimizni oqlash uchun shuni aytishim mumkinki, juda maroqli kun bo‘lgandi. Minhyuck ham rosa xursand bo‘lgandi.
U sekin boshini ko‘tarib, yulduzlar bilan bezangan tungi osmonga tikildi.
So‘nggi bir necha kun davomida Namjoon bilan birga o‘tkazgan lahzalar xayolida jonlandi.
Shu xotiralar yuragini iliq hislarga to‘ldirdi, lablariga esa beixtiyor mayin tabassum yugurdi.
— Nima bo‘ldi? — deb so‘radi onasi xavotir bilan. — Biror narsa seni bezovta qilyapti, shundaymi?
Chayoung ko‘zlarini yumib, divanga suyandi.
— Men... — dedi u chuqur nafas olib. — Qo‘rqyapman.
U bir lahza jim turdi, so‘ng davom etdi:
— Tasavvur qilaylik, bir kun kelib munosabatimizni hammaga oshkor qildik. Agar shundan keyin Namjoon juda ko‘p nafratga uchrasa-chi? Unda nima qilamiz?
Han xonim xotirjam ohangda javob berdi:
— Bilasanmi, sen bu borada otangga juda o‘xshaysan. Har doim avval yomon tomonlarini o‘ylaysan.
Otasi tilga olingach, Chayoungning chehrasi darhol jiddiylashdi.
— Men unga o‘xshamayman, — dedi u yuzini onasidan burib.
Han xonim esa mayin tabassum qildi.
— Bundan o‘zing ham hayron qolishing mumkin, qizim, — dedi u sekin.
— Lekin men aytmoqchi bo‘lgan narsa boshqa. Nega faqat eng yomon ehtimollar haqida o‘ylayapsan? Axir muxlislarning juda katta qismi munosabatingizdan xursand bo‘lishi ham mumkin-ku.
— Chunki odamlar shafqatsiz bo‘lishi mumkin... Ba'zida juda qo‘pol ham, — dedi u past ovozda. — Men esa bunday narsalarni yana ko‘rishni istamayman.
Onasining nigohi yanada muloyimlashdi.
— O‘rta maktabdagi voqealar yana takrorlanishidan qo‘rqyapsanmi?
Bu so‘zlarni eshitgan zahoti Chayoungning tomog‘iga nimadir tiqilgandek bo‘ldi.
Bu uning hayotidagi eng yoqimli davr emas edi.
O‘sha paytda ko‘pchilik qizlar unga yaxshi munosabatda bo‘lmagan, u ko‘p ranjigan va ko‘ngli ko‘p og‘rigan edi.
— O‘sha davr... hamma qo‘rquvlarimning boshlanishi bo‘ldi, — dedi Chayoung deyarli pichirlab. — Ha... Men bunday voqealarni yana boshdan kechirishni istamayman.
Han xonim qizining qo‘lini sekin ushladi.
— Qo‘rqayotganingni tushunaman, qizim, — dedi u mehr bilan. — Ammo bu haqda Namjoon bilan ham gaplashishing kerak.
U biroz to‘xtab, qo‘shimcha qildi:
— Har qanday munosabatning eng muhim asosi — bu ochiq muloqot.
O‘sha kechasi Chayoung karavotida yotar ekan, onasining so‘zlari xayolidan chiqmay qo‘ydi.
Bir-birini sevadigan insonlar ichidagi qo‘rquvlarini ham, xavotirlarini ham yashirmasliklari kerak.
Agar u chindan ham qo‘rqayotgan bo‘lsa, buni Namjoonga aytishi lozim edi.
Chayoung telefonini qo‘liga oldi.
Xabarlar bo‘limini ochib, Namjoonning ismiga bosdi.
Barmoqlari klaviatura ustida bir necha soniya ikkilanib turdi.
So‘ng u asta-sekin yozishni boshladi.
💬Sen bilan bir narsa haqida gaplashsam boʻladimi?
💬Bilaman, bu gʻalati yoki unchalik muhim boʻlmagan narsa boʻlib tuyulishi mumkin, lekin...
Agar bir kun kelib munosabatimizni hammaga oshkor qilsak-chi?
Agar ARMY sendan nafratlana boshlasa-chi? Yoki guruh juda koʻp tanqid va nafratga duch kelsa-chi?
Joon... buning sodir boʻlishidan juda qoʻrqyapman.
Men sen yoki guruhimiz biz sababli ozor chekishini aslo istamayman...
Agar bizni yoqtirmaydigan odamlar chiqsa ham...
Ular haqiqiy muxlislar boʻlmaydi.
Agar haqiqatan ham bizni sevishsa, ular bizning baxtimizdan xursand boʻlishardi.
Shuning uchun hozircha faqat bugunni oʻyla.
Men senga hech qachon qanchalik ajoyib inson ekaningni aytganmanmi?
Bugungi soʻzlaring uchun rahmat.
💬Men doim sen tomondaman, mening Chayoungieeem.
Namjoonning javoblarini oʻqib boʻlgach, Chayoungning lablarida beixtiyor mayin tabassum paydo boʻldi.
Namjoon har safar unga aynan kerak boʻlgan soʻzlarni topa olar, birgina xabari bilan uning yuragini iliqlikka toʻldirar, barcha qoʻrquv va xavotirlarini bir muddat boʻlsa-da unutishga majbur qilardi.
Chayoung telefonini bagʻriga bosib, koʻzlarini yumdi.
U endi buni inkor eta olmasdi.
U Namjoonni chin dildan, butun vujudi bilan sevib qolgan edi.
— Im ustoz, men buni to‘g‘ri bajardimmi?
Chayoung kichkina tarbiyalanuvchilaridan biri uzatgan varaqni muloyimlik bilan qo‘liga oldi. Ko‘z yugurtirar ekan, qizaloq ustidan chizib yozgan ingliz alifbosi harflarini diqqat bilan ko‘zdan kechirdi.
— Mimi, sen "P" bilan "Q" harflarini adashtiribsan. Lekin hechqisi yo‘q, — dedi u mehr bilan jilmayib. — Xohlasang, senga yana bir marta ko‘rsataman.
Chayoung qalamni olib, varaqning orqa tomoniga ikkala harfni sekin va chiroyli qilib yozdi. So‘ng ularning farqini sodda va tushunarli qilib tushuntirib berdi.
— Rahmat, Im ustoz! — dedi Mimi quvonch bilan baqirib.
U odob bilan ta'zim qildi-da, yana bir mashq varag‘ini bajarish uchun yugurib ketdi.
Chayoung mehr bilan bolalarga boqdi.
Bu guruh bilan ishlayotganiga qariyb ikki yil bo‘lgandi. Shu vaqt ichida u har bir bolaning fe'l-atvori va odatlarini yodlab olgandi.
Masalan, Mimi sinfdagi eng serg‘ayrat qizaloq edi, Mingyu esa deyarli har daqiqada yangi savol berishni yaxshi ko‘rardi.
Bolalarni kuzatib turganida, uning nigohi sinfning chetroq burchagida o‘tirgan bir bolakayga tushdi.
Jihoon o‘yinchoq mashinasini qo‘lida aylantirib o‘tirardi.
U topshirig‘ini allaqachon tugatgan bo‘lsa ham, yuzida odatdagi quvnoq tabassum yo‘q edi. Aksincha, juda xafa ko‘rinardi.
Chayoung uning yoniga borib sekin cho‘kdi.
— Jihoon, hammasi joyidami? — deb muloyim so‘radi u.
Bolakay esa ko‘zlarini undan olib qochdi.
— Men... yaxshiman, — dedi u juda past ovozda. — Im ustoz ketaversangiz ham bo‘ladi.
Chayoung uning yonida qolib, mehr bilan kulimsiradi.
— Jihoon, sen odatda juda quvnoq bolasan. Men esa o‘quvchilarimning xafa bo‘lishini yoqtirmayman.
U bir oz kutib, so‘ng yana so‘radi:
Jihoon boshini sekin chayqadi.
U hamon Chayoungning ko‘zlariga qarashdan qochardi.
Chayoung bolaning noqulay ahvolini payqadi.
Atrofda boshqa bolalar kulib-yugurib o‘ynashar, xonani ularning quvonchli ovozlari to‘ldirib turardi.
Shu shovqin orasida Chayoung Jihoonga yanada yaqinroq egildi va juda muloyim ovozda dedi:
— Jihoon...Agar xohlasang, bu haqda boshqalardan narida, faqat ikkovimiz gaplashishimiz ham mumkin.
Jihoon yolgʻiz gaplashishni xohlaganini eshitishi bilan boshini tez-tez qimirlatib tasdiqladi. Soʻng ikki qoʻlini yuqoriga choʻzib, oʻqituvchisi uni bagʻriga olishini kutdi.
Chayoung mayin tabassum bilan uni ehtiyotkorlik bilan koʻtarib oldi. Xonadan chiqarkan, asta bir kuy xirgoyi qilib, bolaning yelkasini silab borardi. Jihoon esa boshini uning yelkasiga qoʻyib, biroz taskin topgandek jim qoldi.
Ular janob Jungning xonasiga kirishdi. U kishi oʻziga qahva va yegulik olish uchun tashqariga chiqqan edi.
Chayoung Jihoonni stol ustiga ehtiyotkorlik bilan oʻtqazib, yiqilib ketmasligiga ishonch hosil qildi.
— Xoʻsh, endi menga aytasanmi? Nega bunchalik xafa eding? — dedi u iloji boricha mehribon va muloyim ohangda.
Jihoon yerga tikilgancha sekin gap boshladi.
— Topshiriq qilayotganimizda... Sora uni onasiga koʻrsatishini aytdi.
— Men ham... men ham onamga koʻrsatmoqchiman.
Bola katta-katta, kiyiknikidek mungli koʻzlarini Chayoungga tikdi. Uning nigohida sogʻinch va alam yaqqol sezilardi.
— Dars tugagach koʻrsatasan-ku, Jihoon, — dedi Chayoung uni yupatishga urinib.
Ammo kichkintoy boshini qattiq chayqadi.
— Onam uyda emas... — dedi u titroq ovozda. — Qayerga ketganini bilmayman.
Bu gapni eshitib, Chayoungning koʻnglidan turli xavotirli fikrlar oʻtdi.
— Dadang uydami, Jihoon? — deb ehtiyotkorlik bilan soʻradi u.
Bola otasi eslanganda biroz yorishdi.
— Ha, dadam uyda. Lekin... menimcha, ular urishib qolishgan. Shuning uchun onam ketib qoldi.
Chayoung qarshisida oʻtirgan bolakayga qarab, beixtiyor oʻzining bolaligini esladi. Jihoonning holati unga oʻsha ogʻir oilaviy kunlarini yodga solgandi.
— Bugun seni dadang olib ketadimi? — deb soʻradi u.
— Maylimi, unda bugun dadang bilan biroz gaplashsam?
— Mayli, — dedi Jihoon yelka qisib.
Xavotir aralash xoʻrsinib, Chayoung uni yana oʻyin xonasiga olib kirdi. Jihoon uni mahkam quchoqlab oldi-da, keyin kayfiyati ancha koʻtarilgan holda yugurib, boshqa bolalarga qoʻshildi.
— Janob Park, iltimos, bir daqiqa gaplashsak boʻladimi?
Uzun boʻyli erkak oʻgʻlini quchoqlayotgan joyida toʻxtab, xavotir bilan oʻqituvchiga qaradi.
— Jihoon yaxshimi? Maktabda biror narsa boʻldimi?
— Jihoonjon, xohlasang, borib oʻynayver, — dedi Chayoung muloyimlik bilan.
Bola quvonib kichkina uch gʻildirakli velosiped tomon yugurdi.
Shundan keyin Chayoung ovozini pasaytirdi.
— Bugun u biroz xafa koʻrindi. Shuning uchun uni alohida xonaga olib chiqib, nima boʻlganini soʻradim. U... onasi ketib qolganini va sizlar urishib qolganingizni aytdi.
— Bu holat uni juda tashvishga solayotganga oʻxshaydi. Shuning uchun uydagi vaziyat haqida soʻramoqchi edim.
Janob Parkning yelkalari tushib ketdi. Chayoung uning qanchalik holdan toyganini payqadi.
— Men va turmush oʻrtogʻim... bir necha kun oldin qattiq janjallashdik. Men... uning menga xiyonat qilayotganini bilib qoldim...
— Ovozimiz juda baland chiqdi. Menimcha, Jihoon hammasini eshitgan. Keyin u narsalarini yigʻishtirib, uydan ketdi. Jihoon bu voqeaning asl mohiyatini tushunmaydi, deb oʻylagandim...
Erkak achchiq kulimsiradi. Bu kulgida quvonchdan asar ham yoʻq edi.
— Bolalar oʻylaganimizdan ham koʻproq narsani sezishadi, — dedi Chayoung xotirjam ohangda.
Bir oz sukutdan keyin u davom etdi:
— Men faqat Jihoon yaxshi ekaniga va unga hech narsa boʻlmayotganiga ishonch hosil qilmoqchi edim. Yana... agar maslahat berishga ijozat bersangiz... balki unga hammasini toʻrt yoshli bola tushuna oladigan sodda tilda tushuntirsangiz yaxshi boʻlar.
Janob Park mungli tabassum qildi.
— Ha... shunday qilishim kerak. Aytganingiz uchun katta rahmat, miss Im. Kechingiz xayrli oʻtsin.
Ikki kattalar bir-birlariga ta'zim qilishdi.
Shu payt Jihoon otasi tomon velosipedini haydab keldi. U oʻqituvchisiga quvnoq qoʻl silkitdi, soʻng otasi bilan birga uyiga yoʻl oldi.
Ularning ortidan qarab qolgan Chayoungning lablarida mayin, ammo gʻamgin tabassum paydo boʻldi.
Jihoon unga oʻzining bolaligini shu qadar eslatgandiki, bu oʻxshashlik yuragini yana bir bor ogʻritib yubordi.
