𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎
Chayoung ko‘zguga yana bir bor tikildi. U ko‘ylagidagi aslida yo‘q bo‘lgan g‘ijimlarni tekislagandek qo‘llari bilan silab chiqdi, so‘ng o‘ziga boshdan-oyoq sinchkovlik bilan razm soldi. Biror kamchilik topishga urinardi.
Nihoyat tashqi ko‘rinishidan ko‘ngli to‘lgach, o‘zi ham sezmagan holda ushlab turgan nafasini sekin chiqardi.
Bugun u och havorang jinsi shim, oq rangliva qizil toʻqima bezakli qisqa yengli trikotaj kardigan. Oldi tugmali, yoqa va choʻntaklari qizil hoshiyalar bilan bezatilgan edi va nozik zanjirli sumka taqqan edi. Oyoqlarida esa qulaylik uchun oq krossovkalar bor edi.
Makiyaji har doimgidek tabiiy va nafis bo‘lib, faqat yuzidagi go‘zallikni yanada ta'kidlab turardi. Odatda yig‘ib yuradigan uzun sochlarini esa bu safar yozib qo‘ygan, mayin to‘lqinlar yelkasiga tushib turardi.
Namjoonning gapi yarimta qoldi.
U ko‘zgudagi Chayoungni ko‘rishi bilan go‘yo vaqt bir lahzaga to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Nigohi qizdan uzilmay qoldi.
— Ha... tayyorman, — dedi Chayoung kulimsirab. Ichida esa hayajondan yuragi tez ura boshlagandi. — Kiyimim yaxshimi?
Ammo Namjoon uning savolini deyarli eshitmadi. U hanuz Chayoungning nafis qiyofasiga mahliyo bo‘lib qarab turardi.
Bir necha soniyadan keyingina o‘ziga kelib, yutinib qo‘ydi.
— H-ha... Albatta. Juda mos tushibdi.
Uning ovozi odatdagidan ancha past edi.
— Axir bu oddiy jinsi shim bilan oq kardigan-ku.
U buni ahamiyatsizdek qo‘l siltab aytdi.
Ikkalasi kvartiradan chiqishdi. Yo‘lakda Minhyuck ularni ko‘rib, Chayoungning kiyinishiga ma'qullab bosh irg‘adi va ikkoviga ham ko‘z qisib qo‘ydi.
— Hech qanday alohida kiyim emas, — dedi Chayoung yelka qisib.
Namjoon esa kulimsirab uning so‘zlarini takrorlagandek dedi:
— "Men Chayoungman." Ana shuning o‘zi yetarli. Bunday oddiy kiyimni ham sendek chiroyli qilib kiyib yura oladigan odam kam.
— Maqtoving yoqimli, albatta, — dedi Chayoung qoshini ko‘tarib.
— Lekin bir kun kelib menga qanday kiyim kiydirishni rejalashtirayotganingni o‘ylab qolaman. Tasodifan meni oddiy bir dehqondek kiydirib qo‘ymoqchi emasmisan?
— Hoy! Men juda did bilan kiyinaman, — dedi Namjoon o‘zini himoya qilib. — Jin hyung mendan ham yomonroq.
— Ammo u-ku "Worldwide Handsome", — deya kuldi Chayoung. — Unga har qanday kiyim yarashadi.
— Demak, menga yarashmaydi, demoqchimisan? — bu safar Namjoon ham qoshini ko‘tardi. Niqobi ostida yashiringan sho‘x tabassumini Chayoung deyarli sezib turardi.
— Yo‘q, senga ham yarashadi, — dedi Chayoung kulimsirab.
— Esingdami, maktabning uchinchi yilida xayriya uchun o‘tkazilgan moda namoyishi? Sen eng g‘alati kiyimni kiygan eding... Lekin baribir o‘zingga juda mos tushgandi.
— Hali ham o‘sha suratni saqlab yuribsan-a?
Chayoung boshini ortga tashlab kuldi.
Namjoon esa unga maftun bo‘lib qarab qoldi. Uning kulgisi, tabassumi... hammasi yigitni yana bir bor o‘ziga rom etardi.
U butunlay oshiq bo‘lib qolgandi.
— Qiziq, — dedi Chayoung kulgisini bosishga urinib.
— ARMY o‘zlarining "prezidenti"ni to‘r paypoqda va ustiga katta harflar bilan "Swag" deb yozilgan panama shlyapada ko‘rsa, nima derkin?
Ikkalasi ham qah-qah otib kulib yuborishdi.
Eski xotiralarni eslab suhbatlashar ekanlar, qo‘llari bir necha bor tasodifan bir-biriga tegib ketdi.
Oxiri Namjoon bu yoqimli taranglikka bardosh bera olmadi va muloyimlik bilan Chayoungning qo‘lidan ushladi.
Namjoon esa uning yonoqlari uyatdan mayin pushti rangga kirganini ko‘rib kulimsiradi.
— Xo‘sh, — dedi Chayoung baland bo‘yli yigitga qarab. — Uchrashuvimizning asl rejasi nima edi?
Ular velosiped ijarasi joyi oldida to‘xtashdi.
— Velosiped minishga qanday qaraysan? — deb so‘radi Namjoon.
Chayoung esa velosipedlarga tikilib qoldi. Uning yuzidagi ifodani anglash qiyin edi.
— Chayoung? — Namjoon xavotir bilan murojaat qildi. — Agar yoqmasa, boshqa joyga ham bora olamiz...
— Namjoon, — dedi qiz uning gapini bo‘lib. — Men juda uzoq vaqtdan beri velosiped minmaganman. Bu... aynan men xohlagan narsa.
Bir necha soatdan so‘ng ular Seulning hayratlanarli manzarasi ko‘rinib turgan bog‘dagi skameykada yonma-yon o‘tirishardi.
Velosipedlari yaqin atrofdagi daraxtga suyab qo‘yilgan, ikkalasi esa uzoq sayrdan keyin hordiq chiqarishardi.
Atrofda hech kim yo‘qligiga amin bo‘lgach, Namjoon niqobini yechdi.
U bilan Chayoung bir-biriga yelka tirab o‘tirishar, qiz esa nozik barmoqlari bilan uning qo‘li ustida sekin izlar chizayotgandek erkalab o‘ynardi.
— Juda chiroyli... — dedi Chayoung shahar manzarasiga tikilgancha.
Yigitning lablarida ayyorona tabassum paydo bo‘lganini ko‘rib, darrov dedi:
— Baribir sendek chiroyli emas.
Chayoung esa yuzini burishtirib ingrab qo‘ydi.
— Nega bunaqa gaplar juda uyatli eshitiladi-yu, lekin aynan sen aytganing uchun baribir yoqib qoladi?
Namjoon kulimsirab javob berdi:
Chayoungning lablari sekin tabassumga yoyildi.
— Ha, — dedi u ohista. — Seni yoqtiraman.
Go‘yo bu harakat o‘z-o‘zidan sodir bo‘lgandek, Namjoon Chayoungni muloyimlik bilan bag‘riga tortdi.
Qiz esa boshini uning yelkasiga qo‘ydi.
O‘sha lahzada ular hech narsa demadilar.
So‘zlarga hojat ham yo‘q edi. Bir-birining yonida bo‘lishning o‘zi ularga kifoya edi.
Ular nihoyat uzoq vaqtdan beri izlagan osoyishtalikni topishgandi.
Keyingi bir necha kun Chayoung va Namjoon uchun haqiqiy baxtli lahzalarga aylandi.
Namjoon imkon qadar uni turli joylarga uchrashuvlarga olib bordi. Har bir uchrashuv ularni yanada yaqinlashtirar, qalblari bir-biriga tobora ko‘proq bog‘lanib borardi.
Hatto u Chayoungni o‘zi ishlaydigan studiyaga ham olib bordi. Qiz u yerda Namjoonning Big Hit prodyuserlari va guruhdoshlari bilan birgalikda qanday tinimsiz mehnat qilishini ko‘rib, chin dildan hayratlandi. Uning ijodga bo‘lgan sadoqati va mehnatsevarligi Chayoungni yanada ko‘proq qoyil qoldirdi.
Ammo har bir go‘zal lahzaning ham bir kuni yakuni bo‘ladi.
Nihoyat, Chayoung va Minhyuckning Seuldagi sayohati ham oxiriga yetdi.
Ular poytaxtni tark etayotganlaridan xafa bo‘lsalar-da, qalblarining bir chekkasida uyga — oilalari bag‘riga qaytayotganlaridan quvonch ham bor edi.
Bir necha soat oldin Han xonim qo‘ng‘iroq qilgandi. Telefon orqali Minhyuck baland ovozda:
— Chayoung bilan Namjoon endi uchrashishyapti! — deb xabar berganida, Han xonim quvonchdan qarsak chalib yubordi.
Shundan so‘ng u darhol Namjoonning onasiga ham bu xushxabarni aytdi.
Natijada ikki ona birgalikda xursandchilik qilishdi, bu esa yosh juftlikni rosa uyalishga majbur qildi.
— Namjoon, Chayoungga yaxshi qaragin! — dedi onasi qat'iy ohangda. — Aks holda seni jazolash uchun o‘zim boraman.
Bu gapni eshitganlarning barchasi kulib yuborishdi.
Bir vaqtlar uzilib ketgan do‘stlik rishtalari endi yana tiklangan, ammo bu safar ular avvalgidan ham mustahkam va yanada go‘zal muhabbat iplariga aylangandi.
Namjoonning baquvvat qo‘llari Chayoungning belini quchib turardi. Ikkalasi ham Minhyuck va Jungkook mashina yukxonasiga sumkalarni joylayotganini tomosha qilishar, Namjoon esa iyagini qizning boshiga qo‘yib olgandi.
— Qolishni juda istardim, — dedi Chayoung xafa tabassum bilan. — Ammo qaytishimiz kerak. Minhyuckning darslari bor, men esa onamga qarashim kerak.
— Lekin seni sog‘inaman, — dedi Namjoon uning sochlariga yuzini yashirib, xuddi bola kabi erkalik bilan.
— Men ham seni sog‘inaman, — dedi Chayoung. — Ammo telefon orqali gaplashishimiz mumkin-ku.
U Namjoonning bag‘rida turib unga yuzlandi va jiddiy ohangda qo‘shib qo‘ydi:
— Menga albatta qo‘ng‘iroq qilasan, Joon.
— Qilaman, — dedi Namjoon qat'iy ishonch bilan. — Va'da beraman.
— Xo‘sh, — dedi Jungkook qo‘llarini jinsi shimiga artib. — Hamma yuklar joylandi.
— Agar tushlikkacha uyga yetib bormoqchi bo‘lsak, yo‘lga chiqishimiz kerak, — dedi Minhyuck va BTS a'zolariga qarab jilmaydi.
— Sizlar bilan tanishganimdan juda xursandman. Umid qilamanki, yana uchrashamiz.
— Bu juda ajoyib bo‘ldi! — dedi Hoseok odatdagidek yorqin tabassum bilan. — Albatta yana kelishingiz kerak!
Seokjin esa kulimsirab qo‘shimcha qildi:
— Va Namjoonning maktab davridagi yana ko‘proq hikoyalarini aytib berasizlar.
— O, albatta, — dedi Chayoung kulib. — Hattoki suratlari bilan birga.
— Bo‘ldi, yetarli, ketamiz, — dedi Namjoon darhol qizni guruhdan muloyimlik bilan uzoqlashtirib.
Aks holda Chayoung bilan Minhyuck uning maktab davridagi barcha sirlarini ochib tashlashlari aniq edi.
Atrofdagilar kulib yuborishdi.
— Yo‘lingiz bexatar bo‘lsin, xo‘pmi? Uyga yetib olganingizdan keyin menga qo‘ng‘iroq qiling, — dedi Namjoon va Chayoungni yana bag‘riga bosdi.
So‘ng qizning boshiga mayin o‘pich qoldirdi.
— Qo‘ng‘iroq qilamiz, — dedi Chayoung muloyim tabassum bilan.
— Sen esa yaxshi uxla, vaqtida ovqatlan, suv ichishni unutma va studiyada haddan tashqari ko‘p qolib ketma. Aks holda Yoongi oppaga aytaman va u...
Qiz gapini tugatishga ulgurmay qoldi.
Namjoon uning lablaridan qisqa o‘pib qo‘ydi.
Chayoungning yonoqlari darhol qizarib ketdi.
— Men yaxshi bo‘laman, — dedi Namjoon uning uyalgan holatidan kulimsirab. — Endi xavotir qilishni bas qil va yo‘lingiz maroqli o‘tsin, xo‘pmi?
Yana bir bor hammaga qo‘l silkitib xayrlashgach, Minhyuck mashinani yurgizdi.
Mashina Seulning gavjum ko‘chalari bo‘ylab harakatlana boshladi va asta-sekin Ilsan tomon yo‘l oldi.
Chayoung oynadan tashqariga qarab o‘tirarkan, yuragida g‘alati bo‘shliq paydo bo‘ldi.
Axir endigina Namjoonni qayta topgan edi.
— Joon haqida o‘ylayapsanmi? — deb so‘radi Minhyuck qoshini ko‘tarib. — Seni bunchalik bog‘lanib qoladigan qiz deb o‘ylamagandim.
— Uni tashlab ketgim kelmayapti, — dedi Chayoung past ovozda. — Yana qachon uyga qaytishini ham bilmayman.
Minhyuck unga bir qarab qo‘ydi va mayin tabassum qildi.
— Hammasi yaxshi bo‘ladi, — dedi u ishonch bilan. — Siz ikkovingiz ham buning uddasidan chiqasizlar. Men bunga aminman.
