𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎
Chayoung bilan Minhyuck boshlarini ko‘tarib, ulkan binoga hayrat bilan tikilishdi.
Ularning qarshisida salobat bilan qad rostlagan bino ularni yanada kichkina qilib ko‘rsatayotgandek edi.
Ular Big Hit Entertainment binosi oldida turishardi.
Ikkalasi ham uning naqadar ulkan va zamonaviy ekanidan hayratda qolishdi.
Namjoon ularni shu yerga taklif qilgan, binoga kirishlari uchun esa tashqarida kutib olib, mehmon ruxsatnomasini rasmiylashtirib berishi kerak edi.
Chayoung esa ich-ichidan hayajonlanardi.
Axir aynan mana shu joyda Namjoon va yana olti nafar yigit o‘z orzularini ro‘yobga chiqargan edi.
Bu maskan qanday ekanini ko‘rishga juda qiziqayotgandi.
Minhyuck sabrsizlik bilan oyog‘ini yerga taqillatdi.
— Qani o‘zi? Uch daqiqada chiqaman degandi-ku.
Chayoung kulimsirab unga qaradi.
— Sal kut. Balki ishi chiqib qolgandir.
Bugun Chayoung juda sodda, ammo did bilan kiyingan edi.
Oq rangli ko‘ylagi ko‘k jinsi shimining ichiga tiqilgan. Oyog‘ida qora chelsi etiklar.
Uzun qora sochlari orqaga yig‘ilgan, yengil pardoz esa uning chiroyini yanada ochib turardi.
Minhyuck esa boshdan oyoq qora kiyimda edi. Yelkasiga charm kurtka tashlab olgan yigit kirish eshigi tomon qaragancha turardi.
Shu payt bino ichidan shosha-pisha yugurib chiqayotgan Namjoonni ko‘rib qoldi.
Namjoon ularning oldiga yugurib kelib, nafasi rostlanmagan holda to‘xtadi.
— Biroz kech qoldim. Yuborishim kerak bo‘lgan bir nechta ish chiqib qoldi.
— Hyuckning sabri tugay deb qolgandi.
Minhyuck darrov labini burishtirdi.
— Albatta! Ichkarini ko‘rishni juda xohlayapman. Men hali hech qachon bu yerga kelmaganman.
— Xavotir olma. Binoni bemalol aylantirib ko‘rsataman.
— Siz ikkalangizga mehmonlik ruxsatnomasini olib berishimiz kerak.
Uchovlon bino ichiga kirib, qabulxona oldida to‘xtashdi.
Resepsiyadagi xodim Namjoonning yonidagi ikki notanish mehmonni sinchkovlik bilan kuzatdi.
— Sizlarga qanday yordam bera olaman?
Namjoon odatdagidek samimiy tabassum bilan javob berdi.
— Iltimos, ikkita mehmonlik ruxsatnomasi kerak.
Xodim kompyuterida bir necha tugmani bosdi.
Oradan ko‘p o‘tmay printer g‘uvillab ishlay boshladi.
U ikkita stikerga o‘xshash ruxsatnomani chiqarib, Minhyuck va Chayoungga uzatdi.
Ikkovlari ularni kiyimlariga yopishtirib olishdi.
Chayoung stikerga qarab labini burishtirdi.
— Voy, naqadar zamonaviy moda ekan.
Minhyuck bilan Namjoon bir paytning o‘zida kulib yuborishdi.
— Rostini aytsam, bu yerga xohlagan odam bemalol kirib ketadi deb o‘ylagandim.
Namjoon o‘ylanib bosh irg‘adi.
— Aslida kirishga urinib ko‘rishi mumkin. Lekin ichkariga o‘tishidan oldin albatta shaxsini tasdiqlashi kerak bo‘ladi.
So‘ng ikki do‘stiga qarab kuldi.
— Xo‘sh... Ekskursiyaga tayyormisiz? Unda ketdik.
Binoni aylanish deyarli bir soat davom etdi.
Namjoon ularga har bir qavatni, har bir xonani va hatto bino loyihalashtirilayotganda e'tibor berilgan mayda detallarni ham birma-bir tushuntirib berdi.
Mashg‘ulot xonalarini esa ataylab oxiriga qoldirdi.
Chunki u eng yaqin do‘stlarini o‘zining ikkinchi oilasi — guruh a'zolari bilan tanishtirmoqchi edi.
Nihoyat ular mashg‘ulot xonasi eshigi oldida to‘xtashdi.
Namjoon chuqur nafas olib ularga qaradi.
— Ichkariga kirishdan oldin... Bitta ogohlantirish.
Namjoon ensasini qashib kuldi.
— Ichkaridagilar...Biroz telbaroq. Shuning uchun agar ular g‘alati gapirsa, g‘alati ish qilsa yoki umuman tushunarsiz harakat qilsa... Hech narsa so‘ramang. Xo‘pmi?
Ichkaridan taralgan yorqin nur sabab Chayoung beixtiyor ko‘zlarini qisib oldi.
Ko‘zlari yorug‘likka o‘rganishi bilan xona ichidagi olti yigitni ko‘rdi.
Ularning barchasi yangi kelgan mehmonlarga qiziqish bilan qarab qolishgandi.
— Yigitlar... Tanishinglar. Bu Im Chayoung. Bu esa Kwon Minhyuck.
U bir lahza to‘xtab, yumshoq ohangda qo‘shimcha qildi:
— Mening eng yaqin do‘stlarim.
Chayoung muloyim ta'zim qildi.
Minhyuckning ko‘zlari hayajondan porlab turardi.
— Men ham. Namjoon sizlar haqida juda ko‘p gapirgan.
Shu payt guruhning eng kattasi oldinga chiqdi. Yuzidagi samimiy tabassum darrov e'tiborni tortardi.
— Umid qilamanki, faqat yaxshi gaplarni aytgandir.
— U bizga ham sizlar haqida ko‘p gapirgan.
— Men Kim Seok-jin. Meni shunchaki Jin deb chaqiraveringlar.
Keyin oppoq terili, xotirjam ko‘rinishdagi yigit erinchoq tabassum bilan qo‘l uzatdi.
Shu zahoti qizg‘ish rangga bo‘yalgan sochli, quyoshdek yorqin tabassumli yigit yugurib kelib qoldi.
Uning quvnoqligi butun xonani yoritgandek edi.
Navbatdagi yigitning sariq sochlari va yumaloq, yumshoq yonoqlari unga yanada yoqimli ko‘rinish berardi.
Keyin jingalak qora sochli yigit qutisimon tabassum bilan salom berdi.
Uning past va yoqimli ovozi quloqqa juda yoqimli eshitilardi.
Oxirida esa guruhning eng kichigi Namjoonning orqasidan sekin bosh chiqardi.
Katta-katta ko‘zlari qiziqish bilan mehmonlarni kuzatardi.
Keyin tortinchoq jilmayib dedi:
Hoseok birdan nimanidir eslagandek boshini qiya qildi.
— Chayoung... Menimcha seni oldin ko‘rganmiz. Namjoonning uyida, shundaymi?
— Lekin siz bilan hali tanish emas ekanmiz.
Birdan og‘zini qo‘li bilan yopib yubordi.
— Voy... Siz mendan kattaroq ekansiz-a?
— 1994-yilda tug‘ilganman. Demak, sen menga "hyung" deysan.
Shu payt Chayoung pichirlab yubordi:
— Voy... Unda men sizlarga "noona" bo‘lib qolarkanman.
Yigitlarning kulgisi xonani to‘ldirdi.
— O‘zimni qarigandek his qilyapman.
— Sen yanada qarigandek his qilishing kerak. Axir ikkovimizdan ham kattasan. Mendan ham... Namjoondan ham.
Yoongi hayrat bilan Namjoonga qaradi.
— Rostdan ham sendan kattami? Qancha farq bor?
— Juda ozgina. Namjoon 12-sentabrda tug‘ilgan. Men esa 7-sentabrda.
Yoongining labida ayyorona tabassum paydo bo‘ldi. U Chayoungga qarab kuldi.
Chayoung oynaga tikilib, sochlarini tartibga soldi. Ko‘zgudagi aksiga qarab sekin xo‘rsinib qo‘ydi.
— Sochlarimning ahvolini qara...
U binodagi hojatxonalar qayerdaligini unutib qo‘ygandi.
Shu sabab Namjoon uni o‘zi boshlab kelishni taklif qilgan edi. Hozir esa u tashqarida Chayoungni kutib turardi.
Namjoonni o‘ylashi bilan Chayoungning lablariga o‘zi ham sezmagan holda mayin tabassum yugurdi.
Uning yonida bo‘lsa... Qalbida g‘alati bir iliqlik uyg‘onardi.
O‘zini yengil...Baxtli... Va hayajonlangan his qilardi.
Ammo...Namjoon ham shunday his qilarmikan?
Bu savol xayolidan o‘tishi bilan u bir necha marta kiprik qoqdi.
So‘ng ko‘ylagidagi aslida yo‘q bo‘lgan g‘ijimlarni tekislab, chuqur nafas oldi va eshikni ochib tashqariga chiqdi.
Namjoon uni kutib turgan ekan. Qizni ko‘rishi bilan uning yuzida iliq tabassum paydo bo‘ldi.
— Menimcha, ekskursiya paytida aytganlarimni kimdir yaxshi tinglamagan shekilli.
Ikkovlari mashg‘ulot xonasi tomon birga yurib ketishdi.
Minhyuck esa BTS a'zolari bilan ichkarida qolgan edi.
Chayoung darrov o‘zini oqlashga tushdi.
— Yo‘q, tinglagandim!Shunchaki...Esimdan chiqibdi.
— Aytishga uyalyapman-u... Lekin qarib qolyapman shekilli, Joon. Meni ayblama.
Yurishda davom etarkan, yonidagi qizga beixtiyor uzoq tikilib qoldi.
Ular yetti yildan ortiq vaqtdan beri bir-birlarini bilishardi.
Shuncha yil o‘tgan bo‘lsa ham...Chayoung deyarli o‘zgarmagandi.
O‘sha hazilkash, kinoyali gaplari...
O‘sha samimiy va yoqimli kulgisi...
Va yillar avvalgidek o‘ziga xos nafisligi, go‘zalligi...
Namjoon esa ich-ichidan bir narsani aniq his qildi.
Uning Chayoungga bo‘lgan tuyg‘ulari hanuz o‘zgarmagan edi.
— Chayoung... — dedi u pichirlab.
Hech qanday ogohlantirishsiz Namjoon uning bilagidan ohista ushlab, bo‘sh turgan xonalardan biriga boshlab kirdi. Eshikni ichkaridan qulflagach, sekin unga yaqinlashdi.
Chayoung uning bu kutilmagan harakatidan ko‘zlarini katta ochdi. Namjoon uni muloyimlik bilan devorga suyantirdi. Uning nigohi odatdagidan butunlay boshqacha edi — unda qandaydir chuqur, ta'riflab bo‘lmaydigan tuyg‘u yashirinardi.
— N-Nima qilyapsan?.. — dedi Chayoung hayajon bilan.
— Im Chayoung... — Namjoonning iliq nafasi uning lablariga urildi.
Shundagina Chayoung ularning orasidagi masofa naqadar yaqin ekanini his qildi. Ularning yuzlari, hatto lablari orasida deyarli hech qanday masofa qolmagandi.
Namjoon burnini ohista uning burniga tekkizdi.
O‘sha lahzada Chayoung maktabda birga ulg‘aygan sodda, sho‘x yigitni emas, balki butun dunyo tanigan Kim Namjoonni ko‘rardi.
— Chayoung... seni o‘psam maylimi?
Qiz bir necha bor kiprik qoqdi. Yonoqlari pushti rangga kirgan holda uning chuqur ko‘zlariga tikildi.
So‘ng boshini juda sekin qimirlatib, roziligini bildirdi.
Ruxsatni olishi bilan Namjoon ehtiyotkorlik bilan uning lablaridan bo‘sa oldi. Uning har bir harakati muloyim edi. U Chayoungni bag‘riga yanada yaqinroq tortdi, bir qo‘li esa qizning belida muloyim turardi.
Chayoung barmoqlarini Namjoonning sochlari orasiga olib kirar ekan, ularning naqadar mayinligini his qilib, beixtiyor erib ketayotgandek bo‘ldi. Namjoon esa uning ensasini barmoqlari bilan sekin silab turardi.
Yuzlariga taralgan qizarish bilan Chayoung asta ortga chekindi. U hayajondan Namjoonning ko‘zlariga qaray olmay qolgandi.
Namjoonning o‘zi ham biroz hijolat tortgan edi. Ammo bu uni to‘xtata olmadi. U kulimsirab qizning yuziga mayda bo‘salar yog‘dira boshladi.
Avval burniga...So‘ng peshonasiga...Keyin iyagiga...
— N-Namjoon?.. — dedi Chayoung duduqlanib. — Nega... nima uchun... men...
Namjoon kulimsirab biroz ortga chekindi.
— Menimcha, buni hali yetarlicha tushuntirmagan ekanman, — dedi u hazil aralash ohangda.
Chayoungning lablarida ham iliq tabassum paydo bo‘ldi.
— Men ham seni yaxshi ko‘raman.
Namjoon ensasini qashlab, biroz tortinib kuldi.
— Unday bo‘lsa... mening sevgilim bo‘lasanmi?
Chayoungning ko‘zlari hayratdan kattalashdi.
Namjoon bunga tayyor emas edi.
Chayoung quvonchdan uning bo‘ynidan quchoqlab oldi. Namjoon ham jilmaygancha uni bag‘riga bosdi.
Bir necha lahzadan so‘ng Chayoung sekin gap boshladi.
— Ammo... kompaniyang-chi? Guruh a'zolaring? ARMY-chi? Oddiygina men kabi qizning mashhur idol bilan uchrashayotganini ular qanday qabul qilisharkin?..
Namjoon uni bag‘ridan bo‘shatmay, sokin ovozda javob berdi:
— Bularning hammasini keyin hal qilamiz. Hozir esa... men faqat shu lahzani sen bilan birga his qilishni xohlayman.
