ҲАУНТИНГ АДЕЛИНЕ
Уйимнинг деразалари осмон бўйлаб думалаб ўтган момақалдироқ кучидан титрайди. Яшин узоқроқда чақнайди ва тунни ёритади. Шу қисқа лаҳзада, кўзни қамаштирувчи ёруғлик ичида, деразам ташқарисида турган одамнинг силуети кўринади.
У мени кузатмоқда. Доим кузатиб туради.
Мен ҳар доимгидек ўша ҳолатни бошдан кечираман. Юрагим бир уришни ўтказиб юборади, сўнг тез ура бошлайди. Нафасим юзаки бўлиб қолади, кафтларим терлайди. Уни неча марта кўрганим муҳим эмас — у ҳар сафар мендан бир хил реакцияни чиқаради.
Қўрқув.
Ва ҳаяжон.
Нега бу мени ҳаяжонлантиради, билмайман. Менда нимадир нотўғри, шекилли. Қоним қизиб томиримда гупиллаб оқиб, танамни титроқ қолдириши оддий ҳол эмас. Миясига келаётган фикрлар эса мутлақо нотўғри эканини биламан.
У ҳозир мени кўряптими? Фақат юпқа майка кийганимни, унинг остидан кўкрак учларим сезилиб турганини? Ёки сонларимни зўрға ёпаётган калта шортикларни? Бу манзара унга ёқаяптими?
Албатта ёқаяпти.
Ахир, шунинг учун у мени кузатиб келади, тўғрими? Ҳар куни кечаси қайтиб келади, мени очиқдан-очиқ ўрганганча қараб туради. Мен эса жим кузатиб, унга ичимда чақириқ юбораман. Ёнимга келсин. Шунда мен унинг бўйнига пичоқ тирашга сабаб топаман.
Аслида, ундан қўрқаман. Жуда қўрқаман.
Лекин деразам ташқарисидаги одам мени худди қоронғу хонада, фақат телевизор экрани ёруғлик бераётган пайтдаги каби ҳис қилишга мажбур қилади. Экранда даҳшатли филм ўйнаяпти. Қўрқувдан юрагим сиқилиб, яшириниб олгим келади. Аммо ичимдаги бир нарса мени жойимда қотириб қўяди. Ич-ичимда бундан завқ олаётганимни тан олгим келмайди.
Ташқарида яна қоронғулик. Энди яшин узоқроқда чақнаяпти.
Нафасим тезлашиб боради. Уни энди кўрмаяпман, лекин у мени кўриб турибди.
Деразадан нигоҳимни узиб, ортимга қарайман. Юрагим гупиллайди. Ичкарида ҳам у бор бўлиши мумкинми, деган ўй хаёлимдан ўтади. Парсонлар Манорининг соялар остига чўккан ички қисмида ҳамиша қора ва оқ катаклардан иборат пол яққол кўриниб туради.
Бу уй менга бобом ва бувимдан мерос қолган. Буюк бобомларим 1940-йилларнинг бошларида бу уч қаватли Виктория услубидаги уйини қуришган. Бунинг учун тер, қон, кўз ёш ва беш қурилиш ишчисининг ҳаёти сарфланган.
Ривоятга кўра — ёки, аниқроғи, бувим айтишича — уй қурилиш жараёнида ёниб кетган ва беш ишчини ўз ичига ютган. Мен бу бахтсиз ҳодиса ҳақида ҳеч қандай газеталар мақоласини топа олмадим, аммо Манор ичидаги руҳлар умидсизлик ҳидини таратади.
Бувим ҳар доим шундай ҳайратланарли ҳикояларни айтарди, бу эса ота-онамнинг кўзларини деворга тикишига сабаб бўларди. Онам бувимнинг гапларига ҳеч қачон ишонмаган, лекин, менимча, у шунчаки ҳақиқатни қабул қилгиси келмаган.
Баъзан тунда оёқ товушларини эшитаман. Улар ўша фожиали ёнғинда ёниб кетган ишчиларнинг шарпалариники бўлиши мумкин. Ёки уларнинг эгалари бутунлай бошқа нарса.
Ташқарида турган сояни эслатадиган нарса.
Мени кузатаётган.
Доим кузатаётган.
Баъзан онам ҳақида жуда қоронғу фикрлар миямдан ўтади — ақлли қиз ҳеч қачон бундай фикрларга эга бўлмаслиги керак.
Баъзан, мен ҳамиша ҳам ақлли эмасман.
— Аддие, сен аҳмоқгарчилик қиляпсан - дейди онам телефонимнинг динамикидан. Мен жавобан унга тикилиб қарайман, у билан баҳслашишдан бош тортаман. Ҳеч нарса демаганимда, у баланд хўрсинади. Мен бурнимни жийираман. Бу аёл бувимнинг драмани яхши кўришини ҳар доим танқид қилган бўлса-да, қандай қилиб ўзи шундай эканини пайқамайди, ҳайронман.
— Бобо ва бувинг сенга уйни бергани учун у ерда яшашга мажбур эмассан. Бу уй эски ва уни бузиб ташлаш бутун шаҳар учун яхшилик бўлар эди.
Мен бошимни автомобилнинг орқа суянчиғига уриб, кўзимни шипга тикаман ва сабр қилишга ҳаракат қиламан.
Қандай қилиб кетчуп шипга чиқиб қолган?
— Сиз ёқтирмаганингиз учун мен у ерда яшай олмайман, дегани эмас - дейман бепарволик билан.
Онам — беаёв аёл. Хулоса шу. У доим нимадандир норози, лекин сабабини тушуна олмайман.
— Сен биздан бир соат вақт оловчи узоқликда яшайсан! Бу сенинг бизни келиб кўришинг учун жуда ноқулай бўлмайдими?"
Вой, қандай чидаб бўлмас аҳвол!
Гинекологим ҳам мендан бир соатли йўл узоқда, лекин мен барибир йилига бир марта унинг олдига бораман. Ва бу ташрифлар анча ёқимсизроқ бўлади.
— Йўқ - дейман, "п" ҳарфини босиб айтиб. Бу суҳбатдан чарчадим. Онам билан гаплашишга сабрим атиги бир дақиқа етади. Ундан кейин эса сабр - тоқатим тугайди ва суҳбатни давом эттиришга ҳеч қандай иштиёқим қолмайди. У ҳар доим нимадандир нолийди. Энди эса мен бобом ва бувим берган уйни танлаганим учун шикоят қилмоқда. Мен Парсонс Манорида катта бўлганман, унинг зиналарида югуриб, Нана билан печене пиширганман. Бу жой билан боғлиқ ширин хотираларим бор, ва мен уларни онам Нана билан чиқиша олмаганлиги учун йўқотмоқчи эмасман.
Онам ва Нананинг муносабатлари доим таранг бўлган, лекин мен катта бўлгач, онамнинг кинояли гаплари ва яширин ҳақоратлари аслида нима эканини тушуна бошладим.
Нана ҳаётни ҳар доим ижобий ва ёрқин рангларда кўрар эди. У доим жилмайиб, бирор нарса оҳанглаб юрарди. Онам эса, аксинча, ҳаётни ғижимланган ва синган ойнадан кўрар, доим қовоқ уйганча юрар эди. Мен унинг шахсияти нега бир сиртлонникидек тиконли бўлиб қолганини тушуна олмайман – уни бундай тарбиялашмаган - ку.
Мен болалигимни Парсонс Манорида ўтказганман. Онам эса мендан зерикиб, мени шу ерда қолдирарди. Мен коллежга кетганимдан кейин у шаҳарни тарк этиб, бир соат узоққа кўчиб кетди. Коллежни ташлаганимдан сўнг эса, унинг ёнида яшашга мажбур бўлдим. Ниҳоят, ёзувчилик фаолиятим йўлга тушгач, турли жойларда яшадим, бир жойда узоқ қолмадим.
Нана бир йил олдин вафот этди ва у уйини менга васият қилиб қолдирди. Аммо қайғу мени Парсонс Манорига кўчиб ўтишдан тўхтатди. Энди эса тайёрман.
Онам яна хўрсинади.
— Мен шунчаки ҳаётда кўпроқ интилишингни истайман. Ўша эски уйда чириб кетишингни хоҳламайман. Бувинг сингари бефойда одам бўлиб қолишингни истамайман.
Жаҳлим чиқиб, муштимни тугаман.
— Онажон?!
— Ҳа?
— Қўйсангиз - чи.
Мен қўпол тарзда телефонни ўчириб қўяман. Қандай қилиб у ўз онаси ҳақида шундай гапиришга журъат қилади? Нана ҳеч қачон унга онам менга қилганидек муносабатда бўлмаган.
Мен она тилидан ибрат олиб, ҳаддан ташқари драматик хўрсиниб қўяман ва машинам деразасидан ташқарига қарайман. Уй осмонни тешиб чиқаётган қора томи ва зич ўрмон билан ўралган кўриниши билан " мендан қўрқинг " деб тургандек.
Шундоқ елкам ортида, ўрмон сояси қўлларини чўзган шарпалар сингари ер юзига таралган.
Мен титраб кетаман, лекин бу қўрқувдан эмас – балки ҳаяжондан.
Парсонс Манор доим шундай эди. Унинг қоронғу, ғамгин муҳити менга ҳар доим ёққан. Онам нима деса-десин, мен бу ерда яшайман. Мен муваффақиятли ёзувчиман ва исталган жойда яшашга ҳаққим бор.
Булутлар оғиз очиб, ёмғир томчиларини ерга сочади. Сумкамни олиб, машинадан тушаман ва тоза ёмғир ҳидини ичимга тортаман.
Беш сония ичида майин ёмғир жала бўлиб ёға бошлайди. Югуриб олд айвонга чиқаман, қолларимдаги сув томчиларини силкиб ташлайман.
Мен ёмғирни яхши кўраман – лекин фақат уни ойнадан кузатганимда.
Калитни қулфга соламан, лекин у бурилмайди. Куч билан бураб, ниҳоят қулфни очаман.
Ичкарига қадам қўйсам, совуқ шамол юзимга урилади. Ичкарида ҳаво қоронғи, сўниб бораётган қуёш нурлари деразалардан заиф ёритиб турибди.
Шу лаҳзада ўзимни готик роман бош қаҳрамони ҳис қиламан.
Қора ва оқ рангли тахта поллар зал бўйлаб ястаниб ётибди. Тепамда улкан қандил осилган, унинг олтин услуби ва осилиб турган биллур қисмлари залга ғайритабиий жозиба бағишлайди.
Мен болалигимни ўтказган жой, мен севадиган жой – Парсонс Манор.
Хўрсинаман
— Мана, Нана, мен қайтдим. Сиз хоҳлаганингиздек. - Ўлик сукунатга шивирладим.
— Таъёрмисиз? - ёнимдаги шахсий ёрдамчим сўрайди. Мен Мариеттага қарайман ва у менга микрофонни тутиб турганини, диққатини эса ҳанузгача кичик бинога кириб келаётган одамларга қаратганини сезаман. Бу маҳаллий китоб дўкони кўп одам сиғадиган жой эмас, лекин қандайдир тарзда барчаси сиғмоқда. Одамлар гавжум ҳолда тор маконга оқиб келиб, бир хил тартибда навбатга тизилиб, имзо тадбирининг бошланишини кутишмоқда. Кўзим оломон устидан юриб, ичимда санай бошлайман. Ўттизгача санаб, адашиб кетаман.
— Ҳа, - дейман. Микрофонни оламан ва ҳамманинг эътиборини ўзига қаратганимдан сўнг, шовқин аста - секин жимликка айланади. Ўнлаб нигоҳлар менга қадалади, бу эса юзимни қиздириб юборади. Бундай пайтларда терим жимирлаб кетади, лекин мен ўз ўқувчиларимни яхши кўраман, шунинг учун ўзимни қўлга оламан.
— Бошлашдан олдин, барчангизга ташрифингиз учун катта раҳмат айтмоқчиман. Ҳар бирингизни қадрлайман ва сизлар билан учрашганимдан ниҳоятда хурсандман. Ҳаммаси тайёрми?! - дейман, овозимга ҳаяжон аралаштириб.
Гап шундаки, мен ҳаяжонланмаётганим йўқ, шунчаки, имзо тадбирларида жуда ноқулай ҳис қиламан. Мен одамлар билан мулоқот қилиш борасида табиатан уста эмасман. Савол берилганда, юзимда музлаб қолган табассум билан одамнинг юзига тикилиб қараб турадиган одамман, чунки миям ҳали савол берилганини қайта ишлашга улгурмаган бўлади. Одатда, юрагим шунчалик кучли урадики, қулоқларимда унинг овозидан бошқа ҳеч нарса эшитилмайди.
Ўриндиққа ўтириб, маркеримни тайёрлайман. Мариетта бошқа ишларга қараш учун кетади ва менга тезда " Омад! " деб ишора қилади. У ўқувчилар билан бўлган ноқулай ҳолатларимни кўп бора кузатган ва менга ҳамдардлик қилиш одати бор. Охир - оқибат, у ижтимоий муаммоларга эга одамни ҳимоя қилишга мажбур.
Қайт, Мариетта. Икки киши уятга қолса, бу янада қизиқарли бўларди.
Биринчи ўқувчи олдимга келади, қўлида менинг Тҳе Wандерер китобим ва юзида бежирим табассум билан.
— Оҳ, Худойим, сиз билан учрашиш ажойиб! - у ҳаяжон билан дейди, деярли китобни юзимга уриб юбораёзади. Бу айнан мен қиладиган иш.
Мен кенг табассум билан жилмайиб, китобни оҳиста оламан.
— Сиз билан учрашиш ҳам ажойиб, - дейман. — Ва ҳей, Сепкиллар жамоаси, - деб, бармоғимни унинг юзи ва ўзимникига ишора қилиб силкитаман. У бироз ноқулай кулади ва бармоқларини ёноқларига теккизади.
— Исмингиз нима? - деб шошиб сўрайман, тери муаммолари ҳақида ғалати суҳбатга тушиб қолмаслик учун.
Ахир, Аддие, яъни у сепкилларидан нафратланса-чи? Ақлсиз.
— Меган, - дейди у ва исмини ҳарфлаб айтиб беради.
Қўлим титраган ҳолда, унинг исмини эҳтиёткорлик билан ёзаман ва қисқа миннатдорчилик сўзларини қўшаман. Имзо қўйишим жуда дағал, лекин бу менинг бутун ҳаётимни ифодалаб турибди.
Китобни унга қайтараман ва самимий табассум билан раҳмат айтаман.
Кейинги ўқувчи яқинлашганда, юзимга босим тушгандек бўлади. Кимдир менга тикилиб қараётганини ҳис қиламан. Лекин бу жуда аҳмоқона фикр, ахир ҳамма менга қараяпти - ку.
Эътибор бермасликка ҳаракат қиламан ва навбатдаги ўқувчига катта табассум ҳадя қиламан, лекин бу туйғу фақат кучаяди. Гўё терим остида асаларилар ғўнғиллаб юргандек, танамга олов тегиб тургандек. Бу... бу илгари ҳеч ҳис қилмаган туйғу. Бўйнимдаги туклар тикка бўлиб, ёноқларим ловуллай бошлайди.
Эътиборимнинг ярми имзо қўяётган китоб ва ҳаяжонланган ўқувчида, қолган ярми эса оломон орасида. Ноқулайлигимнинг сабабини сезмасдан, шубҳали кўринмайдиган тарзда китоб дўконининг ичини кўздан кечираман.
Нигоҳим оломон орасидаги ёлғиз одамга қадалганда юрагим бир зумга тўхтаб қолгандек бўлади. Эркак.
Оломон унинг кўп қисмини тўсиб турибди, фақат юзининг айрим қисмлари одамлар орасидаги бўш жойлардан кўриниб турибди. Аммо мен кўрган нарса қўлимни ёзаётган жойида тўхтатиб қўяди.
Кўзлари.
Бири шунчалик қоронғи ва тубсизки, худди тубсиз қудуққа тикилгандек ҳис қиламан. Иккинчиси эса шу қадар очиқ муздай кўк рангдаги, деярли оппоқ, худди ҳускй ити кўзларига ўхшайди. Шу рангпар кўзидан тўғри пастга кесиб ўтган чандиқ эса янада эътиборни тортади.
Кимдир томоғини қирганда, ирғиб тушаман ва кўзларимни дарҳол қайтараман. Қарасам, маркерим ҳали ҳам бир жойда турибди, натижада қоғозга катта қора нуқта тушиб қолган.
— Узр, - дейман ва имзомни якунлайман. Бир чеккадан ёрлиқ олиб, унга ҳам имзо қўяман ва китоб ичига жойлаб, узр сифатида бераман.
Ўқувчи табассум қилиб, имзоланаган китобини олиб кетади.
Мен яна ўша одамни топиш учун қарайман.
Лекин у йўқ . . .
— Аддие, сенга эркак керак.
Жавобан, лабларимни сомончага ўраб, кўк смородина мартини коктейлимни иложи борича чуқурроқ симираман. Энг яқин дугонам Дая менга сабрсиз ва таъсирланмаган ҳолда тикилиб турибди — буни қошининг бироз кўтарилганидан ҳам билса бўлади.
Каттароқ оғзим бўлишини истайман. Кўпроқ алкогол сиғарди.
Буни овоз чиқариб айтмайман, чунки чап думбамни гаровга қўйсам ҳам, унинг жавоби бу каттароқ нарсага жой очиш кераклиги ҳақида бўлишини биламан.
Мен сомончани сўришда давом этавераман, шунда у қўлини чўзиб, бу пластикни лабларимдан юлиб олади. Аслида мен стаканнинг тубига ўн беш сония олдин етиб келганман ва ҳозир фақат ҳавони тортаётган эканман. Оғзим бир йилдан бери олган энг катта " ҳаракат " шу бўлди.
— Ҳой, шахсий ҳудудимга кирманг, - деб минғирлайман ва бўш стаканни столга қўяман. Дая билан кўз уриштирмай, официантни қидира бошлайман. Яна бир мартини буюртма қилишим керак. Сомончани яна оғзимга олишим билан, бу мавзуни четлаб ўтишим осонроқ бўлади.
— Гапни бошқа ёққа бурма, аҳмоқ. Бунақаси сенга ярашмайди.
Кўзларимиз учрашади. Бир лаҳза жим турамиз. Кейин эса икковимиз ҳам кулиб юборамиз.
— Яна бир нарсага ярашмайман — ётоқ ҳаётига, - дейман кулгимиз босилгач.
Дая менга ишончсиз нигоҳ ташлайди.
— Сенда имкониятлар жуда кўп. Фақат сен уларни ишлатмайсан. Сен йигирма олти ёшли, сепкилли, чиройли кўкраклари ва жозибали думбалари бор қизсан. Эркаклар сени кутяпти.
Елкамни қисаман. Дая нотўғри гапирмади, камида вариантлар борасида. Аммо мен ҳеч бирига қизиқмайман. Барчаси бир хил. " Нима кийиб олдинг? ” ёки “ Ҳой, кечаси соат бирда менга келсангчи? ” деган хабарлар. Эътибор беринг, мен шу ҳафтадан бери кийиб юрган эски спорт шимларимда ўтирибман, устимда ғалати доғ бор, ва йўқ, мен келишни хоҳламайман.
Дая қўлини чўзади.
— Телефонингни бер.
Кўзларим катта очилади.
— Йўқ, қатъиян йўқ.
— Аделине Реиллй. Телефонингни. Бер.
— Акс ҳолда нима бўлади? - деб илжаяман.
— Акс ҳолда мен шу стол устидан сакраб ўтиб, сени шарманда қиламан ва барибир ўзимники қиламан.
Кўзим официантни илғайди. Умидсизлик билан унга ишора қиламан. У тезда етиб келади, эҳтимол, овқатимдан соч чиқибди деб ўйласа керак. Аслида эса дугонамнинг ичига жин кирган.
Бироз вақт ютиш учун официантдан қайси ичимликни ёқтиришини сўрайман. Яна менюга тикилишни истардим, лекин уни узоқ ушлаб туриш одобсизлик бўларди. Шунинг учун яшил олмали коктейл ўрнига қулупнай мартинисини танлайман. Официант ортга қайтиб кетгач, чуқур нафас олиб, таслим бўлиб телефонимни Дая томон узатаман. Унга қарсиллатиб қўлимга уриб бераман. Чунки ундан нафратланаман.
Дая шайтоний табассум билан телефонимда яшин тезлигида нимадир ёзишни бошлайди. Унинг бош бармоқлари шундай тез ҳаракатланадики, ҳатто олтин узуклари ҳам милтиллаб кетади.
Кўзларида иблиснинг ўз Китобидан топиш мумкин бўлган ёвузлик чақнайди. Агар бироз қазисам, у ердан Дая суратини топишимга ишончим комил. Қорамтир жилосиз тери, текис қоп-қора сочлар ва бурун ҳалқаси. У эҳтимол шайтоннинг элчиси ёки ёвуз суксубусдир.
— Кимга ёзаяпсан? - дея нолиб сўрайман. Асабийлашиб оёғимни урмоқчи бўламан, лекин ўзимни тияман. Ахир, бу менинг учинчи мартиним ва ҳозир ўзини саҳнага уриш истаги анча баланд.
У кўзларини кўтариб менга қарайди, сўнг телефонимни менга қайтаради. Дарҳол қулфини очиб, хабарларни текшира бошлайман.
Яна бир бор нолиб юбораман. Дая Грейсонни цехтинг қилибди. Оддий ёзишма эмас — шилқим хабар!
— Бугун кечаси келиб, мен билан бирга бўлинг. Мен сенинг улкан танангни* соғиндим, - деб овоз чиқариб ўқийман. Ва бу ҳаммаси эмас. Қолган қисми мен ҳар куни тунлари у ҳақда ўйлаб ўзимни қондиришим ҳақида.
Унга энг ифлос нигоҳимни улоқтираман. Менинг юз ифодам ахлатхонанинг тозалигини реклама қиладиган жаноб Cлеаннинг уйи олдида турган одамга ўхшайди.
— Мен бундай демаган бўлардим! - шикоят қиламан. — Бу умуман мен эмас, ахмоқ!
Дая қаҳқаҳа отади. Унинг олд тишлари орасидаги кичик бўшлиқ кулгисини янада жозибадор қилади.
Мен ҳақиқатан ҳам ундан нафратланаман.
Телефоним пингиллайди. Дая жойида сакрай бошлайди, мен эса ўзимни ерга кўмиш учун “ 1000 Wайс то Дие ” га хат ёзиш ҳақида ўйлаб қоляпман.
— Ўқи, - дейди у, қўлларини яна телефонимга томон узатиб. Уни четга суриб, хабарни очаман.
ГРЕЙСОН: Ниҳоят ақлинг жойига келди, болажон. Соат 8 да бораман.
Мен яна оҳ тортаман. Дая эса ўз ичимлигини сўриб, табассум қилади.
— Сени ростан ҳам ёмон кўраман, - дейман унга қаттиқ тикилиб.
У менга кўз қисади.
— Мен ҳам сени яхши кўраман, қизалоқ.
— Жиннилик, Аддие, сени соғиндим, – деб шивирлайди Грейсон бўйнимга, мени деворга сиқиб, ишқаланаётиб. Эрталаб белим кўкариши аниқ. У бўйнимни яна тишлаганда кўзларимни ағдараман, сонларим орасига ўзини босиб, оҳанграбодек инграшини эшитаман.
Ўзимдан ўтиб, бугун кечқурун бироз дам олишим керак деб ўйладим, шунинг учун Грейсон билан учрашувни бекор қилмадим. Бекор қилгим келганди. Ҳозир эса бу қароримдан афсусдаман.
Айни пайтда у мени уйимнинг даҳшатли коридорида деворга қисиб турган эди.
Қадимий шамдонлар қон рангидаги деворларга илинган, улар орасида эса авлодларимнинг ўнлаб оилавий суратлари турарди. Гўё улар менга тикилиб, шармандалик ва ҳафсаласизлик билан кузатаётгандек – уларнинг авлоди ҳозир олдиларида бир йигит билан ётмоқчи бўлаётгани уларга ёқмаётгандек.
Фақатгина бир нечта чироқ ишлайди, лекин улар ҳам деворларга ёпишиб олган ўргимчак тўрларини ёритишдан нарига ўтмайди. Қолган қисми эса қоронғида, гўё ҳозир “ Грудге ” филмидаги шайтоний қиз илондек судралиб чиқса ҳам ажабланмайман.
Ҳаттоки Грейсонни итариб, ўзим қочиб кетишим ҳам мумкин эди – шундан кейин у менга бошқа гапирмаса керак. Ютдим, ютдим.
Хаёлимдаги режани амалга ошириш учун қўлимни шамдон томонга чўзмоқчи бўлдим, лекин Грейсон бўйнимни ялаб, аллақандай шивир - шивир қилишдан чарчаган бўлса керак, орқага чекинди. Гўё бўйним унга жавоб қайтаришини кутгандек эди.
Унинг мисранг сочлари жингалак - жингалак бўлиб кетган, юзига қизиллик югурган эди. Қизғиш сочли бўлишнинг лаънати шундай.
Грейсоннинг ташқи кўриниши билан боғлиқ муаммоси йўқ – у жуда жозибали, чиройли танаси бор ва қотилларча табассум қилади.
Афсуски, у ётоқда мутлақ нол ва дунёдаги энг калтафаҳм аҳмоқ.
— Юр, ётоқхонага борамиз. Бирга ётишимиз керак.
Ичимдан титраб кетаман. Ташқаридан эса... титраб кетаман. Хатони тузатишга ҳаракат қилиб, футболкамни ечиб ташлайман. Унинг эс - ҳуши паст бўрига ўхшайди. Ва мен худди кутгандек, у дарров менинг кўкракларимга тикилиб қолади.
Дая ҳақ эди. Менинг кўкракларим ажойиб.
Грейсон брасини йиртиб ташлаш учун қўлини чўзади – агар у ростдан ҳам шундай қилса, эҳтимол, уни уриб юборардим – лекин бирданига пастдан келаётган шиддатли тақиллаш уни тўхтатади.
Шундай кучли, шундай қаттиқ эдики, юрагим гурсиллаб кетади. Биз жим бўлиб, ҳайрат билан бир - биримизга қараймиз.
Кимдир олд эшикни ураётган эди. Ва у дўстона ниятда эмасди.
— Кимнидир кутяпсанми? – деб сўрайди у ҳафсаласи пир бўлиб.
— Йўқ, – деб пичирлаб жавоб қайтараман. Шошилинч футболкамни орқаси билан кийиб, зинапоядан пастга тушаман. Олд эшик ёнидаги деразадан ташқарига қарайман. Ҳеч ким йўқ.
Пешонам тиришиб кетади. Пардани тушириб, эшик олдида тураман. Кечки тунда уйнинг ичида вужудимни бир хилхона сукунати эгаллайди.
Грейсон ёнимга келиб, бошини қашийди.
— Уҳ... Эшикни очмайсанми? – дейди у, эшикни кўрсатиб.
Эшитган овозимдан юрагим ҳали ҳам дукиллаётган эди, лекин Грейсон шунчаки эшик олдида туриб, мен гўё ўз жойимни билмаётгандек менга қараб турарди.
Агар ҳақиқий эркак бўлса, бундай пайтда ўзи эшикни очарди. Айниқса, уйимиз ёввойи ўрмонлар ва жарлик билан ўралганини ҳисобга олсак.
Лекин йўқ – Грейсон фақат аҳмоқона тикилиб турибди.
Жаҳл билан эшикни очаман.
Ташқарида яна ҳеч ким йўқ.
Ташқарига чиқаман, совуқ шамол сочларимни юзимга уради. Танасидаги туклар тикка бўлиб кетганини ҳис қиламан. Ўзимни тинчлантириш учун сочларимни қулоғим орқасига йиғаман.
Ҳовлида ҳеч ким йўқ. Эшик олдида ҳам.
Лекин кимдир ўрмондан мени кузатаётганига аминман.
Қалтираб, уйга қайтаман. Грейсон ортимдан эргашади. Мен аллақачон яна юқорига кўтарилиб, ётоқхонамга етиб келганман. У эса бутунлай яланғоч бўлиб, хонам эшигида турарди.
— Жиддий гапиряпсанми? – деб жеркиб сўрайман.
— Ҳа, нима бўпти? – у қўлларини икки ёнга ёйиб, аҳмоқона боқади.
— Кимдир эшикни урди! Бу шубҳали эди. Менга ҳозир жинсий алоқа керак эмас!
Норма эркак бундай пайтда аҳволимни тушуниб, мендан хабар олишга ҳаракат қиларди. Лекин йўқ – Грейсон шунчаки мени йўқотиб қўйгандек, жаҳлдан қорайган кўзлари билан менга тикилиб турарди.
— Сен жиннисанми?! – дейди у жаҳл билан, битта пайпоқни оёғига тортиб. Шундай аҳволда у янада аҳмоқ кўринарди.
Шиддат билан кийимларини ердан юлиб оларкан, у менга ўгирилди.
— СЕН АҲМОҚ БИТЧСАН, АДДИЕ! СЕН МЕНИ ҲАР ДОИМ ЧАРЧАТАСАН! БЎЛДИ, МЕН СЕНСИЗ ҚОЛАМАН ВА БУ ЛАъНАТИ УЙДАН КЕТАМАН!
— СЕН ЭСА КАЛТАФАҲМ АҲМОҚСАН. УЙИМДАН ЁЪҚОЛ!
Унинг кўзлари ҳайратдан катта очилади, кейин эса қаҳр билан қисилиб кетади. Бирдан деворни муштлайди.
Ярим қўли гипс ичига кириб кетгандек бўлди.
— ЎЗИМГА ХУЛОСА ЯСАБ ОЛДИМ. ЭНДИ ЎЗИНГ ТУЗАТ, БИТЧ! – дейди у.
Битта пайпоқда, кийимларини қучоқлаганча, у пастга қараб югуради.
Бир дақиқа ўтиб, эшик қарсиллаб ёпилади.
Ичимдан бир нарса пайдо бўлади – агар кимдир ташқарида кутиб турган бўлса, умид қиламанки, улар Грейсонни кўриб, уни бир пайпоқли жасадга айлантиради.