bir narsa
Zo'r! Sen yozgan tafsilotlar juda chiroyli — men ham shunga moslab ko‘proq hissiyotli, jonli, uzoq va yumshoq shirin tarzda davom ettiraman.
Mana boshladim:
Yunsoning "kichkina tornado"ga aylangan davri
Homiladorlikdagi o‘zgarishlar Yunsoni butkul boshqacha qilib yubordi.
U o‘sha sovuqqon, sirli, o‘ziga ishongan Yunso emasdi — endi u ba'zan bitta so‘zdan kulib yuboradigan, keyingi daqiqada esa to‘satdan yig‘lab yuboradigan shirin va beg'ubor "kichik tornado" edi.
Yunsoning tez-tez o‘zgaradigan holatlari
Tae unga oddiygina: — "Kutil, Yunso," — desa, Yunso birdan ko‘zlarini pirpiratib, lablarini xamirdek qilib yig‘lab yuborardi: — "Menga... sovuq gapirding... sen endi meni yaxshi ko‘rmayapsanmi?" — derdi nolib.
Tae avval hayron bo‘lib qolar, keyin kulib uni bag‘riga olib, yuzidan o‘pardi: — "Ahmoqcham, men seni dunyoda eng ko‘p sevaman," — deb taskin berardi.
Ba'zida esa Yunso shunchalik shodon va quvnoq bo‘lib ketardiki, hatto ikki daqiqa jim tura olmasdi: — Uy ichida yugurib, shirin qichqirib: "Tae, quvla meni!" deb qochardi. — Tae esa kulib, qo‘llarini beliga qo‘yib turar, lekin oxirida baribir uni ushlab olib, bag‘riga siqib, aylanardi: — "Seni ushladim, mening kichkina shodlik bulutim."
Uy ichidagi "kichkina gavdali qurol"
Yunso kichkina bo‘lgani uchun:
Oshxonada stulga chiqib, idish olardi.
Kichik shkaflarning orasiga kirib ketib, ichkaridan: — "Tae, meni top!" — deb chaqirardi.
Hatto ko‘rpa-to‘shak ichiga kirib olib, harakatlanmasdan yotardi — Tae butun uy bo‘ylab izlab, topolmay qolar, keyin ko‘rpa ichidan kulib chiqqan Yunsoni ko‘rib "Ah, seni qaysar shaytoncha," deb kulardi.
Ba'zan Tae charchagan kunlarida divanga cho‘zilardi, lekin uzoq yotib bo‘lmasdi — Chunki Yunso birdan ustiga chiqib olardi, kichkina quchoqlari bilan bosib olib:
— "Menga o‘xshagan kichik yostiqchani ko‘rsatib qo‘yay," — deb yostiqchalardan minoralar qurardi.
Tae shunchaki kulib, hech narsa deya olmasdi.
"Men zerikdim!" sahnalari
Agar Yunso zeriksa:
Oshxonani butunlay un bilan qoplaydi.
Tayyor ovqatga shakar o‘rniga tuz solib yuboradi.
Parket pol ustida sirg‘alib, yuguradi.
Devorlarga "baby inside" degan suratlar chizadi.
Tae uyga kirganida ba'zan manzara shunday bo'lardi:
Yunso stol ostida yotgan, atrofi to‘la rangli qog‘ozlar, sharlar uchib yurardi.
Tae peshonasini ushlab:
— "Mening kichkina qirolicham yana qasrni vayron qilibdi," — derdi.
Ammo yuragining tubida — bu jinniliklarni sevib, qadrlardi.
Shirin pichirlar
Tae kechasi uxlamoqchi bo‘lsa:
Yunso birdan yostiqni olib: — "Senga bugun uxlash mumkin emas!" — derdi shaytonlarcha kulib.
Tae ko‘zlarini qisib: — "Nima qiladi bu kichkina shaytoncha endi?" — desa,
Yunso uni bag‘riga olib, peshonasidan o‘pib: — "Men seni doimo sevsam ham yetarli emas," — deb pichirlardi.
Tae esa faqat ichidan:
"Men seni har on ko‘proq sevib boryapman,"
deb shivirlar, so‘zsiz mehrini bag‘riga bosib, uni siqib quchardi.
Tae va Yunsoning hayoti — Shirin va Jinnilik To'la
Har kuni yangi bir shirin voqea, yangi bir kichkina janjal, yangi bir bexabar romantika.
Har kuni yangi bir jilmayish, yangi bir ko‘z yosh, yangi bir shirin shaytonlik.
Ammo har kuni — cheksiz muhabbat, o‘zaro mehr, va kelajakka umid bilan to‘la.
Xohlasang, keyingi qismda:
Kichkina chaqaloqni kutish sharafli kechalari,
Tae va Yunsoning qiyin homiladorlik lahzalari,
Yoki chaqaloq tug‘ilishidan oldingi "hospitalkacha favqulodda holatlar" sahnalarini ham shunaqa samimiy va kulgili qilib davom ettiraman.
Seni istagan tarzda uzluksiz davom ettiraymi?
Keyingisida xohlasang Tae hayajondan xonasida yelkalab yugurib yurganini, doktor kelmay turib Yunsoni bag‘riga olib yig‘lab turganini, va tug‘ilish mo‘jizasini ham yozamiz!
Ayt, yozishni davom ettiraymi?
Zo'r, tushundim!
Demak sen hozir xohlayapsan:
Avval bittasini (masalan, Yunso birdan kulib, birdan yig‘lab yuboradigan sahnani) katta qilib, kengaytirib yozay.
Keyin navbatma-navbat qolganlarini ham uzoq va hisli shaklda yozay.
Bularni bitta katta sahna sifatida tasvirlay.
Men shu tartibda boshlayapman:
"Bir kulib, bir yig'lagan shirin qiz" sahnasi
Tae kechqurun ishdan charchab, sekin uy eshigini ochdi.
Unga har doimgidek birinchi bo‘lib Yunsoning shirin ovozi eshitilmadi.
Jimjitlik edi.
Tae darrov tashvishlandi.
— "Yunso?" — deb chaqirdi u.
Oshxona tomon yursa, ko‘z oldida kutilmagan manzara ochildi:
Stol usti rangli sharlar, qog‘oz konfetlar bilan qoplangan.
Polga shirinliklar sochilib ketgan.
Yerdagi ko‘rpa ustida esa, Yunso o‘tirgan — ikki qo‘llab katta shishirilgan sharga tikilib o‘tirardi.
Tae unga yaqinlashdi: — "Yunso, nima bo‘ldi?"
Yunso bir lahza Tae'ga qaradi... keyin birdan kulib yubordi!
Shirin, beg‘ubor kulgi xona ichini to‘ldirdi.
U polga cho‘kkalab o‘tirdi, orqaga yiqilayotgandek bo‘lib kulardi.
Tae hayron: — "Nima bu? Nega kulyapsan?"
Yunso gapira olmadi, kulishdan dami qiyin olardi.
Nihoyat u kulgu orasidan: — "Men... shunchaki sharni portlatmoqchi edim... portlamadi... o‘zi portlashi kerak edi... lekin portlamadi..." — dedi shirin gapirib.
Tae kulimsirab, unga yaqinlashdi.
Biroq... ayni daqiqada Yunsoning yuzi birdan cho‘kdi.
Ko‘zlari yaltiradi.
Va u birdan yig‘lab yubordi!
Qo‘llari bilan yuzini bekitdi.
Xuddi dunyosi buzilgandek, yig‘lay boshladi.
Tae dovdirab qoldi: — "Ayyy, Yunso, jonim, nima bo‘ldi endi?"
Yunso yig‘lab gapirdi: — "Men... men hatto bitta oddiy sharni ham portlata olmadim... men hammasini buzib tashlayapman... men shunaqa... ahmoqman..."
Tae tezda polga cho‘kib, uni bag‘riga oldi: — "Ey-ey, qani, qani! Sen mening eng zo'r qizimsan! Sen men uchun dunyodagi eng mukammal insonsan!" — deb pichirladi.
Yunso hali ham ho‘ngrab yig‘lardi, ammo Tae uni sekin bag‘riga bosib, yuzini, sochlarini o‘pdi.
Uning peshonasidan shirin ohangda: — "Agar sharni portlatish kerak bo‘lsa, bu dunyoda faqat men qilaman. Sening ishing — meni kuldirish va hayotimni go‘zal qilish!" — dedi.
Yunso endi biroz to‘xtadi.
Hali ham qizarib ketgan ko‘zlari bilan Tae'ga qaradi.
Tae esa barmog‘i bilan uning burniga tegdi: — "Mana bu kichkina burni — meniki."
Yunso kulimsirab, qiyinchalik bilan kuldi.
Tae uni yana bag‘riga bosdi: — "Yig‘lama, jigarim. Sen yig‘lasang, butun dunyo qorayadi."
Bu daqiqada Yunso o‘zini eng baxtli his qildi.
Qanday holatda bo‘lsa ham — Tae uni qattiq sevardi.
(Keyingi katta sahnaga o'tamiz)
Sen hohlagandek endi bu sahnadan keyin:
Zerikib uy ichida yugurib, shoxlik qilgan,
Stulga chiqib idish olaman deb yiqilishga sal qolgan,
Tae uni orqasidan tutib olib bag‘riga tortgan,
Shirin janjallar va "men bolamanku" o‘yinlari
hammasini yozib davom ettiraman.
Seni xohishingga qarab:
Yana shunday katta va to‘liq qilib.
Har bir kichik qilig‘ini, har bir o‘zgarishini,
Tae'ning unga mehr bilan qanday javob berishini yozaman.
Aytchi, yana hozir shu uslubda keyingisini yozib boshlaymi?
(boshqacha aytganda, yugurib yurib, pishillab, yig‘lab-yig‘lab shoxlik qiladigan Yunsoni sahnasiga o'tamizmi?)
Qaysisini birinchi olishni xohlaysan?
Albatta, mana sahnani kengaytirib, tasvirlab berdim — shirin, yumshoq, chuqur hislar bilan:
"Doktor Qabulida: Sirli Yangilik"
Tae va Yunso shifoxonaga birga kelishdi.
Yunso har qadamda bir nimani o‘ylayotgandek o‘zini g‘alati tutardi.
Ba'zida kulib yuboradi, ba'zida birdan ko‘zlari yoshga to‘lar, keyin yana shirin hazil bilan Taeni itarib kuldirardi.
Tae esa uni bag‘riga olib, yuzidan ohista o‘pib:
— "Senga nima bo‘lyapti, mening kichkina shaytonchim? Nima uchun bir kulib, bir yig‘layapsan?" — deb hazillashdi.
Yunso lablarini tishlab, peshonasini yostiqqa suqdi:
— "Bilmadim... Bu hislar men xohlaganimdan ham ortiq!"
Shifokor ularni qabul qildi.
Qisqa tekshiruvdan so‘ng, shifokor tabassum bilan ularga qarab dedi:
— "Sizningcha, homiladorlik faqat qorin o‘sishi bilan kechadimi? Yo‘q. Bu - butun organizmning, butun ruhning o‘zgarishidir."
Tae hayron ko‘zlar bilan so‘radi:
— "Lekin doktor... u nega bunchalik emotsional bo‘lib ketdi? Har safar oddiy gapda ham kuladi, birdan yig‘laydi. Hattoki mening hazillarimga ham birdan ko‘zlari yoshga to‘ladi."
Doktor asta jilmaydi va stulga o‘tirib, ularga ohangdor ovozda tushuntirdi:
— "Sizning rafiqangiz ichida nafaqat bitta hayot, balki yana bir kichik insonni ko‘tarib yurmoqda.
Uning yuragi endi ikkinchi yurak uchun ham urmoqda.
Shu sababdan, homiladorlik paytida u ancha sezgir, emotsional va hatto eng kichik e'tibor yoki befarqlikni ham chuqur his qiladi.
Bu — tabiiy jarayon."
Tae asta Yunsoning qo‘lini mahkam ushladi.
Yunso esa pastga qarab, yengil tabassum qildi va ko‘zlari yana namlandi.
Shifokor davom etdi:
— "Homiladorlikda organizm shunchalik sezgir bo‘ladiki, kichik shirin gap ham yurakni erita oladi, oddiy so‘z esa ko‘z yoshiga sabab bo‘ladi.
Shu paytda unga ko‘proq mehr, ko‘proq quchoq, va ko‘proq shirin ovqat kerak."
Tae birdan kulib, Yunsoni quchoqlab oldi:
— "Demak, sen menga qattiq bog‘langan kichkina yulduzcham ekansan.
Senga endi har doim ikki baravar ko‘proq mehr kerak!"
Yunso hansirab kuldi, boshini uning ko‘ksiga yashirdi:
— "Menga sening sevgilinga aylanganing yetar, Tae."
Shifokor esa quvnoq ohangda gap qo‘shdi:
— "Yodingizda bo‘lsin: endi siz bir emas, uch kishisiz.
Sevgingiz ham uch baravar kuchli bo‘ladi."
Tae va Yunso bir-biriga boqdi.
Ularning ko‘zlarida yosh va kulgu aralashdi.
Yunso birdan qattiq kulib yubordi, keyin yana qattiqroq yig‘lab yubordi.
Tae esa uni bag‘riga mahkam siqdi, peshonasidan o‘pib shivirladi:
— "Aytgan edim-ku, mening jinni kichkina yulduzim!"
Yunso esa orqasidan shirin pichirladi:
— "Va sen mening butun olamimsan, Tae."
Agar xohlasang, davomini yozib beraman:
— Ular shifoxonadan chiqib, qanday qilib kechqurun ta'lim-tarbiya haqida shirin orzular qilishgani,
— Tae qanday qilib Yunsoni sekin silab, "Senga ikki kishilik baxt tayyorlayman" deb shivirlab, yana romantik lahzalar bo‘lgani,
— Yunsoning shirin "kichkina qorniga" Taening peshonasini qo‘yib pichirlashlari sahnasi...
Davom ettiraymi? (chuqurroq hot-romantik ko‘rinishda?)
Aytsa bo‘ladi, bu voqealar yanada shirinlashib ketyapti!
Albatta, seni his qilayapman — iliq, shirin va romantik, lekin nozik tarzda yozib beraman. Mana, davom:
Toy marosimi asta-sekin tugadi.
Hamma mehmonlar baxtli tabassum bilan ular uchun duo qilgancha tarqala boshladi. Faqat Taehyung va Yunso qoldilar — endi ular rasmiy er va xotin edi.
Oqshom Seul osmonida minglab yulduzlar porlab turardi, atrofda esa mayin shamlar yaltirardi.
Yunso yangi kelin sifatida biroz xijolat tortib, qizarib turardi. Oq libosi pastga tushib, uzun jingalak sochlari yuziga to‘kilib tushgandi. Nigohlarida esa hayajon, beg‘uborlik va... ko‘rinmas chaqnashlar porlab turardi.
Taehyung unga sekin yaqinlashdi, yuzida o‘sha tanish, mehrga to‘la yumshoq tabassum.
— "Endi faqat sen va men qoldik, Mrs. Kim," — dedi Taehyung pichirlab.
Yunso qizarib, ko‘zlarini pastga soldi. Yuragi tez-tez urardi. Hayajondan lablarini tishlab oldi.
Taehyung uning yoniga sekin bordi, qo‘llari bilan sekin yuzini tutdi va shivirladi:
— "Qo‘rqma... Men sen bilanman."
Yunso ko‘zlarini sekin ko‘tardi. Uning ko‘zlari shunday iliq va ishonchga to‘la ediki, Taehyung endi sabr qila olmadi. U sekinlab Yunsoni o‘ziga yaqinlashtirdi, lablarini uning nozik lablariga ohista bosdi.
Ularning o‘pishlari avval beg‘ubor, so‘ng asta-sekin chuqurlashib, his-tuyg‘ularga boy tus oldi.
Taehyung sekin Yunsoni bag‘riga qattiqroq bosdi, unga o‘zining mehrini, sevgisini har bir harakati bilan his qildirardi.
Yunso avvaliga uyala-uyala, yelkasini qisilgancha Taehyungning ko‘ksiga suykaldi. Uning nozik tanasi Taehyungning kuchli qo‘llarida yanada kichikroq va nozikroq tuyuldi.
Taehyung uni quchgancha, asta sochlaridan o‘pdi va pichirladi:
— "Seni ko‘pdan beri orzu qilganman."
Yunso esa faqat sekin pichirladi:
— "Menga mehribon bo‘l."
Taehyung shunday yumshoq va mehribon ohangda kuldiki, Yunso o‘zini butunlay himoyasiz va sevib turilgan his qildi.
Taehyung uni ehtiyotkorlik bilan, mehr bilan sekin ko‘tardi va yotoq tomon olib bordi.
Oq shifon parda ichida, faqat ular va ularning yurak urishi eshitilardi.
Taehyung Yunsoni yotoqqa qo‘ydi, u esa shivirladi:
— "Mening sevgilim..."
Taehyung asta libosining mayin tasmasini yechdi, Yunso esa titrab ketdi, hayajon va quvonch ichida.
Ularning nigohlari to‘qnashganda, so‘zsiz tushunish va abadiy sevgi o‘z ifodasini topgandi.
Taehyung sekin uning yuzidan, yelkasidan, keyin orqasidan iliq lablari bilan o‘pardi. Har bir nafas, har bir tegish sevgi va mehrga to‘la edi.
Yunso esa lablari bilan faqat Taehyungning ismini shivirlardi.
Ularning birinchi kechasi iliq, sekin, shirin va to‘liq muhabbat bilan to‘ldirilgan edi.
Yulduzlar ham ularning yangi boshlangan sevgi kechasiga guvoh bo‘lib, osmonda chaqnardi.
O‘sha kecha ular faqat bir-birlarini his qilishdi — bir-birining yuraklarini, orzularini va abadiy sevgi qasamini.
Agar xohlasang, ertalabki iliq uyg‘onishlari va yangi hayotlari boshlanishini ham shirin qilib davom ettirib beraman!
Davom qilsinmi?
Rostdan ham iliq va yaqin qilib yozaman!
Tae va Yunso endi yangi hayotga butunlay ko‘nikishgandi.
Har tong ular uchun kichkina bir mo‘jiza edi:
ko‘zlarini ochgan zahoti yonida sevikli odamni ko‘rish — o‘sha ojar, o‘sha mehrli, o‘sha shirin Yunso...
Lekin... hayot davom etardi.
Taehyung ishga qaytishi kerak edi.
Yunso esa bir amallab, uni to‘g‘ri yuborishga tayyorlanayotgandi.
Tongda Taehyung ish kiyimini kiyib, galstukini tuzatib, ko‘zlarini qisdi:
— "Bugun ishga borish... jonim, mendan ajralishdek tuyulmoqda."
Yunso esa yengilgina kuldi va qo‘llarini ko‘ksiga qovushtirib:
— "Besh daqiqadan ko‘proq yig‘lamasang, seni kutib olaman."
Taehyung jilmaydi.
Yunsoning yonoqlariga ohista lablarini bosdi.
Keyin peshonasiga.
Keyin burun uchiga.
Keyin yana labiga.
Keyin yana peshonasiga.
Yunso kulib, ko‘zlarini yumdi:
— "Qachon ketasan o‘zi?"
Tae unga yaqinroq keldi va qattiq bag‘riga bosdi:
— "Yana o‘n marta o‘pib hayrlashmasam, yuragim qoniqmaydi."
Ular har o‘pishda shirin so‘zlar almashishdi:
— "Sen mening hayotimdagi eng katta baxtsan," — pichirladi Tae, lablarini Yunsoning peshonasiga bosib.
— "Sen mening yuragimsan," — deb javob qaytardi Yunso, lablarida eng shirin tabassum bilan.
— "Meni kut," dedi Taehyung, ko‘zlarini sekin yumib.
— "Sen kelguncha nafas ham olmayman," — dedi Yunso, erkalik bilan ko‘zlarini yumib.
Tae ketishga majbur edi.
Ammo qadam bosgani qiyin edi.
U eshikni ochdi... yana qaytib kelib, Yunsoni yana quchdi.
— "Bittagina yana..." — deb kuldi.
Yunso yengilgina uni itardi:
— "Ket, bossing bo‘lib ish boshlashing kerak!"
Ammo Taehyung ko‘zlarini qisib, qochgancha yana o‘pdi va nihoyat uyidan chiqib ketdi.
Lekin sevgi bilan to'lgan yurak tinch turarmidi?
Taehyung ishxonaga yetib bormasdan, Yunsoya telefon qildi:
— "Sog‘indim..." — dedi oddiygina.
Yunso esa kulib javob berdi:
— "Sen hali eshikdan ham chiqqan emassan."
Taehyung kuldi:
— "Shunchaki ovozingni eshitgim keldi."
U har yarim soatda telefon qilardi.
— "Sevaman seni..."
— "Meni sog‘indimi?"
— "Ovqat yedingmi?"
— "Qani men bilan edi!"
— "Jonim, ish o‘tib ketadi, seni sog‘inib..."
— "Sen mening yagona kuchimsan."
Har bir qo‘ng‘iroq — ular uchun sevgi, iliqlik va sog‘inchdan to‘la yangi nafas edi.
Yunso har safar telefon titillasa, tabassum bilan unga javob berardi, qo‘llarini yuragiga qo‘yib:
— "Men ham seni sevaman, ahmoqim."
Tae har safar ofisda jiddiy ko‘rinishga harakat qilardi, lekin yuzidagi shirin tabassumni yashira olmasdi.
Hamkasblari orqasidan pichir-pichir qilishardi:
— "Ooh, sevgi sezilayapti..."
— "Bizning bossimiz... butunlay eribdi!"
Tae esa g‘urur bilan ko‘z qisib qo‘yardi:
— "Ha, men eng ajoyib ayolni topganman!"
Har bir kun, har bir daqiqa, har bir nafas — ular uchun yangi muhabbat sahifasi edi.
Kechqurun nihoyat Taehyung ishini tugatdi.
U ofisdan chiqayotib, telefonini chiqarib, darrov Yunsoya yozdi:
"Ketyapman. Hozir seni bag‘rimga bosmay, nafas ololmayapman."
Yunso, deraza yonida kutib o‘tirardi.
Telefonini olib javob yozdi:
"Shoshil, yoksa seni butunlay unutib yuboraman."
Taehyung esa kuldi va haydovchiga:
— "Uch! Uchar tezlikda hayda! Sevgilim meni kutmoqda!" — dedi.
Tae yugurgancha ichkariga kirib, paltosini hatto yechishga ulgurmasdan, Yunsoni ko‘rdi:
u sal pufaklangan, kulgili uy kiyimda, sochlari chalkash, lekin eng chiroyli qiz edi.
U bir soniyada Yunsoni bag‘riga oldi.
Qattiq, mahkam quchdi, xuddi bir umr ajralgandek.
— "Sog‘indim, sog‘indim..." — pichirladi Taehyung uning qulog‘iga.
Yunso ham quchog‘ini mahkamroq qildi:
— "Men ham... Seni kutib o‘ldim."
Tae sekin-sekin uning yuziga qaradi.
Yunsoning yonoqlari muloyim, ko‘zlari shishgan, sog‘inchdan to‘lib ketgandi.
Taehyung past ovozda dedi:
— "Endi seni bir lahzaga ham yolg‘iz qoldirmayman."
Ular sekinlab peshonalarini bir-biriga tekkizib turishdi.
O‘rtadagi mehr va sog‘inch havoda tebranar edi.
— "Men sensiz hech kim emasman, Yunso," — dedi Taehyung ohista, lablarini Yunsoning burun uchiga bosib.
— "Sening yuraging — mening dunyom," — pichirladi Yunso, unga qattiqroq yopishib.
Tae uni quchog‘idan ozod qilmay, sekin xona ichiga olib kirdi.
Ular bir-biridan ajralishni istamadi.
Xuddi dunyoda faqat ular bor, boshqa hech narsa yo‘qdek edi.
— "Sen mendan qanday qutulib ketmoqchi eding, a, qaysar qiz?"
Yunso uning ko‘zlariga qarab, lablarini tishladi va shirin jilmaydi:
— "Seni sog‘inib yig‘lab yuboray dedim, bilasanmi."
Tae jilmaydi, uni divanga o‘tqazdi va asta yoniga cho‘zilib, o‘ziga tortdi:
— "Sog‘inchingni har kuni o‘pib tinchitaman endi."
Ular kulib, bir-birlariga tikilib qolishdi.
Tae sekin Yunsoning lablarini o‘pdi — shirin, iliq, yurakni titratadigan o‘pish edi bu.
O‘sha daqiqada vaqt to‘xtagandek tuyuldi.
— "Taehyung... Men seni sevaman."
Taehyung esa, yuragi shunchalar to‘lgan ediki, javob berishga so‘z topolmadi.
U shunchaki yana uni quchdi, yana va yana o‘pdi, yana va yana bag‘riga oldi.
— "Men ham seni. Men seni oxirigacha sevaman," — deya pichirladi u.
Tungi shahar jim edi.
Faqat ularning yuraklari urardi — bir xil ritmda.
Ertalab, ular bir-biriga yopishgancha uyg‘onishdi.
Yunso Taeni ko‘rishi bilan kulib yubordi:
— "Yana qaysar bo‘lasanmi, janobim?"
Tae esa uni yana yostiq bilan o‘rab oldi:
— "Sen mening qaysar malikamsan!"
Ular o‘zaro yana kulishib, yostiq jangi qilishdi.
Ularning hayoti — sevgi, kulgu, sog‘inch va shirin erkaliklardan to‘la edi.
Bir kecha, odatdagidek, ular qulay yostiqlarga suyanib, qorong‘u xonada faqat bir-birlarining nafasini eshitib yotishardi.
Yunso mayin ovozda gap boshlab qoldi:
— "Hmm?" — Tae uni quchog‘iga mahkamroq oldi, ko‘zlarini yumgancha unga quloq solar edi.
Yunso biroz jim qoldi, lablarini chaynab, so‘ng sekin jilmaydi:
— "Bilasanmi, men bolaligimdan bitta ahmoqona, kichkina orzuim bor edi."
Tae sekin ko‘zlarini ochib unga qaradi, mehr bilan so‘radi:
Yunso yuzini Taening ko‘kragiga yashirib kulimsiradi, biroz bolalarcha gapira boshladi:
— "Men har doim Kanadada qishda, qor yog‘ayotgan vaqtda... qandaydir katta oynali, iliq va shinam vilada bo‘lishni hohlardim.
Ichkarida katta, yumshoq divanda yotib... tashqaridagi qorni tomosha qilib... film ko‘rishni yoki shunchaki quchoqlashib uxlab qolishni..."
Tae unga kulib qaradi, uning tasavvurini ko‘z oldiga keltirdi va yuragida nimadir iliqlik bilan qamrab oldi.
— "Shunaqami?" — dedi u, lablarida mayin tabassum bilan.
Yunso yuzini ko‘tarib unga qaradi, ko‘zlari yulduzday chaqnardi:
— "Ha... Juda oddiy, ahmoqona tuyuladi, bilaman... Lekin doimo shuni orzu qilganman."
Tae sekin-sekin Yunsoning yuzidan silab dedi:
— "Aqlimdan ham o‘tmagan edi... Sen shuncha chiroyli, oddiy va shirin orzu qilar ekansan."
U boshini sekin Yunsoning peshonasiga tirab shivirladi:
— "Men seni u yerga olib boraman. Seni qorga o‘rab, issiq divanda quchoqlab yotaman. Film ham ko‘ramiz, kulamiz... Va xohlasang, shunchaki uxlaymiz.
Orzuingni men ro‘yobga chiqaraman, Yunso."
Yunso ko‘zlari jimirlab unga qaradi, yuragi tez urardi.
Shu oddiy va bolalarcha orzusi bilan Tae yana bir bor uning qalbini zabt etgan edi.
— "Sening orzularing endi mening orzularimga aylandi."
Ular sokin tun ichida bir-birlariga yanada yaqinroq kirishib, issiq quchoqda, mayin orzular bilan tong otishini kutishdi...
Oradan bir necha hafta o‘tgach, Taehyung va Yunso ishlaridan qisqa tanaffus olib, bir maxfiy reja qilishdi.
Taehyung hech narsa demasdan Yunsoni aeroportga olib bordi.
Ular samolyotga chiqqanlarida Yunso hayron bo‘lib so‘radi:
Samolyot derazasidan qorgacha qoplangan keng dalalar ko‘ringanida, Yunsoning yuragi hapriqdi.
Tae unga sekin shivirladi:
— "Kanadaga ketyapmiz, mening bolalarcha, shirin orzuyim egasi."
Yunso ko‘zlarini katta-katta ochib unga qaradi, lablari sekin titrab, so‘ng jilmayib yubordi.
Unga so‘zsiz hammasi yetarli edi. Tae uning kichik orzusini eslab, uni ro‘yobga chiqarishga qasd qilgan edi.
Qor yog‘ayotgan oq dunyoda, ular nihoyat bir villaga yetib kelishdi.
Villa... xuddi Yunsoning tasavvuridagi kabi — katta oynalari, ichkarida iliq chiroqlar, yumshoq divan, issiq ichimliklar tayyorlab qo‘yilgan edi.
Devor yonida yong‘in o‘chmay olovlanib turar, deraza ortida esa oppoq qor yog‘ardi.
Ular ust-boshlarini yechib, issiq, keng divanga cho‘zilishdi.
Tae Yunsoni ohista quchog‘iga tortdi, yengil ko‘rpa bilan o‘rab, peshonasidan o‘pdi.
— "Mana, orzuyingga yetkazdim," — shivirladi u.
Yunso lablarini tishlab, ko‘zlarini yumdi, yuragi butun mehr bilan to‘lib ketgandi.
— "Rahmat, Tae..." — deya pichirladi, unga mahkamroq suyanib.
Ular divanda, tashqarida sukunatda yog‘ayotgan qorni tomosha qilar, asta-sekin iliq kino ko‘rib, bir-birining nafasini his qilardi.
Taehyung esa unga yengil kulib qarab shivirladi:
— "Sen qanchalik go‘zal ekansan, Yunso... Sen o‘zing bir orzudeksan."
Yunso unga nigoh tashlab, shunchaki jilmaydi.
Hech qanday so‘z kerak emasdi.
Faqat yuraklarning jim suhbati, faqat iliq quchoq, faqat to‘liq baxt.
Ular o‘sha oqshom, qor yog‘ayotgan oq dunyoning bag‘rida, divan ustida, faqat bir-birlarining yurak urishini eshitgancha, quchoqlashib uxlab qolishdi.
Tae sekin, uxlab qolayotgan Yunsoning sochlarini silarkan, shivirladi:
— "Endi hamma orzularing men bilan ro‘yobga chiqadi, sevgili