obsession

Chapter 3

Jungkook hech narsa bo'lmagandek qonga belangan holda taehyungni mahkam va mehr bilan quchoqlab turardi.

Taehyung shokda edi nima qilishni bilmay qotib qolgandi.

Jungkook birdan uning quchog'idan chiqdi. Ko'zlarida kutilmagan sarosima bilan uning yuziga tikildi:

— Nega yuraging buncha tez uryapti? Qo'rqdingmi? Yo'q, yo'q, qo'rqma iltimos... Kechir meni, seni qo'rqitdimmi?

U xavotir bilan Taehyungning yuzlaridan siladi. Ammo qo'llari qon bo'lgani sababli, Taehyungning oppoq yuzi qizil qonga bo'yandi. Buni ko'rib Jungkook vahimaga tushdi:

— Yo'q, yo'q, yo'q... menda sochiqcha bor edi. Hozir!

U zudlik bilan cho'ntagidan dastro'molini olib, Taehyungning yuzidagi qonni ehtiyotkorlik bilan arta boshladi.

Hammasini tozalab bo'lgach, go'yo hech qanday dahshat yuz bermagandek, yuziga samimiy tabassum yugurdi:

— Hammasi yaxshi

Ular o'sha qizning jasadini ko'mib tun yarmida uyga qaytishdi. Kiyimlaridagi qon izlarini sovuqqonlik bilan yuvib tashlagach nihoyat yotoqqa yotishdi.

Jungkook hech narsa bo'lmagandek juda xotirjam qiyofada Taehyungni mahkam quchoqlab uxlab qoldi. Ammo Taehyungning ko'ziga tuni bilan uyqu kelmadi tun bo'yi shiftga tikilib, dahshatli o'ylar girdobida qoldi.

Ertalab ko'zini ochganida ham, Jungkook uni hamon o'sha mahkam quchoqda ushlab yotardi. Taehyung uni sekin silkitib, uyg'otishga urindi:

— Jungkook...
Jungkook ko'zlarini ochmay, uni o'ziga yanada yaqinroq tortdi va pichirladi:

— Yana biroz... Seni qo'yib yuborgim kelmayapti.

Taehyungning ovozi sovuq va xira chiqdi:

— Men ishga kech qolaman...

Shundagina Jungkook ohista ko'zlarini ochdi. Uning nigohida kechagi dahshatdan asar ham qolmagan, faqat cheksiz mehr bor edi:

— Seni sevaman.
Taehyung bu so'zlarga javob bermadi. U Jungkookning qo'llarini o'zidan sekin olib tashladida indamay o'rnidan turdi va kiyimlarini kiya boshladi.

Taehyung kiyinib bo'lib beixtiyor ortga qaradiyu yuragi ortga tortib ketdi. Jungkook o'rinda o'tirgancha unga mutlaqo g'alati sovuq va ma'nosiz nigoh bilan tikilib turardi. Bu qarashda odamni vahimaga soladigan nimadir bor edi.

— Sen meni sevmaysan... — pichirladi Jungkook.

Ovozi xuddi bo'm-bo'shdek eshitildi.
U birdan o'rnidan turdi. Tumbajka ustida turgan qaychini qo'liga oldi-da sekin Taehyungga yaqinlasha boshladi.

Taehyung qadam-baqadam ortga tisarilar ekan, qo'rquvdan nafasi tiqilib, shoshilib gapirdi:

— Bo'ldi tinchlan... Jungkook men unday demadim axir! Tinchlan iltimos...

— SEN MENI SEVMAYSAN

— Jungkook birdan vahshiyona baqirib yubordi. Uning ko'zlari qon urilgangdek qizarib ketgandi — Men seni sevaman lekin sen meni sevmaysan

Gapini tugatishi bilan Jungkook hech ikkilanmay qo'lidagi o'tkir qaychini o'z bo'yniga sanchdi.
Taehyung dahshatdan qotib qoldi. Og'zi ochilgancha butun tanasi qaltirab ko'zlariga ishonolmasdi:

— Yo'q... S-sen... nima qilding

Jungkook uni eshitmasdi. U qaychini qaytaqayta bo'yniga sanchir, har safar pichoq urganida ovozining boricha baqirardi. Bo'ynidan otilib chiqayotgan issiq qon butun ko'kragini kiyimlarini bo'yab ulgurgandi.

— Sen... meni... sevmay... san — har bir zarbada uning ovozi bo'g'ilib xirillab chiqardi.
Xonadagi qon hidi va bu daxshatli manzara Taehyungni aqldan ozdirish darajasiga olib keldi. U ortiq chiday olmadi va bor ovozi bilan baqirib yubordi:

— SENI SEVAMAN!

Bu so'zlarni eshitishi bilan Jungkook to'xtadi. U qonga belangan qaychini yerga tashladi. Bo'ynidan qon oqib turgan bo'lsada u go'yoki hech narsa bo'lmagandek yuziga dunyodagi eng baxtli va samimiy tabassumni yugurtirdi:

— Men ham seni sevaman.

Taehyung tez-tez va chuqur nafas olgancha o'sha yerda qotib turardi. Oyoq-qo'llari muzlab qolgan miyasi hozirgina sodir bo'lgan dahshatni hazm qilolmasdi. Ko'z oldida hali ham Jungkookning qonga belangan bo'yni va o'sha qaychi turardi.

Jungkook esa bo'ynidan oqayotgan qonga zarracha e'tibor bermay, xuddi oddiy tirnalishdek xotirjam gapirdi:

— Men hozir kiyimlarimni almashtirib kelaman. Qonni ham o'zim tozalayman — u Taehyungga qarab ovozini yumshatdi — Tae... ungacha ikkalamizga nonushta tayyorlab tur. Agar xohlamasang, qilma. Majbur emassan

Bu oddiy ohang ortida qanday daxshatli kuch borligini Taehyung juda yaxshi his qilib turardi. Rad etish yana o'sha qonli sahnani takrorlashi mumkin edi.

— Yo'q... — pichirladi Taehyung duduqlanib — Tayyorlayman.

Jungkookning yuzida yana o'sha g'alati, samimiy jilmayish paydo bo'ldi:

— Yaxshi

Ular nonushta qilishdi. Nonushtadan so'ng Taehyung ishga tayyorlandi. U uydan tezroq chiqib ketishni intizorlik bilan kutardi.

Eshik oldiga kelishganda Jungkook unga yaqinlashdi va Taehyungning ko'ylagi yoqasini ohista to'g'irlab qo'ydi.

Uning bo'ynida boyagi daxshatli jarohat izi turardi ammo ko'zlarida mutlaqo boshqa odam xuddi yosh bola aks etgandek edi.

— Seni sog'inaman — dedi Jungkook unga umid va soddalik bilan tikilib.

Taehyung uning bu nigohidan o'zini noqulay his qildi ichidagi qo'rquvni yashirishga urinib sekin javob berdi:

— Vaqtliroq kelishga harakat qilaman.

Taehyung eshikdan chiqishi bilan go'yo bo'ynidagi arqon yechilgandek o'zini ozod va yengil his qildi. Toza havoni o'pkalab yutarkan nima qilishini o'ylay boshladi.

Politsiyaga borishning umuman iloji yo'q edi kechagi qizning murdasini ko'mishda u ham sherik bo'lgan qonun oldida u ham qotil edi.

Yagona yo'l Jungkookning o'zini tushunish, uning bu telbaligi ortida nima borligini bilish edi. Shuning uchun Taehyung to'g'ri shifoxonaga yo'l oldi.

Taehyung direktor xonasiga kirib Jungkook va o'sha kuni klubda birga bo'lgan ikki yigit haqida so'radi. Direktor ko'zoynagini to'g'rilab stolidagi hujjatlarni ochdi:

— Jeon Jungkook... — dedi direktor hujjatlarga qarab — U bu maktabga ikki yil oldin kelgan.

Akasi bilan yashaydi ota-onasi vafot etgan. U yigitlar esa u bilan bir sinfda o'qiydigan yigitlar.

Xo'sh ular haqida ham ma'lumot kerakmi?
Taehyung miyasida faqat Jungkookning sirini ochish o'yi borligi sababli, boshqalarga chalg'igisi kelmadi:

— Yo'q menga uning akasining telefon raqamini bera olasizmi?
Direktor biroz ikkilanib turdi-da Taehyungning jiddiy va xavotirli qiyofasini ko'rib kompyuterdan raqamni qidirdi va qog'ozga yozib uzatdi.

Qog'ozda Jeon Junghyun va uning raqami yozilgan edi.

Taehyung maktabdan shoshib chiqib, raqamni terdi. Go'shak uzoq chaqirgandan keyin narigi tomondan charchagan erkak ovozi eshitildi:

— Alo? Eshitaman

— Siz Jeon Junghyunsiz to'g'rimi? Men... men Jungkook haqida gaplashmoqchi edim.
Go'shakda bir necha soniyalik o'lik sukunat cho'kdi. Keyin esa Junghyun vahima va jahl aralash so'radi:

— Ukam qayerda? Rostni ayt

…

Taehyung uni uyiga yetib keldi. Ichkariga kirishgach Jungyun eshikni qulfladi va chiroqni ham yoqmay Taehyungning ro'parasiga kelib turdi. Uning ko'zlarida cheksiz charchoq va shubha bor edi.

— Xo'sh... uni qayerdaligini bilasanmi? — so'radi u to'g'ridan to'g'ri Taehyungning ko'zlariga tikilib.

Taehyung o'z uydagi Jungkookni yashirishga majbur edi chunki hali vaziyatni to'liq tushunib ulgurmagandi. U sekin bosh chayqadi:

— Yo'q... Lekin topishga yordam beraman. Faqat menga u haqida ma'lumot aytsangiz bo'ldi.

Junghyun unga ishonqiramay qaradi keyin esa uning ovozida kutilmagan bir xavotir uyg'ondi. U Taehyungga biroz yaqinroq keldi:

— U bilan ko'rishdingmi? U senga biror zarar yetqazdimi?

— Yo'q, menga hech qanday zarar yetqazmadi — dedi Taehyung ichidagi vahimani sezdirmaslikka urinib. Xayolidan esa Jungkookning bugun ertalab o'z bo'yniga qaychi sanchgani uchrab o'tdi.

Junghyun og'ir xo'rsinib xonadagi o'rindiqqa o'tirdi. U qo'llari bilan yuzini berkitib pichirladi:

— Xullas... men uni anchadan beri qidirib yuribman. Lekin politsiyaga bermadim.

— Nega? — so'radi Taehyung ovozi arang chiqib.

Taehyungning yuragi orqasiga tortib ketdi. Qarshisida o'tirgan Junghyundan qandaydir sovuq va xavfli energiya taralardi.

Junghyun chuqur nafas olib, gapida davom etdi

— Buni xavfli deb o'yladim. Politsiya aralashsa hamma narsa battar chalkashib ketardi. Shunchaki o'zi qaytib kelar deb kutyapman... Bormagan joylarim qolmadi. Shahardagi xavfsizlik kameralarini ham tekshirib chiqdim, lekin birortasidan uni topolmadim. Jungkook ularni buzgan...

Taehyung eshitgan gaplaridan tushunmay qoldi. Miyasida savollar girdobi aylana boshladi: "Oddiy maktab o'quvchisi qanday qilib butun bir shahar kameralarini buzishi mumkin? Jungkook aslida kim?"
Junghyun Taehyungning sarosimaga tushib qolgan yuziga tikilib ogohlantiruvchi ohangda so'zida davom etdi:

— Agar Jungkookni yana ko'rib qolsang... undan uzoqroq yurganing yaxshi. To'g'ri u tashqaridan qaraganda juda ham yaxshi, beg'ubor, begunoh yigitga o'xshaydi. Lekin uni psixikasi joyida emas.

Junghyun hali ham Jungkookning qayerdaligini bilmaydi ammo uning kameralarni buzgani haqidagi gap Taehyungni battar shokka soldi.

— U nima sababdan bunday bo'lib qolgan? — so'radi Taehyung o'zini zo'rg'a qo'lga olib. U har bir so'zdan qandaydir yechim topishga urinardi.

Junghyun stul suyanchig'iga og'ir suyandi, ko'zlari bir nuqtaga qotib qolgandi:

— Tug'ma shunaqa... Onam uni tug'gandan keyin vafot etdi. Otam esa ikki yil oldin kasallik sababli hayotdan ko'z yumdi. Jungkookni bolaligidan doim uyda o'qitardik odamlarga qo'shmasdik. Lekin otamning o'limidan keyin uni maktabga qo'yishga majbur bo'ldim. Aslida bu gaplarning hammasi sir edi. Shu paytgacha hech kim Jungkook haqida so'rab kelmagan. Menimcha ulgurmagan ham...

Junghyun birdan Taehyungga yaqinroq surilib o'tirdi. Uning nigohida yashirib bo'lmas daxshat paydo bo'lgandi. U ovozini pasaytirib, shivirladi:

— Bilasanmi... men ham undan qo'rqaman. Bir kun kelib menga nimadir qilishi aniq. Hozir u mendan shunchaki foydalanyapti. Chunki hali 18 yoshga to'lmagan qonuniy vasiy sifatida men unga kerakman. Yoshi to'lishi bilan... menga ham kun bermaydi.

Taehyung eshitganlaridan dahshatga tushdi. Demak uyida uxlab yotgan beg'ubor ko'ringan yigit aslida o'z akasini ham qo'rquvda ushlab turgan bir maxluq edi. Uning maktabga kelganiga atigi ikki yil bo'lgan ammo bu vaqt ichida odam o'ldirishga va uning izlarini yo'qotishga ulgurgandi.

– jungkookni bunday tug’ilganiga asosiy sabab-

Junghyun gapini oxirgacha gapirolmadi. Shu payt eshik kutilmaganda shunday qattiq taqilladiki ikkalasi ham sapchib tushishdi.

Yuraklar kinodan chiqib ketgudek ura boshladi. Xonadagi og'ir sukunatni tashqaridan kelgan daxshatli darajada tanish va sovuq ovoz buzdi:

— Hyung eshikni oching. Uydaligingizni bilaman. Sizga ovqat olib keldim...
Jungkookning ovozi shunchalik xotirjam va yumshoq eshitilardiki bu sokinlik ortidagi daxshat Taehyungning etini junjiktirib yubordi. U ertalab "ishga ketaman" deb chiqqandi, hozir esa Jungkook uning akasining uyi eshigi tagida turibdi. Demak, u Taehyungni boshidan beri kuzatib kelgan!
Junghyunning yuzi oqarib ketdi.

U shoshilgancha Taehyungning bilagidan mahkam ushladi va hammomni ko'rsatdi:

— Sen yashirinib tur! Mana... mana bu yerga kir!

Taehyung butunlay dovdirab qoldi. Oyoqlari yerga yopishib qolgandek joyidan jila olmasdi.

Eshik esa tobora qattiqroq va sabrsizlik bilan taqillay boshladi.

— Hyung... ochmaysizmi? —

Jungkookning ovozi endi biroz o'zgargan, unda g'alati bir ohang paydo bo'lgandi.

Junghyun qaltirayotgan qo'llari bilan eshik qulfini ochdi. Ostonada yuzida o'sha o'sha beg'ubor tabassum bilan Jungkook turardi. Uning qo'lida ovqat qutilari bor edi.

— Jungkook... shuncha kundan beri qayerda yuribsan? — so'radi Junghyun ichidagi vahimani yashirishga urinib ovozini imkon qadar qat'iy chiqarishga harakat qildi.

Jungkook hech narsa bo'lmagandek ichkariga qadam qo'ydi. Xonaning qorong'uligiga ko'zi o'rgana turib atrofni ko'zdan kechira boshladi:

— Men uyda zerikdim, hyung — dedi u ovozini biroz cho'zib xuddi yosh boladek — Har doimgi kun tartibidan ham zerikdim. Menga yozib bergan kun tartib daftaringizni esa... yo'qotib qo'ydim. Uni ikki yildan beri ishlataman. Bo'ldi endi u menga kerak emas.

Junghyunning ko'zlari daxshatdan kattarib ketdi. U ukasini tinchlantirib turgan yagona narsa o'sha reja ekanligini yaxshi bilardi.

— Jungkook-ah... nega unday qilasan? — Junghyunning ovozi ohista pichirlashga o'tdi.
Ular gaplashgancha xonaning ichkarisiga kirib borishdi.

Bu paytda Taehyung hammomxonaning tor va sovuq devorlari orasida qotib turardi. U eshik ortida turib nafasini ichiga yutgancha ularning har bir so'zini eshitib turardi.

Yuragining urishi shunchalik baland ediki go'yo tashqaridagilar buni eshitib qoladigandek tuyulardi.

Uning qo'llari muzlab qolgan ko'z oldiga Jungkookning kutilmagan sovuq qarashlari kelardi.

Voqeani siz aytgan aniq dialoglar bilan davom ettiramiz:

Jungkook qo'lidagi qutilarni stol ustiga qo'yarkan ohista gapirdi:

— Men sizni o'ylab ovqat olib keldim — u akasiga qarab g'alati tarzda jilmaydi — Ikkalamiz oxirgi marta ovqatlanamiz.

Junghyunning ko'zlariga qo'rquv yugurdi. U ukasining fe'lini yaxshi bilardi shuning uchun bu so'zlardan yuragi orqaga tortib ketdi:

— Nima? Nega oxirgi marta?

— Men siz bilan yashamayman — dedi Jungkook xotirjamlik bilan kiyimlarini to'g'rilab.

— Sen hali o'n sakkizga to'lmagansan — Junghyun qonuniy vasiylikni eslatib uni to'xtatishga urindi.

Jungkook esa buni mutlaqo muammo deb hisoblamasdi. Uning yuzida yana o'sha beg'ubor ammo odamni vahimaga soladigan tabassum paydo bo'ldi:

— Yigirma to'rtga to'lgan odam bilan yashayman.

U shunday deb samimiy jilmaydi. Xuddi dunyodagi eng baxtli narsa haqida gapirayotgandek ko'zlari chaqnadi:

— Ahh... Uni eslasam sog'inib ketyapman. Tezroq ishdan qaytsa edi ko'rgim kelyapti.

Hammom eshigi ortida turgan Taehyungning nafasi ichiga tushib ketdi. Demak, Jungkook ertalabdan beri uni ishda deb o'ylayapti va o'zining kelajagini allaqachon u bilan tasavvur qilib bo'lgan.

— Jungkook, bu nima deganing? U sen haqingda... — Junghyun

gapini tugatolmay qoldi. U Jungkookning psixikasi tug'ma kasalligi haqida o'zining yuziga tik qarab gapirishga qo'rqardi. Shuning uchun ham tilini tishladi.

Ammo kech edi. Jungkook akasining gapini oxirigacha eshitmadi u kutilmaganda to'xtadi.

Uning yuzidagi boyagi bolalarcha tabassum bir soniyada yo'qoldi. Ko'zlari sovuq va ma'nosiz tus oldi. U jiddiylashgan qiyofada akasiga o'qdek tikildi:

— Nima men haqimda?

Jungkookning bu jiddiy qiyofasi daxshatli nimadandir darak beryapti.

Jungkookning nigohi shunchalik sovuq ediki unga qarab turgan odamning qoni muzlab qolardi. U akasiga qadambaqadam yaqinlasha turib har bir so'zni xotirjam lekin zaharli ohangda gapira boshladi:

— Avval meni bir necha marta politsiyaga topshirdingiz... Keyin esa yomon ish qilishimni bilib turib, maktabga berdingiz. "Agar maktabga bersam, kimnidir o'ldiradi-yu, qamalib ketadi" deb o'ylab, mendan qutulmoqchi bo'ldingiz — Jungkook bir zum to'xtadida g'alati tarzda jinnilarcha kulib yubordi

— Otam bilan meni bir necha marta o'ldirmoqchi bo'ldingiz... Lekin o'xshamadi. Shundaymi?

Junghyunning rang-ro'yi o'chib butun tanasi qaltiray boshladi. U ukasining hamma narsani bilishini hatto otasi bilan uni o'ldirishga uringanlarini eslashini xayoliga ham keltirmagandi. U qo'rquvdan ortga tisarildi:

— Jungkook... Meni noto'g'ri tushunding...
Jungkook uning gaplarini eshitishni ham xohlamadi. Uning yuzidagi kulgidan asar ham qolmay ko'zlari qonxo'r tus oldi. U akasining ro'parasiga kelib uning nafasini his qiladigan darajada yaqinlashdi:

— Sizni ham xuddi otamni o'ldirgandek o'ldiraman. Men o'zim yashay olaman. Menga kerak emassiz.
Hammom eshigi ortida turgan Taehyung eshitgan gaplaridan dahshatga tushib og'zini qo'llari bilan mahkam yopdi. Demak Jungkookning otasi kasallikdan o'lmagan — uni Jungkookning o'zi o'ldirgan Va hozir u o'z akasining hayotiga ham nuqta qo'ymoqchi...

Jungkook sovuq va qat'iy harakat bilan cho'ntagidan o'tkir pichoqni chiqardi. Uning har bir harakatida o'lim nafasi bor edi.

Aynan shu soniyalarda hammom ichida daxshatdan qaltirab turgan Taehyung o'zi bilmagan holda oyog'i bilan burchakdagi nimanidir turtib yubordi. Shisha idishning polga urilib jaranglagan ovozi qorong'u uyda aks-sado berdi.

Jungkook pichoq ushlagan ko'yi shartta ortiga o'girildi. Uning ko'zlari qisildi uyda kimdir borligini aniq sezdi. U akasini unutib sekin va ovozsiz qadamlar bilan o'sha shovqin chiqqan tomonga yura boshladi.

Har bir qadami Taehyung uchun ajal sharpasining yaqinlashishidek edi.
Jungkook hammom eshigini shiddat bilan ochdi va qo'lidagi pichoqni tepaga ko'tardi. Ammo qarshisida ko'zlari qo'rquvdan kattargan, butun tanasi qaltirayotgan Taehyungni ko'rdi-yu, birdan to'xtab qoldi.

Uning qo'llari bo'shashdi, o'tkir pichoq "tars" etib polga tushib ketdi. Bir soniya oldin odam o'ldirishga tayyor turgan vahshiy qiyofa g'oyib bo'lib, Jungkook yana o'sha bolalarcha, beg'ubor ifodasiga qaytdi:

— Taehyung... — pichirladi u.

Jungkook hech ikkilanmay Taehyungga yaqinlashdi va uni go'yo dunyodagi eng qimmatli insonini yo'qotib qo'yishdan qo'rqqandek mahkam bag'riga bosdi. Uning ovozi xavotirdan titrardi:

— U seni qo'rqitdimi? To'g'risini ayt... Men... senga zarar yetkazishiga yo'l qo'ymayman.

Taehyung shokda edi. Dudoqlari titrar, lekin tomog'idan birorta so'z chiqmasdi. U qop-qorong'u girdobga tushib qolgandek edi.

Shu payt, ortda qolgan Junghyun fursatdan foydalanib, polga tushgan pichoqni shoshib qo'liga oldi. Uning ko'zlarida qutulishning so'nggi chorasizligi aks etgandi.

Jungkook uning harakatini sezdi. U Taehyungni quchog'idan qo'yib yubormay, faqat boshini sekin ortga burib, akasiga sovuqqonlik bilan tikildi. Uning yuzida g'alati bir masxaraomuz jilmayish paydo bo'ldi:

— Hyung... meni o'ldira olishingga ishonching komilmi?

Junghyun ukasining bu daxshatli, yengilmas nigohiga dosh berolmadi. U Jungkookni hech qachon yenga olmasligini, bu qopqondan tirik chiqolmasligini tushunib yetdi.

Uning qo'llari qaltiradi-yu, pichoqni Jungkookka emas, bor kuchi bilan o'zining ko'ksiga sanchdi...
Daxshatli sahna! Junghyun ko'z oldilarida qonga belanib yiqildi.

Junghyun qonga belanib polga yiqildi. Uning so'nggi nafaslari xonadagi og'ir havoga aralashib ketdi.

Taehyung bu daxshatli manzaradan ko'zlarini uzolmay qotib qolgandi.

Uning butun vujudi muzlab yuragi to'xtab qolgandek edi.

Jungkook esa polga o'z akasining jonsiz tanasiga bir soniya sovuqqonlik bilan tikilib turdi-da xuddi oddiy narsa bo'lgandek bosh chayqadi:

— ohhh Yo'q... u joniga qasd qildi— dedi u ohista, ovozida zarracha qayg'u yoki pushaymonlik sezilmasdi.

Keyin u go'yo aybini yashirmoqchi bo'lgan yosh boladek mo'ltillab akasiga qarab qo'ydi-da, darhol nigohini yana Taehyungga qaratdi. Uning ko'zlarida faqat Taehyungga nisbatan cheksiz g'amxo'rlik bor edi. Jungkook qo'llari bilan Taehyungning sovuq yuzlaridan tutdi:

— Mayli hech qisi yo'q. Uyga boramiz — dedi u mayin ovozda, so'ng Taehyungning rangro'yiga qarab xavotirlanib qoldi. — Nega oqarib ketding? Juda qo'rqdingmi?
Taehyungning miyasi butunlay qulagan edi.

Qarshisida turgan bu beg'ubor qiyofali maxluqqa qarshi chiqish o'z o'limini sotib olish bilan barobar ekanligini u endi aniq bilardi.

Politsiya yo'q, yordam beradigan aka yo'q. U mutlaqo yolg'iz va bu telbaning qo'lida asir edi.

Taehyung o'zini zo'rg'a qo'lga oldi, titrayotgan dudoqlarini tishlab, zo'rg'a pichirladi:

— Yo'q... ketdik.

Ular ortlarida qonli murdani qoldirib, uydan chiqishdi. Taehyung Jungkookning ortidan qadam bosarkan endi o'z uyining ham uning uchun qamoqxonaga aylanishini his qilib borardi…