UNUTILGAN XAT

AVTOR [ @YUJIN_ ]
— KANAL [ —Yujin's Wonderland | https://t.me/+k4kVOqZlFX45NDky

Maktabning eski kutubxonasida chang bosgan kitoblar orasidan bir xat topildi. Nozik qog‘oz, biroz sarg‘aygan, ammo undagi so‘zlar hali ham aniq ko‘rinardi:

"Agar sen buni o‘qiyotgan bo‘lsang, demak, men hali ham seni unutmaganimni bilishing kerak."

Miraning yuragi shuv etib ketdi. U bu xatni hech qachon ko‘rmagan edi. Lekin uning nomiga yozilgandi.

Kim edi bu? Qachon yozilgandi?

U xatni diqqat bilan o‘qidi. Unda o‘sha sirli inson Mirani har kuni uzoqdan kuzatgani, lekin unga yaqinlashishga jur’at topa olmagani haqida yozilgan edi. So‘nggi satr esa yuragini larzaga soldi:

"Men seni sevaman. Lekin bu so‘zlarni hech qachon aytishga botina olmadim."

Miraning xayoliga birdan bir inson keldi – Jungkook. Ularning eski sinfdoshi, kamgap va har doim unga ilinj bilan qarab yuradigan yigit… U maktabni tugatgandan keyin qayoqqadir g‘oyib bo‘lgandi.

Miraning ko‘nglida qandaydir g‘alati tuyg‘u uyg‘ondi. Agar bu xat o‘sha yigitniki bo‘lsa-chi? Agar u ham shunchalar sevilgan bo‘lsa-yu, buni hech qachon bilmagan bo‘lsa?..

O‘sha kuni u Jungkookni topishga qaror qildi. Balki kech bo‘lgandir. Balki bu xat allaqachon o‘z ma’nosini yo‘qotgandir.

Lekin yuragi unga shunday derdi: "Ba’zi sevgilar hech qachon kech bo‘lmaydi."

Miraning yuragi tez urardi. Kutubxonadagi eski xat uning xotiralarini harakatga keltirgandi. O‘sha yillar… Jungkook har doim jim, sodda, ko‘zlari chuqur o‘yga to‘la yigit edi. U Miraga hech qachon yaqinlashmagan, lekin sinfda u yonida o‘tirgan paytlarida nigohi hech qachon undan uzoqlashmasdi.

Mira shoshilinch ravishda telefonini oldi va eski sinfdoshlarining guruhini topdi.

Mira: Kimdir Jungkook haqida eshitganmi? U qayerda hozir?

Bir necha daqiqa hech kim javob yozmadi. Keyin esa bir xabar keldi.

Jin: Jungkookmi? U shahardan ketgan. Esingizdami, maktabdan keyin oilasi bilan boshqa joyga ko‘chib ketgandi. Ancha yillardan beri undan xabar yo‘q.

Mira chuqur nafas oldi. Jungkook ketgan. Lekin qayerga?

Ertasi kuni Mira eski maktabining oldiga bordi. U yerning har burchagida xotiralar bor edi. Qanday qilib u o‘sha paytda Jungkookning his-tuyg‘ularini payqamagan? Balki, o‘sha paytda u ham Mirani sevgan bo‘lsa?

Kutubxonadagi xatni yana bir bor o‘qib chiqdi. Va birdan bir narsani payqadi—xatning orqa tomonida bir qator kichik yozuv bor edi:

"Agar qachondir topib o‘qisang, men har doim eski xiyobonda kutaman."

Eski xiyobon. Bu yerni Mira juda yaxshi bilardi—maktab orqasidagi kichik bog‘, u yerda faqat eski o‘quvchilar yurardi.

Mira nafasini ichiga yutib, o‘sha yoqqa yo‘l oldi.

Xiyobon huvillagan, jimjit edi. O‘tgan yillar uni o‘zgartirgan, lekin hanuz tanish edi. Mira atrofga qarab, o‘tirish joylarini birma-bir ko‘zdan kechirdi. Nihoyat, eng chekkadagi o‘rindiqda, bir yigit o‘tirganini ko‘rdi.

U qotib qoldi. Yuragi qattiq urardi. Yigit boshini pastga solib, nimadir o‘ylayotgan edi. Sochlari avvalgidek to‘zg‘igan, ko‘zoynak taqqan, lekin bu yuz Miraga juda tanish edi.

Jungkook…

Mira ohista yaqinlashdi.

Yigit uning sharpasini sezdi va boshini ko‘tardi. Ko‘zlari keng ochildi. Bir necha lahza ular bir-biriga tikilib turishdi.

– Jungkook… – dedi Mira asta.

Jungkook chuqur nafas oldi, lekin hech narsa demadi. U faqat jilmaydi – xuddi yillar davomida kutgan insonini nihoyat topgan odam kabi.

– Sen… topding, – dedi u past ovozda.

Mira unga qarab jilmaydi.

– Men seni allaqachon topganman. Faqat endi tushundim.

Jungkook hech narsa demadi, faqat yengil kulimsiradi. Chunki ayrim sevgilar hech qachon kech bo‘lmaydi.

Xiyobonda sukunat cho‘kdi. Faqatgina yengil shamol daraxt barglarini shitirlatardi. Jungkook va Mira bir-biriga qarab turishardi, ikkalasi ham nimadir deyishga jur’at etolmayotganday.

– Qachondan beri shu yerga kelasiz? – nihoyat so‘radi Mira.

Jungkook yengil jilmaydi.

– Anchadan beri. Aslida, bu joy men uchun shunchaki esdalik emas edi. Men… – u yutindi, keyin davom etdi. – Har doim bir kun kelib sen bu xatni topasan va meni izlaysan deb umid qilardim.

Mira yuragida qandaydir issiq hissiyot paydo bo‘ldi.

– Kechirasan… – dedi u past ovozda. – Men seni ilgari tushunmaganman.

Jungkook yengil kuldi.

– Hech qisi yo‘q. Balki o‘sha paytda bunga tayyor emas eding.

Mira xijolat bo‘lib jilmaydi. Ha, balki shundaydir. Lekin hozir, yillar o‘tib, bu so‘zlar endi boshqacha ma’no kasb etardi.

– Men seni doim kuzatardim, – dedi Jungkook xotirjam ohangda. – Lekin hech qachon yaqinlashishga jur’at etolmasdim. Har safar ko‘zingga qaraganimda, o‘zimni yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqardim.

Mira bir necha soniya jim qoldi. Keyin, sekingina, uning yoniga o‘tirdi.

– Endichi? – so‘radi u.

Jungkook unga hayron boqdi.

– Endi qo‘rqmaysanmi?

Jungkook chuqur nafas oldi va Miraning qo‘liga asta tegdi.

– Yo‘q, – dedi u past ovozda. – Endi qo‘rqmayman.

Ularning qo‘llari bir-biriga tegdi. Va shu lahzada, yillar davomida oralarida paydo bo‘lgan masofa butunlay yo‘qoldi.

O‘tmish allaqachon ortda qolgandi. Endi faqat bugun va oldinda yangi hayot bor edi.

Va bu safar ular o‘tmishdagi xatolarini takrorlamaslikka tayyor edilar.

O‘sha xiyobondagi uchrashuvdan keyin hamma narsa asta-sekin o‘z joyiga tusha boshladi. Mira va Jungkook endi begona emasdi. Ular hayotlaridagi yo‘qotilgan yillarni ortga qaytarolmasliklarini bilishardi, lekin kelajakda birga bo‘lish uchun harakat qilishlari mumkin edi.

Ularning uchrashuvlari davom etdi. Har bir suhbatda, har bir jilmayishda, har bir oddiy xotirada ular bir-birlarini qaytadan kashf qilishardi.

Bir kuni kechqurun, Miraa va Jungkook yana xiyobonda uchrashishdi. Shamol esar, daraxtlar ohang bilan shitirlardi.

– Men o‘ylardimki, sevgi bu faqat ertak, – dedi Mira asta. – Lekin bilasanmi? Balki bizning hikoyamiz ham o‘ziga xos ertakdir…

Jungkook jilmaydi.

– Faqat bu safar baxtli yakun bilan tugaydi, – dedi u.

Mira boshini irg‘adi. U Jungkookning qo‘lidan mahkam ushladi.

– Ha, tugaydi. Lekin bu oxir emas. Bu – yangi boshlanish.

Jungkook unga mehr bilan qaradi va asta ohangda pichirladi:

– Demak, bu safar xat emas, yuraklar gapiradi.

Va shu kuni, o‘sha xiyobonda, chang bosgan xatlar o‘rniga ular yangi xotiralar yaratishdi. Endi ortga nazar tashlashning hojati yo‘q edi – ular bir-birlarini topishdi.

Va bu safar abadiy.

AVTOR [ @YUJIN_ ]
— KANAL [ —Yujin's Wonderland | https://t.me/+k4kVOqZlFX45NDky