MORTAL
Kristina maktab koridoridan o'tib, ikkinchi qavatga olib boradigan zinapoya tomon yuradi, u erda Melis uni kutmoqda. Kechagi kun tufayli tanasi og'riyotganiga qaramay, bugun qiz o'zini yaxshi his qilmoqda. Kristina chap qoshi ustidagi kichik yarani bint bilan yopdi. Tanasidagi koʻkarishkarni esa keng hudik va shim bilan yopdi.
Qizning qarama-qarshi tomonida bir-biri bilan gaplashayotgan ikki yigit turar edi. Jungkook ishtiyoq bilan nimalarnidir gapirayotgan edi, Taehyung esa qo'llarini cho'ntagiga solib, bosh irg'ab, vaqti-vaqti bilan o'z so'zlarini kiritib, oldinga qarab turardi. Taehyung qizning ular tomon yurganini payqadi va unga e'tibor bermay, orqasiga o'girildi. Jungkook ham maktab unga qaramadi xatto doim Kristinani ustidan kuladigan yigit bugun unga etibor ham bermadi. Kristina bundan xursand boʻlib tabassum qildi. yuzini tabassum yoritdi. Jungkook unga e'tibor bermadi. Ha, bu u uchun bayram. U haqiqatan ham so'nggi oylarini xotirjam o'tkaza oladi. Kristina tabbasumni yoʻqotmay, ikkinchi qavatga chiqdi va Melisning yonidagi divanga o'tirdi.
- Qalaysan? — singan labidagi yaraga qarab, so'radi Cha.
- Yo xudoyim, men birinchi marta bunday ahvolga tushdim - deb kuladi Kristina dugonasining yelkasiga qo'lini tashlab. Bugun u g'ayrioddiy kayfiyatda, bu esa uni do'sti bilan baham ko'rish istagini uyg'otadi. — Akam bilan uchrashuv qanday o'tdi ? Xoʻsh? Senga balki psixolog kerakdir. S
- Yo'q, ular kerak emas - dedi Melis xo'rsinib. - Ikkimiz ham kulishimiz mumkin, ammo bu menga yoqdi...
- U senga nima qildi? — Kristina ajablanib soʻradi - Sening miyangni koʻrsatish kerak, hoziroq shifokorga boramiz - Kris kulib, hijolat boʻlgan dugonasiga qaraydi - Hozir uchrashyapsanmi?
- Nima? — Melis qulupnay sutiga bo'g'ilib qoldi va keyin do'stiga hayrat bilan qaradi - Albatta yo'q.
- Nima sababdan? - so'radi Kris qoshlari bilan o'ynab — Shanba kuni u g'ayrioddiy ish qilganga o'xshaydi, hatto muzli Cha Melis ham erigan.
- Bu hali hech narsani hal qilmaydi. Agar u menga shu qadar oson erishaman deb o'ylasa, adashadi. U hali ham Cha Melisni yutish uchun ko'p harakat qilishi kerak. Xoy toʻxta sen nega bunchalik xursandsan?
- Bu shunchaki... Bugun yaxshi kun. Bilasanmi? ertangi kun yo'qdek yashash haqiqatan ham qiziqarli. Har kuni yangi va qiziqarli narsa oʻrgangim kelyapti.
- Oh, Ari kecha seni yaxshi urdi. Sen boshingni tekshirtirib ko'rishing kerak, balki u erda nimadir tiqilib qolgandir - bu hazil Krisni biroz xafa qilganini va bir lahzaga uning yuzidan tabassumni olib tashlaganini tushunmay kuldi Melis.
— Juma kuni klubga borishga nima deysan? - Kris o'zining sevimli qulupnay sutidan katta-katta qultumlab so'radi.
- Bu menga doim yoqadi. Men hamma narsaga tayyorman - Melis birinchi marta dugonasi bilan klubga borishidan xursand bo'lib, hayajonlandi.
Darslar orasidagi tanaffuslardan birida Kris Yuraning ishxonasiga bordi. U Krisdan juda xavotirda, shuning uchun tez-tez unga habar yozadi yoki qo'ng'iroq qildi, uning hol-ahvolini so'raydi.Kris kechagi qizni chindan qo'rqitgan og'riq va to'satdan tutilish haqida aytmasdan hammasi yaxshi, deb javob beradi.
Kris ofisga yaqinlashdi va eshik tutqichini qo'lida ushlab, eshikni ochishga taraddudlandi. Ular maktabda bir-birlarini kamdan-kam ko'rishadi, Kris Yuradan qochadigan odat chiqardi. Chunki u Krisning ma'yus ko'rinishini ko'rishni istamaydi va Yura uni ko'rganida yanada g'amgin bo'lishini xohlamaydi. Ammo hozir Kris Yura bilan suhbat qurishni sogʻingan edi.
- Yura onnie salom - dedi Kris xursand bo'lib, eshikni ochib, ofisga kirdi.
- Salom, azizim, yaxshimisan? - Yura tabassum bilan javob berdi. - Aish qanday qilib shu ahvolda oʻqishga kelding - Yura oʻrnidan turib Krisni quchoqladi.
- Nima? - Kris hayron bo'lib divanga o'tirdi, oyoqlarini chalishtirdi. - Demak, bildingizmi? — dedi o‘ychanlik bilan pastki labini tishlab.
- Men sening his-tuyg'ularingni juda yaxshi tushunaman. Bir-birimizni tushunishimiz uchun vaqt kerak edi. Tushundimki, sen boshqalarning oldida ojiz boʻlishni istamaysan. Ular senga achinishini xoxlamaysan. Xattoki mendan ham uzoqlashding. Lekin tushun men seni juda yaxshi bilaman... Kasalligin bu sening ojiz tomoning emas, senga yordam berishimga imkoniyat ber. Bu sen uchun yagona qila oladigan ishim. Sen esa hech narsa boʻlmagandek yashashni davom et. Kasallik haqida umuman oʻylama.
Kris hech narsa demadi, shunchaki divandan turib Yurani mahkam quchoqlab, tushungani uchun rahmat aytdi.
Kris Melisning kasalligi haqidagi dahshatli haqiqatni bilishini xohlamaydi.. Agar bu haqida Melis habar topsa, tabassum qilishni oʻrniga faqat yigʻlaydi. Melis Kris uchun juda ko'p ish qildi, u akasining g'alayonlari, ota-onasining adolatsiz munosabati yoki boshqa uy qamog'i tufayli yig'laganida uni qo'llab-quvvatladi. Melis dugonasining to'satdan kasal bo'lib qolgani tufayli orzularini buzishga loyiq emas.
Yura allaqachon hamma narsani biladi, u hech qachon Melisga aytmaydi va aytadigan boshqa hech kim yo'q. Jungkook? Ularning yagona umumiy tomoni shundaki, ularning umumiy ota-onalari bor, lekin hammasi shu. Jungkook singlisining kasalligi haqida bilishga loyiq emas. Ota-onalarmi? Kris albatta, ularga aytishni istamaydi. Ular allaqachon qizning azoblanishi uchun qo'llaridan kelganini qilishgan. Taehyung? U aslida Kris uchun kim? Albatta, hech kim. Ular faqat bir martalik yaqinlik bilan bog'langan va boshqa hech narsa yo'q. Yigit Krisga qanchalik yaqinlashishga urinmasin, oxir-oqibat u azob chekadi. Shuning uchun Kris uni oʻzidan uzoqlashtiradi.
- Rahmat, onnie - dedi Kris ko'zlarida yosh bilan, burnini shifokorning yoqa suyagiga ko'mib.
Yura qizning oldida yig'lab yubormaslikka harakat qilib, tishlarini qisib qo'yadi. Ayol Krisga hamma narsa avvalgidek bo'lishini va'da qildi, lekin bu juda qiyin edi. Endi esa Choi dugonasidan uzoqlashib, ko‘z yoshlarini artmoqchi bo‘ladi, lekin Kris dugonasiga yaqinroq bosgancha tibbiy xalat matosini mahkam siqib oladi. Yura qizning qo‘llarini qaltirayotganini sezdi. Yig'i kuchayadi.
Yura endi o'zini tuta olmaydi, shuning uchun koʻz yoshlar uning yonog'iga dumalab tushadi va shifokor qo'llarini dugonasining yelkasiga bosib, og'ir nafas ola boshlaydi. Ikkala qizning qattiq yig'lashi maktabning tibbiyot xonasini to'ldirdi. Shu paytgacha o‘zini tutib olishga uringan Yura dugonasining tushkun ahvoli tufayli his-tuyg‘ulari vujudini nazorat qilishiga imkon berdi.
Ehtimol, u ofisdan chiqib ketganda, Kris o'zining xatti-harakatidan, do'stiga haqiqiy his-tuyg'ularini ko'rsatish uchun o'tkinchi zaifligidan pushaymon bo'ladi. Befarqlik niqobi olib tashlandi. Uning orqasida o'lim yaqinlashayotganidan qattiq azob chekayotgan qizning zaif va iztirobli ruhi turardi. Qizcha hamma narsa yaxshi, deb ko'rsatishga qanchalik urinmasin, u oʻlimdan juda qo'rqadi.
- Nega men? — deydi Kris, qo'lidagi Yuraning tibbiy xalatining matosini g'ijimlab yig'lab. - Men qo'rqib ketyapman…
Ammo Yura do'stining savoliga javob bera olmaydi, chunki javobni hech kim bilmaydi. Qiz bunday taqdirga loyiq emas, lekin nega u bunchalik erta ketadi? Kris uzoq vaqt tinchlanmadi, dugonasining bag‘rida yig‘lardi. U Choidan uzoqlashmadi, unga ko‘z yoshlari bo‘yalgan yuzini ko‘rsatgisi kelmadi.
- Men oxirigacha sen bilan bo'laman, Kristina - dedi Yura qizning boshini silab - Hech narsadan qo'rqma hoʻpmi?
Kris javob bermaydi, balki shifokorning gapiga qo‘shilib, bosh chayqadi. Qizning halokatli kasalligi haqida aytilganiga bir haftadan sal ko'proq vaqt o'tdi va Kris endigina chinakam yig'lay oldi. O'zining butun ahvolini tushunib yetdi, chunki bu hafta ichida ahvoli asta-sekin yomonlashdi va u ilgari e'tibor bermagan kasallik belgilarini seza boshladi.
Kris burnini chimirib doktor xonasidan chiqib ketdi. U his-tuyg'ulariga berilib ketganidan afsuslanadi. Qiz o'z his-tuyg'ularini ko'rsatishga odatlanmagan, shuning uchun unga "jonsiz qo'g'irchoq" laqabini berishgan. Ular Choi bilan nima bo'lganini unutib, ishni tugatishdi.
Kris oʻyga botgancha koridorda yurar ekan, qanday qilib boshqa insonga turtilib ketganini bilmay qoldi. Qiz boshini ko‘tarib, ko‘z yoshlari shishgan yuziga qandaydir xavotir bilan qarab turgan nigohga duch keldi. Jimin dori olish uchun tibbiyot xonasiga ketayotgan edi. Ertalabdan beri betob bo‘lib, darsni tark etishni so‘radi va bir iltimos bilan shifokorga bordi, lekin ko‘z yoshlari oqayotgan Kris uni asabiylashtirdi.
- Hammasi yaxshimi? - deydi Jimin qizning e'tiborini o'ziga qaratib, diqqat bilan qo'llarini maktab o'quvchisining mo'rt yelkalariga qo'yib, unga qarashi uchun.
- Yaxshi- bu moslashuvchan tushuncha - deb xo'rsindi talaba sinfdoshining g'amxo'r ko'zlariga qarab.
— Jungkook yana nimadir qildimi? — so'radi Jimin xavotirlanib.
- Ertangi kun hech qachon kelmasa nima qilgan bo'lardingiz? Nima qilishga vaqtingiz bo'lmagani haqida o'ylab ko'rdingizmi va o'zingizga achinasizmi yoki kunni har soniyadan zavqlanib o'zingiz xohlagan narsa bilan o'tkazasizmi?
— G‘alati savol... Albatta, o‘zgalarning me’yoriga, so‘ziga e’tibor bermay, har lahzadan zavq olardim. Axir, bu faqat mening hayotim va uni qanday o'tkazishni o'zim hal qilaman. Nega bu seni birdan bezovta qildi?
- Unda, men hamma narsani to'g'ri qilyapman - deb pichirladi Kris sinfdoshi eshitmasligi uchun - Shunchaki, e'tibor bermang. Men hayotning o'tkinchiligi haqida o'yladim.
- ha tushunarli - deydi yigit biroz jilmayib, qo'llarini maktab shimining cho'ntagiga solib, Krisdan koʻz uzmay - Sen bunday narsalar haqida o'ylaydigan, yig'lamaydigan odam emassan. Qani, menga u yerda nima bo‘layotganini ayt.
- Ortiqcha gapiryapsizmi?, Park Jimin? Men bunday emasligimni qayerdan bilasiz? Haqiqiy meni bilasiz deb o'ylaysizmi? - Kris jilmayib Park tomon bir qadam tashladi. - Hammangiz faqat men ko'rsatgan narsani ko'rasiz. Meni taniydilar deb o'ylashga jur'at qiladigan odamlarni ko'rib kulaman. Va nega men sizga hayotim haqida aytib berishim kerak? Siz men uchun haliyam oddiy begonasiz, buni unutmang.
Qiz hayron bo'lgan Parkning yonidan o'tib ketdi, u yaxshi niyat bilan hayotini so'radi, lekin Jimin noto'g'ri gapirganga o'xshaydi, bu esa Krisni g'azablantirdi.
Kris orqasini devorga suyab karavotga o'tirdi. Uning oyoqlarida ochiq bo'sh Word hujjati bilan noutbuk bor edi. Vaqt oz qoldi, shuning uchun u o'z hayotini tasvirlamoqchi bo'lgan kitobining g'oyasi haqida o'ylashi kerak, uni o'qigan odamlarga hayotning har bir lahzasini qadrlash kerakligini, siz muloqot qilayotgan har bir insonni qadrlashingiz kerakligini, odamlarni e'tiborsiz qoldirmaslik va ularga shafqatsiz munosabatda bo'lmaslik kerakligini yetkazish kerak.
U barmoqlarini klaviaturaga qo'yadi va bo'lajak kitobining sarlavhasini teradi, u ota-onasiga, nihoyat, qanchalar azoblanganini va unga qanchalik og'ir bo'lganini tushunishlari uchun uni albatta yuboradi. U ularni o'qishlarini va agar ular biroz ehtiyot bo'lishsa, uni qutqarib, bu tubsizlikdan olib chiqishlari mumkinligini tushunishlarini xohlaydi.
"Oxirigacha chuqur nafas oling"
Boshida hamma o‘ylar chalkashib ketgan, qiz uzoq vaqt hech narsa yozolmay, odamlar tushunib, his qilishlari uchun o‘z fikrini qanday to‘g‘ri ifodalash haqida o‘ylardi. U kitobni o'qiyotganda, har bir o'quvchi, qizning og'ir taqdirini boshdan kechirishini xohlaydi. Shunday qilib, ular o'zlarini qanday tutishlari kerakligini va qanday bo'lmasligi kerakligini tushunishlari uchun. Kris barchaga atrofingizdagi odamlarga e'tibor berish va ularga tushunish bilan munosabatda bo'lish kerakligini aytmoqchi, chunki ularning qalbida nima bo'layotganini kim biladi...
Qiz kech uxlab qoldi va tushlik vaqtiga yaqinroq uyg'ondi, bugungi maktab kunini o'tkazib yubordi. Kris tungi stolga yaqinlashdi va telefoniga qaradi, ko'zlari hayratda va nega soat kunduzi ikki bo'lganiga hayron bo'ldi, garchi u signalni yettiga qo'ygan bo'lsa ham. U qanday qilib uyg'otuvchi soatni o'chirib, boshqa tarafga o'girilib, shirin uyqusida davom etganini eslolmaydi. Melisdan o'nlab javobsiz qo'ng'iroqlar va uning suhbatida o'nlab tahdidli xabarlar bor.
Kris bugun tatuirovka qiladigan zarb salonining eshiklari oldida turibdi. Qiz yog'och eshikni ochib xonaga kirishdan oldin chuqur nafas oladi. Uni darrov qabulxona ortida turgan qiz kutib oladi. Yordamchi qiz keng tabassum qiladi va jurnaldagi yozuvlarni tekshiradi va Krisning ismini izlaydi.
Kris usta oldiga borib divanga o'tirdi. Kecha u yozuvga kelganida rasmni tanladi. Qiz kozokni yechib, sutyenining kamarlarini tushirib, terining kerakli joyini ochib beradi. Mutaxassis spirtli salfetkani olib, infektsiyani oldini olish uchun terining maydonini artib tashlaydi.
Tozalash jarayoni tugaganidan soʻng taturovka ustasi mashinani qo'liga oladi va o'z ishini boshlaydi. Qiz og'riqdan tishlarini qisadi, lekin bunga chidaydi. Chizishni tugatgandan so'ng, tatuirovka ustasi Kris buyurtma qilgan lotin yozuvini yozishni boshlaydi.
"Dum vita est, spes est - Men nafas olayotganda umid qilaman"
Rassom oxirgi teginishlarni tugatgandan so'ng, u teriga dezinfektsiyalovchi va shifobaxsh malham qatlamini qo'llashdan oldin qizga natijalarni ko'rish imkoniyatini berdi. Kris o'zining tatuirovkasiga mamnun tabassum bilan qaradi, unda urug'lar uchib, qushlarga aylangan momaqaymoq tasvirlangan. Va bu mazmunli ibora o'n sakkiz yoshli maktab o'quvchisining qolgan hayotining shioriga aylandi.
Malhamni qo'llaganingizdan so'ng, mutaxassis qizga uyga kelganida nima qilish kerakligini tushuntirib, sirtni plyonka bilan qoplaydi va qirralarini bint bilan mahkamlaydi. Kris pul to'lab, rassomga minnatdorchilik bildirdi, so'ng chuqur nafas olib, tatuirovka salonini tark etdi.
Qora mototsikl Club Octagon tungi klubiga yaqinlashmoqda. Birinchi bo‘lib Jungkook mototsikl dubulg‘asini yechib oladi, uning ortidan Jimin tezda do‘stining mototsiklidan tushib, dubulg‘ani rulga osib qo‘yadi. Jimin qora, biroz toraygan jinsi shim kiygan, toʻq jigarrang kamar bilan. Bordo ko'ylak jinsi shimlar ichiga tiqilib, yuqoridagi ikkita tugmachada ochilgan. Yigit qo‘llarini cho‘ntagiga solib, tungi klubga kiraverish tomon yurdi, lekin nazorat punkti yaqinida to‘xtab, do‘stini kutdi.
Bir daqiqadan so'ng, Jungkook doʻstining oldiga qora shim va qora ko'ylak kiygan holda keldi. Uning sochlari, har doimgidek, taralgan, ammo bu unga tartibsiz ko'rinish beradi. Jeon sochini chiroyli qilib turmaklashni yoqtirmaydi. Yigitlar hech qanday muammosiz qo'riqchilar oldidan o'tib, tungi klubga kirib, divanlardan biriga yo'l olishadi, ular doimo do'stlari bilan o'tirishadi.
Jungkook birinchi bo'lib stolga boradi va do'stlarining har birining qo'llarini silkitadi, salomlashadi. Jimin ham ergashib, xuddi shunday qiladi, so'ng qo'liga doʻstlari buyurgan spirtli ichimlikni olib, Namjunning yoniga o'tirdi.
Taehyung, Jeonning ro'parasida o'tirarkan, vaqti-vaqti bilan uning nigohlariga duch keldi va keyin bu keraksiz ko'z bilan aloqa qilishni istamay, orqaga o'girildi. Yigitlar bir-birlarini urishganidan beri oddiy gaplashishmay qoʻyishdi. Sinfda ular bir nechta iboralarni almashishdi va vaqti-vaqti bilan o'sha voqea mavzusiga tegmasdan, butunlay boshqacha narsa haqida gaplashishdi. Ammo Jeon ham, Kim ham bir-biridan qanday qilib bir oz o'sib ketganini payqashdi, lekin hech biri vaziyatni tuzatishga harakat qilmayapti. Ikkalasi ham bu qilgan ishidan faxrlanishadi xolos
- Bo'ldi - deb g'azablandi Xoseok do'stlarining keskin nigohlarini payqab. — Bir-biringizga chaqmoq otishni to'xtating. Shunchaki gaplashib oʻtiring
- Hyung, hammasi joyida - Jungkook birinchi bo'lib javob berdi va Kim bilan ko'rinmas mojaro mavzusini to'xtatdi.
— Nega shunchaki singling va Taehyung uchrashishiga rozi boʻlmaysan? - Yoongi alkogolli ichimlikdan katta qultum olib, gapni kesdi. - Quloq sol, Jungkook rostini aytsam, sen uning shaxsiy hayotiga parvo qilmaysan, shunchaki, senga qarshi chiqayotganidan g‘azablanyapsan.
- iltimos, bizning ishimizga aralashmang, maylimi? Men bu yerga ichib, rohatlanish uchun keldim, singlim haqida gapirmang. Men tushunolmayapman, nega barchangiz meni singlimga nisbatan nafratim uchun ayblaysiz? Nega bu sizga muhim?
- Oh, mayli, mayli, Jungkook tinchlan - Jin xavotirga tushdi va qo'lini yonida o'tirgan Jungkookning yelkasiga tashladi. - Biz o'yin-kulgi uchun keldik, shuning uchun dam olaylik. Ko'ryapmanki, biz oqshomni qiziqarli o'tkazishimiz mumkin.
Taehyung uzoq burchakdagi yosh qizlar o‘tirgan stol tomon bosh irg‘ab, yetti yigitdan ko‘zini uzdi. Jungkook doʻstining nigohiga ergashdi, so'ng go'zal qizlarga qaramadi, shunchaki yuz o'girdi.
- Qiziq emas - dedi Jeon o'z qadahidagi spirtli ichimlikka qo'l cho'zib.
- Nima haqida gapiryapsan?- Jimin doʻstining yonboshiga turtib tirjaydi. - Nega endi birdan? Sen doim qizlarni xush koʻrarding.
- Ularga qara, ular juda qulay. Ular o'tirishadi, tabassum qilishadi va seni ularga qo'shilishga taklif qilishadi. Ular mening Melisimni tirnog'iga arzimaydi. Men uni bunday yengiltak qizlarga almashtiraman deb o'ylaysanmi? – deydi yigit do‘stlari orasida qandaydir sarosimaga tushib.
- Kechirasan? "Mening Melisim" dedingmi? Men biror narsani oʻtkizib yubordimmi? qachon u sening qiz do'stinga aylandi? - so'radi Namjoon yigitning gapidan kulib.
- baribir, qachondir men uni o'zimnikiga aylantiraman. Yo‘q, men jiddiyman. Siz mening ustimdan kulishingiz mumkin, lekin menimcha, sevib qolganman. Qandaydir ahmoq kabi, Melis menga bir soniya ham e'tibor berishini kutaman. Qanchalik oddiy tuyulmasin, men unga qaraganimda, uni qanday qilib tezda to'shakka sudrab borish haqida o'ylamayman. Va men uni ikkinchi uchrashuvga borishga va uni chiroyli restoranga olib borishga qanday ko'ndirish haqida o'ylayapman. Ahmoqlik toʻgʻirimi?...