𝐌𝐀𝐃𝐄 𝐅𝐎𝐑 𝐘𝐎𝐔
Janob Kimning nigohi men tomonga burgutdek qadaldi. U bir lahza indamay turdi, so‘ng jilmaydi. Ammo bu jilmayishda hech qanday iliqlik yo‘q edi, aksincha, muzdek sovuq edi.
— Seni olib ketishim? — dedi u ovozini pasaytirib. Uning ovozidagi o‘tkirlik yuragimni tirnayotganday bo‘ldi. — Bu taklifmi yoki qurbonlik?
Men yutindim, ovozim xira eshitildi:
— Qurbonlik.
U bir qadam menga yaqinlashdi, men esa beixtiyor ortga tisarildim. Uning o‘tkir nigohi ostida nafasim tobora og‘irlashib borardi.
— Kristina, sen bu qarorni anglab qilyapsanmi? — dedi u ohista, ammo ovozida buyruq bor edi. — Mening dunyom seni yutib yuboradi. Men rahm qilmayman. Qachon o‘zim xohlasam, shunda kelaman. Seni buyruq berishni emas, buyruqni bajarishni o‘rgataman. Buni xohlaysanmi?
Nega javob bera olmadim? Yuragim qattiq urardi. So‘zlariga xiyonat qilmayotgan bu odamda qandaydir sehr bor edi. Men bilardim, u meni yo‘q qilishni ham biladi. Ammo opamni bu dahshatli vaziyatdan qutqarishim kerak edi.
U menga yana bir bor sinchkovlik bilan qaradi, keyin boshini irg‘adi.
— Juda yaxshi, — dedi u qisqa qilib. — Ammo bu qaror seni yutib yuboradi, Kristina.
Otam bizga yaqinlashib, men tomon o‘qrayib qaradi. Uning g‘azab bilan burishgan yuzi meni larzaga soldi.
— Kristina, bu nima qilganing?! Melis ketadi! — deb baqirdi otam.
Men boshimni ko‘tarib, otamga tik qaradim:
— Yo‘q, dada. Melis bora olmaydi. Bu men... men ketaman.
Janob Kim yuzida xiyol qoniqish bilan orqaga qadam tashladi va mashinasiga ishora qildi:
— Hozir ketamiz. Tayyorlan.
Uning sovuq ovozidan tanam muzlab ketganday bo‘ldi. Men ortimga o‘girilib, xonamga yugurdim. Orqamdan Melisning “Kristina, iltimos, qilma!” degan yig‘layotgan ovozi eshitilib turardi. Ammo men to‘xtamagan holda xonamga kirdim va kiyimlarimni yig‘a boshladim.
Bu mening hayotimdagi eng katta qaror edi. Shu bilan taqdirim butkul o‘zgaradi. Ammo nima bo‘lganda ham, men Melisni qutqarishim kerak edi... hatto bu meni halokatga olib boradigan bo‘lsa ham.
Mashina ichida bir so‘z ham aytilmadi. Janob Kim yonimda sokin o‘tirar, haydovchi esa xuddi ularning suhbatlariga guvoh bo‘lmaslikka urinayotganday jim edi. Qalbimda turli his-tuyg‘ular to‘qnashardi: qo‘rquv, alam, lekin eng avvalo Melisni qutqarganimdan kelgan g‘urur. Ammo bu g‘urur sovuq nigohlarni sezganimda darhol so‘nar edi.
Janob Kim telefonini olib, kim bilandir qisqacha gaplashdi. Ovozi qat’iy, sovuq edi. Gaplarini tinglab, uning hayoti shunchaki oddiy insonnikidan yiroq ekanini his qildim. U men tasavvur qilganimdan ham xavfliroq edi.
— Bu senga mos joy emas, — dedi u to‘satdan.
Hayron bo‘lib unga qaradim. U esa yuzimga bir nazar tashlab, sovuq jilmaydi.
— Sen juda oddiysan, Kristina, — dedi u davom etib. — Men esa senga oddiy hayotni bera olmayman. Buni qabul qilishga tayyormisan?
Uning ovozidagi ohang xuddi tahdiddek eshitildi. Ammo men ichimdagi qo‘rquvni yutib, bosh irg‘adim:
— Sizga qanday bo‘lsa, men ham shunday yashashga o‘rganaman.
U jilmaydi. Ammo bu safar bu jilmayishda bir oz hazil aralash edi.
— O‘rganasan, — dedi u qat’iy ohangda. — Lekin oson bo‘lmaydi.
Uning hovlisi kutilganimdan ham katta edi. Hovuz, katta bog‘, marmar zinapoyalar… Bu hashamat meni hayratga soldi. Ammo bu go‘zallikning ortida qandaydir sovuq bir bo‘shliq sezilardi. Xuddi bu yer qamoqxona bo‘lsa-yu, men esa yangi mahbusdek edim.
— Bu yerdan hech qayoqqa chiqolmaysan, — dedi u menga ortimdan ergashib. — Mening dunyomda hamma narsa o‘z qoidalariga ega.
U o‘z xonasini ko‘rsatdi: katta, keng xona. Oynalardan tushgan quyosh nurlari xona ichini yoritar, ammo bu yorug‘likni ham qandaydir zulmat yutayotgandek edi.
— Bu yer seniki, — dedi u yuzimga qarab. — Hech kim seni bu xonadan chiqarishga haqqi yo‘q, faqat men xohlagan payt bundan mustasno.
Men unga tik qaradim:
— Bu meni qafasga qamash degani emasmi?
Uning yuzida yana o‘sha sovuq jilmayish paydo bo‘ldi.
— Men seni erkin qoldirish uchun emas, bu yerdan chiqmasligingni ta'minlash uchun keltirdim, Kristina.
U gapini tugatib, ortiga o‘girildi va eshik tomon yurib ketdi. Eshikni yopayotganida u yana to‘xtab, orqasiga qaradi.
— O‘zingni tutishni o‘rgan, — dedi u sokin, ammo buyruq ohangida. — Chunki bu yerda mening qo‘limda nima borligi haqida hech kim bilmasligi kerak.
Eshik yopildi, va men o‘zimni haqiqatan ham qafasdagi qushdek his qildim. Shu lahzalardayoq angladimki, bu uy nafaqat hashamatli, balki xavfli bir joy edi.
Ammo endi ortga yo‘l yo‘q edi. Melisning hayoti uchun men bu qafasni tanladim... Va bu qafasdan qutulish yo‘lini topishim kerak edi.
Uyda hayot kundan-kunga yanada qiyinlashib borardi. Janob Kimning qoidalari haddan tashqari qat'iy edi. Eshiklar doimo qulflangan, tashqariga chiqishga harakat qilganimda qo‘riqchilar meni to‘xtatardi. Mening har bir harakatim nazorat ostida edi.
Bir kuni xizmatkorlardan biri menga bir quti olib keldi. U savol berishga jur’at etmasdi, lekin uning ko‘zlarida bir narsa yashirin edi: rahm yoki ogohlantirish. Qutini ochganimda, ichidan chiroyli ko‘ylak va qimmatbaho zargarlik buyumlari chiqdi. Yonida esa kichkina xat bor edi:
"Bugun kechqurun sen mening yonimda bo‘lasan."
Xatni o‘qib, yuragim tez ura boshladi. Bu oddiygina chaqiriq emasdi — bu uning kuchini yana bir bor ko‘rsatish edi. Men esa uning istaklariga qarshi chiqishimning imkoni yo‘qligini tushunib turardim.
Kechki ovqat uchun kiyimimni kiyib, xonamdan chiqishga ruxsat berilganida, butunlay boshqa dunyoga qadam bosgandek bo‘ldim. Mehmonxona odatiy hayotdan yiroq edi: qimmat mebellar, har bir detalga e’tibor qaratilgan. Ammo bu go‘zallik ichida qandaydir sovuq va zulmat bor edi.
Janob Kim stolning boshida o‘tirardi. Uning yuzida sokin, ammo buyruqboz ifoda bor edi. Qo‘limni sal tuta boshlagan bo‘lsam-da, ichimda unga qarshi chiqmaslikka o‘zimni ishontirardim.
— O‘tir, — dedi u qo‘lini stulga ishora qilib.
Men uning qarshisiga o‘tirdim. U sokin nigoh bilan meni kuzatardi. Uning ko‘zlarida qandaydir sir yashiringanini his qilardim, lekin uni o‘qish juda qiyin edi.
— Bu yerda yashashga o‘rganib qoldingmi? — deb so‘radi u pichirlab.
Boshimni egib javob berdim:
— Harakat qilyapman.
U asta jilmaydi, lekin bu jilmayishda hech qanday iliqlik yo‘q edi.
— Sen menga qarzdorsan, Kristina. Shuni unutma, — dedi u. — Men seni himoya qilyapman, lekin bu himoya o‘z narxiga ega.
— Mening Melisni qutqarishim yetmadimi? — dedim xafsalasiz ovozda.
U stakanni qo‘liga olib, sekin aylantirdi.
— Bu boshlanishi edi. Endi sen faqat meniki bo‘lishing kerak. Dunyo sendan nimani talab qilsa ham, sen faqat menga xizmat qilasan.
Bu so‘zlar mening qalbimni qaqshatdi. Uning maqsadlari oddiy qafasdan ham dahshatliroq edi. Men uning hayotiga qadam qo‘yar ekanman, u yerdan chiqishim qiyin bo‘lishini anglagandim, lekin endi vaziyat umuman boshqacha ko‘rinishda edi.
O‘sha kecha, uxlay olmay yotganimda, deraza yoniga bordim. Hovlida qorong‘ilikni yorib o‘tuvchi chiroqlar yonardi. Shu yerda bir umr qolib ketamanmi? Hech qachon ozodlikka erisha olmaymanmi? Bu savollar yuragimni ezib yuborardi.
Ammo qanday bo‘lmasin, bu qafasdan chiqish yo‘lini topishim kerak edi. Bu yerda qolish men uchun o‘lim bilan barobar edi. Va shu kecha o‘zimga so‘z berdim:
"Men sening o‘yinchoqing bo‘lib qolmayman, Kim Taehyung."