𝐂𝐀𝐑𝐍𝐀𝐆𝐄
Jungkook va Yoongi ko‘chada joylashgan soyalar bilan to‘qnashuvga tayyorlanayotgan payt, Gongju darhol signal yuborganidan keyin o‘zining oldindan belgilangan joyiga yo‘l oldi. U faqat bir lahza davomida o‘yladi, lekin bu vaqt ichida ham o‘zining har bir harakatini aniq rejalashtirdi. O‘zini to‘xtatib bo‘lmaslik, har bir qadamni ehtiyotkorlik bilan tashlash kerak edi.
Yoongi esa, Jungkookning rejasiga ishongan holda, hech narsaga e’tibor bermay, faqat orqa tarafdagi xavfni his qildi. U bu jarayonda o‘zining o‘tmishi, oila va qaytarib bo‘lmaydigan yo‘qotishlar haqida o‘yladi. Lekin endi, u har bir qarorida o‘zi uchun yangi yo‘lni tanladi.
Jungkook ularga qarab turib, yengil jilmaydi.
— Biz tayyormiz, — dedi u, qo‘lida quroli bilan tayyor turib. — Har kimning qadrini bilish kerak. Bu yerda hech kim o‘ziga yo‘l tanlamaydi. Bizning dunyomizda hech kim yolg‘iz emas.
Ushbu so‘zlar endi Yoongi uchun katta ma’noga ega edi. Chunki u hozir o‘z yo‘lini tanlashda o‘zining qanday bir qadamni tashlayotganini his qila boshladi. Ularning hayoti endi birlashgan va hech qachon ajralmasdi.
Gongju esa shunchaki kulib qo‘ydi, lekin uning ko‘zlarida nima haqiqatan ham yashirin ekanini hech kim tushunmasdi. Aurin va Hyun Sung uchun ham bu voqea yangi bosqichni anglatardi. Har bir qadamda, har bir qarorda, o‘tmish bilan bog‘liq bir sir yashiringan edi. Aurin, o‘zining oila a’zolarining qotillari izidan tushib, hozirda shunchaki qasos olish emas, balki yuksak maqsadlarni amalga oshirishga tayyor edi.
Ayrim xavfli va qiyin holatlar oldinda tursa-da, Hyun Sung uning yonida turgan har bir qarorda unda ishonchni kuchaytirardi. Ularning maqsadi bir edi: O‘z yurtlarini tiklash va adolatni o‘rnatish.
Shu zahoti, orqa tomondan birdan chaqmoqday porlab, yangi xabarlar kelib tushdi. Jungkook, Gongju va Yoongi buni sezganlarida, ular har qanday kutilmagan holatga tayyor edi. Bu yangi bosqichni boshlash va o‘zgartirish vaqti kelganini anglashdi.
Uchovlon yana bir marta qarama-qarshi tomonlarga qaradi. Ular bir-biriga ishonch bilan tikilgan bo‘lsa-da, har birining ko‘zlarida biron bir shubha va xavotir bor edi. Jungkookning ko‘zi qattiq, lekin orqasida bir oz shubha bilan to‘ldirilgan edi. Gongju esa, orqasida ko‘plab sirlarni yashirgan holda, odatdagidek o‘zining yengil jilmasini ushlab turardi.
— Endi nima qilishimiz kerak? — so‘radi Yoongi, ovozida qo‘rquv aralashgan bo‘lsa-da, birdan unga ishonch hosil bo‘ldi. U o‘zini tayyor his qilardi, lekin hali ham o‘ziga savol berar edi: “Agar bu yo‘l noto‘g‘ri bo‘lsa-chi?”
Jungkook biroz jim turdi va so‘ngra kulib qo‘ydi.
— Biz buni qilishimiz kerak, Yoongi. Agar sen bu yo‘ldan yurishga tayyor bo‘lmasang, hozirgacha kelingan yerni tark eting. Ammo agar tayyorsan, sen va biz bir-birimizga yordam berishimiz kerak. Chunki bu jangda bizning oramizdagi bog‘lanishlar yanada kuchli bo‘ladi.
Gongju o‘rnidan turdi, uning ko‘zlari qattiq va to‘g‘ri bo‘ldi.
— Biz hozirda faqat bitta yo‘lni tanlaymiz: Biz birgalikda yengamiz yoki yengilamiz. Va biz yo‘qotgan narsalarning o‘rnini to‘ldirish uchun birgalikda harakat qilishimiz kerak.
Yoongi, hali ham ikkiyuzlama shubha bilan qarab, so‘ngra chuqur nafas oldi.
— Yaxshi, men tayyorman. Ammo bilganingni unutma, men ham o‘zimni himoya qilaman.
Jungkookning yuzida jiddiylik ko‘rinardi. U buni bilardi, lekin har qanday xavfga tayyor edi.
— Sen bilasanmi, Yoongi, bizning yo‘limizda hech kim yolg‘iz qolmasligi kerak. Birgalikda kurashamiz.
Gongju tezda olovga yo‘naltirilgan qarash bilan orqaga qaytdi va yana so‘zladi:
— Birovlarimizni yolg‘iz qoldirmaymiz. Barchasi o‘z yo‘lini topadi, ammo birgalikda harakat qilishimiz kerak.
Yangi maqsad bilan yuzma-yuz bo‘lishni kutayotganliklarini his qilib, ular xonaga qadam qo‘yishdi. Yangi, noaniq kelajak ularga tasavvur qilinmas imkoniyatlar va xavf tug‘dirgan edi. Ammo bularni engish uchun bitta narsa yetishmasdi — o‘zaro ishonch.
Shu bilan birga, Aurin va Hyun Sung ham o‘z nuqtai nazaridan bu vaziyatni qabul qilishlari kerak edi. Har birining orqasida o‘z maqsadlari va yuksak motivatsiyalari bor edi. Agar ular bir-birlariga ishonib, birgalikda harakat qilishsa, yengishlari mumkin edi. Ammo bu kurashning eng og‘ir qismi boshlandi.
Binoning ichki qismi jimjitlik va zulmat bilan qoplangan edi. Har bir qadam tovushi yirik devorlarda aks-sado berar, labirintdek uzun yo‘laklar o‘ziga tortar, go‘yo u yerda biror narsa yashirinib yotgan, nafas olib, ularga yaqinlashayotgan edi.
Yoongi qadam tashlagan сари yuragidagi og‘irlik ortib borardi. U bu yerga kelishni xohlamagan, lekin hozir ortga qaytish yo‘q edi. Jungkook boshliq, Gongju esa... Gongju sir edi. Uning ko‘zlarida doimiy jilmayish orqasida yashirin nimadir bor edi, telbalikmi, og‘riqmi – aniqlab bo‘lмасди.
— Bu yerda havo yo‘qdek, — pichirladi Yoongi. Uning ovozi devorlarda yengil aks etdi, lekin bu aks-sado qorong‘ulik ichida qo‘rquвga sabab бўлди.
Gongju asta orqasiga ўгирилди, labida kutilmagan, g‘alati jilmayish.
— Havo? — U sekin kuldi. — Bu yerda havo emas, odamlarning ichi chirigan. Ular nafas olmaydi, Yoongi. Ular shunchaki yashayapti deb o‘ylashadi.
Yoongi uning gaplariga bir lahza jim тўҳтаб қаради, сўнг бошини чайқади.
— Balki, — dedi Gongju, — lekin bu dunyoda aqlli bo‘lish yomon tugaydi. Telba bo‘lganlar omon qoladi.
Jungkook esa bularни кузатиб туриб, бу суҳбатда қандайдир чуқур маъно борлигини ҳис қилди. У қўлини кўтариб, олдинга ишора қилди.
— O‘zimizga kelamiz. Bu joyda vaqt isrof qilmaslik kerak. Biz hali pastga tushmadik.
Jungkook jilmaydi, lekin bu jilmayishda insoniyлик yo‘q edi. — Bu binoda faqat yuqoriga yo‘q. Pastga — tub, bizning o‘yin maydonimiz.
Gongju kuldi. — Yo‘qotilganlar pastga tushadi. Biz ularga ko‘rsatamiz, to‘g‘rimi?
Yoongi endi хафвни сезарди. Юраги тез урар, лекин орқага қайтиш кеч эди.
Yo‘laklar tor, devorlar oqarib, zanglagan. Qorong‘u. Havoda zang, qon ва кўпдан буён қолган шўр ҳиди. Harakat қилиш қийин, ҳар бир нафас оғир.
Pastda ularni kutayotganlar bor edi.
Gongju sekin pichirladi, ovozi Yoongining bo‘yniga sovuqdek tegdi:
— Bu yerda seni tanishadi. Chunki sen ham bizдексан, Yoongi. Iching bo‘sh, yuraging bo‘m-bo‘sh.
Yoongi хафвни ҳис қилиб, танасини қаттиқ тўғриларди.
Jungkook uni bo‘sh ko‘zlar bilan ko‘rdi. — Hali.
Shu zahoti, qorong‘ulik ichi qaqshagan qichqiriqlar билан тўлди. Нафақат уларнинг, балки душман, йўқотилган ва телба бўлганлар орасида яна бир жанг бошланарди.
Чунки бу жой — ақл ва жон учун жазо майдони эди.
Yo'lakning oxiri qorong'ulikka cho'zilgan edi. Har qadamda tosh devorlar yanada torayib, havoning o'zi sovuq temirdek yurakni qattiq siqib borardi.
Gongju bosh egib, sekin yurardi, Yoongi esa nafasini ushlab ortidan ergashar, Jungkook orqada jim, lekin tayyor holatda yurardi.
Nihoyat ular ochiq maydonga yetib kelishdi. Ammo bu oddiy joy emas edi.
Tuman bilan qoplangan, ustunlar ustiga qurilgan vahshiyona binoni ko'rib, Yoongi to'xtab qoldi. Har bir ustunda osilgan jasadlar, ularning ba'zilari hali chirimagan, ba'zilari esa quruq skeletga aylangan. Arqonlar hanuz tebranib, go'yo o'lim bu joyda nafaqat bo'lgan, balki hali ham yashayotgan edi.
Osmonda qora qushlar — qarg'alar aylanar, ularning qichqirig'i tunda chaqmoq yanglig' jaranglardi. Oy nuri tuman orasidan zo'rg'a ko'rinib, bu joyni yanada dahshatli ko'rsatardi.
Yoongi hayrat va vahimada pichirladi:
— Bu... bu nima joy?
Gongju jilmaydi, ammo bu jilmayishda hech qanday hayot yo'q edi.
— Bu jazoga loyiq bo'lganlarning uyidir. Ular bizga qarshi chiqishdi... endi esa, osmon ularga ham rahm qilmaydi.
Jungkook sekin oldinga yurdi, oyoqlari ostidagi suv suvi chўп қилиб chiqdi.
— Bu joyda jim tur. Ruhlar uyg'onadi.
Yoongi nafas ololmay qoldi, boshiga bosilgan yuk og'irlashardi. Bu joyda nafaqat o'lim, balki ruhiy azob yashardi.
— Biz bu yerga nima uchun keldik? — deb so'radi u, qo'rquv aralash.
Gongju unga qarab pichirladi:
— Chunki sen ham ularga aylanasan. Yoki biz tomonda bo'lasan... yoki osilganlar orasida.
Shu so'zlar ichida Yoongi tanasidan sovuq yurib o'tdi. Unga qarshi na Gongju, na Jungkook — balki butun qorong'ulik turgandek tuyuldi.
Gongju unga qarab pichirladi, tovushi o‘lik sukunatda temirdek jarangladi:
— Biz senga qilgan ishlarimizni ko‘rsatmoqchimiz. Chunki sen ham bunday bo‘lishing kerak... sen ham shu kabi qattiq, hislarsiz va shafqatsiz bo‘lishga majbursan. Agar bu o‘yinda tirik qolishni istasang — yuragingdagi barcha nurni o‘ldirishing kerak.
Yoongi nafas ololmay qoldi. Uning tanasi muzdek sovib, ko‘z oldida osilgan jasadlar ko‘payib ketdi, go‘yo har biri unga tikilib turardi. Gongju va Jungkook — ularning ko‘zlarida endi tanishlik yo‘q edi, faqat zulmat, faqat zulmat...
— Bu... bu jinnilik, — deb g‘ulg‘on qildi u, tovushining o‘zi titrab chiqdi.
Gongju bir qadam yaqinlashdi, ko‘zlari sovuq, ammo ichida alangadek yongan narsa bor edi:
— Bu — haqiqat. Endi tanla. Yashaysan... yoki ular qatorida osilasiz.
Va qarg‘alar yana qichqirdi. Bu safar ularning nidosi — go‘yo Yoongi ruhini yirtib tashlagandек.
Yoongi ghira-shirada osilgan jasadlarga qararkan, yuragi urayotganini his qilmasdi — yoki u tugall toqatdan, yoki qo'rqibdan to'xtab bo'lgandi. Havo qon isiga to'ygan, har nafas olishda ichki yonib turgan narsa uning irodasini ezdi.
Gongju uning qulog'iga shunday dedi: — Bu yerda sen nafaqat tirik qolish, balki uni qutqarish uchun kurashasan. Uningga yetib borish uchun... sen ham biz kabi bo'lishing kerak.
Yoongi jim turdi. Uning ko'z oldida Aurin tasviri jonlandi — so'nggi marta uning yuzidagi umid, ko'zlaridagi javobsiz savollar. Unga bu savollarga javob berish kerak... uning uchun.
— Men qo'shilaman, — deb pichirladi u. Shafqatsizlikdan emas. Jinoyatdan emas. Faqat sevgi orqali.
Gongju hazin kulib, unga qaradi. Jungkook esa sukutda bosh egdi. Va qonli oyning nurida osilgan jasadlars larzaga keldi — shamol ularni jilovlab bo'lmas ruhlarday tebratar edi.
Yoongi endi o'yinda edi. Va bu o'yindan tirik chiqish yo'q edi — faqat qutqarish, yoki halokat.
Qorong‘ulik hukmron edi.
Osmon o‘lik oy bilan ochilib, yerga oqish nurlarini to‘kkan, biroq bu nur najot emas — telbalikning chaqiruvi edi.
Yoongi o‘z qo‘llarini qonga belab, yana bir bor Gongju va Jungkook bilan o‘sha dahshatli g‘isht devorlar oralab yurdi. Atrofda osilgan tanalar lamba-lamba tebranar, qarg‘alar esa go‘yo qoni ichilgan qo‘shiq aytardi.
U endi bularga parvo qilmasdi.
Aqlining oxirgi parchasi sukutda voyaga yetdi. Unga kerak bo‘lgan narsa faqat Aurin edi. Unga tegish, unga yetmoq, unga ega bo‘lish. Boshqalar uning yo‘lida faqat to‘siq edi. Yo‘q qilinishi kerak bo‘lgan to‘siq.
Gongju unga qarab ichidagi yovvoyiqlikni his qildi. Bu endi Yoongi emasdi. Bu — aqlini qonga almashtirgan erkak, qutqarishga tayyor bo‘lsa ham, Aurin uchun dunyoga olov solishdan qaytmasdi.
— Sen tayyormisan? — Gongju pichirladi. — Uni qutqarish uchun... u seni tanimasligi uchun?
Yoongi uzoq jim qoldi. So‘ng miyasiida qandaydir chiqirioq uzilganidek bo‘ldi. Uning og‘zida shivirlab: — U meni tanimasin... men uni olaman. Baribir olaman. Faqat meniki bo‘ladi.
Uning ko‘zlarida yorug‘lik qolmagan edi. Faqat taqdirdan dashnom, aqlni yutgan soya. Yoongi bu dunyodan jim ketmaydi. Agar bu o‘yinda g‘alaba qilsa, u endi aqilsiz bir jonzot bo‘ladi. Agar mag‘lub bo‘lsa — u baribir uni oladi.
Qutqarish uchun yetish. Yetish uchun egallash. Egallash uchun — aqldan voz kechish.
Tungi havo dahshat bilan qaynardi.
Qorong‘ulik qa’rida Yoongi sekin yurardi. Qadamlaridan qonga o‘xshash namlik sachrardi. Yuragida sukut, ammo ichkarisida yovvoyi nido: "Aurin meniki bo‘ladi. Bu dunyo yonib ketsa ham — meniki."
U atrofiga qaradi. Gongju va Jungkook pichirlab, yana bir o‘yin boshlashga tayyor edi. Ammo bu safar Yoongi o‘z rolini bilardi. Endi u yutuq uchun o‘ynamaydi. Endi u — qurol, telba qurol.
Bir devor yonida osilgan jasadlar orasida yurdi. Qon tomchilari tagiga yig‘ilgan, silliq tosh yuzasiga qoraygan chiziqlar tortilgan. Qarg‘alar jarangdor qichqiriq bilan osmonda aylanar, go‘yo ularning ham aqllari Yoongiga ergashgandi.
Gongju unga pichirladi:
— Sen bu dunyoning chekkasiga yetding, Yoongi. Endi yo‘qotadigan hech narsa yo‘q. Biz senga nima qilganimizni ko‘rsatamiz. O‘sha kabi bo‘l... hissiz, shafqatsiz. Bu o‘yinda yutish uchun... sen monstrga aylanishing kerak.
Yoongi asta jilmaydi. Ammo bu jilmayishda hech qanday issiqlik yo‘q edi. Faqat muz va telbalik.
— Ko‘rsating... men tayyorman.
Shundan so‘ng Gongju uni ichkariga boshladi. Tosh devorlar ortida, yoritilgan zindonda, hissiz qiynoqlar, tiriklab kuydirilgan jasadlar, kesilgan tillar va tirnoqsiz qo‘llar. Har bir manzara Yoongining ko‘zida aks etdi. Ammo u titramadi. U yurak urishini ham eshitmadi. Faqat boshida Auringa tegish istagi yangrardi.
U endi shunchaki qutqarish uchun emas, balki uni butunlay egallash uchun bularning barchasiga tayyor edi. Aurin faqat uningki bo‘ladi. U boshqani tanlay olmaydi. U tanlaydigan narsa yo‘q.
Yoongi qasamyod qilgandek, o‘zi bilan gaplashardi:
— Agar bu aqldan voz kechish bo‘lsa... demak, men endi aqlli emasman. Men bugun insonligimni qurbon qilaman. Faqat uni olish uchun.
Va Gongju kuldi. Chunki endi u Yoongining endi hech kimni ayamasligini bilardi. Endi u na do‘st, na dushman taniydi. Endi u monstr. Telbalikdan yaratilgan, yuragida faqat Aurin degan ism yangraydigan xavfli qurol.
Va qarg‘alar yana qichqirdi.
Bu safar — o‘ljaga ergashgan telbalaridek.
Tungi shamol ichida qichqiriqlar g‘uvillardi.
Yoongi sekin, ammo qat’iy yurardi. Qo‘lida qon bilan qoraygan qilich, ko‘zida esa yovvoyi porlash. U allaqachon inson emasdi. Uning yuragi Aurin uchun urardi — lekin bu sevgi emasdi. Bu egallash, bu mulk orzusi, bu telbaning yuragidagi qaror edi: Aurin menga tegishli. Va kimki qarshi chiqsa... o‘ladi.
Zindonlarning qorong‘u yo‘laklarida bir-biridan qochayotgan xizmatkorlar, soqchilar — har kim o‘z jonini qutqarishga urinardi. Ammo Yoongi ularni tinch qo‘ymadi.
Bir qo‘rqib qochayotgan askarni devorga urdi. Qon sachradi. Yoongi qo‘lidagi tig‘ni uning yelkasiga qattiq sanchdi. So‘ng pichirladi:
— Menga kim to‘sqinlik qiladi, o‘sha — tirik qolmaydi.
So‘ng boshqasini ushlab, uni zanjirga bog‘ladi. Tishlarini g‘ijirlatgancha so‘radi:
— Aurin qayerda? Ayt, bo‘lmasa... sening tillaringni birin-ketin kesib olaman.
Qo‘rquvdan qaltirayotgan odam chinqirdi. Yoongi kuldi. Telbaning kulgisi. Yordam so‘rab bo‘ynidagi qon bilan bo‘yalgan odamlar atrofda chinqirar, ammo Yoongi to‘xtamadi. Qiynoq uni to‘xtata olmasdi. Endi bu — uni rohatlantirardi.
U yo‘lida chiqqan har bir odamni osdi, kesdi, yig‘latdi. Ammo hech qachon kechirmadi. Chunki u kechirimga qodir emasdi. Faqat Auringa yaqinlashish istagi bor edi.
Qorong‘u devorlar, pichoqlarning jaranglashi, osilgan jasadlar va yo‘lak bo‘ylab oqayotgan qondan zamin ho‘l edi. Qarg‘alar uning ortidan uchib, qichqirardi. Go‘yo ularning ham oqsuyagi Yoongi bo‘lib qolgan edi.
Nihoyat, zindon devorining narigi tomonidan nozik, tanish ovoz eshitildi. Aurinning pichirlashi... Uning nomi telbaning yuragini yana urdirdi.
Yoongi shivir qildi:
— Men kelyapman, Aurin. Seni... hech kimga bermayman. Hatto o‘zingga ham yo‘q!
U qochmaydi. U to‘xtamaydi. Endi u egallaydi. Har narsa narx evaziga. Hatto o‘z aqli, o‘z vijdoni, o‘z mavjudotini fido qilish evaziga.
Va qarg‘alar yana qichqirdi. Bu safar monstrga sajda qilgandek.
Qorong‘u, qonga botgan yo‘laklardan o‘tib, Yoongi nihoyat o‘sha ovoz kelgan joyga yetdi. Yuragi yovvoyi ritmda urar, tomirlari g‘azab va telbalik bilan yonardi. Qorong‘i zindon devorlarida Aurinning ovozi yangragandi — lekin u joyda Aurin yo‘q edi. Faqat bo‘m-bo‘sh xona, va parda ortidan asta chiqib kelayotgan ikki qiyofa: Gongju va Jungkook.
Yoongi to‘xtadi. Ko‘zlari shiddatli yonib, jismida qon yana harakatga keldi. Ularning qarshisida turgancha, ovozini qattiq chiqarib so‘radi:
— Bu nima?! Qani Aurin?! O‘sha ovoz... bu yolg‘onmi?!
Gongju jim. Faqat labida sovuq tabassum. Jungkook bir qadam oldinga chiqib, xotirjam ohangda javob berdi:
— Bu... sinov edi.
So‘ng pichirlab davom etdi:
— Biz bilishni istadik... sen qay darajada tayyorsan. Va sen... buni a’lo darajada bajarding. Hatto... kutganimizdan ham ortiq.
Yoongining yuzida qattiq, g‘azabli ifoda paydo bo‘ldi. U tig‘ini devorga urdi. Uchqunlar sachradi.
— Siz... meni masxara qildingizmi?! O‘sha odamlarni qiynadim! Ularni o‘ldirdim! Aurin uchun! — deb baqirdi u, ovozi zindonni titratdi.
— Men... aqlimni, vijdonimni qurbon qildim! Bu faqat sinov bo‘lganmi?! — ko‘zlari telbadek yonardi.
Jungkook jim turib, so‘ng sovuqqina ohangda dedi:
— Bu zarur edi. Bizga sodiqligingni ko‘rsatishing kerak edi. Sen endi qaytib bo‘lmaydigan yo‘ldasan. Orqaga yo‘l yo‘q. Va sen... buni bilarding.
Yoongi nafas oldi. Nafasi g‘azabga to‘la edi. Yuragi gupillab urar, u endi butkul insoniyligini yo‘qotgan edi.
— Meni sinab ko‘rishdi, demak... endi siz ham sinalishga tayyor bo‘ling. Chunki men sizga to‘liq ishonmayman. Endi hech kimga ishonmayman! Faqat... Aurin — u mening egam, mening yonginam. Va uni olish uchun... hammasini yo‘q qilaman.
Gongju unga tikildi. U endi Yoongining ko‘zida oddiy odam emas, balki yovvoyi bir kuchni ko‘rdi. Va qarg‘alar yana qichqirdi. Go‘yo yangi balo tug‘ilganini nishonlardi.
Yoongi jilmaydi. Ammo bu jilmayishda rahm yo‘q edi. Faqat zulmat va telbalik.
— Sinov tugadi. Endi men boshlayman. Aurin uchun.
Va bu safar... hech kim omon qolmaydi.
Zindonning sovuq, nam hidi orasida, Gongju va Jungkook zinalardan pastga tushar ekan, orqalarida Yoongining qadam tovushlari eshitilar edi. Har bir tovush — xuddi taqdirning so‘nggi urushi kabi. Endi ular anglagan edi: Yoongi boshqarilmaydi. Yoongi — azob va maqsad o‘rtasida yo‘qolgan, o‘z telbaligiga cho‘kkan jon edi.
Jungkook Gongjuga yengil bosh irg‘adi. Uning ko‘zida og‘ir qaror aks etgan edi.
— Bu... tugadi. Biz undan foydalanishni reja qilgandik, ammo... endi u bizdan ham o‘tib ketdi.
Gongju jim. Yuragi og‘rirdi, lekin u ҳам тушунди: улар енди Yoongini тўхтата олмайдилар. Фақат унга халақит бермаслик мумкин. У билан бир йўлда бўлса, йўқ бўлишлари аниқ.
Yoongi ularга қаради. Юзида инсонийликдан асар ҳам қолмаган.
— Endi sizlar ketinglar. Men yolg‘iz qolaman. Aurin meni kutyapti. Va sizlar... sizlar faqatgina to‘siqsizlar.
Jungkook og‘ir nafas oldi. So‘ng Gongju tomon yuzlanib pichirladi:
— U endi bizdan emas. U — yolg‘iz. Biz bu yerda bo‘lsak, u to‘xtamaydi. Ketishimiz kerak. Bu o‘yin bizga emas, unga tegishli. Endi u o‘ziga qarshi o‘zi kurashadi.
Gongju asta qadam bosdi. So‘ng Yoongiga tik qarab, shunday dedi:
— Biz seni to‘xtatmaymiz. Faqat bil: sen qanday bo‘lishni tanlading. Endi natijasi ham faqat senga tegishli.
Yoongi jilmaydi. Sovuq va telba jilmayish.
— To‘g‘ri. Siz ketinglar. Men endi yo‘qotadigan hech narsam yo‘q. Aurin... meni kutyapti. Va men uni olish uchun dunyoni kuydiraman.
Shu tariqa Gongju va Jungkook o‘yin maydonini tark etadi. Tashqarida tuman. Qorong‘ilik. Ular orqalariga qaramaydi. Chunki ortda qolgan narsa — Yoongining telbaligi edi.
Ichkarida esa Yoongi... yana qadam bosdi. Va u to‘xtashni bilmas edi.
#𝐀𝐮𝐫𝐢𝐧_𝐌𝐨𝐫𝐫𝐢𝐬𝐨𝐧 - «𝐂𝐫𝐞𝐚𝐭𝐞 𝐮𝐧𝐟𝐨𝐫𝐠𝐞𝐭𝐭𝐚𝐛𝐥𝐞 𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐢𝐞𝐬 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐮𝐬». . .
@𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐚𝐛𝐥𝐞_𝐟𝐚𝐧𝐟𝐢𝐜𝐬