𝐃𝐄𝐕𝐈𝐀𝐍𝐓 𝐊𝐈𝐍𝐆
Aytishlaricha, hayotingni ag‘dar-to‘ntar qilish ko‘p vaqt olmaydi.
Bir lahza.Bir soniya.Va hammasi yakun topadi.Men buni bilishim kerak edi.Agar bilganimda, boshqacha harakat qilgan bo‘lardim.Balki boshqa yo‘ldan ketgan bo‘lardim.Balki bu voqea bunday tugamasdi.Lekin “balki” degan gaplar haqida nima deyish mumkin?Ular befoyda.Men Viktoriya davridagi eski yo‘l yoqasida turib, xolamga qo‘l silkidim.U kumushrang Audisining oynasidan menga charaqlab jilmayib, qaytib qo‘l silkitdi.Xolam Bleyarning qizil sochlari hech qachon o‘zining alanga rangini yo‘qotmagan, yelkalarigacha mukammal to‘lqinsimon tushib turadi.U baland yuz suyaklari va uzun, nozik, modelga o‘xshash gavdaga ega.Uning yonida mening noqulay, o‘n olti yoshli gavdam kartoshkadek ko‘rinadi.Men ulg‘ayganimda unga o‘xshashni istayman.Faqat tashqi ko‘rinishda emas — chunki qizil soch menga hech qachon yarashmaydi — balki uning mehnatsevarligi va fe’l-atvori bilan ham.U eri bilan birga o‘z biznesini yuritadi.Ularning kichik kompaniyasi — Quinn Engineering — har kuni o‘n baravar o‘smoqda, va men ular bilan faxrlanmaslikka sabab yo‘q.
***
-Ko‘rsat ularga nimalarga qodirligingni, Aurin — deb qichqirdi u.
-Xola... — yuzim qizarib ketdi, yon-atrofga qarab, .
-Aurin. Maktabda shunchaki Aurin.
-Lekin menga mening Aurinim yoqadi.— dedi u animecha erkalik bilan lablarini cho‘chchaytirib. Telefoni professional ohangda jiringladi. U qarab, qoshlarini chimiradi va so‘ng uni o‘chirib qo‘ydi.
-Yaxshi bo‘lasan, jonim, xo‘pmi?
Men bosh irg‘adim. -Meni olib kelmasangiz ham bo‘lardi.
-Men bu ulkan va la’nati maktabdagi sening birinchi kuningni o‘tkazib yuborolmasdim, Aurinim. — dedi u atrofga ishora qilib.
-Mana shu Royal Elite School! Ishonasanmi?
-Men bu yerda siz va amakimsiz bo‘lmagan bo‘lardim.
-Voy, qo‘y endi. Biz biroz harakat qilgan bo‘lsak ham, agar sening baholaring yaxshi bo‘lmaganida, bu yerda bo‘lmasding.
Va pul haqida. U aytmaydi, lekin meni bu yerga elitalar orasiga olib kirish uchun qancha pul va qora bozorda sotilgan a’zolar kerak bo‘ldi.
Baribir, ko‘kragimda bosib turgan og‘irlik uning quvnoq, yuqumli shijoatidan bir oz yengillashdi.
-Jamoaviy ish.
-Jamoaviy ish— deb avtomobil eshigini ochdi va tashqariga chiqib, meni ayiq ona singari mahkam quchoqladi.
Men bo‘lajak sinfdoshlarim bu holatni qanchalik g‘alati deb o‘ylashini unutishga harakat qilib, xolamni quchoqladim. Kakao losyoni va Nina Ricci atirining hidi meni xavfsiz bir makonga o‘rab oldi.
U orqaga chekindi, ko‘k ko‘zlari yosh bilan tovlanar edi.
-Xola...?
-Men sen bilan juda faxrlanaman, jonim. Qara-ya, katta bo‘libsan, naqadar o‘xshashsan...— dedi va so‘zlarini tugatolmay, ko‘z yoshini barmog‘i bilan artdi.
U buni aytmasa ham, nima demoqchi bo‘lganini tushundim.
Men onamga juda o‘xshayman. Xolam esa jingalak sochli bobomga o‘xshagan bo‘lsa, onam sarg‘ish buvimga tortgan edi.
Yoki shunday deyishadi.
Hech qachon so‘nmagan alam yana qaytib chiqadi — go‘yo qorong‘u, loyqa suvdan chiqayotgan arvohdek.
Vaqt hamma narsani davolaydi
-bu eng katta yolg‘on.Sakkiz yil o‘tdi, lekin men hali ham yo‘qotish azobini yuragimda his qilaman.
Hali ham og‘riydi. Hali ham yuragimni tiladi. Hali ham qo‘rqinchli tushlar qaytib keladi.
-Eh, bolamning birinchi maktab kuni uchun haddan tashqari sezgir bo‘lib ketdim. - Dedi xolam Blair va meni yana tez quchoqladi.
-Dorilaringni unutma va mutlaqo fastfud yema. Borib ol, xo‘pmi. - Men kutaman, u mashinaga o‘tirib, oldidagi sust haydovchiga nimadir baqirguncha. Xolam o‘zining qimmatli vaqti haqida gap ketganda til filtriga ega emas. Shu sababli u meni olib ketishni iltimos qilganida, o‘zimni aybdor his qilgan edim.
Mashinasining tovushi uzoqlashgan sayin, men unga qo‘ng‘iroq qilib,
-Qaytib kel. - Deyishga bo‘lgan kuchli xohishni bostiraman. Endi, men butunlay yolg‘izman.
Yoshim nechada bo‘lishidan qat’i nazar, yolg‘izlik tuyg‘usini hech kim unutmaydi.Men qarshimda turgan ulkan binoga tikilaman. Qadimgi me’morchilik sovuq, hayratli hissiyot uyg‘otadi. Maktab asosiy binosining perimetri bo‘ylab o‘nlab baland minoralar qad ko‘targan. Uch qavatli bu maktab ulkan yer maydonida joylashgan bo‘lib, uni o‘rab turgan bog‘ hashamatli saroyga ko‘proq mos tushardi, nafaqat ta’lim muassasasiga. Maktab nomi esa: Royal Elite School.
London chekkasida joylashgan bu maktab XIV asr boshlarida qirol Genrix IV tomonidan tashkil etilgan. Maqsad — keyinchalik saroyda xizmat qiladigan ilmli kishilarni tarbiyalash edi. Shundan so‘ng, har bir qirol eng yaxshi shogirdlarini aynan shu yerda tayyorlagan.
Keyinchalik bu maktab aristokrat oilalar va nufuzli shaxslar tomonidan egalangan.
Ular mamlakatdagi eng qattiq va yopiq kirish tizimlariga ega.
Hozirgacha ham Royal Elite School — yoki qisqacha RES — faqat eng aqlli va badavlat qatlamning bir foizigina qabul qiladi.
Bu yerda bolalar ota-onalarining ulkan bank hisob raqamlari bilan birga yuqori IQ'ni ham meros qilib oladilar.
Ko‘plab bosh vazirlar, parlament a’zolari va yirik biznesmenlar aynan shu maktabdan bitirgan.
Mana shu yuqori darajadagi ta’lim menga Kembrijga kirish uchun ishonchli yo‘l ochadi.
Xolam Blair va amakim Jaxon shu yerda o‘qigan, ular har tomonlama mening o‘rnaklarim.
Mening orzum — ularning orzusi.
Jamoa bo‘lib ishlash.
Bu — eski maktabimdagi mish-mishlardan qochib, yangi sahifadan boshlash imkonim.
Yangi sahifa.
Yangi bob.
Bo‘sh daftar.
Pastga qarayman — xolam mukammallikka yetkazib dazmollagan formamga va amakim Jaxon sovg‘a qilgan yoqimli qora balerin tuflilariga.
Ko‘k yubka belimga qattiq bog‘langan va tizzamdan bir oz yuqoriga tomon yoyilgan — songacha cho‘zilgan qalin paypoqlar esa uzun oyoqlarimni yanada chiroyli ko‘rsatadi.
Oq tugmali ko‘ylagim yubkaning beliga tiqilgan.
Yelkamga esa ingichka moviy lenta bog‘langan — go‘yo nafis galstuk.
Yana maktabning majburiy ko‘ylagini ham kiyganman, uning ustida oltin ramz bor — qalqon, sher va toj.
Oq-soy kulrang sochlarim orqamga yumshoq ponytail qilib bog‘langan.
Ko‘z bo‘yog‘i yordamida ozgina make-up ham qilganman.
Tush kipriklarimni ta’kidlab, moviy ko‘zlarimni yanada porlatuvchi effekt bergan.
Hatto xolamning Nina Ricci atirini ham sepib chiqdim.
Bugun — keyingi uch yilimni belgilab beradigan kun.
Yo‘q, hatto undan keyin ham — agar, yo‘q, qachonki Kembrijga kirganimda — hayotim yo‘nalishini belgilab beradi.
...hammasini to‘g‘ri qilishim kerak edi.
Maktabning ulkan, toshli arkasi orqali o‘tar ekanman, boshqa o‘quvchilarning ishonchli qiyofasini taqlid qilishga urindim.
Bu oson emas, chunki men allaqachon o‘zimni begona his qilyapman.
Bu yerda talabalar formalarini go‘yo oltin ipdan to‘qilgandek pokiza kiyishadi.
Har bir gap-so‘z va izchil qadam ortidan baland, mustahkam va biroz mag‘rur aura keladi.
Royal Elite School talabalarining to‘qson foizi avvalroq Royal Elite Junior’da o‘qishgan.
Ular o‘zaro gaplashishar ekan, go‘yo yozda ayrilib qolgan eski do‘stlar yana uchrashgandek.
Men esa yana yakkaligim bilan ajrab turdim.
Yana.
Tana terim ostida qichishgandek bo‘lib, qo‘llarim orqali tarqaladi.
Nafas olishim tezlashadi, qadamlarim keskinlashadi — xotiralar qayta jonlanadi.
-Bechora.
-Ota-onasiga nima bo‘lganini eshittingmi?
-Xolasi bilan amakisi qaerdandir qo‘llab-quvvatlaydi, deb eshitdim…
Bu ovozlarni xayolimdan haydayman va yo‘limda davom etaman.
Bu gal men aralashish uchun qat’iy qaror qildim.
Bu yerda hech kim mening o‘tmishimni bilmaydi.
Agar maxsus izlashmasa, men haqimda hech narsa bilishmaydi ham.
-Aurin Quinn — endi yangi inson.
Eshik yonida, odamlar guruhidan qochib, katta ikki eshikka olib boradigan yon yo‘lakdan yurib ketayotgan bir talabani ko‘raman.
Uni payqadim, chunki o‘zim ham shu yo‘lni tanlashni o‘ylayotgandim.
Guruhga qo‘shilishni xohlasam ham, omma ichida yurish tanamda o‘sha tanish bezovtalikni qayta uyg‘otadi.
O‘sha yakka qizning yubkasi kattaroq.
U biroz semizroq va o‘z yoshdagilar ichida ko‘rganimdan eng shirin chapanak qiyofali.
Katta yumaloq ko‘zlari, to‘q jigarrang o‘rimlari bilan u go‘yo bolaga o‘xshab ketadi.
Va bu maktabda birinchi marta meni “daramas” insonday his qildirmaydigan kimsaning mavjudligini sezaman.Men uning ortidan borib, uning tez yurish sur’atiga moslashaman.
U boshini men tomon burib qaradi, ammo tezda yana poyabzali oldiga tikilib, sumkasi tasmasini qattiqroq ushlab oldi.
-Kechirasiz, — dedim iliq tabassum bilan. — Qo‘rqitib yuborish niyatim yo‘q edi.
Ehtimol, u ham bu yerdagi yangi bolalardan biri, o‘zini g‘amgin his qilayotgandir.
-Siz men bilan gaplashmasligingiz kerak, — deb shuvilladi u. Uning ovozi ham juda shirin edi.
U birinchi marta menga tikiladi. Ko‘zlari shu qadar yashil ediki, go‘yo tropik dengiz kabi chaqnaydi.
-Voy... Ko‘zlaringiz juda chiroyli.
- R-rahmat, — dedi u. Lablari ikkilanib, ilk bor jimjirmoqchi bo‘lgan insonday bir ozgina yelpimsirash bilan tabassum qildi.
O‘zi bilan gaplashar ekan, go‘yo tasavvuriy toshlarga tepardi.
-Siz juda chiroylisiz, maktabdagi “chetda qolgan” bilan gaplashmasligingiz kerak.
— “Chetda qolgan”mi? — dedim hayrat bilan. — Bunday narsa yo‘q. Agar men siz bilan gaplashmoqchi bo‘lsam, gaplashaman.
U pastki labini tishlab, o‘yga toldi.
Va rost, men uning shirin yuzlaridan chimchilagim keldi.
- Siz ham bu yerda yangimisiz? — deb so‘radim, birinchi uchrashuvda yomon taassurot qoldirmaslik uchun.
U bosh chayqadi.
- Men REJda o‘qiganman.
U odamlar guruhi ichida ko‘rinmagani uchun men uni yangi deb o‘ylagan edim.
Balki uning do‘stlari hali kelmagandir.
- Sizga maktabni ko‘rsatib chiqishimni xohlaysizmi? — dedi u bemalol, lekin anoqlik bilan.
- Yozda xolayu amakim bilan maktabni aylanganmiz, — dedim. — Lekin birinchi do‘stim bo‘lishi mumkin bo‘lgan kimsani yaqinlashtirish imkonini qo‘ldan boy bermayman.
- Albatta, — dedim va qo‘limni uning qo‘liga ilintirdim. — Ismingiz nima?
- Yoongi. Sizchi?
- Aurin. Va o‘zimni oqlash uchun aytsam, men Disney filmi chiqishidan ancha oldin tug‘ilganman.
U kulib yuboradi.
-Ota-onangiz, shekilli, g‘ayritabiiy qobiliyatga egadir.
- Xola aytgandi: onam meni shved hamshiraning nomi bilan nomlagan. U ikki jahon urushida ham ko‘p odamlarni qutqargan va “Sibir angeli” laqabini olgan. Bilasizmi, Sibir, Elsa, keyin esa Frozen, muz malakasi... Balki onamda rostdan ham telepatik qobiliyat bordir. Ammo, juda ahmoqona eshitiladi, bilaman.
- Yo‘q, bu juda zo‘r! — dedi u. Uning uyalishi sekin-sekin yo‘qola boshladi, biz birga yurar ekanmiz. Endi u men bilan, va men ham endi o‘sha yolg‘iz va ranjigan holatda emasman.
Yoongi menga katta, zebo sinf xonalarini ko‘rsatar ekan, yuzimdagi tabassum kengayadi. Qulfli shkaflar. Hovuz — u joydan uzoq yurdim. Direktorning ofisi, u sho‘xlik bilan:
- Bu joyga biz Shekspir uslubida so‘zlashmasak kirish mumkin emas, — deb hazil qiladi.
RESdagi (Royal Elite School) uch yillik hayotim ajoyib bo‘ladi. Men allaqachon bunga ishona boshlaganman.
Biz ulkan, yorug‘-yashil futbol maydoniga yetib kelganimizda, hayajonning boshqa bir turi qalbimni qamrab oladi. Faqat Premier Liga ishqibozi va amakimga o‘xshab “Arsenal”ni jon-dildan qo‘llab-quvvatlovchimligim uchun emas, balki maydon atrofidagi uzun yo‘lak uchun ham.
Bu maktab, avvalgidan ancha yaxshi jihozlangan. Shu bois odatdagidek mashg‘ulotlarimni davom ettiraman. Faqat yurak kasalligim yana bezovta qilmasa bo‘ldi.
RESning talabasi maydon chetida to‘planishadi. Qulfli to‘siq yonida shovqin-suron va hayajonli nolalar havoda uchadi. Bu go‘yo bolakayning birinchi marta bog‘chaga borishi yoki Rojdestvodagi sehrli damlardek. Hamma bu joyga nimadir bilan tortiladi va har soniyada odamlar soni ortib boradi.
-Elites.
- Ular keldi.
- Menimcha, bu — chempionlik yili.
- Albatta.
#𝐀𝐔𝐑𝐈𝐍_𝐌𝐎𝐑𝐑𝐈𝐒𝐎𝐍
«𝐂𝐫𝐞𝐚𝐭𝐞 𝐮𝐧𝐟𝐨𝐫𝐠𝐞𝐭𝐭𝐚𝐛𝐥𝐞 𝐦𝐞𝐦𝐨𝐫𝐢𝐞𝐬 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐮𝐬». . .
