L’Obscur Désir #Sena
Usha kunga, usha kechaga ming lanat bolsin. Unga organib qolganimga. Uni kechalari itdek qiyashi ertalab esa malikalardek hurmat qilishiga organib qolganim uchun lanat! Balki ushanda alkagol ichmaganimda bunday bolmagan bolarmidi? Ushanda ehtiroslanmaganimda hozir bunday bolmagan bolarmidi? Baxtliroq bolarmidim?
*
Yangi yil kechasi. Barcha ichayotgandi. Ularga qoshilib men ham birinchi qadahni kotarmoqchi boldim. Dostlarim yoq ichma deyishdi. Lekin qandaydir nafs meni ichshga undardi. Bir qultum ichdim. Achchiq tam. Ahh yotalib yubordim. Bu juda ham yomon. Boshim ogriyapti. Tanam qizishini his qilayotgandekman. Lekin nima uchun bunday bolyapti? Honamga chiqdim. Kiyimlarimni yechib dushga kirdim. Muzdek suvni yoqdim. Tegiga ozimni qoydim. Muzladim. Lekin ichim battar qizirdi. Tanamga teginganim sari.
Dush tutuni orasida suv tomchilari tanamga muzdek urilardi-yu, lekin ichimda alanga olgan u g‘alati olov so‘nmasdi. Aksincha, suv terimga teqqani sari tanam to‘lqinlanib, ichki bir kuch meni tubga tortib ketayotgandek edi.
Boshim g‘ovlab, devorga suyandim. Shu payt dush eshigi sekin ochildi va bug‘lar orasida Park Jiminning qoramtir, sovuq nigohi ko‘rindi...
― Bu joy juda sovuq, Saemina. Lekin sen yonayapsan, ― uning ovozi suv shovqinini ham bosib tushgudek past, ammo o‘tkir eshitildi.
― Chiqib ket... Jimin, iltimos... ― pichirladim, ammo bu buyruq emas, ojizona chorlovdek chiqdi.
U bir qadam tashlab ichkariga kirdi. Ustidagi kiyimlari suvda ho‘llanib tanasiga yopishayotganiga parvo ham qilmay, menga yaqinlashdi. Sovuq barmoqlari yonayotgan belimga tegishi bilan butun tanam titrab ketdi. Bir vaqtning o‘zida ham muzlab, ham yonib borardim.
― Sensiz hech qayerga ketmayman. Sen bugun kechasi mening eng go‘zal xatoyim bolasan Saemina, ― dedi u qulog‘imga egilib.
Uning lablari bo‘ynimga tekkan soniyada bilardim: bu birinchi qadah, bu tasodifiy ehtiros va bu tun hayotimni butunlay ostun-ustun qilgandi.
Boynilarimdan opganida battar issiqlashardim. Sekin pastga tushdi. Kokraklarimni ham ezib opdi. Uchlarini tishlab tortardi. Ularga ham tishlab ozini izini qoldirardi. Bir vaqtni ozida ham ogriqli ham kayf berardi.
Tikka azosini manikiga tiqmoqchi boldi. Lekin men qisilib turganim uchun kira olmasdi.
Jm: oyogini kottaroq ocharsan balkim?
Men unga uyalib qarab turaverardim. Uni jaxli chiqdi shakl kotarib meni xonaga okib chiqdi. Va yotoqa qoydi. Ozi ustimga chiqib oyoginni ikkiga ajrati va ostimga tarski tushurdi. Qolini olib borib silab kordi. Keragidan ortiq namlangan. U ogohlantirishlarsiz kirdi. Battar olov bolib yonardim.
Sekin harakat qildi. Ostim organguncha keyin tez tez va yana ham tez. U tezlashgani sari men yonardim. Kokraklarim tepaga pasga tushardi. Haqiqiy nolalar. Ozimni kokraklarimni ezib oynardim. U esa oyoqlarimni beliga qoygancha boricha tez tez tiqdi.
Meni kelishiga azgina qolganda u amimni ishqalay boshladi. Ham silash ham haqiqiy azo. Men bularga boshanib yubordim. Suyuq. U jilmaydi. Keyin yana kira boshladi. 10-20 minutlardan song ozi ham boshandi.
Ertalab u meni parqu yostiqlar orasida, xuddi bebaho bir malikadek avaylab o‘rab qo‘ydi. Yonimga xushbo‘y qahva va gullar qoldirgan, har bir harakatida menga bo‘lgan cheksiz ehtirom aks etardi. Lekin tuni bilan tanamda qolgan ko‘karishlar va Jiminning o‘sha shafqatsiz, vahshiy nigohi xayolimdan o‘chmasdi.
Ertalabki quyosh nuri parda tirqishidan mo‘ralab, xonani nimqorong‘i oltinrang tusga boyitgandi. Men ko‘zlarimni ochishga harakat qildim, ammo qovoqlarim og‘irlashib, boshimda dahshatli og‘riq tarqalardi.
Tanamni qimirlatishga urinishim bilan butun a’zoi badanimi qamrab olgan og‘riqdan beixtiyor inqillab yubordim.
Atrofga qaradim. Bu mening xonam emasdi. Har bir detali hashamat va sovuqlikdan darak beruvchi keng, dim va qorong‘urak yotoqxona. Parqu yostiqlar, ipak choyshablar va xonada taralayotgan qimmatbaho atr isi…
Yonimda hech kim yo‘q edi.
Sekin o‘rnimdan turib, choyshabni surganimda ko‘rgan manzaramdan nafasim bo‘g‘zimga tiqildi. Yelkalarimda, belimda va bilaklarimda barmoqlarning ko‘kargan izlari, terimdagi qizargan dog‘lar… Bularning barisi kechasi sodir bo‘lgan dahshatli tush emas, achchiq haqiqat ekanini eslatib turardi.
Ovozgina eshitilishi bilan hushim boshimdan uchay dedi. Eshik tirqishida Park Jimin turardi. Uning ustida oppoq, ozoda ko‘ylak, qo‘lida esa patnisda issiq qahva va xushbo‘y pishiriqlar bor edi. Yuzida kechagi shafqatsizlik, o‘sha vahshiy va sovuq nigohdan asar ham qolmagandi. U xuddi mehribon, e’tiborli insondek menga qarab muloyim jilmaydi.
― Jimin… ― ovozim titrab chiqdi. Men choyshabni ko‘kragimga mahkamroq bosib, devor tomonga tisarildim. ― Men… men ketishim kerak.
Jimin patnisni yonimdagi stolchaga qo‘ydi. Sekin yonimga o‘tirib, qo‘lini uzatdi. Uning barmoqlari yuzimga tegishi bilan butun tanam muzlab ketdi.
― Qayoqqa ketasan? Hali juda holsizsan-ku, ― dedi u ovozida cheksiz g‘amxo‘rlik bilan. ― Qahva tayyorladim. Sen yoqtirganingdek, kam shakarli. Yeb ol, keyin seni o‘zim uyingga kuzatib qo‘yaman.
Uning bu qarama-qarshi muomalasi kaltaklanishdan ham ko‘proq ruhiyatimni ezardi. Kechasi dushning muzdek suvi ostida meni qiynagan, pichirlab hayotimni ostun-ustun qilgan odam shu emasmidi? Qanday qilib u hozir hech narsa bo‘lmagandek menga malikalardek muomala qilyapti?
― Kechasi… sen kechasi nima qilding, Jimin? ― dedim yoshga to‘lgan ko‘zlarimni unga tikib. ― Menga nima bo‘ldi? U dori…
Jiminning jilmayishi bir soniyaga to‘xtadi. Uning ko‘zlaridan chaqnab ketgan sovuqlik meni yana bir bor titratib yubordi, ammo u darhol yana o‘sha soxta niqobini kiyib oldi.
― Dori? Sen shunchaki ko‘p ichib yubording, Saemina, ― u qo‘li bilan sochlarimni mayin silab, qulog‘imga egildi. ― Men esa shunchaki senga yordam berdim. Axir men seni yaxshi ko‘raman-ku…
Uning bu guldor yolg‘onlari, barmoqlarining mayin tegishi va ko‘zlaridagi yashirin do‘q-po‘pisa…
Men qochishim kerakligini bilardim. Lekin uning qo‘llari tanamda qoldirgan izlar va yuragimga solgan g‘alati, zaharli qo‘rqinch meni harakat qilishdan mahrum qilgandi.
— Yaxshi ko‘raman? — dudoqlarimdan zaharxanda pichir chiqdi. Ko‘zlarimdan oqayotgan achchiq yoshlar yuzimni kuydirayotgandek edi. — Bu sevgimi, Jimin? Tanamdagi mana bu izlar, kechagi vahshiyliging... bular sevgimi?
Jimin sochlarimni silayotgan qo‘lini to‘xtatdi. Uning nigohidagi o‘sha soxta mehribonlik bir soniyada g‘oyib bo‘lib, o‘rnini zim-ziyo, qorong‘u sovuqlik egalladi. U iyagimdan mahkam tutib, yuzimni o‘ziga qaratdi. Barmoqlarining bosimidan suyaklarim qisirlab ketgandek bo‘ldi.
— Menga qarama-qarshi gapirma, Saemina, — dedi u past, ammo butun xonani muzlatib yuboradigan darajada og‘ir ovozda. — Kecha sen mening quchog‘imda yonayotgan eding. Meni sen chaqirding. Endi esa barcha aybni menga to‘nkamoqchimisan?
— Men ichimlikka nimadir qo‘shilganini bilmayotgan edim! Sen... — gapiroqlarim titrab, nafasing bo‘g‘zimga tiqildi.
— Shshsh... — Jimin bosh barmog‘ini lablarimga qo‘ydi. Uning yuzida yana o‘sha dahshatli, silliq tabbasum paydo bo‘ldi. — Senga hech kim majburan hech narsa ichirmadi. Sen o‘zing qadahni qo‘lingga olding. O‘zing birinchi qultumni yutding. Men shunchaki sening haqiqiy istaklaringni yuzaga chiqardim, xolos.
U iyagimni qo‘yib yubordi-da, o‘rnidan turib, kiyim javoniga yaqinlashdi. U yerdan mening kechagi kiyimlarim o‘rniga top-toza, qimmatbaho ipak libosni olib, to‘shak ustiga tashladi.
— Kiyinib ol. Haydovchi seni pastda kutyapti, — dedi u eshik tomonga yurib.
Biroq chiqib ketishdan oldin to‘xtadi va ortiga qayrilib qaradi. Uning ko‘zlaridagi do‘q-po‘pisa shaffof edi.
— Bugun sodir bo‘lgan va bo‘lmagan narsalar haqida do‘stlaringga nima deyilishini yaxshi bilasan, shunday emasmi? Ular seni shunchaki ko‘p ichib qo‘ygani uchun uyga kuzatib qo‘ydim. Agar ortiqcha gap chiqsa... bu ikkimiz uchun ham yaxshilik bilan tugamaydi.
Eshik qarsillab yopildi.
Xonada yolg‘iz qolganimda, ko‘kragimdan otilib chiqqan ho‘ngrashni to‘xtata olmadim. Tanamdagi og‘riq o‘tib ketishi mumkin edi, ammo u singdirgan ruhiy zahar... U mening ichimda allaqachon ildiz otib bo‘lgandi. U bergan azob va undan keyingi soxta e’tibor meni sekin-asta, lekin shafqatsizlarcha o‘ziga zanjirlayotganini his qildim.
Uyga qaytdim. Xonamga kirib, eshikni qulfladim va dush ostiga kirdim. Muzdek suv terimni savalardi, lekin baribir Jiminning qo‘llari izini, uning xushbo‘y atrining hidini yuvib tashlay olmasdim. Telefonimga xabar keldi.
Jimin: “Uyga eson-omon yetib olganingdan xursandman, kichkintoyim. O‘zingni ehtiyot qil. Oqshomda ko‘rishguncha.”
Ekranga tikilib turarkanman, tanamni yana o‘sha dahshatli titroq bosdi. Oqshomda?
U mening hayotimdan shunchaki chiqib ketmoqchi emasdi. U mening har bir kunimni, har bir nafasimni egalamoqchi edi.