Abadiylik 3 #Sena🎸
Minho Alexning xonasida turg‘unlashib qoldi. Uning qo‘lidagi pichoq silkinib, polga tushdi. Atrofda qolgan yolg‘iz narsa — noma’lum ayolning hayrat va qo‘rquvga to‘la ko‘zlari hamda Alexning yuzidagi sovuq istehzo edi.
— Qayerda u? — Minho ovozi chiqmay qolgan darajada bo‘g‘iq, ammo o‘ta xavfli ohangda pichirladi. U Alexning yoqasini qo‘yib yubordi-da, orqasiga bir qadam tashladi. — Uni qayerga yashirding, iflos?!
Alex xotirjamlik bilan kostyumining yenglarini to‘g‘riladi
— Men senga o‘xshab odamlarni qafasda saqlamayman, janob Kang. U o‘z xohishi bilan ketdi. Va ishonch hosil qilki, u seni oxirgi marta ko‘rdi.
Jungkook esa xonaning burchagida turgancha tishlarini g‘ajidi. Uning ham asab tolalari uzilish darajasiga kelgandi. Minho bilan bu yerda mushtlashishdan ma'no yo‘q edi — Sena yana ularning kaftidan sirg‘alib chiqib ketgandi.
Minho birdan o‘girilib, uydan otilib chiqdi. U o‘z mashinasiga yugurib borib, eshigini ochdi va o‘ringa o‘tirdi. Uning boshida faqat bitta fikr charx urardi
'Sena uni tashlab ketdi. U yana qochdi'
Minho mashinani joyidan shiddat bilan qo‘zg‘atib, shaharning eng qorong‘u ko‘chalari tomon haydab ketdi. Yomg‘ir yana jala quyib yubordi, lekin bu safar uning ko‘zyoshlari yomg‘ir tomchilariga qo‘shilib oqayotganini hech kim ko‘rmasdi. U o‘zining zaharli sevgisi bilan Senani butunlay yo‘qotib qo‘yganini endi chinakamiga anglay boshlagandi.
Jungkook ham o‘z mashinasiga o‘tirib, Minhoning ortidan ketishni o‘yladi, lekin to‘xtadi. U boshini rulga qo‘yib, og‘ir nafas oldi. U ham Senani yo‘qotgandi.
Shaharning narigi chetida, Alex aytgan boshqa bir xavfsiz maskanda esa Sena deraza ortidan yog‘ayotgan yomg‘irga tikilib o‘tirardi. Uning oyog‘i og‘riyotgan bo‘lsa-da, ko‘ksida ilk bor yengillik bor edi. Lekin bu yengillik qancha davom etadi? Minho uni topish uchun dunyoni ag‘dar-to‘ntar qilishini u juda yaxshi bilardi.
Minho o‘zining shaxsiy kabinetida, hamma narsani yer bilan bitta qilib, qorong‘ulikda o‘tirardi. Stol ustidagi qimmatbaho viski qadahi devorga urilib, minglab bo‘laklarga bo‘linib ketdi.
Uning ko‘zlari qonga to‘lgan, nafas olishi esa yirtqich hayvonning g‘arillashiga o‘xshardi.
— Sen meni aldayapsan, Sena... — deb pichirladi u, devordagi Sena tushirilgan katta suratga tikilib. — Sen meni qanchalik uzoqqa qochirsang, men seni shunchalik qattiqroq izlayman. Sen mening xatoyimsan, sen mening gunohimsan va sen mening oxirgi nafasimda ham faqat meniki bo‘lasan.
U birdan telefonini oldi va Yoongiga qo‘ng‘iroq qildi. Yoongi — uning sodi eng yaqin dosti edi.
— Yoongi, shahardagi hamma joyni ko‘zdan kechir. Alexning aloqalari, u borishi mumkin bo‘lgan yashirin joylar... Hammasini. Agar u "yangi ayol"ni qurbonlik qilgan bo‘lsa, demak, u Sena uchun juda qadrli bo‘lgan joyga ketgan.
— Minho, balki biroz to‘xtarmiz? — dedi Yoongi ehtiyotkorlik bilan. — Politsiya, Jungkook... Vaziyat chigal.
Minho qahqaha otib yubordi. Bu qahqaha emas, balki jon taslim qilayotgan odamning xirillashi edi.
— Jungkookmi? U ham o‘yinchoq. U ham Senani o‘zining qafasiga solmoqchi. Biz uchalamiz o‘sha qizning atrofida aylanib yuribmiz. Lekin men, Yoongi, men uni topaman va bu safar uni o‘z qo‘llarim bilan butun dunyodan uzib qo‘yaman.
Ayni paytda, Sena panoh topgan uyda vaziyat keskinlashgandi. Alex eshikni qulflab, derazalarni mahkam yopdi. U Senaga bir stakan issiq choy uzatdi.
— Sena, Minho ahmoq emas. U sizni izlashdan to‘xtamaydi. Biz bu yerda ko‘p qololmaymiz.
Sena titroq qo‘llari bilan stakanni oldi. Uning ko‘zlari deraza ortidagi qorong‘u bog‘ga qadalgan edi. Har bir shoxning qimirlashi, har bir shamol g‘uvillashi unga Minho kelayotgandek tuyulardi.
— Nega u meni tinch qo‘ymaydi? — dedi Sena yig‘lamsirab. — Men uning uchun shunchaki bir buyummanmi?
— Siz uning uchun hayot ma’nosisiz, — dedi Alex jiddiy. — U sizni sevmaydi, Sena. U sizga egalik qilishni sevadi. Va bu narsa uni yirtqichga aylantirmoqda.
Shu payt, uzoqdan mashina chiroqlari nur sochdi. Alex darhol chiroqlarni o‘chirdi va Senaning qo‘lidan ushlab, orqa eshik tomon yo‘naltirdi.
— Ular kelishdi, — dedi Alex pichirlab.
Minho va Jungkook o‘rtasidagi vaqtinchalik ittifoq yana ishga tushgandi. Ular endi bir-birlari bilan raqobatlashmay, balki ov qilish uchun birlashishgandi. Sena yana qochishga majbur edi, lekin bu safar qochish uchun yo‘llar tobora kamayib borardi.
Alex va Sena tunda yomg‘ir ostida yugurishar, atrofdagi qorong‘u daraxtzor ularni o‘z bag‘riga yashirib olgandek edi. Minho va Jungkookning mashina chiroqlari orqada charaqlab, xuddi och bo‘rilar singari ularni qidirardi.
— Sena, shu yerdan o‘ngga buriling! Men ularni chalg‘itaman! — dedi Alex.
U to‘satdan to‘xtab, ortiga o‘girildi va shovqin chiqara boshladi. Uning maqsadi — ovchilarni o‘ziga qaratish edi.
Sena esa bor kuchi bilan yugurardi. Yarador oyog‘i jon berib og‘rirdi, lekin qo‘rquv unga og‘riqni his qilishga qo‘ymasdi. U nihoyat shahar chekkasidagi katta yo‘lga chiqib oldi. U yerda birorta mashina to‘xtatib, yordam so‘rashga umid qildi.
Uzoqdan bir mashina yaqinlashayotganini ko‘rib, Sena qo‘lini baland ko‘tardi.
— Iltimos, to‘xtang! Yordam bering! — deya baqirdi u.
Qora, dabdabali mashina sekinlashdi va yoniga kelib to‘xtadi. Sena ichkaridagi odamni ko‘rish uchun egildi. Mashina oynasi pastga tushdi. Lekin ichkarida u kutganidek oddiy haydovchi emas, balki qora ko‘zoynak taqqan, yuzida sovuq va qat’iy ifoda bo‘lgan begona erkak o‘tirardi.
— Ichkariga kiring, Sena xonim, — dedi u ovozi qaltiramasdan, xuddi oldindan kutgandek.
— Siz kimsiz? Men... men sizni tanimayman! — Sena orqaga tisarila boshladi.
Lekin kech edi. Mashinadan yana ikki nafar baquvat yigit chiqib, uning qo‘l-oyoqlarini mahkam ushlashdi. Sena qichqirmoqchi bo‘ldi, lekin og‘ziga yopilgan ro‘mol uning ovozini bo‘g‘ib qo‘ydi. Uni mashinaga itarib solishdi.
Mashina joyidan shiddat bilan qo‘zg‘aldi. Sena o‘zini mashina o‘rindig‘iga tashlab, yig‘lashga harakat qildi, lekin qo‘rquvdan qotib qolgandi. U kimning qo‘liga tushganini bilmasdi. Minho emas... Jungkook ham emas. Bu butunlay boshqa bir kuch edi.
Oradan besh daqiqa o‘tib, o‘sha joyga Minho va Jungkook yetib kelishdi. Ular Alexni yiqitib, uni qiynoqqa solib, Senaning qayerdaligini so‘rashgan, Alex esa yiqilgancha kulib qo‘ygan edi.
— U ketdi, Minho! — deb baqirdi Alex qonli lablari bilan. — U endi sizlarning qafasingizda emas!
Minho mashinadan tushib, atrofga alangladi. Yo‘l chetida Sena tashlab ketgan bir poyabzal qoldi, xolos. U yerda Sena yo‘q edi. Lekin Minho yerda qolib ketgan shina izlarini ko‘rdi. Bu izlar Alexning mashinasiniki emasdi.
Minhoning yuzi bo‘zardi. U tushundi yana bir o‘yinchi paydo bo‘lgan edi. Sena uning "mulki" bo‘lishi kerak edi, lekin hozir u kimningdir qo‘lida o‘lja bo‘lib ketgandi.
— Yo‘q... — dedi Minho, uning g‘azabi endi dahshatli bir sovuqqonlikka aylandi. — Kim bo‘lishidan qat’iy nazar... Men ularning barchasini o‘ldiraman. Sena faqat meniki!
Jungkook esa mashina izlariga tikilib qoldi. Uning ko‘zlarida esa g‘azabdan ham ko‘ra chuqurroq bir tuyg‘u — rashk va xavotir bor edi. U Senani topishi kerak, lekin endi raqobatchilari ko‘paygandi.
Sena ko‘zlarini ochganida, o‘zini Minho yaratgan qorong‘u va zaharli xonada emas, balki juda hashamatli, ammo sovuq, marmar devorli xonada ko‘rdi. Bu yer xuddi qamoqxonaning "oltin" varianti kabi edi.
Eshik sekin ochildi va xonaga qirq yoshlardagi, ko‘zlarida hayotiy tajriba va shafqatsizlik qotib qolgan bir erkak kirdi. Bu — Ruslan edi.
U shahar osti dunyosining eng yashirin, ammo eng kuchli rahbarlaridan biri, Minho bilan uzoq yillik eski hisob-kitoblari bo‘lgan odam.
Ruslan Senaga yaqinlashib, stulga o‘tirdi. Uning nigohida Minho kabi kasalona mehr yoki Jungkook kabi aqldan ozgan obsesiya yo‘q edi. U yerda faqat sovuq hisob-kitob bor edi.
— Uyg‘ondingmi, Sena? — dedi Ruslan bosiqlik bilan. — Qo‘rqma. Men sening jismingga yoki ruhingga Minho kabi egalik qilmoqchi emasman.
Sena titrab, o‘rnidan turishga urindi
— Siz kimsiz? Nega meni o‘g‘irladingiz?
Sena ko‘zlarini ochganida, o‘zini Minho yaratgan qorong‘u va zaharli xonada emas, balki juda hashamatli, ammo sovuq, marmar devorli xonada ko‘rdi. Bu xona qamoqxonaning "oltin" varianti kabi edi.
Eshik sekin ochildi va xonaga qirq yoshlardagi, yuz tuzilishi keskin, nigohi esa o‘tkir pichoqdek bo‘lgan erkak kirdi. Bu — Baek Si-woo edi. U shahar osti dunyosining eng yashirin, ammo eng kuchli biznesmenlaridan biri. U hech qachon sahnada bo‘lmagan, u har doim soyada qolib, odamlarning taqdirini boshqargan.
Baek Si-woo Senaga yaqinlashib, stulga o‘tirdi. Uning nigohida Minho kabi kasalona mehr yoki Jungkook kabi aqldan ozgan obsesiya yo‘q edi. U yerda faqat sovuq nafrat va hisob-kitob bor edi.
— Uyg‘ondingmi, Sena? — dedi u bosiqlik bilan. — Qo‘rqma. Men sening jismingga yoki ruhingga Minho kabi egalik qilmoqchi emasman.
Sena titrab, o‘rnidan turishga urindi:
— Siz kimsiz? Nega meni o‘g‘irladingiz?
Baek Si-woo istehzo bilan kulimsirab qo‘ydi.
— Men Minho Kangning eng katta xatosiman. Yillar oldin u mening oilaviy biznesimni, otamning obro‘sini va hayotimni vayron qilgan edi. U o‘zining "mulki" — seni qanchalik qattiq sevishini bilaman. U seni butun dunyodan yashirib, qafasda saqladi. Endi esa... men sening yordaming bilan uni o‘z qo‘llari bilan vayron qilaman.
Sena tushundiki, u shunchaki qurbon emas, u shunchaki nishon edi.
Shaharning narigi chetida, Minho o‘z xonasida devorga musht urib, nafasini rostlay olmayotgan edi. U "Baek Si-woo" nomini eshitgan zahoti, barcha rang-ro‘yi o‘zgardi. U o‘zining yoshligidagi, hali Minho "yirtqich"ga aylanmasidan oldingi qora kunlarni esladi.
Jungkook xonaga kirib keldi. Uning ham kiyimlari chang, yuzi esa g‘azabdan shishgan edi.
— U Baek Si-woo, Minho. Sen uni yillar oldin yo‘q qilganman deb o‘ylagan eding. U Senani shunchaki o‘g‘irlamadi. U sening eng zaif joyingga zarba berdi.
Minho Jungkookga o‘girildi. Uning ko‘zlarida endi faqat bir narsa bor edi: o‘zini va butun dunyoni yoqib yuborishga tayyor bo‘lgan yovuzlik.
— Baek Si-woo... — deb pichirladi Minho, tishlari orasidan. — U doim o‘yinlarga ustasi edi. U Senani tushunmaydi. U Senani shunchaki qurol deb o‘ylaydi. Lekin u bilmaydiki, Sena meniki!
Minho o‘zining qurol-yarog‘lari solingan qutini ochdi. U endi Senani "qutqarish" haqida o‘ylamayotgan edi. U Senani Si-woo qo‘lidan tortib olish va, agar kerak bo‘lsa, shaharni qonga belashga tayyor edi.
— Jungkook, — dedi Minho sovuqqonlik bilan. — Agar Senani qaytarib olmoqchi bo‘lsang, yo‘limdan qoch. Chunki men Baek Si-wooni tiriklayin ko‘maman.
Jungkook esa bir lahza ikkilanib qoldi. U Minho bilan dushman edi, lekin hozir ularning barchasini birlashtirib turgan narsa — Senani o‘sha "sovuq" odamning qo‘lidan qutqarib olish istagi edi. Ular bu safar shunchaki ovchilar emas, ular urush boshlamoqchi bo‘lgan ikki yirtqichga aylanishdi.